Όχι, δεν είναι τίποτα σοβαρό, ούτε η ζέστη μ’ έχει βαρέσει στο κεφάλι ούτε τα μνημόνια που μας ρουφούν το αίμα. Έτσι όμως μού ‘ρχεται πότε πότε κι ασχολούμαι μ’ αυτό το είδος ποίησης/λογοτεχνίας που πολύ μ’ αρέσει.

Η βρυκολακιασμένη Νύφη
Henry Thomas Liddell

“Ήρθα, ήρθα και πάλι απο τον τάφο!
Γι’ αντάλλαγμα στο δαχτυλίδι που ‘δωσες,
την γαμήλια υπόσχεσή μου δέξου
πως είμαι δικιά σου κι είσαι δικός μου.”

Σαν πτώμα κείτονταν στην δύναμη του Δαίμονα απο κάτω
κι αυτή σε σάβανο τον τύλιξε.
Και στην καρδιά του κόλλησε τα χείλη
κι ήπιε απο το ζωντανό το αίμα, το ζεστό!

Και κάπου κάπου μουρμούριζαν τα πέτρινα χείλη,
“Ζεστό και μαλακό είν’ το κρεβάτι σου
μα αύριο σε πιο κρύο κρεβάτι θα ξαπλώσεις-
Το δικό μου θα ‘ναι το κρεβάτι, Άλμπερτ!”

(Μετάφραση δικιά μου, με την ανοχή σας παρακαλώ)

—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—

The Vampire Bride
Henry Thomas Liddell

“I am come – I am come! once again from the tomb,
In return for the ring which you gave;
That I am thine, and that thou art mine,
This nuptial pledge receive.”

He lay like a corse ‘neath the Demon’s force,
And she wrapp’d him in a shroud;
And she fixed her teeth his heart beneath,
And she drank of the warm life-blood!

And ever and anon murmur’d the lips of stone,
“Soft and warm is this couch of thine,
Thou’lt to-morrow be laid on a colder bed-
Albert! that bed will be mine!”


10 του Μάρτη σήμερα, τα γενέθλιά μου. “Σκασίλα μας”, θα πείτε εσείς, “Σκασίλα μου” θα πω κι εγώ, μια και δεν έχω καταλάβει για τι ακριβώς γιορτάζουμε την επέτειο των γενεθλίων μας κι έτσι ετοιμαζόμουνα να γράψω τα συνηθισμένα. Εκείνο δηλαδή το αστείο του Steve McQueen απο τους “7 Υπεροχους”, όπου ένας έπεσε λέει απο τον 102ο όροφο του Empire State Building και καθώς πέφτοντας περνούσε ένα ένα τα πατώματα (…82…81…80…79…) έλεγε μέσα του: “Μέχρι εδώ καλά πάμε”.
Ψάχνοντας για κάτι πρωτότυπο να γράψω διαπίστωσα πως ήταν μια μέρα σαν και σήμερα, 10 Μάρτη 1920, που γεννιόταν ο Boris Vian. Συγγραφέας, ποιητής, μουσικός, τραγουδιστής, μεταφραστής, κριτικός, ηθοποιός, εφευρέτης, μηχανικός. Μυθική μορφή του μεταπολεμικού Παρισιού άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην πολιτιστική, την πνευματική ζωή της Γαλλίας. Η πρωτοποριακή μουσική του, η νουβέλες και οι γελοιογραφίες του εμπνέουν ακόμα, 59 χρόνια μετά τον θάνατό του.
Η νουβέλα του “J’irai cracher sur vos tombes” (Θα φτύσω στους τάφους σας) προκάλεσε αναστάτωση στους φιλολογικούς κύκλους και δέχτηκε επιθέσεις απο τους καλύτερους κριτικούς, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να φτάσει στην κορφή των μπεστ-σέλερ, το 1947.
“Le déserteur” (Ο λιποτάκτης) είναι ένα περίφημο αντιπολεμικό τραγούδι που πρωτοκυκλοφόρησε στις 7 Μαϊου 1954, στην διάρκεια της μάχης του Dien Bien Phu. Απαγορέυτηκε από την λογοκρισία και δεν επιτράπηκε μέχρι το 1962. Μεταφράστηκε και τραγουδήθηκε σε εφτά διαφορετικές γλώσσες. Στην δεκαετία του ’60 -στην εποχή μου- έγινε το σύμβολο του αγώνα ενάντια στον πόλεμο του Βιετ-Ναμ και του φοιτητικού ξεσηκωμού στην Γαλλία και στην Αμερική. Μεταξύ άλλων τραγουδήθηκε απο την Joan Baez και τους Peter, Paul and Mary.Η μετάφραση στα ελληνικά είναι δικιά μου και δεν διεκδικεί ποιητικές δάφνες.
Ακούστε την Joan Baez στον σύνδεσμο που ακολουθεί

———–οοο———–οοο ———–οοο———–οοο ———-οοο———–οοο ———–

10 March today and this is my birthday. Who cares!”, you might say. “Who cares!”, I say too, because I still don’t understand what it is exactly that we celebrate on this particular anniversary and actually I was ready to write the usual – the joke told by Steve McQueen in the “Magnificent Seven”, where this guy fell off the top of the Empire State Building. On his way down, as he passed by the floors one by one (…82…81…80…79…) he would say: “So far so good”.
Looking for something original to write I realized that it was on a day like today, 10 March 1920, that Boris Vian was born. Vehemently anti-militarist & pacifist, an extremely gifted writer and jazz musician and author. In 1947, his novel “I Shall Spit on Your Graves” became one of the best-selling titles of that year.
He is also the author of the song “Le déserteur” which was first sung in 1954. Subsequently, it was forbidden by the French censor to be sold or broadcast until 1962. It was later translated into English, Italian, Spanish, Swedish, Dutch, Catalan and Danish and then many other languages. In the United States, it was a major anti-war song by Joan Baez and Peter, Paul and Mary during the Vietnam War. After his death he became a hero to the ’68 student revolution, especially in France and the US.
Listen to Joan Baez in the following link:

 


the-wall-3ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ
Henry Wadsworth Longfellow, Haunted Houses
Μετάφραση (κακιά) δικιά μου

Όλα τα σπίτια εκεί όπου άνθρωποι έζησαν και πέθαναν
είναι σπίτια στοιχειωμένα.  Από τις ανοιχτές πόρτες
τα άκακα φαντάσματα γλιστρούν στο πάτωμα επάνω
με πόδια αθόρυβα, καθώς κάνουν τη δουλειά τους.

Τα συναντούμε στην πόρτα και στην σκάλα,
στους διαδρόμους πηγαίνουν κι έρχονται,
αισθήσεις στον αέρα ανεπαίσθητες,
μια ιδέα πως κάτι κινείται πάνω κάτω.

Περισσότεροι είναι στο τραπέζι οι καλεσμένοι απ΄ότι
κάλεσαν οι οικοδεσπότες – η λαμπρά φωτισμένη αίθουσα
γεμάτη είναι απο σιωπηλά, άκακα φαντάσματα,
τόσο σιωπηλά όσο και τα κάδρα στον τοίχο.
…………………………………………………………
Τίτλους ιδιοκτησίας σε σπίτια και οικόπεδα δεν έχουμε-
ένοικοι κι ιδιοκτήτες απο τα περασμένα,
από τάφους ξεχασμένους απλώνουν χέρια σκονισμένα,
το παλιό τους χτήμα κρατώντας ακόμα.
…………………………………………………………..

===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===

HAUNTED HOUSES
by Henry Wadsworth Longfellow

All houses wherein men have lived and died
Are haunted houses. Through the open doors
The harmless phantoms on their errands glide,
With feet that make no sound upon the floors.

We meet them at the door-way, on the stair,
Along the passages they come and go,
Impalpable impressions on the air,
A sense of something moving to and fro.

There are more guests at table than the hosts
Invited; the illuminated hall
Is thronged with quiet, inoffensive ghosts,
As silent as the pictures on the wall.
……………………………………………………………
We have no title-deeds to house or lands;
Owners and occupants of earlier dates
From graves forgotten stretch their dusty hands,
And hold in mortmain still their old estates.
…………………………………………………………….


SHE VAMPIREΗ βρυκολακιασμένη Νύφη
Henry Thomas Liddell

“Ήρθα, ήρθα και πάλι απο τον τάφο!
Αντάλλαγμα στο δαχτυλίδι που ‘δωσες,
την γαμήλια υπόσχεσή μου δέξου
πως είμαι δικιά σου κι είσαι δικός μου.”

Σαν πτώμα κείτονταν στην δύναμη του Δαίμονα απο κάτω
κι αυτή σε σάβανο τον τύλιξε.
Και στην καρδιά του κόλλησε τα χείλη
κι ήπιε απο το ζωντανό το αίμα, το ζεστό!

Και κάπου κάπου μουρμούριζαν τα πέτρινα χείλη,
“Ζεστό και μαλακό είν’ το κρεβάτι σου
μα αύριο σε πιο κρύο κρεβάτι θα ξαπλώσεις-
Θα ‘ναι το δικό μου το κρεβάτι, Άλμπερτ!”

(Μετάφραση δικιά μου, με την ανοχή σας παρακαλώ)

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-oo-o

The Vampire Bride
Henry Thomas Liddell

 “I am come – I am come! once again from the tomb,
    In return for the ring which you gave;
That I am thine, and that thou art mine,
    This nuptial pledge receive.”

He lay like a corse ‘neath the Demon’s force,
    And she wrapp’d him in a shroud;
And she fixed her teeth his heart beneath,
    And she drank of the warm life-blood!

And ever and anon murmur’d the lips of stone,
    “Soft and warm is this couch of thine,
Thou’lt to-morrow be laid on a colder bed-
    Albert! that bed will be mine!”

Όχι, δεν είναι τίποτα σοβαρό, δεν είμαι επηρεασμένος απο τους “θεσμούς” που μας ρουφούν το αίμα.  Έτσι όμως μού ‘ρχεται πότε πότε κι ασχολούμαι μ’ αυτό το είδος ποίησης/λογοτεχνίας που μ’ αρέσει.


Πολλά έχουν ήδη γραφτεί για τον Günter Grass, έτσι που να μην χρειάζονται άλλα απο εμένα.  Δυο λόγια του Αλέξη Τσίπρα τα συνοψίζουν όλα. “Χάθηκε ένας μεγάλος φίλος της Ελλάδας”.  Παραθέτω απλά το ποίημα του “Europas Schande” – Η ντροπή της Ευρώπης- που πρωτοδημοσιεύτηκε τον Μάη 2012.  Η πρόχειρη μετάφραση μου στα Ελληνικά είναι απο το Αγγλικό, καθώς τα Γερμανικά μου είναι πανάθλια.  Την Αγγλική μετάφραση απο το πρωτότυπο Γερμανικό την ανακάλυψα σε πολλές ιστοσελίδες χωρίς όμως να αναφέρεται ό μεταφραστής.  Του ζητώ συγγνώμη που δεν τον αναφέρω.

Η ντροπή της Ευρώπης

Κοντά το χάος, γιατί η αγορά δεν δεν είναι δίκαιη,
είσαι μακριά απο την χώρα που υπήρξε το λίκνο σου

Ό,τι με την ψυχή αναζητήθηκε και βρέθηκε, θεωρείται τώρα
άχρηστο σαν παλιοσίδερα

Σαν οφειλέτης που διαπομπεύεται γυμνή υποφέρει μια χώρα
για την οποία έλεγες πως είσαι ευγνόμων

Μια χώρα καταδικασμενη στην φτώχεια που τα πλούτη της
λεηλατημένα απο σένα ως πλιάτσικο κοσμούν μουσεία

Εκείνοι (οι Ναζί) που χτύπησαν με τα όπλα
την ευλογημένη με νησιά χώρα έφεραν όχι μόνο στολές
μα και τον Hölderlin* στα σακίδιά τους

Μετά βίας ανεχτή η χώρα που τους συνταγματάρχες της
ανεχόσουν κάποτε ως συμμάχους

Χώρα που έχασε τα δικαιώματά της και που η ζώνη της σφίγγεται
και πάλι σφίγγεται απο τους ισχυρούς

Ντυμένη στα μαύρα η Αντιγόνη σε αψηφά και παντού ο λαός του
οποίου υπήρξες φιλοξενούμενη φοράει μαύρα

Πιείτε, μεθύστε επι τέλους! φωνάζουν οι χειροκροτητές των Ευρωπαίων Επιτρόπων.
Όμως ο Σωκράτης ξέχειλο σου επιστρέφει το κύπελο

Σαν χορός -που είναι δικό σου χαραχτηρηστικό- θα σε καταραστούν οι θεοί
που θέλεις να τους κλέψεις τον Όλυμπό τους

Απερίσκεπτα θα μαραζώσεις χωρίς την χώρα που η σκέψη της
σε εφέυρε, ω Ευρώπη

* Hölderlin, κορυφαίος Γερμανός ποιητής του 19αι., θαυμαστής του Ελληνικού πολιτισμού.

GUNTER GRASSA lot has already been said and written about Günter Grass, so that there is no need for me to say more.  The words of PM Tsipras sum it all up: “A great friend of Greece is lost”.
I only post here his poem “Europas Schande”, Europe’s Shame, published in May 2012. The following English translation I found in various places on the internet, with no mention of the author’s name.  I apologize for not mentioning him/her.

Europe’s shame

Close to chaos, because the market is not just, you’re far away from the country which was your cradle.

What was searched and found with one’s soul, is now considered to be as worthless as scrap metal.

As a debtor put naked on the pillory, a country about which you used to say you were grateful, suffers.

Poverty doomed country whose maintained wealth adorns museums of the loot you kept.

Those [nazi occupation soldiers] who hit the country, blessed with islands, with the force of arms wore both uniforms and books of Hölderlin* in their knapsacks.

Barely tolerated country whose colonels were once tolerated by you as an alliance partner.

Country which lost its rights, whose belt is tightened and tightened again by the cocksurely powerful.

Antigone defying you wearing black and all over the country, the people whose guest you have been wear mourning clothes.

However, outside the country, the Croesus resembling followers have hoarded all what glitters like gold in your vaults.

Booze at last, drink! European Commissioners’ cheerleaders shout. However, Socrates gives you back the [hemlock poison] cup full to the brim.

* Hölderlin, one of the most significant German poets of the 19th c. was a fervent admirer of ancient Greek culture