Λαχανιά, Τετάρτη βράδυ, στο “Παλιό Καφενείο”. Μια μικρή κομπανία -ο Χάρης, η Άννα και η Τζούλια, φίλοι φίλων- που βρήκαν τον δρόμο για την Νότια Ρόδο κι έτσι στήθηκε το μικρό “πανηγυράκι”. Με καλή παρέα, με πολύ χορό στον δρόμο, πού αλλού, με πολύ τραγούδι και το σχετικό κρασί.
Μακάρι να είσασταν κι εσείς εκεί. Την επόμενη φορά,

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Lachania, Wednesday night at the “Old Kafeneion”. A small music group -friends of friends- who somehow found the way to South Rhodes, A small “panygiri” was spontaneously set up with good company, with singing and dancing in the street -where else?- and the inevitable and necessary wine.
I wish you were there. Next time… perhaps.

 


Ζωγράφος που πολλά χρόνια τώρα μοιράζεται τον χρόνο της ανάμεσα στο σπίτι της στην Γερμανία και το σπίτι της στην Λαχανιά, η Karla Handel εκθέτει την πρόσφατη δουλειά της – έργα εμπνευσμένα τα περισσότερα απο το χωριό που αγαπά και την αγαπά.
Στο παλιό ελαιοτριβείο της Λαχανιάς, την Παρασκευή 18 Αυγούστου και ώρα 18.30.
Η έκθεση θσ διαρκέσει μέχρι την 31 Αυγούστου.
Θα σας δούμε εκεί!

================================

A painter that since many years shares her time between her home in Germany and her home in Lachania, South Rhodes, Karla Handel exhibits her latest work -paintings and drawings inspired mainly by the village which she loves and is loved by.
In the Old Oil Mill of Lachania, on Friday 18 August, at 18.30 hrs.
The exhibition will be open until the end of August.
We’ll see you there!


Το νησί μας, η Ρόδος, είναι ένας τόπος μαγικός, γεμάτος μυστήριο, όπου το αναπάντεχο μπορεί να συμβεί ανα πάσα στιγμή και που δεν παύει να εκπλήσσει -όχι ευχάριστα πάντα, ομολογώ- όχι μόνο τον επισκέπτη αλλά και τον ντόπιο ακόμα. Εμένα, ας πούμε.
Δυο περίπου χιλιόμετρα μετά το Γεννάδι πηγαίνοντας νότια ξεκινάει ένας δρόμος που οδηγεί κατ’ ευθείαν στην Λαχανιά. Είναι ο παλιός δρόμος, που συνέχιζε και συνεχίζει διακλαδιζόμενος προς Μεσαναγρό και Κατταβιά. Είναι σε άθλια κατάσταση αφού δεν έχει συντηρηθεί εδώ και περίπου δυο χρόνια, περνάει όμως μέσα απο μια πανέμορφη φύση που εναλάσσεται ανάμεσα σε αραιές καλλιέργειες και, κυρίως, δάσος. Σε κάποιο σημείο συναντάει και περνά πάνω από τον Σκολονίτη ποταμό, που τα τελευταία χρόνια με τα χίλια ζόρια κατευάζει λίγο νερό τον χειμώνα.
Εκεί κοντά, λοιπόν, πάρθηκε και η φωτογραφία που βλέπετε. Περνάω συχνά απο κεί και πάντα έκοβα ταχύτητα όπως όφειλα βλέποντας το σήμα, αν και αυτό δεν φαινόταν να έχει κάποιον λόγο ύπαρξης. “Που ξέρεις”, σκεφτόμουνα,”Ελλάδα είν’ εδώ…”. Τελικά η περιέργειά μου μ’ έκανε μια μέρα να σταματήσω. Κοίταξα γύρω χωρίς να διακρίνω τον λόγο που θα δικαιολογούσε την σήμανση. Σκέφτηκα πως ίσως είναι για να προσέχουμε τα ελάφια ή τα κατσίκια που ανεξέλεγκτα αλωνίζουν, άσε που μια φορά είχα συναντήσει εκεί κοντά και κάτι γουρουνάκια.
Δεν κρύβω πως σκέφτηκα ακόμα οτι ίσως κάποιος εξυπνάκιας θέλησε να αστειευτεί μ’ αυτόν τον τρόπο αφαιρόντας το σήμα απο την σωστή του θέση – μπροστά σε κάποιο σχολείο ίσως- αμέσως όμως απέρριψα μέσα μου την πιθανότητα αυτήν. Εμείς δεν κάνουμε τέτοια πράγματα, κάνουμε; Κι έτσι, το μυστήριο παραμένει. Αυτό δεν έλεγα και στην αρχή;


Νοομι, Βαγγέλης. Τσικνοπέμπτη, με μιά χαρούμενη πολυεθνική, πολύγλωσση και πολύχρωμη παρέα στο “Παλιό Καφενείο” της Λαχανιάς.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Noomi and Vangelis. “Ash Thursday” (or “Wednesday”?) with a happy multinational, multilingual, multicolored gang, at the “Old Coffee Shop” in Lachania.