Ελεγεία στο Ακρόπρωρο ενός πλοίου
Pablo Neruda, “Canto General”
μετάφραση απο τα Αγγλικά Β.Π. (με το συμπάθειο)

Στις αμμουδιές του Μαγγελάνου σε βρήκαμε, εξαντλημένη
θαλασσοπόρε, ακίνητη
μέσα στην καταιγίδα που τόσες φορές τα γλυκά δίδυμα
στήθη σου αψήφισαν, σκίζοντάς την με τις ρώγες σου.

Σε σηκώσαμε πάλι πάνω απο τις Νότιες θάλασσες, μα τώρα
είσουν o επιβάτης στο σκοτάδι, στις γωνιές, ένα
με το σιτάρι και το μέταλο που φύλαγες
στα πλατειά νερά, τυλιγμένη από την ωκεάνια νύχτα.

Σήμερα είσαι δικιά μου, θεά που το γιγάντιο άλμπατρος
έξησε πετώντας με τ΄απλωμένα του φτερά,
σαν ένας μανδύας μουσικής που διευθύνεται στη βροχή
απο τα τυφλά, περιπλανόμενα ξύλινα βλέφαρά σου.
…………………….

Όταν οι άγγελοι κι οι βασίλισσες οι γεννημένοι μαζί σου
αφού σκεπάστηκαν με μούσκλια κοιμήθηκαν, προορισμένοι
να μείνουν στην ακινησία που οι νεκροί φρουρούν τιμητικά,
εσύ σκαρφάλωσες στην λεπτή πλώρη του πλοίου
και άγγελος και βασίλισσα και κύμα, είσουν ο σεισμός της γης.
Το τρέμουλο των ανθρώπων σκαρφάλωσε
μέχρι τον ευγενή χιτώνα σου με το στήθος του απο ξύλο μηλιάς,
ενώ τα χείλη σου – Ω γλύκα!- υγράνθηκαν
απο άλλα φιλιά αντάξια του άγριου στόματός σου.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Elegy to a Ship’s Figurehead
Pablo Neruda, “Canto general”
Translation A. S. Kline
 
From the sands of Magellan we salvaged you, exhausted
voyager, immobile
beneath the storm your sweet twofold breast so many times
defied dividing itself between your nipples.

We lifted you again over the Southern waters, but now
you were the passenger in darkness, of angles, one
with the wheat and the metal you guarded
on the wide water, enveloped by oceanic night.

Today you are mine, goddess whom the giant albatross
grazed with its wingspan extended in flight,
like a cloak of music conducted in rain
by your blind wandering eyelids of timber.
………………….
When the angels and the queens born with you,
covering themselves with moss, slumbered, fated
to the immobility the dead guard with honour,
you climbed to the narrow prow of the ship
and angel and queen and wave, you were the earth’s tremor.
Man’s shudderings climbed to your
noble tunic with its apple-wood breast.
while your lips oh sweetness! were moistened
by other kisses worthy of your wild mouth.
……………………….


Όχι, δεν είναι τίποτα σοβαρό, ούτε η ζέστη μ’ έχει βαρέσει στο κεφάλι ούτε τα μνημόνια που μας ρουφούν το αίμα. Έτσι όμως μού ‘ρχεται πότε πότε κι ασχολούμαι μ’ αυτό το είδος ποίησης/λογοτεχνίας που πολύ μ’ αρέσει.

Η βρυκολακιασμένη Νύφη
Henry Thomas Liddell

“Ήρθα, ήρθα και πάλι απο τον τάφο!
Γι’ αντάλλαγμα στο δαχτυλίδι που ‘δωσες,
την γαμήλια υπόσχεσή μου δέξου
πως είμαι δικιά σου κι είσαι δικός μου.”

Σαν πτώμα κείτονταν στην δύναμη του Δαίμονα απο κάτω
κι αυτή σε σάβανο τον τύλιξε.
Και στην καρδιά του κόλλησε τα χείλη
κι ήπιε απο το ζωντανό το αίμα, το ζεστό!

Και κάπου κάπου μουρμούριζαν τα πέτρινα χείλη,
“Ζεστό και μαλακό είν’ το κρεβάτι σου
μα αύριο σε πιο κρύο κρεβάτι θα ξαπλώσεις-
Το δικό μου θα ‘ναι το κρεβάτι, Άλμπερτ!”

(Μετάφραση δικιά μου, με την ανοχή σας παρακαλώ)

—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—

The Vampire Bride
Henry Thomas Liddell

“I am come – I am come! once again from the tomb,
In return for the ring which you gave;
That I am thine, and that thou art mine,
This nuptial pledge receive.”

He lay like a corse ‘neath the Demon’s force,
And she wrapp’d him in a shroud;
And she fixed her teeth his heart beneath,
And she drank of the warm life-blood!

And ever and anon murmur’d the lips of stone,
“Soft and warm is this couch of thine,
Thou’lt to-morrow be laid on a colder bed-
Albert! that bed will be mine!”


10 του Μάρτη σήμερα, τα γενέθλιά μου. “Σκασίλα μας”, θα πείτε εσείς, “Σκασίλα μου” θα πω κι εγώ, μια και δεν έχω καταλάβει για τι ακριβώς γιορτάζουμε την επέτειο των γενεθλίων μας κι έτσι ετοιμαζόμουνα να γράψω τα συνηθισμένα. Εκείνο δηλαδή το αστείο του Steve McQueen απο τους “7 Υπεροχους”, όπου ένας έπεσε λέει απο τον 102ο όροφο του Empire State Building και καθώς πέφτοντας περνούσε ένα ένα τα πατώματα (…82…81…80…79…) έλεγε μέσα του: “Μέχρι εδώ καλά πάμε”.
Ψάχνοντας για κάτι πρωτότυπο να γράψω διαπίστωσα πως ήταν μια μέρα σαν και σήμερα, 10 Μάρτη 1920, που γεννιόταν ο Boris Vian. Συγγραφέας, ποιητής, μουσικός, τραγουδιστής, μεταφραστής, κριτικός, ηθοποιός, εφευρέτης, μηχανικός. Μυθική μορφή του μεταπολεμικού Παρισιού άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην πολιτιστική, την πνευματική ζωή της Γαλλίας. Η πρωτοποριακή μουσική του, η νουβέλες και οι γελοιογραφίες του εμπνέουν ακόμα, 59 χρόνια μετά τον θάνατό του.
Η νουβέλα του “J’irai cracher sur vos tombes” (Θα φτύσω στους τάφους σας) προκάλεσε αναστάτωση στους φιλολογικούς κύκλους και δέχτηκε επιθέσεις απο τους καλύτερους κριτικούς, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να φτάσει στην κορφή των μπεστ-σέλερ, το 1947.
“Le déserteur” (Ο λιποτάκτης) είναι ένα περίφημο αντιπολεμικό τραγούδι που πρωτοκυκλοφόρησε στις 7 Μαϊου 1954, στην διάρκεια της μάχης του Dien Bien Phu. Απαγορέυτηκε από την λογοκρισία και δεν επιτράπηκε μέχρι το 1962. Μεταφράστηκε και τραγουδήθηκε σε εφτά διαφορετικές γλώσσες. Στην δεκαετία του ’60 -στην εποχή μου- έγινε το σύμβολο του αγώνα ενάντια στον πόλεμο του Βιετ-Ναμ και του φοιτητικού ξεσηκωμού στην Γαλλία και στην Αμερική. Μεταξύ άλλων τραγουδήθηκε απο την Joan Baez και τους Peter, Paul and Mary.Η μετάφραση στα ελληνικά είναι δικιά μου και δεν διεκδικεί ποιητικές δάφνες.
Ακούστε την Joan Baez στον σύνδεσμο που ακολουθεί

———–οοο———–οοο ———–οοο———–οοο ———-οοο———–οοο ———–

10 March today and this is my birthday. Who cares!”, you might say. “Who cares!”, I say too, because I still don’t understand what it is exactly that we celebrate on this particular anniversary and actually I was ready to write the usual – the joke told by Steve McQueen in the “Magnificent Seven”, where this guy fell off the top of the Empire State Building. On his way down, as he passed by the floors one by one (…82…81…80…79…) he would say: “So far so good”.
Looking for something original to write I realized that it was on a day like today, 10 March 1920, that Boris Vian was born. Vehemently anti-militarist & pacifist, an extremely gifted writer and jazz musician and author. In 1947, his novel “I Shall Spit on Your Graves” became one of the best-selling titles of that year.
He is also the author of the song “Le déserteur” which was first sung in 1954. Subsequently, it was forbidden by the French censor to be sold or broadcast until 1962. It was later translated into English, Italian, Spanish, Swedish, Dutch, Catalan and Danish and then many other languages. In the United States, it was a major anti-war song by Joan Baez and Peter, Paul and Mary during the Vietnam War. After his death he became a hero to the ’68 student revolution, especially in France and the US.
Listen to Joan Baez in the following link:

 


the-wall-3ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ
Henry Wadsworth Longfellow, Haunted Houses
Μετάφραση (κακιά) δικιά μου

Όλα τα σπίτια εκεί όπου άνθρωποι έζησαν και πέθαναν
είναι σπίτια στοιχειωμένα.  Από τις ανοιχτές πόρτες
τα άκακα φαντάσματα γλιστρούν στο πάτωμα επάνω
με πόδια αθόρυβα, καθώς κάνουν τη δουλειά τους.

Τα συναντούμε στην πόρτα και στην σκάλα,
στους διαδρόμους πηγαίνουν κι έρχονται,
αισθήσεις στον αέρα ανεπαίσθητες,
μια ιδέα πως κάτι κινείται πάνω κάτω.

Περισσότεροι είναι στο τραπέζι οι καλεσμένοι απ΄ότι
κάλεσαν οι οικοδεσπότες – η λαμπρά φωτισμένη αίθουσα
γεμάτη είναι απο σιωπηλά, άκακα φαντάσματα,
τόσο σιωπηλά όσο και τα κάδρα στον τοίχο.
…………………………………………………………
Τίτλους ιδιοκτησίας σε σπίτια και οικόπεδα δεν έχουμε-
ένοικοι κι ιδιοκτήτες απο τα περασμένα,
από τάφους ξεχασμένους απλώνουν χέρια σκονισμένα,
το παλιό τους χτήμα κρατώντας ακόμα.
…………………………………………………………..

===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===

HAUNTED HOUSES
by Henry Wadsworth Longfellow

All houses wherein men have lived and died
Are haunted houses. Through the open doors
The harmless phantoms on their errands glide,
With feet that make no sound upon the floors.

We meet them at the door-way, on the stair,
Along the passages they come and go,
Impalpable impressions on the air,
A sense of something moving to and fro.

There are more guests at table than the hosts
Invited; the illuminated hall
Is thronged with quiet, inoffensive ghosts,
As silent as the pictures on the wall.
……………………………………………………………
We have no title-deeds to house or lands;
Owners and occupants of earlier dates
From graves forgotten stretch their dusty hands,
And hold in mortmain still their old estates.
…………………………………………………………….


SHE VAMPIREΗ βρυκολακιασμένη Νύφη
Henry Thomas Liddell

“Ήρθα, ήρθα και πάλι απο τον τάφο!
Αντάλλαγμα στο δαχτυλίδι που ‘δωσες,
την γαμήλια υπόσχεσή μου δέξου
πως είμαι δικιά σου κι είσαι δικός μου.”

Σαν πτώμα κείτονταν στην δύναμη του Δαίμονα απο κάτω
κι αυτή σε σάβανο τον τύλιξε.
Και στην καρδιά του κόλλησε τα χείλη
κι ήπιε απο το ζωντανό το αίμα, το ζεστό!

Και κάπου κάπου μουρμούριζαν τα πέτρινα χείλη,
“Ζεστό και μαλακό είν’ το κρεβάτι σου
μα αύριο σε πιο κρύο κρεβάτι θα ξαπλώσεις-
Θα ‘ναι το δικό μου το κρεβάτι, Άλμπερτ!”

(Μετάφραση δικιά μου, με την ανοχή σας παρακαλώ)

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-oo-o

The Vampire Bride
Henry Thomas Liddell

 “I am come – I am come! once again from the tomb,
    In return for the ring which you gave;
That I am thine, and that thou art mine,
    This nuptial pledge receive.”

He lay like a corse ‘neath the Demon’s force,
    And she wrapp’d him in a shroud;
And she fixed her teeth his heart beneath,
    And she drank of the warm life-blood!

And ever and anon murmur’d the lips of stone,
    “Soft and warm is this couch of thine,
Thou’lt to-morrow be laid on a colder bed-
    Albert! that bed will be mine!”

Όχι, δεν είναι τίποτα σοβαρό, δεν είμαι επηρεασμένος απο τους “θεσμούς” που μας ρουφούν το αίμα.  Έτσι όμως μού ‘ρχεται πότε πότε κι ασχολούμαι μ’ αυτό το είδος ποίησης/λογοτεχνίας που μ’ αρέσει.