Χτίζουν, χτίζουν, χτίζουν με μια μανία που λες και οι πάντες, Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Τούρκοι, Βούλγαροι, Οθωμανοί – όσοι τέλος πάντων γυρεύουν μια γωνιά στον ήλιο- όλοι αυτοί, λοιπόν, θάρθουν να μείνουν στη Ρόδο, ιδιαίτερα την νότια. Το αν θα έχουν νερό να πιούν είναι δευτερεύον.
Μπορεί και νάναι ετσι. Μπορεί πράγματι η μισή Βορειοδυτική Ευρώπη να μετακομίσει στη Ρόδο… κάτι θα ξέρουν οι χτίζοντες και οι μεσιτεύοντες, δε μπορεί. Για να “αξιοποιούν” έτσι καθε κομμάτι γης που είναι διαθέσιμο, ξεριζώνοντας δέντρα και θάμνους, ισοπεδώνοντας λόφους, κλείνοντας παραλίες και στρώνοντας εύφορη γη με τσιμέντο παναπεί πως εδώ έχει πολύ παρά το πράμα.
Ομολογώ πως είμαι άσχετος περι τα οικονομικά και “αναπτυξιακά”. Βλέποντας όμως τη δραστηριότητα αυτή σκέφτηκα πως δεν πρέπει να χάσω την ευκαιρία. Αποφάσισα λοιπόν να συνεισφέρω κι εγώ στην ανάπτυξη του νησιού μου, προσφέροντας με τον μόνο τρόπο που ξέρω μια νέα ιδέα, κάτι διαφορετικό. Το αποτέλεσμα της απόφασής μου θέτω στην κρίση σας.

==========================================

Building, building, building as if all, every English, French, Portuguese, Turk, Bulgarian – as if everyone who seek a place in the sun will come to stay in Rhodes, her southern part especially. Whether or not they will have water to drink is of secondary importance.
Perhaps this is the way it is. Perhaps half of northwestern Europeans will move to Rhodes… obviously those who build, those who buy and sell real estate know something I don’t. It is obvious that if every available piece of land is “developed” by uprooting trees, leveling hills, blocking the access to the beach or paving fertile land with concrete, well… there must be a lot of money to made there.
I must admit I know very little about money and “development”. But seeing all that activity I thought I should not miss the chance to contribute in the only way I know to the “development” of my island, by offering something different, a new idea. You will be the judge.


Κι άλλη φωτιά χθες, στην πόλη αυτήν τη φορά, στο Μόντε Σμιθ. Άγνωστη, λέει, η αιτία μα σπάνια οι φωτιές ανάβουν απο μόνες τους, απο φυσικά αίτια. Το ανθρώπινο χέρι θα ήταν σίγουρα εκεί… το χέρι κάποιου ηλίθιου, κάποιου ανεύθυνου, κάποιου εγκληματία.
Η πυρκαγιά αυτή είναι η τελευταία απο τις πολλές (τρίτη ή τέταρτη αυτό το καλοκαίρι) που λίγο λίγο, χρόνια τώρα, κατατρώνε το νησάκι μας, μαζί με την τσιμεντοποίηση και την έλλειψη νερού, ενώ οι αρμόδιοι αλληλοτρώγονται για το ποιός φταίει.
Η Ρόδος μας, η αγέλαδα που αρμέγουμε χωρις να την ταϊζουμε.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

One more fire, in town this time. on Monte Smith. The cause is as yet unknown but it is very seldom fires start on their own, by natural causes. It is almost certain that some human hand was present… the hand of an idiot, an irresponsible hand, the hand of a criminal.
This is the last in a series of fires (the third or forth this summer) that gradually, year in year out, ravage our beautiful island, hand in hand with building in the most beautiful beaches and landscapes and the serious shortage of water.
Our Rhodes, the cow we milk but don’t feed.

 

 


Το καλοκαίρι μπήκε με φόρα. Αφόρητη η ζέστη σήμερα (Σάββατο) με 38 C στην σκιά και χωρίς πνοή αέρα. Όλα τα παράθυρα ανοιχτά μπας και κάνει λίγο ρεύμα, ανεμιστήρες εδώ κι εκεί. Ο Μαύρος χωμένος κάτω απο τους ασκινούς που κρατάνε ακόμα λίγη υγρασία απο το χθεσινό πότισμα και οι γάτες ξάπλα στις υγρές πλάκες τις βεράντας. Παλιοκατάσταση κι έρχονται και χειρότερα, λέει.
Πού διάθεση για σκίτσα και σχόλια!… Μόλις όμως άρχισε να γέρνει ο ήλιος καβαλήσαμε με τη Νοομι την Ματθίλδη (μηχανή για όσους δεν γνωρίζουν, και μην πάει ο νους στο κακό) και φουλάραμε κατά τον νοτιά να μας φυσίξει λίγο το τεχνιτό αεράκι που φτιάχνει η μηχανή. Καταλήξαμε στο Πλημμύρι – παρα θιν’ αλός, για όσους πάλι δεν γνωρίζουν. Ούζο δροσερό, χταπόδι στα κάρβουνα και λίγα λόγια καθώς παρακολουθούσαμε τα χρώματα να αλλάζουν σε στεριά και θάλασσα. Το ηλιοβασίλεμα να γίνεται όλο και πιο σκούρο κοκκινόχρυσο μέχρι που έφτασε η “μπλε ώρα”. Όλα, γη και θάλασσα, σε μύριες παραλαγές του μπλέ που όλο και σκουραίνανε καθώς κατέβαινε το σκοτάδι. Και τότε άρχισε να λάμπει σαν καθρέφτης η θάλασσα, σαν λυωμένο ασήμι, ενώ ο κόλπος και η παραλία γίνονταν όλο και πιο σκοτεινά.
Και νά σου τα ούζα κι ύστερα, όταν πια είχε σκοτεινιάσει, ήρθε κι η ψιλοκουβέντα για τούτο και για κείνο και τύχανε και κάποιο παλιόφιλοι σ’ ένα διπλανό τραπέζι μέχρι την ώρα να καβαλήσουμε και πάλι την Ματθίλδη. Κι ευτυχώς που η Ματθίλδη γνωρίζει καλά τον δρόμο για το σπίτι, αρκεί να της ψιθυρίσεις πού θέλεις να πας. Και μας πήγε… και τώρα γράφω.



15 Ιουνίου 1927, μια μέρα σαν σήμερα, γεννιόταν ο Hugo Eugenio Pratt. Δημιουργός κόμικ γνωστός για τις ολοζώντανες ιστορίες του που πολλές απ’ αυτές βασίζονται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Ο Πρατ έκανε εκτεταμένες έρευνες όχι μόνο για το κείμενο αλλά και τις εικόνες του και μερικοί απο τους ήρωές του είναι πραγματικά πρόσωπα. Γνωστότερος ήρωάς του είναι ο Corto Maltese.
Το 2005 ο Πρατ θα πάρει την θέση του στο Will Eisner Award Hall of Fame
Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι πως το 1921 ο Corto Maltese θα ξεκινήσει την προσπάθεια να βρεί τον θυσαυρό του Κύρου που είχε πέσει στα χέρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το φθινόπωρο του 1922 τα ταξείδια του θα τον φέρουν, πού αλλού, στην Ρόδο, όπου αποκτα και φίλη, την Κασσάνδρα που θα τον κρύψει στο σπίτι της. Τον Νοέμβριο θα περάσει στην απέναντι Μικρασιατική ακτή και τον Δεκέμβρη θα φτάσει στα Άδανα. Στο τέλος της περιπέτειας ο Κόρτο και ο Ρασπούτιν (!) φτάνουν στο Αφγανιστάν όπου για μια φευγαλέα στιγμή θα δούν τον θυσαυρό που γυρεύουν.

Η εικόνα είναι απο το βιβλίο La Maison dorée de Samarkand

==============================================

Hugo Eugenio Pratt was born on a day like today, 15 June 1927. A comic book creator known for combining strong storytelling with real historical eras and with real events. Pratt did exhaustive research for factual and visual details, and some characters are real historical figures or loosely based on them. His best known character is Corto Maltese.
was inducted into the Will Eisner Award Hall of Fame.
What you might not know is that in 1921 Corto Maltese and for about a year, Corto Maltese goes in search of the treasure of Alexander the Great. On September 1922 his quest will bring him to Rhodes where befriends a Rhodian girl, Cassandra, who will help and shelter him in her home. In November the same year he will cross over to Asia Minor and eventually he will reach Afghanistan. There, with his friend Rasputin (!) he will have a glimpse of the treasure he was after.

The picture is from the book La Maison dorée de Samarkand


Εδώ και δεκαετίες κάθε χρόνο τέτοια εποχή βλέπουν την δημοσιότητα πανομοιότυπες σχεδόν δηλώσεις Δημοτικών παραγόντων οτι τώρα ευπρεπίζεται η πόλη, καθαρίζονται πάρκα και παραλίες, συμαζεύεται η (ασημάζευτη) Παλιά Πόλη, μαζεύονται σκουπίδια και δεν ξέρω τι άλλο. Κι όλα αυτά επειδή, λέει, έρχονται οι τουρίστες. Έτσι μας λένε και τώρα.
Πολύ ωραία! Μόνο να χαίρεται μπορεί κανείς με τον ευπρεπισμό της πόλης. Και όλοι συμφωνούμε πως πρέπει να προσέχουμε τους επισκέπτες μας αφού έτσι που τα καταφέραμε ο τουρισμός απόμεινε να είναι ή μόνη μας “βιομηχανία” και πηγή εισοδήματος, έστω και εποχιακά. Αυτό όμως που παραξενεύει και, ομολογώ, με ενοχλεί είναι που όλα αυτά τα ωραία και καλά γίνονται επειδη όπως μας λένε έρχονται οι τουρίστες. Κι εγώ; Εσείς; Εμείς; Εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι δεν χρειαζόμαστε μια καθαρή πόλη; Δεν χρειαζόμαστε ένα ωραίο πάρκο, μια καθαρή παραλία, καθαρούς σκουπιδοτενεκέδες, ένα πεζοδρόμιο χωρίς τραπεζοκαθισματοαυτοκινητομηχανακοσκουτεράκια;
Είναι απογοητευτικό να ακούει κανείς απο την ίδια την Δημοτική του Αρχή πως η όποια φροντίδα είναι για χάρη κάποιου άλλου και μόνο απο σπόντα αγγίζει κι εμάς.
Θα αντιστρέψω λοιπόν αυτήν την “σπόντα”. “Κοντά στον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα”, όπου όμως “βασιλικός” πρέπει να είμαστε εμείς και “γλάστρα” οι τουρίστες κι όχι αντίστροφα. Εάν η πόλη μας ήταν πάντα περιποιημένη ΓΙΑ ΜΑΣ θα ήταν το ίδιο περιποιημένη και για τους τουρίστες. Και δεν θα χρειαζόντουσαν οι θριαμβευτικές, οι κατ’ έτος εποχιακές εξαγγελίες που λόγω επανάληψης έχουν καταντήσει ανούσιες και βαρετές.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

About this time every year it has become customary for the Municipality to announce that no effort is being spared to tidy up the city, to clean up parks and beaches, to put some order to the Old Town e.tc. e.t.c. because, we are told, the tourists are coming.
That’s fine! One can only be happy for the improvement of the city’s image and, of course, we all agree that we should take care of our visitors since we have managed to make tourism our only “industry”, our only source of income if only seasonal. What seems strange and, I admit, makes me angry is that that the reason for all this is the tourists. And how about me? How about you, how about US? Don’t we, the inhabitants of the city, need and deserve clean parks and beaches, empty garbage bins and pavements free of all sorts of bikes, motor bikes, chairs and tables and scooters?
It is disappointing to hear from our own municipality that all that care is for the benefit of someone else and that it only affects us as a side effect. Well, I’d like to see that relation reversed: let’s keep the city clean and tidy all year round. It would  then be clean and tidy for our visitors as well and – also important -we would be spared the pompous and meaningless announcements of the municipality.