o-apopatos-2

19 Νοεμβρίου σήμερα, Διεθνής Ημέρα της Τουαλέτας σύμφωνα με απόφαση της Ολομέλειας των Ηνωμένων Εθνών, το 2013.
Σκοπός της ημέρας αυτής είναι η ανάληψη δράσις και η συνειδητοποίηση της παγκόσμιας κρίσης υγιεινής από το γεγονός οτι 1 στους 3 κατοίκους του πλανήτη (2.4 δισεκατομμύρια) στερούνται τουαλέτας. Η επίσημη ιστοσελίδα της ημέρας αυτής (www.worldtoiletday.info) προτείνει για σήμερα:

  1. Ανοίξτε την τουαλέτα σας στο κοινό.
  2. Εκφράστε με την τέχνη την αγάπη και τον θαυμασμό σας για τις τουαλέτες και δείξτε στον κόσμο πως η τουαλέτα είναι η Μούσα σας.
  3. Γιορτάστε, κουνηθήτε και δημοσιέψετε ένα βίντεο όπου εσείς και οι φίλοι σας χορέυετε τον χορό της Τουαλέτας

Ακολουθόντας την υπόδειξη (2) αναρτώ ένα λίμερικ. Οφείλω πάντως να δηλώσω πως … πώς να το πω… η τουαλέτα δεν είναι δα και η Μούσα μου.

================================================================

19 November, officially designated in 2013 as World Toilet Day by the United Nations General Assembly. World Toilet Day is a day to raise awareness and inspire action to tackle the global sanitation crisis. 2.4 billion people -1 in 3- live without improved sanitation. The official site of the movement for improved sanitation (www.worldtoiletday.info) suggests that today:

  1. People around the globe open their toilets to the public
  2. Express your love and admiration for toilets through art and show the world that sanitation is your muse.
  3. Get up, get down, and post a video of you and your friends doing the #ToiletDance

Following suggestion 2 I post a limerick. However, I must confess that… how to say… toilets are not my muse.


claude-monet
14 Νοεμβρίου 1840, μια μέρα σαν και σήμερα, γεννιόταν ο Oscar-Claude Monet, ο πατέρας του Ιμπρεσιονισμού. Η επιθυμία του να καταγράψει την Γαλλική φύση τον έκανε να ζωγραφίζει την ίδια σκηνή πολλές φορές σε μια προσπάθεια να αποδόσει τις αλλαγές του φωτός και των εποχών. Απο το 1874 ζούσε στο Giverny όπου δημιούργησε τα καλύτερά του έργα, όπως “Τα Νούφαρα”.
Καθώς αντιμετώπιζαν την εχθρότητα της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών που κάθε χρόνο διοργάνωνε την έκθεση στο Salon de Paris, ο Monet και οι Pierre-Auguste Renoir, Camille Pissarro, and Alfred Sisley οργάνωσαν το 1873 τον “Ανώνυμο Σύλλογο Ζωγράφων, Γλυπτών και Χαρακτών”, ώστε να εκθέτουν ανεξάρτητα απο αυτήν. Το 1874, στην πρώτη τους έκθεση, ο Μονέ παρουσίασε το έργο του που έδωσε το όνομα στην κίνησή τους – “Impression” που εικονίζει την ανατολή πάνω απο το λιμάνι της Χάβρης. Ένας κριτικός έγραψε πως δεν άξιζε ούτε για ταπετσαρία του τοίχου, ενώ ο τίτλος του άρθρου του ήταν “Η έκθεση των Ιμπρεσιονιστών”. Ο τίλος “Ιμπρεσιονισμός” είχε σκοπό να κοροϊδέψει μα οι καλλιτέχνες τον υιοθέτησαν και τον χρησιμοποίησαν απο τότε.
Ο Monet είχε πάθος για δυό πράγματα, την ζωγραφική και το καλό φαγητό. Κι αν πούμε πως ένα σπίτι έχει χαρακτήρα τότε το σπίτι του Μονέ στο Giverny, όπου έζησε και εμπνεύστηκε για πάνω απο 40 χρόνια, μιλάει για τον ένοικό του μέχρι την μικρότερη λεπτομέρεια, από την κίτρινη τραπεζαρία την στολισμένη με Γιαπωνέζικα χαραχτικά και με τα σχεδιασμένα απο τον ίδιο μπλε/κίτρινα σερβίτσια Limoge, μέχρι την κουζίνα και τον μεγάλο περιφραγμένο κήπο με τα κάθε λογής μυρωδικά και βότανα τα οποία καλλιεργούσε, δείγμα αυτό της αγάπης του για την κηπουρική μα και την μαγειρική. Εκεί ανάτρεφε ακόμα τα πουλερικά του, διασταυρώνοντας διάφορες ράτσες, τυραννόντας ταυτόχρονο τους ντόπιους αγρότες και παραγωγούς που τους θεωρούσε ανίκανους να παράγουν την ποιότητα που έπρεπε. Τέλος, εκεί στο Giverny, του έρχονταν οι ιδέες για διάφορες συνταγές που τις εκτελούσε σε συνεργασία με την γυναίκα του Alice Hoschede και την πιστή του μαγείρισα Marguerite.
Το σπίτι του έγινε η Μέκκα των διασημοτήτων της εποχής. Στον κήπο ή στην τραπεζαρία, στις 11.30 ακριβώς, ο Μονε καλούσε καθημερινά σχεδόν τους φίλους σε γεύμα, τουλάχιστον 10 άνθρωποι κάθε φορά. Οι συνηθισμένοι καλεσμένοι ήταν κυρίως φίλοι ιμπρεσιονιστές – Renoir, Rodin, Sisley, Cezanne, Pissarro και Caillebotte μα και άλλοι, καλλιτέχνες, πολιτικοί, άνθρωποι του πνεύματος: οι αμερικάνοι John Singer Sargent και Mary Cassatt, ο φωτογράφοςr Sacha Guitry, ο κριτικός Gustave Geffroy, ο συγγραφέας και φανατικός κηπουρός Octave Mirbeau ενώ σχεδόν ποτέ δεν έλειπε και ο παλιός του φίλος, ο πρωθυπουργός Georges Clemenceau.
¨Οντας βέβαιος πως τα έργα του Monet σας είναι γνωστά ώστε να μη χρειάζεται να τα παρουσιάσω, ιδού μια εξαιρετική συνταγή με Μεσογειακό άρωμα, απο το ημερολόγιο του Oscar-Claude Monet

ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙΑ
Συνταγή 1869

ΥΛΙΚΑ— Λάδι – 3 κρεμμύδια ψιλοκομμένα – 2 κούπες Cabernet Sauvignon – 4 ώριμες τομάτες ψιλοκομμένες – 6 γλίθες σκόρδο, καθαρισμένες και λυωμένες – 2 δαφνόφυλλα – 1 κουταλάκι θυμάρι – 1 κουταλάκι θρούμπι – αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι – 6 μεγάλα μπαρμούνια (1 το άτομο) ανοιγμένα στην μέση, χωρίς την ραχοκοκκαλιά – θυμάρι ξερό – 24 μαύρες ελιές – 1/2 φλυτζάνι κάπαρι – μαϊντανός ψιλοκομένος για γαρνιτούρα.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ— Σωτάρουμε το κρεμμύδι στο λάδι, μέχρι να γίνει διάφανο. Προσθέτουμε το κρασί, μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά για 10 λεπτά, μετριάζουμε την φωτιά ώστε μόλις να ψιλοβράζει και προσθέτουμε τομάτες, σκόρδο, δαφνόφυλλο, θρούμπι, θυμάρι, αλάτι και πιπέρι. Μαγειρεύουμε για 30’ σε χαμηλή φωτιά. Αφαιρούμε την δάφνη. Πολτοποιούμε την σάλτσα στο μπλέντερ.
Στο διάστημα αυτό έχουμε προθερμάνει τον φούρνο στους 180 C.
Πασπαλίζουμε ελαφρά τα ψάρια με θυμάρι και τα τηγανίζουμε σε λάδι, περίπου πεντε λεπτά. Ενώ τηγανίζουμε απλώνουμε τη μισή σάλτσα σε ταψί. Τοποθετούμε τα ψάρια πάνω στην σάλτσα και τα καλύπτουμε με την άλλη μισή. Ψήνουμε στον φούρνο για περίπου 20’, έως τα ψάρια να είναι σχεδόν έτοιμα. Σκορπίζουμε επάνω τις ελιές και την κάπαρι και ψήνουμε για άλλα 5’. Σερβίρουμε σε ζεστά πιάτα και πασπαλίζουμε με τον μαϊντανό και με ζεστές βραστές πατάτες στο πλάι.

(Πηγή: Monet’s Table, The Cooking Journals of Claude Monet by Claire Joyes)


dostoyevsky-cartoon“Το μόνο προνόμιο που έχει ο άνθρωπος σε σχέση με άλλους οργανισμούς είναι το να λέει ανοησίες. Λέγοντας ανοησίες φτάνει κανείς στην αλήθεια!  Λέω ανοησίες, άρα είμαι άνθρωπος.”
Fyodor Mikhaylovich Dostoevsky

11 Νοεμβρίου 1821, μια μέρα σαν και σήμερα γενιόταν ο Fyodor Mikhaylovich Dostoevsky, ένας απο τους σπουδαιότερους -και κατά πολλούς ο σπουδαιότερος- μυθιστοριογράφους όλων των εποχών.  Τα λογοτεχνικά του έργα ερευνούν την ανθρώπινη ψυχολογία και πραγματεύονται ποικίλα φιλοσοφικά και θρησκευτικά θέματα. Μεγάλη ήταν η επίδρασή του πάνω σε μετέπειτα μεγάλους συγγραφείς από τους Hermann Hesse, Marcel Proust και Franz Kafka, μέχρι τους Ernest Hemingway, Gabriel Garcia Marquez και Jack Kerouac.
Λάτρης του ποτού και μανιακός χαρτοπαίχτης, καταδικασμένος αρχικά σε θάνατο για αντι-Τσαρική δράση για να καταλήξει την τελευταία στιγμή σε κάτεργο καταναγκαστικής εργασίας στην Σιβηρία, ο Ντοστογέφσκυ είναι ίσως και ο διασημότερος επιληπτικός της ιστορίας.  Η κατάστασή του αυτή επηρέασε αποφασιστικά την φιλοσοφία και την κοσμοθεωρία του.
Ύστερα απο αυτήν την πολύ πολύ σύντομη εισαγωγή, στο ψητό.  Δεν είναι ίσως περίεργο που οι διατροφικές συνήθειες ενός τόσο μοναδικού ανθρώπου ήταν ιδιοσυγκρασιακές.  Σύμφωνα με την δεύτερή του σύζυγο, ο άντρας της ήταν λάτρης της Ρώσικης κουζίνας.  Ζητούσε solyanka (δες στο τέλος), μοσχαρίσια εσκαλόπ και διάφορες πίτες. Ακόμα, του άρεσε να πίνει γάλα με το βραστό κοτόπουλο και μισό ποτηράκι κονιάκ πρίν το επιδόρπιο.
Όταν ήταν στα κέφια του έτρωγε τυρί, ξηρούς καρπούς, πορτοκάλια και λεμόνια, μανιτάρια, χαβιάρι και Γαλλική μουστάρδα.  Στις παραξενιές του να προσθέσουμε ακόμα και την συνήθεια να πίνει σπιτικιά βότκα με το πρωϊνό του.
Του άρεσαν τα γλυκά και τα φρούτα που τα φύλαγε στα συρτάρια του γραφείου του μέσα σε κουτιά: διάφορες καραμέλλες, κουρμάδες, σταφίδες, ξηρούς καρπούς, μαρμελάδες, ακόμα και φρέσκα σταφύλια.
Όπως σ’ όλους τους ταλαντούχους νευρωτικούς, οι συνήθειές του Ντοστογέφσκυ έφταναν μερικές φορές στα άκρα.  Μία απο αυτές ήταν ο τρόπος που έπινε το τσάι του το οποίο κατανάλωνε σε μεγάλες ποσότητες και που πάντα το ετοίμαζε μόνος του.  Να πώς το περιγράφει η κόρη του, η Lyubov Fyodorovna Dostoevskaya:  “Πρώτα ξέπλενε την τσαγέρα με ζεστό νερό.  Ύστερα πρόσθετε τρία κουταλάκια τσάι, γέμιζε μόνο το ένα τρίτο της τσαγέρας με ζεστό νερό και την σκέπαζε με μια πετσέτα.  Τρία λεπτά αργότερα πρόσθετε κι άλλο νερό και το ξανασκέπαζε.  Όταν το σέρβιρε, ο πατέρας κοίταζε πάντα το χρώμα. Συχνά πρόσθετε λίγο τσάι, μισογέμιζε ένα φλυτζάνι και πρόσθετε καυτό νερό.  Έπερνε το φλυτζάνι στο γραφείο του και επέστρεφε συχνά για να προσθέσει λίγο τσάι ή για να το αραιώσει.  Έλεγε πως μπορεί το χρώμα να είναι καλό στην αρχή μα όταν το πάρεις στο γραφείο δεν είναι πολύ καλό.”
Για να μη μείνουμε με το παράπονο, ιδού η συνταγή για την Solyanka.  Να σημειώσουμε πως υπάρχουν διάφορες παραλλαγές της σούπας αυτής, με κοτόπουλο, ας πούμε, ή και χωρίς κρέας.

ΥΛΙΚΑ – 500 γρ. σπάλα βωδινή, χωρίς λίπος – 250 γρ. χωριάτικα λουκάνικα – 150 γρ. χοιρινό μπούτι χωρίς κόκκαλο – 60 γρ. σαλάμι αέρος – 4 κόκκους μαύρο πιπέρι – 3 κόκκους μπαχάρι – φύλλο δάφνης – 150 γρ. μπέηκον ψιλοκομμένο – 1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο – 1 κλωνάρι σελινόριζα ψιλοκομμένη – 1/4 μικρό λάχανο ψιλοκομμένο – αλάτι, πιπέρι – 6 κουταλιές σούπας τοματοπελτές – 500 γρ. τομάτα ψιλοκομμένη (ή κονσέρβα)- 5 φλυτζάνια ζωμός βωδινού – 2 μεγάλα αγγουράκια πίκλα, ψιλοκομμένα – 2 κουταλιές κάπαρι – 1/4 φλυτζάνι ελιές χωρίς κουκούτσι, κομμένες σε φέτες – 1 1/2 κουταλάκι ζάχαρι – 1/2 λεμόνι σε λεπτές φέτες – Για το σερβίρισμα μαϊντανός ψιλοκομμένος, φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα, κρέμα γάλακτος

ΕΚΤΕΛΕΣΗ – Κόβουμε το βωδινό, το χοιρινό, τα λουκάνικα και το σαλάμι σε πολύ μικρούς κύβους.  Σ’ ένα κομμάτι τούλι  βάζουμε το μπαχάρι, τους κόκκους πιπέρι και την δάφνη, τα τυλίγουμε και τα δένουμε. Σωτάρουμε το μπέηκον μέχρι να ξεροτηγανιστεί, στραγγίζουμε και το μεταφέρουμε σε μπώλ.
Βαζουμε τα κρέατα σε κατσαρόλα και τσιγαρίζουμε.  Προσθέτουμε το κρεμμύδι, το σέλινο, το λάχανο, αλάτι και πιπέρι και σωτάρουμε μέχρι να μαλακώσουν.  Προσθέτουμε τον τοματοπελτέ και μαγειρεύουμε ανακατεύοντας μέχρι να καραμελώσει ελαφρά.  Προσθέτουμε το μπέηκον, το δεματάκιι με τα μπαχαρικά, τις τομάτες και τον ζωμό, υψώνουμε την φωτιά και όταν αρχίσει να βράζει χαμηλώνουμε πάλι και προσθέτουμε τις πίκλες και την κάπαρι.  Μαγειρεύουμε μέχρι να μαλακώσουν τα κρέατα.  Αφαιρούμε τα μπαχαρικά και προσθέτουμε τις ελιές, την ζάχαρη και το λεμόνι.  Αλατοπιπερώνουμε.  Σερβίρουμε πασπαλιζοντας με μαϊντανό, κρεμμυδάκια και κρέμα.


elections-clown-iii

Δεν μπορώ να πω πως δεν μ’ ενδιαφέρει το αποτέλεσμα των Αμερικάνικων εκλογών, όχι όμως τόσο ώστε να ξαγρυπνήσω περιμένοντας. Μέχρι λοιπόν να ξέρουμε τι έγινε πέρασα την ώρα κάνοντας ένα γενικό σκίτσο. Ένα σκίτσο για μια
βρώμικη προεκλογική περιοδο με χτυπήματα πισώπλατα πάνω και κάτω απο την μέση. Και μ’ ένα αποτέλεσμα, όποιο και να’ναι αυτό, που για διαφορετικούς λόγους δεν προμηνύει πολλά καλά.

ΩΡΑ 07.30 -Τα παραπάνω τα έγραφα πριν πεντέμιση ώρες περίπου και σκόπευα να κάνω νέο σκίτσο ανάλογα με το αποτέλεσμα.  Τώρα όμως δεν χρειάζεται, καλό το σκίτσο!
====================================================

I cannot say I am not interested in the result of the American elections. Still, I am not so interested as to stay up until dawn waiting for it. So, until we know the outcome I made a cartoon for one of the dirtiest presidential battles with blows behind the back and below the belt and for an outcome, whatever that might be, that for different reasons gives no hope for anything good.

TIME 07.30 (GREEK)- I wrote the above about five and a half hours ago, before I went to bed, intending to make a new cartoon depending on the results.  I see now that it will not be necessary, the cartoon is pretty good!


lawrence-durrell

“ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΒΙΛΑΣ ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ
… Είναι δύσκολο να μεταφέρει κανείς την εξαιρετική σιωπή αυτού του κήπου, μια κι ειν’ αλήθεια πως ο κεντρικός δρόμος περνάει κατα μήκος πλάϊ του και ο θόρυβος των αυτοκινήτων ακούγεται – όμως είναι τόσο πυκνές οι πικροδάφνες και τα πευκάκια και τόσο βαθειά η σκιά που σκεπάζει το σπίτι που οι ήχοι μπερδεύονται και ανακατεύονται με τον φλοίσβο της θάλασσας, κατά μήκος της παραλίας στ’ ανατολικά. Εδώ μαζευόμαστε το βραδάκι για ένα ποτηράκι και για κουτσομπολιό, καθισμένοι σε καρέκλες μπαμπού γύρω απο το μικρό βαμένο τραπέζι, ακούγοντας στο λυκόφως τις ρηχές νότες κάποιας ξεχασμένης φούγκας που φτάνει μέχρι εμάς απο το παλιό γραμόφωνο με το χωνί που είναι το καμάρι του Μουφτή…”
LAWRENCE DURRELL, “Reflections on a Marine Venus”
Μετάφραση δικιά μου

Η “πορτάκλα” του κήπου μας έβγαζε ακριβώς απέναντι στην αρχή της σημερινής οδού Νικολάου Σάββα. Απο τη μια μεριά ήταν η κεντρική είσοδος του Ξενοδοχείου των Ρόδων κι απέναντι ακριβώς, στην άλλη γωνία, η Βίλα Κλεόβουλος. Το νεκροταφείο Μουράτ Ρεϊς με πυκνές καλοκουρεμένες πικροδάφνες και δρομάκια να στριφογυρίζουν ανάμεσά τους. Στο βάθος, δίπλα στο τζαμί, έμενε ο Μουφτής με το σόι του, φίλος του προ-πάππου Σάββα Παυλίδη, πρώτου Έλληνα Δήμαρχου της Ρόδου.
Δεν θυμάμαι το πρόσωπό του, ήμουν πολύ μικρός, μα η φιγούρα του άντρα με το άσπρο “αποικιακό” κουστούμι και το, ψάθινο νομίζω, καπέλο είναι ακόμα μπροστά μου καθώς πηγαινοερχόταν απο τη Βιλα Κλεόβουλος. Ο “κύριος με τα άσπρα”, έτσι τον λέγαμε μεταξύ μας τον Λώρενς Ντυρέλ ή Ντάρελ, για να μη μαλώνουμε.
Άγγλος που ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του Άγγλο και που αρνήθηκε κάθε σχέση με την Αγγλία, θεωρώντας τον εαυτό του πολίτη του κόσμου ή άπατρι. Πρίν τον πόλεμο έζησε πολλά χρόνια στην Ελλάδα που την αγάπησε και πολλές απο τις νουβέλες του διαδραματίζονται σ’ αυτήν. ‘Εμεινε για δυο περίπου χρόνια στη Ρόδο, στη διάρκεια της Βρετανικής Στρατιωτικής Διοίκησης, υπηρετώντας στις διπλωματικές υπηρεσίες. Το βιβλίο του “Reflections on a Marine Venus” αναφέρεται στην περίοδο αυτή. Απο εκεί είναι και τα αποσπάσματα.
Σήμερα, αλλοίμονο, o κήπος κάθε άλλο παρα ταιριάζει την περιγραφή του Durell. Ριμαγμένος, αποψιλωμένος, με τα δρομάκια και τις πικροδάφνες του εξαφανισμένα, με πολλά απο τα μνήματα κατεστραμένα απο την μανία της χούντας, όπως μούλεγε ο Ηλίας ο Κόλλιας. Απεριποίητα πια χρόνια τώρα τα όσα δέντρα έχουν απομείνει, τόπος συγκέντρωσης αδέσποτων γάτων. Η βίλλα Κλεόβουλος, έριμη, εγκαταλειμένη στην φθορά της αχρηστίας -καλύτερα ίσως έτσι απο το να μετατραπεί σε “καφετέρια” ή “σουβλακερί” (άκου λέξη!) κατά το συνήθειο.
Σημάδια όλα αυτά της κακομοιριάς μας και της φανερής σ’ όλην την Ρόδο ανικανότητάς όχι πια να δημιουργήσουμε -θα πήγαινε πολύ να ζητήσει κανείς κάτι τέτοιο- μα ούτε καν να διατηρήσουμε τα όσα κληρονομήσαμε.
Laurence Durrell, πέθανε σαν σήμερα που γράφω, 7 Νοεμβρίου 1990. Ας μην τον ξεχνάμε, ήταν φίλος.

“ΕΠΙΛΟΓΟΣ
…Μπροστά μας μαζεύεται η νύχτα, μια νύχτα διαφορετική, κι η Ρόδος αρχίζει να βυθίζεται στη θάλασσα απ’ όπου μόνο η μνήμη μπορεί να τη σώσει. Τα σύννεφα κρέμονται ψηλά πάνω απο την Ανατολία. Άλλα νησιά; Αλλο μέλλον;
Οχι, δεν νομίζω, αν κάποιος έχει ζήσει με τη Θαλάσσια Αφροδίτη. Την πληγή που σου ανοίγει πρέπει να την κουβαλάς ως το τέλος του κόσμου…”

============================================================

IN THE GARDEN OF VILLA CLEOBULUS
It is difficult to convey the extraordinary silence of this garden, for it is true that the main road runs along the length of it and that the noises of motors can be heard; but so dense is the packing of oleanders and small pines and so heavy the shadow in which the house is set that sound itself becomes blurred and mingles with the hushing of the sea along the beaches to the eastward. Here in the evenings we gather for drinks and gossip, sitting in cane chairs around the little painted table, hearing through the dusk the shallow strains of some forgotten fugue wafted to us from the old horn-gramophone which is the Mufti’s special pride…

Lawrence Durrell, died on a day like today, November 7 1990. His book “Reflections on a Marine Venus” describes his two years in Rhodes during the British Military Administration after WW 2.
The quotes are from this book.
EPILOGUE
…Ahead of us the night glitters, a different night, and Rhodes begins to fall into the unresponding sea from which only memory can rescue it. The clouds hang high over Anatolia. Other islands? Other futures?
Not, I think, after one has lived with the Marine Venus. The wound she gives one must carry to the world’s end.