Σίγουρα θα υπάρξουν σχόλια για τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών… όταν όμως κατακάτσει ο πρώτος κουρνιαχτός.
Για την ώρα, καθώς το ακροδεξιό AfD κάνει θεαματική εμφάνιση, αρκεί αντί άλλου σχολίου ένα σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη αρκεί. Είναι ένα απο τα σκίτσα που η αξιότιμη Catherine Bearder, κοσμήτορας της Ε.Ε. υπεύθυνη για εκθέσεις, λογόκρινε και απέρριψε απο την σχεδιαζόμενη στις Βρυξέλλες έκθεση Ελλήνων και Γάλλων σκιτσογράφων, με τίτλο «EU turns 60: A Cartoon Party». Η κοσμήτορας/λογοκριτής βασίστηκε λέει σ’ εναν κανονισμό που αποκλείει τα φιλοναζιστικά ή προσβλητικά προς την Ε.Ε. σχόλια και εικόνες.
Ακολούθησε τότε μια επιθετική και αντισυναδελφική αρθρογραφία σε ορισμένα ελληνικά ΜΜΕ, με στόχο την έκθεση και με υποτιμητικά για τους έλληνες γελοιογράφους σχόλια. Με αυθαίρετα και ανακριβή επιχειρήματα, με διαστρέβλωση της αλήθειας, η λογοκρισία της Ε.Ε. μετονομαζόταν σε “επιλογή” (Φαίνεται πως και η χούντα επιλογή έκανε όταν λογόκρινε σχόλια, σκίτσα και ιδέες). Επιλογή λοιπόν, σαν την επιλογή που ο καθένας μας θα έκανε για τους πίνακες που θα κρεμάσει στο “σαλόνι” του, λέει ο αρθρογράφος. Μόνο που το “σαλόνι” ούτε του κύριου αρθρογράφου ούτε της Catherine Bearder είναι αλλά ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΟΛΩΝ ΜΑΣ.
Το λογοκριμένο σκίτσο, φανερά αντιναζιστικό, που παρουσιάζει θαυμάσια την άνοδο της άκρας δεξιάς απ’ άκρου σ’ άκρο της Ευρώπης και ταιριάζει απόλυτα στα Γερμανικά αποτελέσματα, μόνο η κοσμήτορας της Ε.Ε. και ο κυριος αρθρογράφος δεν το κατάλαβαν. Βλακεία; Τύφλα; Ελλειψη χιούμορ; Κάποια πολιτική σκοπιμότητα; Μάλλον μια σαλάτα με λίγο απ’ όλα αυτά… και πολλή, πάρα πολλή χολή.

Υ.Γ. Ενας σκιτσογράφος δεν μπορεί παρά να χαίρεται όταν η εξουσία ενοχλείται, σημάδι πως πέτυχε τον στόχο του. Το ίδιο κι όταν ενοχλούνται τύποι σαν τον κύριο αρθρογράφο.

Διαβάστε σχετική ανακοίνωση της Λέσχης Ελλήνων γελοιογράφων εδώ:
http://www.iporta.gr/zoikaieyzin/item/12608-lesxi-geloiografon-i-alitheia-gia-ti-logokrimeni-ekthesi-sto-evrokoinovoylio

livepage.apple.comhttp://www.verena.gr/content/ανακοίνωση-της-λέσχης-ελλήνων-γελοιογράφων-σχετικά-με-ανακριβή-δημοσιεύματα-για-την

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

So, the German elections are over and done. There will for sure be plenty of analyses and comments, but after the first dust is settled down.
For the time being, as the far-Right AfD has made a spectacular show, a cartoon of my colleague Panos Zacharis is comment enough. It is one of the cartoons that Mme. Catherine Bearder, E.U. Quaestor for Cultural and artistic events has censored and rejected from the planned exhibition of Greek and French cartoonists in Bruxelles, with the theme «EU turns 60: A Cartoon Party». The questor/censor based her decision on on a rule that excludes pro-nazi and offensive to to EU ideal comments and pictures.
The cartoon, obviously and undoubtedly ant-nazi, showing the rise of the far-right all over Europe, expresses accurately the results of the German elections. It is only Mme. Catherine Bearder, that “didn’t get it”. Is it stupidity? blindness? lack of humor? or some kind of political/ideological intention? Perhaps, it is a salad of all of the above ingredients.

P.S. Cartoonists can only be happy when “authority” and “establishment” are annoyed. It is only a clear sign they have hit their mark.

 


Αν τυχόν με ρωτήσεις απο πού έρχομαι, πρέπει να μιλήσω
με σπασμένα αντικείμενα,
με πολύ πονεμένα εργαλεία,
με μεγάλα θηρία που συχνά γίνονται στάχτη
και με την πονεμένη μου καρδιά
— Pablo Neruda

11 Σεπτέμβρη 1973, Χιλή. Με διευθυντή ορχήστρας τον Χένρι Κίσσινγκερ η CIA ανατρέπει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση δίνοντας τέλος σε 150 χρόνια δημοκρατικής διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος Σαλβατόρ Αγιέντε πεθαίνει με το όπλο στο χέρι υπερασπιζόμενος το Προεδρικό Μέγαρο. Τις πρώτες ώρες θα δολοφονηθούν περισσότεροι απο 5.000, ανάμεσά τους ο Victor Jara. Πολλοί άλλοι θα “εξαφανιστούν” στην συνέχεια.
Θα ακολουθήσουν 16 χρόνια τρόμου, 16 χρόνια της πιο στιγνής στρατιωτικής δικτατορίας, με αρχηγό τον Augusto Pinochet.
Σημαντικό ρόλο στο πραξικόπημα έπαιξε η Αμερικάνικη ITT Corporation που την εποχή εκείνη κατείχε το 70% της Τηλεφωνικής Εταιρείας της Χιλής και ήταν μέτοχος της δεξιάς εφ/δας El Mercurio. H CIA την χρησιμοποίησε για να χρηματοδοτεί τους αντιπάλους του Allende.
Τα σκίτσα δημοσιεύτηκαν τότε στο ΒΗΜΑ.

======================================================

Should you ask me where I come from, I must talk
with broken things,
with fairly painful utensils,
with great beasts turned to dust as often as not
and my afflicted heart.
— Pablo Neruda

11 September 1973, Chile. Masterminded by Henry Kissinger, CIA overthrows the democratically elected government, ending nearly 150 years of democratic rule. President Salvador Allende dies gun in hand, defending the Presidential Palace. On the first hours over 5.000 will be murdered, among them folk singer Victor Jara. On the days that follow many more “disappear.”
16 years of terror follow under Pinochet, 16 years of the most repressive military dictatorship.
Primary role in the the coup will be played by the U.S. ITT Corporation which owned 70% of Chitelco, the Chilean Telephone Company, and funded El Mercurio, a Chilean right-wing newspaper. The CIA used ITT as a conduit to financially aid opponents of Allende’s government.
My cartoons are from the newspapers TO VIMA of the time


Στις 23 Αυγούστου του 1975, ο πρόεδρος του 5μελούς Εφετείου Αθηνών Γιάννης Ντεγιάννης εκφώνησε την υπ’ αριθμ. 477 απόφαση του δικαστηρίου το οποίο επέβαλε τις ακόλουθες ποινές:

Γεώργιος Παπαδόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος – Στυλιανός Παττακός: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος – Νικόλαος Μακαρέζος: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος – Γρηγόριος Σπαντιδάκης : Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Γεώργιος Ζωιτάκης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Οδυσσέας Αγγελής: Στρατιωτική καθαίρεση και 20ετής κάθειρξη – Ιωάννης Λαδάς: Στρατιωτική καθαίρεση και 20ετής κάθειρξη – Δημήτριος Ιωαννίδης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Νικόλαος Ντερτιλής: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Μιχαήλ Μπαλόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Μιχαήλ Ρουφογάλης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια – Κωνσταντίνος Ασλανίδης: Ερήμην σε ισόβια – Αντώνιος Λέκκας: Ισόβια – Γεώργιος Κωνσταντόπουλος: Ισόβια – Δημήτριος Σταματελόπουλος: Ισόβια – Στέφανος Καραμπέρης: Ισόβια – Ευάγγελος Τσάκας: Ισόβια – Νικόλαος Γκαντώνας: Ισόβια – Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος: Ισόβια – Ερήμην σε ισόβια καταδικάσθηκαν επίσης οι Ιωάννης Παλαιολόγος και Πέτρος Κωτσέλης – Από τους υπόλοιπους καταδικασθέντες, σε έξι επιβλήθηκαν ποινές από 20ετούς καθείρξεως μέχρι 5ετούς φυλακίσεως.
Ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, με απόφασή του, μετέτρεψε τις θανατικές ποινές σε ισόβια με την δήλωση “Όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια”.

Λίγη αυτοπροβολή τώρα, με την άδειά σας. Στις 24 Αυγούστου 2014 λοιπόν γιορτάστηκαν από την Βουλή τα 40 χρόνια απο την πτώση της χούντας με κεντρική εκδήλωση μια έκθεση φωτογραφιών και άλλων ντοκουμέντων, στην αίθουσα «Ελευθέριος Κ.Βενιζέλος» του Μεγάρου της Βουλής. Την εγκαινίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την παρουσία μεταξύ άλλων των αρχηγών όλων των κομμάτων, πλην Χ.Α.
Τίτλος της έκθεσης “Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΚΑΙΩ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΚΑΤΕΛΥΘΗ”.
Κλείνοντας την έκθεση, ακροτελεύτιο έκθεμα ήταν ένα σκίτσο μου σε μεγάλη μεγέθυνση. Είχε δημοσιευτεί στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ στις 23 Αυγούστου 1975, ημέρα της έκδοσης της καταδικαστικής απόφασης των πρωταιτίων του πραξικοπήματος.
Το ίδιο σκίτσο αναπαράγεται στην αρχή του λευκώματος της έκθεσης

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

On 23 August 1975 the trial of the 28 leaders of the military dictatorship imposed on Greece since 1967 came to an end. Three were sentenced to death, the rest received sentences ranging from life to five years. All were dishonorably discharged.
Here, you will allow me some self promotion (“if you don’t praise your home it will collapse on your head”, we say in Greece):
On 24 August 2014 was celebrated as 40th anniversary of the fall of the dictatorship. The main event of the celebrations was an exhibition of relevant photographs and other documents, organized by the Greek Parliament. Title of the exhibition was “DEMOCRACY WAS NEVER LEGALLY ABOLISHED”.
It was staged at the Parliament building, inaugurated by the President of the Republic and attended, among others, by the leaders of all parties, except for the Golden Dawn.
At the end of the exhibition -the last exhibit- was one my cartoons, blown up to a size of about 2 meters. It had been originally published on 23 August 1975 in the magazine TACHYDROMOS, on the day of the sentencing of the leaders of the military coup.
This same was at the beginning of the catalog of the of the exhibition.


o-apopatos-2

19 Νοεμβρίου σήμερα, Διεθνής Ημέρα της Τουαλέτας σύμφωνα με απόφαση της Ολομέλειας των Ηνωμένων Εθνών, το 2013.
Σκοπός της ημέρας αυτής είναι η ανάληψη δράσις και η συνειδητοποίηση της παγκόσμιας κρίσης υγιεινής από το γεγονός οτι 1 στους 3 κατοίκους του πλανήτη (2.4 δισεκατομμύρια) στερούνται τουαλέτας. Η επίσημη ιστοσελίδα της ημέρας αυτής (www.worldtoiletday.info) προτείνει για σήμερα:

  1. Ανοίξτε την τουαλέτα σας στο κοινό.
  2. Εκφράστε με την τέχνη την αγάπη και τον θαυμασμό σας για τις τουαλέτες και δείξτε στον κόσμο πως η τουαλέτα είναι η Μούσα σας.
  3. Γιορτάστε, κουνηθήτε και δημοσιέψετε ένα βίντεο όπου εσείς και οι φίλοι σας χορέυετε τον χορό της Τουαλέτας

Ακολουθόντας την υπόδειξη (2) αναρτώ ένα λίμερικ. Οφείλω πάντως να δηλώσω πως … πώς να το πω… η τουαλέτα δεν είναι δα και η Μούσα μου.

================================================================

19 November, officially designated in 2013 as World Toilet Day by the United Nations General Assembly. World Toilet Day is a day to raise awareness and inspire action to tackle the global sanitation crisis. 2.4 billion people -1 in 3- live without improved sanitation. The official site of the movement for improved sanitation (www.worldtoiletday.info) suggests that today:

  1. People around the globe open their toilets to the public
  2. Express your love and admiration for toilets through art and show the world that sanitation is your muse.
  3. Get up, get down, and post a video of you and your friends doing the #ToiletDance

Following suggestion 2 I post a limerick. However, I must confess that… how to say… toilets are not my muse.


claude-monet
14 Νοεμβρίου 1840, μια μέρα σαν και σήμερα, γεννιόταν ο Oscar-Claude Monet, ο πατέρας του Ιμπρεσιονισμού. Η επιθυμία του να καταγράψει την Γαλλική φύση τον έκανε να ζωγραφίζει την ίδια σκηνή πολλές φορές σε μια προσπάθεια να αποδόσει τις αλλαγές του φωτός και των εποχών. Απο το 1874 ζούσε στο Giverny όπου δημιούργησε τα καλύτερά του έργα, όπως “Τα Νούφαρα”.
Καθώς αντιμετώπιζαν την εχθρότητα της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών που κάθε χρόνο διοργάνωνε την έκθεση στο Salon de Paris, ο Monet και οι Pierre-Auguste Renoir, Camille Pissarro, and Alfred Sisley οργάνωσαν το 1873 τον “Ανώνυμο Σύλλογο Ζωγράφων, Γλυπτών και Χαρακτών”, ώστε να εκθέτουν ανεξάρτητα απο αυτήν. Το 1874, στην πρώτη τους έκθεση, ο Μονέ παρουσίασε το έργο του που έδωσε το όνομα στην κίνησή τους – “Impression” που εικονίζει την ανατολή πάνω απο το λιμάνι της Χάβρης. Ένας κριτικός έγραψε πως δεν άξιζε ούτε για ταπετσαρία του τοίχου, ενώ ο τίτλος του άρθρου του ήταν “Η έκθεση των Ιμπρεσιονιστών”. Ο τίλος “Ιμπρεσιονισμός” είχε σκοπό να κοροϊδέψει μα οι καλλιτέχνες τον υιοθέτησαν και τον χρησιμοποίησαν απο τότε.
Ο Monet είχε πάθος για δυό πράγματα, την ζωγραφική και το καλό φαγητό. Κι αν πούμε πως ένα σπίτι έχει χαρακτήρα τότε το σπίτι του Μονέ στο Giverny, όπου έζησε και εμπνεύστηκε για πάνω απο 40 χρόνια, μιλάει για τον ένοικό του μέχρι την μικρότερη λεπτομέρεια, από την κίτρινη τραπεζαρία την στολισμένη με Γιαπωνέζικα χαραχτικά και με τα σχεδιασμένα απο τον ίδιο μπλε/κίτρινα σερβίτσια Limoge, μέχρι την κουζίνα και τον μεγάλο περιφραγμένο κήπο με τα κάθε λογής μυρωδικά και βότανα τα οποία καλλιεργούσε, δείγμα αυτό της αγάπης του για την κηπουρική μα και την μαγειρική. Εκεί ανάτρεφε ακόμα τα πουλερικά του, διασταυρώνοντας διάφορες ράτσες, τυραννόντας ταυτόχρονο τους ντόπιους αγρότες και παραγωγούς που τους θεωρούσε ανίκανους να παράγουν την ποιότητα που έπρεπε. Τέλος, εκεί στο Giverny, του έρχονταν οι ιδέες για διάφορες συνταγές που τις εκτελούσε σε συνεργασία με την γυναίκα του Alice Hoschede και την πιστή του μαγείρισα Marguerite.
Το σπίτι του έγινε η Μέκκα των διασημοτήτων της εποχής. Στον κήπο ή στην τραπεζαρία, στις 11.30 ακριβώς, ο Μονε καλούσε καθημερινά σχεδόν τους φίλους σε γεύμα, τουλάχιστον 10 άνθρωποι κάθε φορά. Οι συνηθισμένοι καλεσμένοι ήταν κυρίως φίλοι ιμπρεσιονιστές – Renoir, Rodin, Sisley, Cezanne, Pissarro και Caillebotte μα και άλλοι, καλλιτέχνες, πολιτικοί, άνθρωποι του πνεύματος: οι αμερικάνοι John Singer Sargent και Mary Cassatt, ο φωτογράφοςr Sacha Guitry, ο κριτικός Gustave Geffroy, ο συγγραφέας και φανατικός κηπουρός Octave Mirbeau ενώ σχεδόν ποτέ δεν έλειπε και ο παλιός του φίλος, ο πρωθυπουργός Georges Clemenceau.
¨Οντας βέβαιος πως τα έργα του Monet σας είναι γνωστά ώστε να μη χρειάζεται να τα παρουσιάσω, ιδού μια εξαιρετική συνταγή με Μεσογειακό άρωμα, απο το ημερολόγιο του Oscar-Claude Monet

ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙΑ
Συνταγή 1869

ΥΛΙΚΑ— Λάδι – 3 κρεμμύδια ψιλοκομμένα – 2 κούπες Cabernet Sauvignon – 4 ώριμες τομάτες ψιλοκομμένες – 6 γλίθες σκόρδο, καθαρισμένες και λυωμένες – 2 δαφνόφυλλα – 1 κουταλάκι θυμάρι – 1 κουταλάκι θρούμπι – αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι – 6 μεγάλα μπαρμούνια (1 το άτομο) ανοιγμένα στην μέση, χωρίς την ραχοκοκκαλιά – θυμάρι ξερό – 24 μαύρες ελιές – 1/2 φλυτζάνι κάπαρι – μαϊντανός ψιλοκομένος για γαρνιτούρα.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ— Σωτάρουμε το κρεμμύδι στο λάδι, μέχρι να γίνει διάφανο. Προσθέτουμε το κρασί, μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά για 10 λεπτά, μετριάζουμε την φωτιά ώστε μόλις να ψιλοβράζει και προσθέτουμε τομάτες, σκόρδο, δαφνόφυλλο, θρούμπι, θυμάρι, αλάτι και πιπέρι. Μαγειρεύουμε για 30’ σε χαμηλή φωτιά. Αφαιρούμε την δάφνη. Πολτοποιούμε την σάλτσα στο μπλέντερ.
Στο διάστημα αυτό έχουμε προθερμάνει τον φούρνο στους 180 C.
Πασπαλίζουμε ελαφρά τα ψάρια με θυμάρι και τα τηγανίζουμε σε λάδι, περίπου πεντε λεπτά. Ενώ τηγανίζουμε απλώνουμε τη μισή σάλτσα σε ταψί. Τοποθετούμε τα ψάρια πάνω στην σάλτσα και τα καλύπτουμε με την άλλη μισή. Ψήνουμε στον φούρνο για περίπου 20’, έως τα ψάρια να είναι σχεδόν έτοιμα. Σκορπίζουμε επάνω τις ελιές και την κάπαρι και ψήνουμε για άλλα 5’. Σερβίρουμε σε ζεστά πιάτα και πασπαλίζουμε με τον μαϊντανό και με ζεστές βραστές πατάτες στο πλάι.

(Πηγή: Monet’s Table, The Cooking Journals of Claude Monet by Claire Joyes)