Σίγουρα θα υπάρξουν σχόλια για τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών… όταν όμως κατακάτσει ο πρώτος κουρνιαχτός.
Για την ώρα, καθώς το ακροδεξιό AfD κάνει θεαματική εμφάνιση, αρκεί αντί άλλου σχολίου ένα σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη. Είναι ένα απο τα σκίτσα που η αξιότιμη Catherine Bearder, κοσμήτορας της Ε.Ε. υπεύθυνη για εκθέσεις, λογόκρινε και απέρριψε απο την σχεδιαζόμενη στις Βρυξέλλες έκθεση Ελλήνων και Γάλλων σκιτσογράφων, με τίτλο «EU turns 60: A Cartoon Party». Η κοσμήτορας/λογοκριτής βασίστηκε λέει σ’ εναν κανονισμό που αποκλείει τα φιλοναζιστικά ή προσβλητικά προς την Ε.Ε. σχόλια και εικόνες.
Ακολούθησε τότε μια επιθετική και αντισυναδελφική αρθρογραφία σε ορισμένα ελληνικά ΜΜΕ, με στόχο την έκθεση και με υποτιμητικά για τους έλληνες γελοιογράφους σχόλια. Με αυθαίρετα και ανακριβή επιχειρήματα, με διαστρέβλωση της αλήθειας, η λογοκρισία της Ε.Ε. μετονομάστηκε σε “επιλογή” (Φαίνεται πως και η χούντα επιλογή έκανε όταν λογόκρινε σχόλια, σκίτσα και ιδέες). Επιλογή λοιπόν, σαν την επιλογή που ο καθένας μας θα έκανε για τους πίνακες που θα κρεμάσει στο “σαλόνι” του, λέει ο αρθρογράφος. Μόνο που το “σαλόνι” ούτε του κύριου αρθρογράφου ούτε της Catherine Bearder είναι αλλά ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΟΛΩΝ ΜΑΣ.
Το λογοκριμένο σκίτσο, φανερά αντιναζιστικό, που παρουσιάζει θαυμάσια την άνοδο της άκρας δεξιάς απ’ άκρου σ’ άκρο της Ευρώπης και ταιριάζει απόλυτα στα Γερμανικά αποτελέσματα, μόνο η κοσμήτορας της Ε.Ε. και ο κυριος αρθρογράφος δεν το κατάλαβαν. Βλακεία; Τύφλα; Ελλειψη χιούμορ; Κάποια πολιτική σκοπιμότητα; Μάλλον μια σαλάτα με λίγο απ’ όλα αυτά… και πολλή, πάρα πολλή χολή.

Υ.Γ. Ενας σκιτσογράφος δεν μπορεί παρά να χαίρεται όταν η εξουσία ενοχλείται, σημάδι πως πέτυχε τον στόχο του. Το ίδιο κι όταν ενοχλούνται τύποι σαν τον κύριο αρθρογράφο.

Διαβάστε σχετική ανακοίνωση της Λέσχης Ελλήνων γελοιογράφων εδώ:
http://www.iporta.gr/zoikaieyzin/item/12608-lesxi-geloiografon-i-alitheia-gia-ti-logokrimeni-ekthesi-sto-evrokoinovoylio

livepage.apple.comhttp://www.verena.gr/content/ανακοίνωση-της-λέσχης-ελλήνων-γελοιογράφων-σχετικά-με-ανακριβή-δημοσιεύματα-για-την

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

So, the German elections are over and done. There will for sure be plenty of analyses and comments, but after the first dust is settled down.
For the time being, as the far-Right AfD has made a spectacular show, a cartoon of my colleague Panos Zacharis is comment enough. It is one of the cartoons that Mme. Catherine Bearder, E.U. Quaestor for Cultural and artistic events has censored and rejected from the planned exhibition of Greek and French cartoonists in Bruxelles, with the theme «EU turns 60: A Cartoon Party». The questor/censor based her decision on a rule that excludes pro-nazi and offensive to EU ideal comments and pictures.
The cartoon, obviously and undoubtedly anti-nazi, showing the rise of the far-right all over Europe, expresses accurately the results of the German elections. It is only Mme. Catherine Bearder, that “didn’t get it”. Is it stupidity? blindness? lack of humor? or some kind of political/ideological intention? Perhaps, it is a salad of all of the above ingredients.

P.S. Cartoonists can only be happy when “authority” and “establishment” are annoyed. It is only a clear sign they have hit their mark.

 



Απασχολημένος καθώς ήμουν με την έκθεση γελοιογραφίας μου ξέφυγαν τα γενέθλια του διασημότερου τρωκτικού του κόσμου: στις 19 Σεπτέμβρη 1928 ο Μίκυ Μάους πρωτοεμφανιζόταν στον κινηματογράφο με το φίλμ Steam Boat Willie, το πρώτο φίλμ που συνδύαζε ταυτόχρονα εικόνα και ήχο.
Παγκόσμια η δημοτικότητα του ποντικιού και αμέτρητες οι συζητήσεις για το πώς και το τι αντιπροσωπεύει, ποια η ιδεολογία του και πια η επίδρασή του πάνω στα παιδιά. Λένε πως o Μίκυ προσφέρει ένα πρόσωπο αθωώτητας, ενώ κρύβει από πίσω τον ρόλο του να μετατρέπει τα παιδικά όνειρα σε εμπόρευμα. Ο Μίκυ μιλάει την διεθνή γλώσσα του εμπορίου και του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Κάποιος άλλος θα πει πως αντιπροσωπεύει μια γοητευτική συνύφανση κουλτούρας, πολιτικής και οικονομικών.
Προσωπικά δεν τον πολυσυμπάθησα ποτέ. Πολύ εξυπνάκιας, πολύ κυριλέ και καθώς πρέπει, πολύ μικρο-αστός, που παρ’ όλα αυτά, σε μια πουριτανική χώρα όπως η Αμερική, συζούσε εκτός γάμου με την Μίνι και ενώ δεν είχε παιδιά ή αδέλφια είχε όμως ανίψια αγνώστων γονέων, παρακαλώ. Όσο για σταθερή εργασία… δεν είχε ποτέ.
Καλύτερος πάντα ο Γκούφη, για μένα.

Κι ένα περίεργο τώρα. Την ημέρα των 31 γενεθλίων του Μίκυ, 19 Σεπτεμβρίου 1959, η Ντίσνεϋλαντ θα απαγορεύσει την είσοδο στον 1ο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος και ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Νικήτα Χρουστσώφ, που επισκεπτόταν επίσημα τις ΗΠΑ.
Εμείς θα λέγαμε “Πολιτική του Καραγκιόζη”. Στην Αμερική, μετά την πολιτική του Πινγκ Πόνγκ, μάλλον λέγεται “Πολιτική του Μίκυ Μάους.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Busy as I was with the cartoon exhibition I missed the birthday of the most famous rodent in the world: on 19 September 1928 Mickey Mouse made his first appearance on screen in the film Steam Boat Willie -the first film that combined simultaneously picture and sound.
The world wide popularity of the mouse has caused endless discussions as to what he really stands for, about his ideology and his influence on children. Some say that Mickey shows an innocent face which hides his main objective to transform childhood dreams into merchandize or that Mickey speaks the international language of consumerism and cultural imperialism. Some one else will say that he is a charming blend of culture, politics and economics.
Whatever the case, I never really liked Mickey. A smart ass, too proper, a petite bourgeois who, though he lives in a puritanical country (until not too long ago, at least) he lives with Minnie out of wedlock and while he has no children, brother(s) or sister(s) he has three nephews of unknown parents that live with him. As for a steady job… well, he never had one and no one knows how he makes a living.
To make a long story short, me, I am a Goofy fan.

A funny story now. On the day of Mickey’s 31st birthday, 19 September 1959, Disneyland did not allow entrance to the 1st Secretary of the Communist Party and Premier of the USSR Nikita Khrushchev, on an official visit to the USA.
Mickey Mouse diplomacy, (remember the “Ping Pong diplomacy”?)


ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ
Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κ. Καβάφης, Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Μια φίλη εδώ στην Λαχανιά μου παρατήρησε προχθές πως τελευταία δεν πολυσχολιάζω τα πολιτικά γενόμενα. Σωστά, το έχω όμως ξαναπεί και φοβάμαι μήπως γίνω και πιο βαρετός απ’ ό,τι είμαι ήδη:
Έχουμε μια αξιωματική αντιπολίτευση χωρίς προτάσεις, που κυριολεκτικά ό,τι και να πεί ή να κάνει η κυβέρνηση (ακόμα κι ό,τι δεν έχει πει ή έχει κάνει) το βρίσκει στραβό, υποσχόμενη πως θα τα φτιάξει όλα αν και εφόσον γίνει χαλίφης στην θέση του χαλίφη. Έχουμε μια ελάσσονα αντιπολίτευση που διέρχεται σοβαρή κρίση ταυτότητας, που τα’χει χαμένα σ΄έναν ιδεολογικό και οργανωτικό λαβύρινθο κι όπου οι “στρατηγοί” είναι περισσότεροι απο τους “στρατιώτες” (εξαιρείται το ΚΚΕ που εδώ και 100 χρόνια δεν πήγε ούτε ρούπι δεξιά ή αριστερά). Τέλος, έχουμε μια κυβέρνηση που πελαγωμένη κι αυτή προσπαθεί να μπαλώσει τα αμπάλωτα που κληρονόμησε, αλλά και αυτά που η ίδια έχει δημιουργήσει.
Τι να σχολιάσω λοιπόν; Παραπέμπω στον Καβάφη και για να αποφύγω “τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα”, σκέφτηκα να το ρίξω λίγο στην “τέχνη” – όσο είναι τέχνη αυτα που κάνω… σκιτσάκια, εικόνες, λίμερικ, σαχλαμαρίτσες.

—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—

MONOTONY
Monotonous day another day succeeds
Monotonous, identical. Once done
All will be done over again, the same deeds-
The similar minutes find us and are gone.

Month brings another month. So one may guess
Easily what is coming; and the sorrow
Of yesterday is but a weariness.
Tomorrow seems no longer like a morrow.

P. Cavafy, Translated by J. Mavrogordato, Chatto & Windus, London

A friend in Lachania remarked the other night that lately I do not so much comment on the Greek political scene.
True enough, but I’ve said it before and I will say it again, with the risk of getting even more boring than I already am: What we have is a major opposition party with nothing constructive to propose, that will attack and disagree with literally everything the government says or does (even with whatever the government has not yet said or done) and which promises to remedy everything if and when it comes to power. And then, there are the smaller parties of the center in a serious identity crisis, lost in an ideological and organizational labyrinth and where the “generals” outnumber the soldiers. And last but not least, there is a government under constant pressure by its European lenders, perplexed, trying to patch up the rags it inherited as well as those it has created by itself.
So, what’s new and what is there for me to say? I will refer you to Cavafy and to avoid “the sorrow of yesterday” that is “but a weariness”, I thought I should concentrate a bit on “art” -to the extend that art it is what I do… sketches, drawings, limericks and such nonsense.


Τελικά σε οικογενειακή σύναξη κατέληξε το συνέδριο που διοργανώθηκε στην Εσθονία με θέμα: «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα».
Μεγάλη η μοναξιά, η απομόνωση των διοργανωτών. Στις εκδηλώσεις, τη σχετική συνέντευξη Τύπου και το συνέδριο, παρέστησαν τελικά μόνο εκπρόσωποι (ούτε καν οι ίδιοι οι υπουργοί) των υπουργείων Δικαιοσύνης της Εσθονίας, της Λετονίας, της Λιθουανίας, της Ουγγαρίας, της Τσεχίας, της Σλοβακίας,της Πολωνίας και της Κροατίας, χώρες που υπέγραψαν και την τελική διακήρυξη.
Καμιά έκπληξη εδώ, δεδομένου του φιλοναζιστικού παρελθόντος (με την εξαίρεση της Πολωνίας) αλλά και του πολυσυζητημένου και αμφιλεγόμενου παρόντος των χωρών αυτών, που συχνά έχουν προκαλέσει την αντίδραση της ΕΕ.
Μένει τώρα να δούμε την αντίδραση της ημετέρας αντιπολίτευσης ή τουλάχιστον εκείνων που αντέδρασαν φωνακλάδικα στην μη συμμετοχή της Ελλάδας. Λέω για τους Μητσοτάκηδες, Βενιζέλους, Λοβέρδους, Αδώνιδες, το Ποτάμι (την ανακοίνωση του οποίου έσπευσε να μπαλώσει χθες ο Σ. Θεοδωράκης βλέποντας ίσως την γκάφα και την ιδεολογική μοναξιά του).
Δικαιωμένη η κυβέρνηση αφού, ανάμεσα στ’ άλλα, ειναι παρέα με άλλες 18 (πάνω απο τα δυο τρίτα) χώρες-μέλη της ΕΕ, χώρες που κανείς δεν μπορεί να χαραχτηρίσει Σταλινικές, Μαδουρικές, αναρχικές, τρομοκρατικές και τα άλλα παρόμοια που προσάπτει στην ελληνική κυβέρνηση η αντιπολίτευση. Τι θα πουν τώρα οι Μητσοτακοβενιζελοβέρδοαδώνιδες; Θα σιωπήσουν; Θα επιτεθούν μήπως και στους υπουργούς των άλλων χωρών που δεν πήγαν στη φιέστα; Ή θα κάνουν εμβαλωματικές δηλώσεις τύπου “ναι μεν αλλά…”, αλα Σ. Θεοδωράκη; Κάτι θα βρούνε… λαλίστατοι και ευφράδεις όλοι. Οψόμεθα.