Το καλοκαίρι μπήκε με φόρα. Αφόρητη η ζέστη σήμερα (Σάββατο) με 38 C στην σκιά και χωρίς πνοή αέρα. Όλα τα παράθυρα ανοιχτά μπας και κάνει λίγο ρεύμα, ανεμιστήρες εδώ κι εκεί. Ο Μαύρος χωμένος κάτω απο τους ασκινούς που κρατάνε ακόμα λίγη υγρασία απο το χθεσινό πότισμα και οι γάτες ξάπλα στις υγρές πλάκες τις βεράντας. Παλιοκατάσταση κι έρχονται και χειρότερα, λέει.
Πού διάθεση για σκίτσα και σχόλια!… Μόλις όμως άρχισε να γέρνει ο ήλιος καβαλήσαμε με τη Νοομι την Ματθίλδη (μηχανή για όσους δεν γνωρίζουν, και μην πάει ο νους στο κακό) και φουλάραμε κατά τον νοτιά να μας φυσίξει λίγο το τεχνιτό αεράκι που φτιάχνει η μηχανή. Καταλήξαμε στο Πλημμύρι – παρα θιν’ αλός, για όσους πάλι δεν γνωρίζουν. Ούζο δροσερό, χταπόδι στα κάρβουνα και λίγα λόγια καθώς παρακολουθούσαμε τα χρώματα να αλλάζουν σε στεριά και θάλασσα. Το ηλιοβασίλεμα να γίνεται όλο και πιο σκούρο κοκκινόχρυσο μέχρι που έφτασε η “μπλε ώρα”. Όλα, γη και θάλασσα, σε μύριες παραλαγές του μπλέ που όλο και σκουραίνανε καθώς κατέβαινε το σκοτάδι. Και τότε άρχισε να λάμπει σαν καθρέφτης η θάλασσα, σαν λυωμένο ασήμι, ενώ ο κόλπος και η παραλία γίνονταν όλο και πιο σκοτεινά.
Και νά σου τα ούζα κι ύστερα, όταν πια είχε σκοτεινιάσει, ήρθε κι η ψιλοκουβέντα για τούτο και για κείνο και τύχανε και κάποιο παλιόφιλοι σ’ ένα διπλανό τραπέζι μέχρι την ώρα να καβαλήσουμε και πάλι την Ματθίλδη. Κι ευτυχώς που η Ματθίλδη γνωρίζει καλά τον δρόμο για το σπίτι, αρκεί να της ψιθυρίσεις πού θέλεις να πας. Και μας πήγε… και τώρα γράφω.



15 Ιουνίου 1927, μια μέρα σαν σήμερα, γεννιόταν ο Hugo Eugenio Pratt. Δημιουργός κόμικ γνωστός για τις ολοζώντανες ιστορίες του που πολλές απ’ αυτές βασίζονται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Ο Πρατ έκανε εκτεταμένες έρευνες όχι μόνο για το κείμενο αλλά και τις εικόνες του και μερικοί απο τους ήρωές του είναι πραγματικά πρόσωπα. Γνωστότερος ήρωάς του είναι ο Corto Maltese.
Το 2005 ο Πρατ θα πάρει την θέση του στο Will Eisner Award Hall of Fame
Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι πως το 1921 ο Corto Maltese θα ξεκινήσει την προσπάθεια να βρεί τον θυσαυρό του Κύρου που είχε πέσει στα χέρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το φθινόπωρο του 1922 τα ταξείδια του θα τον φέρουν, πού αλλού, στην Ρόδο, όπου αποκτα και φίλη, την Κασσάνδρα που θα τον κρύψει στο σπίτι της. Τον Νοέμβριο θα περάσει στην απέναντι Μικρασιατική ακτή και τον Δεκέμβρη θα φτάσει στα Άδανα. Στο τέλος της περιπέτειας ο Κόρτο και ο Ρασπούτιν (!) φτάνουν στο Αφγανιστάν όπου για μια φευγαλέα στιγμή θα δούν τον θυσαυρό που γυρεύουν.

Η εικόνα είναι απο το βιβλίο La Maison dorée de Samarkand

==============================================

Hugo Eugenio Pratt was born on a day like today, 15 June 1927. A comic book creator known for combining strong storytelling with real historical eras and with real events. Pratt did exhaustive research for factual and visual details, and some characters are real historical figures or loosely based on them. His best known character is Corto Maltese.
was inducted into the Will Eisner Award Hall of Fame.
What you might not know is that in 1921 Corto Maltese and for about a year, Corto Maltese goes in search of the treasure of Alexander the Great. On September 1922 his quest will bring him to Rhodes where befriends a Rhodian girl, Cassandra, who will help and shelter him in her home. In November the same year he will cross over to Asia Minor and eventually he will reach Afghanistan. There, with his friend Rasputin (!) he will have a glimpse of the treasure he was after.

The picture is from the book La Maison dorée de Samarkand


Εδώ και δεκαετίες κάθε χρόνο τέτοια εποχή βλέπουν την δημοσιότητα πανομοιότυπες σχεδόν δηλώσεις Δημοτικών παραγόντων οτι τώρα ευπρεπίζεται η πόλη, καθαρίζονται πάρκα και παραλίες, συμαζεύεται η (ασημάζευτη) Παλιά Πόλη, μαζεύονται σκουπίδια και δεν ξέρω τι άλλο. Κι όλα αυτά επειδή, λέει, έρχονται οι τουρίστες. Έτσι μας λένε και τώρα.
Πολύ ωραία! Μόνο να χαίρεται μπορεί κανείς με τον ευπρεπισμό της πόλης. Και όλοι συμφωνούμε πως πρέπει να προσέχουμε τους επισκέπτες μας αφού έτσι που τα καταφέραμε ο τουρισμός απόμεινε να είναι ή μόνη μας “βιομηχανία” και πηγή εισοδήματος, έστω και εποχιακά. Αυτό όμως που παραξενεύει και, ομολογώ, με ενοχλεί είναι που όλα αυτά τα ωραία και καλά γίνονται επειδη όπως μας λένε έρχονται οι τουρίστες. Κι εγώ; Εσείς; Εμείς; Εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι δεν χρειαζόμαστε μια καθαρή πόλη; Δεν χρειαζόμαστε ένα ωραίο πάρκο, μια καθαρή παραλία, καθαρούς σκουπιδοτενεκέδες, ένα πεζοδρόμιο χωρίς τραπεζοκαθισματοαυτοκινητομηχανακοσκουτεράκια;
Είναι απογοητευτικό να ακούει κανείς απο την ίδια την Δημοτική του Αρχή πως η όποια φροντίδα είναι για χάρη κάποιου άλλου και μόνο απο σπόντα αγγίζει κι εμάς.
Θα αντιστρέψω λοιπόν αυτήν την “σπόντα”. “Κοντά στον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα”, όπου όμως “βασιλικός” πρέπει να είμαστε εμείς και “γλάστρα” οι τουρίστες κι όχι αντίστροφα. Εάν η πόλη μας ήταν πάντα περιποιημένη ΓΙΑ ΜΑΣ θα ήταν το ίδιο περιποιημένη και για τους τουρίστες. Και δεν θα χρειαζόντουσαν οι θριαμβευτικές, οι κατ’ έτος εποχιακές εξαγγελίες που λόγω επανάληψης έχουν καταντήσει ανούσιες και βαρετές.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

About this time every year it has become customary for the Municipality to announce that no effort is being spared to tidy up the city, to clean up parks and beaches, to put some order to the Old Town e.tc. e.t.c. because, we are told, the tourists are coming.
That’s fine! One can only be happy for the improvement of the city’s image and, of course, we all agree that we should take care of our visitors since we have managed to make tourism our only “industry”, our only source of income if only seasonal. What seems strange and, I admit, makes me angry is that that the reason for all this is the tourists. And how about me? How about you, how about US? Don’t we, the inhabitants of the city, need and deserve clean parks and beaches, empty garbage bins and pavements free of all sorts of bikes, motor bikes, chairs and tables and scooters?
It is disappointing to hear from our own municipality that all that care is for the benefit of someone else and that it only affects us as a side effect. Well, I’d like to see that relation reversed: let’s keep the city clean and tidy all year round. It would  then be clean and tidy for our visitors as well and – also important -we would be spared the pompous and meaningless announcements of the municipality.


Υπάρχουν γεγονότα που μπορεί να σημαδέψουν τη ζωή μας για πάντα. Που θα μείνουν μέσα μας σαν εικόνες με τσακισμένες άκρες, ξεθωριασμένες, με τις λεπτομέρειες ασαφείς, που όμως είν’ εκεί και που δεν θα σβήσουν όσα χρόνια κι αν περάσουν.
7 Μαρτίου του 1948, πλατεία Δημαρχείου στην Ρόδο.  Ήμουν εκεί, πότε κρατώντας το χέρι του πατέρα και πότε καθισμένος στους ώμους του.  Παρά τρείς μέρες θα ήμουν 5 χρονών.  Τώρα κοιτάζω την φωτογραφία κι ό,τι είναι δισδιάκριτο το συμπληρώνω με την φαντασία.
Κόσμος, πολύς κόσμος, να παραληρεί και να φωνάζει.  Το Μαντράκι ασφυκτικά γεμάτο απ’ άκρη σ’ άκρη.  Η στρατιωτική μπάντα να παίζει.  Θυμάμαι την Αγγλική σημαία να κατεβαίνει και την Ελληνική να υψώνεται στον ιστό του Διοικητηρίου με την μπάντα να παιανίζει τον Εθνικό ύμνο της Ελλάδας. Την θυμάμαι άραγε την συγκεκριμένη σκηνή ή είναι κάτι απο αυτά που η φαντασία και οι μετέπειτα πληροφορίες συμπληρώνουν;  Ποιός ξέρει, εγώ πάντως την βλέπω μπροστά μου τώρα.  Αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι η μεγάλη βαγιά κάπου εκεί μπροστα στο Δημαρχείο προς τη μεριά του Εθνικού Θεάτρου -Teatro Puccini το λέγαν τότε. Πάνω στη βαγιά, θυμάμαι σαν να ήταν χθες, έναν τύπο, φίλο του πατέρα, να ζητωκραυγάζει με στεντόρεια φωνή. Στα χέρια να κρατά και ν’ ανεμίζει μια ελληνική σημαία, μια σημαία τεράστια σαν σεντόνι, ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον.
7 Μαρτίου 1948, η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην μητέρα Ελλάδα.  Είμουν κι εγώ εκεί.

Στην φωτογραφία το επι Ιταλοκρατίας Προξενείο της Ελλάδας.  Πλήθος κόσμου γιορτάζουν την επέτειο της 25 Μαρτίου.  Στο κτήριο αυτό γεννήθηκα και μεγάλωσα. Χτίστηκε το 1893 απο τον προπάππο μου Σάββα Π. Παυλίδη, τον πρώτο Έλληνα δήμαρχο της Ρόδου που καθαιρέθηκε και εξορίστηκε πο τους Ιταλούς κατακτητές.  Στην συνέχεια ενοικιάστηκε και στέγασε το Ελληνικό Προξενείο μέχρι το 1940.

=======================

There are events that can mark our lives for ever, that will stay in our memories like pictures, photographs with torn edges, faded, with details blurred and difficult to make out.  Still, they are there and will not be lost with time.
7 March 1948, Town Hall square in Rhodes.  I was there, sometimes holding my father’s hand, other times sitting on his shoulders.  I was three days short of my fifth birthday.  I look at the photograph now and what is hard to discern I fill in with my imagination.
There are people, a lot of people who shout and cheer.  Mandraki is full of people from end to end.  A military band is playing.  I remember the British flag going down and the Greek flag being raised to great mast of the Government building.  Do I really remember or is it one of those scene created by the imagination and later information?  Who knows, but as far as I am concerned the picture is right there before my eyes.  One thing Ido  remember very well is the great palm tree before the Town Hall, on the side of the National Theatre -Teatro Puccini it was called at the time.  High up on the palm, I remember as if it were yesterday, a man cheering and shouting at the top of a very loud voice.  In his hands he was holding and waving a Greek flag, a huge flag big as a double bed sheet, or so it seemed.
7 March 1948.  Rhodes, the Dodecanese is once again united with Greece after more than seven centuries of foreign rule and occupation.  I was there.

The picture shows the Consulate of Greece during the Italian occupation, at the celebration of Greece’s National Day, 25 March.  This is the house where I was born and grew up.  It was built in 1893 by my great grandfather Savvas Pavlidis, the first Greek mayor of Rhodes.  After he was exiled by the Italians in 1912 the house became the Greek consulate until 1940 when the Greek-Italian war broke out.


 

Πολύ κρύο για τα Ροδίτικα δεδομένα, κοντά στο 0 C το βράδυ και 5-7 C την ημέρα. Και χιόνι στα ψηλότερα σημεία του νησιού, στον Ατταβυρο, τον Πρ. Ηλία και τα χωριά τους. Όχι περίεργο μα όχι και πολύ συχνό.
Στο πνεύμα του καιρού το σκίτσο -από τα γρήγορα της ταβέρνας, μπροστά στο τζάκι.
===============================================================

It is cold, by Rhodian standards at least, near 0 C at night and 5 -7 C during the day. Quite a bit of snow has fallen on the higher parts of the island, on Attavyros, Prophet Elias and their villages. Not unusual, but not all that frequent either.
The cartoon is in the spirit of the time and weather -one of the “quick” ones, sitting before the fireplace in the tavern.