Απασχολημένος καθώς ήμουν με την έκθεση γελοιογραφίας μου ξέφυγαν τα γενέθλια του διασημότερου τρωκτικού του κόσμου: στις 19 Σεπτέμβρη 1928 ο Μίκυ Μάους πρωτοεμφανιζόταν στον κινηματογράφο με το φίλμ Steam Boat Willie, το πρώτο φίλμ που συνδύαζε ταυτόχρονα εικόνα και ήχο.
Παγκόσμια η δημοτικότητα του ποντικιού και αμέτρητες οι συζητήσεις για το πώς και το τι αντιπροσωπεύει, ποια η ιδεολογία του και πια η επίδρασή του πάνω στα παιδιά. Λένε πως o Μίκυ προσφέρει ένα πρόσωπο αθωώτητας, ενώ κρύβει από πίσω τον ρόλο του να μετατρέπει τα παιδικά όνειρα σε εμπόρευμα. Ο Μίκυ μιλάει την διεθνή γλώσσα του εμπορίου και του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Κάποιος άλλος θα πει πως αντιπροσωπεύει μια γοητευτική συνύφανση κουλτούρας, πολιτικής και οικονομικών.
Προσωπικά δεν τον πολυσυμπάθησα ποτέ. Πολύ εξυπνάκιας, πολύ κυριλέ και καθώς πρέπει, πολύ μικρο-αστός, που παρ’ όλα αυτά, σε μια πουριτανική χώρα όπως η Αμερική, συζούσε εκτός γάμου με την Μίνι και ενώ δεν είχε παιδιά ή αδέλφια είχε όμως ανίψια αγνώστων γονέων, παρακαλώ. Όσο για σταθερή εργασία… δεν είχε ποτέ.
Καλύτερος πάντα ο Γκούφη, για μένα.

Κι ένα περίεργο τώρα. Την ημέρα των 31 γενεθλίων του Μίκυ, 19 Σεπτεμβρίου 1959, η Ντίσνεϋλαντ θα απαγορεύσει την είσοδο στον 1ο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος και ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Νικήτα Χρουστσώφ, που επισκεπτόταν επίσημα τις ΗΠΑ.
Εμείς θα λέγαμε “Πολιτική του Καραγκιόζη”. Στην Αμερική, μετά την πολιτική του Πινγκ Πόνγκ, μάλλον λέγεται “Πολιτική του Μίκυ Μάους.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Busy as I was with the cartoon exhibition I missed the birthday of the most famous rodent in the world: on 19 September 1928 Mickey Mouse made his first appearance on screen in the film Steam Boat Willie -the first film that combined simultaneously picture and sound.
The world wide popularity of the mouse has caused endless discussions as to what he really stands for, about his ideology and his influence on children. Some say that Mickey shows an innocent face which hides his main objective to transform childhood dreams into merchandize or that Mickey speaks the international language of consumerism and cultural imperialism. Some one else will say that he is a charming blend of culture, politics and economics.
Whatever the case, I never really liked Mickey. A smart ass, too proper, a petite bourgeois who, though he lives in a puritanical country (until not too long ago, at least) he lives with Minnie out of wedlock and while he has no children, brother(s) or sister(s) he has three nephews of unknown parents that live with him. As for a steady job… well, he never had one and no one knows how he makes a living.
To make a long story short, me, I am a Goofy fan.

A funny story now. On the day of Mickey’s 31st birthday, 19 September 1959, Disneyland did not allow entrance to the 1st Secretary of the Communist Party and Premier of the USSR Nikita Khrushchev, on an official visit to the USA.
Mickey Mouse diplomacy, (remember the “Ping Pong diplomacy”?)


Μια μέρα σαν σήμερα πριν 127 χρόνια, 15 Σεπτεμβρίου 1890, γεννιόταν η Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan- η Άγκαθα Κρίστι που λέμε εμείς. Δεν μπορεί, θα την ξέρετε από τα τόσα βιβλία που έγραψε αλλά και απο τον κινηματογράφο και την TV όπου αυτά μεταφέρθηκαν.
Εμένα τώρα με ξέρετε, πώς ψάχνω για τις διαιτητικές συνήθειες των διασήμων. Αυτό έκανα και τώρα. Είναι γεγονός λοιπόν πως όλοι μας έχουμε τις γευστικές μας αδυναμίες, ξέρετε… σοκολάτες… τσιπς (σακούλες ολόκληρες)… 8 μπάλες παγωτό μαζεμένες… Η Άγκαθα Κρίστι λοιπόν, μπορεί να ήταν η παγκόσμια καλύτερη στις πωλήσεις βιβλίων της μα δεν ήταν κι αυτή χωρίς τις αδυναμίες της στο φαγητό – ήταν ερωτευμένη με την κρέμα, την κρέμα σαντιγύ, την κρέμα τέλος πάντων που βάζουμε στα γλυκά, στον καφέ…
Όταν λέμε “ερωτευμένη με την κρέμα” δεν εννοούμε μια δυο κουταλιές του γλυκού στο τσάϊ ή τον καφέ. Εννοούμε κούπες ολόκληρες από παχιά κρέμα που έμοιαζε περισσότερο με βούτυρο και που την έτρωγε με το κουτάλι. Ακόμα κι όταν έγραφε είχε μια μεγάλη κούπα με κρέμα δίπλα στην γραφομηχανή της.
Η αλήθεια είναι πως έκανε, ή προσποιόταν πως έκανε, κάποιες προσπάθειες να περιορίσει την συνήθειά της. Ο εγγονός της λέει πως ρούφαγε την κρέμα απο μια τεράστια κούπα που έγραφε “Μην είσαι άπληστη”, χωρίς όμως και να υπακούει στο κάλεσμα.
Ο μόνος που μπορούσε να την ελέγξει κάπως ήταν ο μπάτλερ της που αντί κρέμας της εδινε σύκα που της άρεσαν πολύ, με περιορισμένη όμως επιτυχία.
Αυτά για την αγαπημένη μας Άγκαθα, που παρά τα τόσα κιλά κρέμας που έφαγε έζησε 86 ολόκληρα χρόνια αφήνοντας πίσω της 66 αστυνομικές νουβέλες και τις 14 συλλογές με μικρές ιστορίες, οι περισσότερες με ήρωες την Μις Μάρπλ και τον Ηρακλή Πουαρώ, προς μεγάλη τέρψη των εκατομμυρίων φίλων της.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan, Agatha Christie to you and me, was born on a day like today 127 years ago, on 15 September 1890.
As you may know, those of you who follow this blog, I always try to find the culinary or dietary habits of the famous. So with Agatha.
It is true that most of us have our food preferences, even addictions… you know, chocolate… bags of chips or six scoops of ice cream at a sitting. Well, Agatha Christie was not immune to the call of a certain food: she was in love with cream. She didn’t just like a tea spoonful or two with her tea -she ate whole cups of rich cream, and she ate with a spoon Devonshire clotted cream, a dairy product closer to butter.
It is true she would make some feeble efforts to control her addiction. Her grandson says that “she used to drink cream from a huge cup with ‘Don’t be greedy’ written on the side, an injunction she never showed any sign of obeying”.
Still, in spite of the quantities of cream she consumed she reached the ripe old age of 86, leaving behind her for the millions of her fans, a treasure of 66 detective novels and 14 short story collections, most of them revolving around her fictional detectives Hercule Poirot and Miss Marple.


Αν τυχόν με ρωτήσεις απο πού έρχομαι, πρέπει να μιλήσω
με σπασμένα αντικείμενα,
με πολύ πονεμένα εργαλεία,
με μεγάλα θηρία που συχνά γίνονται στάχτη
και με την πονεμένη μου καρδιά
— Pablo Neruda

11 Σεπτέμβρη 1973, Χιλή. Με διευθυντή ορχήστρας τον Χένρι Κίσσινγκερ η CIA ανατρέπει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση δίνοντας τέλος σε 150 χρόνια δημοκρατικής διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος Σαλβατόρ Αγιέντε πεθαίνει με το όπλο στο χέρι υπερασπιζόμενος το Προεδρικό Μέγαρο. Τις πρώτες ώρες θα δολοφονηθούν περισσότεροι απο 5.000, ανάμεσά τους ο Victor Jara. Πολλοί άλλοι θα “εξαφανιστούν” στην συνέχεια.
Θα ακολουθήσουν 16 χρόνια τρόμου, 16 χρόνια της πιο στιγνής στρατιωτικής δικτατορίας, με αρχηγό τον Augusto Pinochet.
Σημαντικό ρόλο στο πραξικόπημα έπαιξε η Αμερικάνικη ITT Corporation που την εποχή εκείνη κατείχε το 70% της Τηλεφωνικής Εταιρείας της Χιλής και ήταν μέτοχος της δεξιάς εφ/δας El Mercurio. H CIA την χρησιμοποίησε για να χρηματοδοτεί τους αντιπάλους του Allende.
Τα σκίτσα δημοσιεύτηκαν τότε στο ΒΗΜΑ.

======================================================

Should you ask me where I come from, I must talk
with broken things,
with fairly painful utensils,
with great beasts turned to dust as often as not
and my afflicted heart.
— Pablo Neruda

11 September 1973, Chile. Masterminded by Henry Kissinger, CIA overthrows the democratically elected government, ending nearly 150 years of democratic rule. President Salvador Allende dies gun in hand, defending the Presidential Palace. On the first hours over 5.000 will be murdered, among them folk singer Victor Jara. On the days that follow many more “disappear.”
16 years of terror follow under Pinochet, 16 years of the most repressive military dictatorship.
Primary role in the the coup will be played by the U.S. ITT Corporation which owned 70% of Chitelco, the Chilean Telephone Company, and funded El Mercurio, a Chilean right-wing newspaper. The CIA used ITT as a conduit to financially aid opponents of Allende’s government.
My cartoons are from the newspapers TO VIMA of the time


6 Αυγούστου 1945. Μια ατομική βόμβα, που με τυπικό Αμερικάνικο χιούμορ είχε ονομαστεί “Little Boy”, έπεφτε στην Χιροσίμα. Τρείς μέρες αργότερα μια άλλη ονόματι “Fat Man” θα πέσει στο Ναγκασάκι. Μέσα στους τρείς πρώτους μήνες 240.000 περίπου άμαχοι θα πεθάνουν, οι μισοί περίπου την πρώτη μέρα του βομβαρδισμού. Στους επόμενους μήνες και χρόνια θα πεθάνουν ένας πολύ μεγάλος αδιευκρίνηστος ακόμα αριθμός ανθρώπων απο εγκαύματα, ραδιενέργεια και άλλα διάφορα τραύματα και κακώσεις.
Την ώρα της έκρηξης στην Χιροσίμα, 1.5 περίπου χιλιόμετρο απο το επίκεντρο της, η δυο χρονών Sadako Sasaki ήταν στο σπίτι της. Η έκρηξη θα την πετάξει απο το παράθυρο και η μητέρα της θα την βρεί αργοτερα ζωντανή μέσα στα ερείπια.
Τα χρόνια πέρασαν κι η Sadako μεγάλωσε και πήγε σχολείο, ένα χαρούμενο και υγιές, όπως φαινόταν κοριτσάκι. Όμως, τον Φεβρουάριο 1955 διαγνώστηκε με λευχαιμία, την “ασθένεια της ατομικής βόμβας”, και μπήκε σε νοσοκομείο.
Τον Αύγουστο 1955 την επισκέφτηκε στο νοσοκομείο η καλύτερή της φίλη. Της έδωσε ένα τετράγωνο κομάτι χρυσό χαρτί για να φτιάξει μ’ αυτό ένα πουλί, έναν γερανό. Σύμφωνα με μια αρχαία Ιαπωνική παράδοση σ’ όποιον φτιάξει χίλιους γερανούς θα παραγματοποιειθεί μια ευχή του. Η Sadako πρόλαβε να φτιάξει μόνο 644 γερανούς, όχι γιατί δεν είχε χρόνο μα από έλειψη χαρτιού. Πέθανε στις 25 Οχτώβρη 1955. Οι φίλοι της συμπλήρωσαν τους χίλιους γερανούς και τους έθαψαν μαζί της. Τώρα είναι σύμβολο των αθώων θυμάτων του πολέμου και σ’ όλον τον κόσμο χιλιάδες άνθρωποι φτιάχνουν σήμερα, 6 Αυγούστου, χιλιάδες χάρτινους γερανούς.
Το άγαλμά της που κρατά έναν χρυσό γερανό στέκεται σήμερα Στο Πάρκο Μνήμης και Ειρήνης της Χιροσίμα. Στην βάση του γράφει:
ΑΥΤH ΕIΝΑΙ Η ΚΡΑΥΓH ΜΑΣ. ΑΥΤH ΕIΝΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧH ΜΑΣ. ΕΙΡHΝΗ ΣΤΟΝ ΚOΣΜΟ

Ακρίβώς σχεδόν πριν ένα μήνα, στις 7 Ιουλίου 2017, ο ΟΗΕ με 122 ψήφους υπέρ, μιά κατά (Ολλανδία) και μια αποχή (Σιγκαπούρη), ενέκρινει μια συνθήκη απαγόρευσης των πυρηνικών όπλων. Οι πυρηνικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Ινδία, Πακιστά, Β. Κορέα, Ισραήλ) αρνήθηκαν να πάρουν καν μέρος στη διαδικασία και απείχαν απο τις διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν της ψηφοφορίας.

Το σχέδιο αυτό, την σκιά των ατομικών όπλων, το είχα κάνει παλιότερα για το Αντιπυρηνικό Παρατηρητήριο Μεσογείου. Πρόσθεσα τώρα τον χάρτινο γερανό.

===================================

August 6 1945. An atom bomb, in typical American humor nicknamed “Little Boy”, was being dropped on Hiroshima. Three days later another one ,”Fat Man”, will drop on Nagasaki. Within the first three months after the explosions 240.000 non combatants will die, almost half of them on the first day. In the following months and years many will die from burns, radiation or wounds related to the bombs.
At the time of the explosion in Hiroshima, little two year old Sadako Sasaki was at her home, about 0.99 mi away from ground zero. She was blown out of the window and her mother ran out to find her, suspecting she may be dead, but she found her two-year-old daughter alive.
The years past and Sadako grew to be a happy and healthy girl, or so it seemed. In February 1955 she was diagnosed with the leukemia, the “atom bomb disease” and was hospitalized.
On August 1955 she was visited by her best friend who cut a gold piece of paper into a square to fold it into a paper crane, in reference to the ancient Japanese story that promises that anyone who folds a thousand origami cranes will be granted a wish. Sadako fell short of her goal having folded only 664 cranes before her death, and that her friends completed the 1,000 and buried them all with her. She died on October 25, 1955. Today she is a symbol of innocent victims of war. On this day, August 6, thousands of people around the world fold thousands of paper cranes.
In 1958, a statue of Sedako holding a golden crane was unveiled in the Hiroshima Peace Memorial Park. At the foot of the statue is a plaque that reads:
THIS IS OUR CRY. THIS IS OUR PRAYER. PEACE IN THE WORLD

One month ago almost, to the day, the UN will approve the first ever treaty to ban nuclear weapons. 122 countries voted in favor, one against (Holland) and Singapore abstained. None of the nine countries known or believed to possess nuclear weapons — the United States, Russia, Britain, China, France, India, Pakistan, North Korea and Israel — is supporting the treaty.

The drawing, the shadow of nuclear weapons, I had made some time ago for the Mediterranean Antinuclear Watch. I added the paper crane.


Άντε τώρα να κάνεις γελοιογραφία της Μέριλυν, τολμάς; Εγώ όχι, Πώς ν’ αγγίξεις την θεά; Προσπάθησα μα λες και είχα βαρύδια στο χέρι. Με μεγάλη προσοχή, με σεβασμό, με τράκ θα έλεγα, έκανα ό,τι έκανα. Αυτό που βλέπετε.
Εκείνο που με κάνει να ασχοληθώ τώρα μαζί της είναι πως η Marilyn Monroe πέθανε μια μέρα σαν σήμερα, στις 5 Αυγούστου 1962. Ο ιατροδικαστής απέδωσε τον θάνατο σε “οξεία βαρβιτουρική δηλητηρίαση”, αποτέλεσμα “πιθανής αυτοκτονίας”. Αμέτρητες θεωρίες κυκλοφόρησαν αμέσως μετά, μεταξύ των οποίων και η δολοφονία. Κάποιες απ’ αυτές αναφέρονταν και στους John και Robert Kennedy, την CIA και την Μαφία.
Μα όταν μιλά κανείς για την Μέριλυν η κουβέντα πάει αναποφευκτα στις καμπύλες, κι ας με συγχωρέσουν οι πολιτικά ορθοί εξ υμών. Η Μέριλυν είχε καμπύλες και όλες στο σωστό μέγεθος και στην σωστή θέση, τολμάω να πω. Το πώς τα κατάφερνε να τις διατηρεί, τι άραγε να έτρωγε, ήταν θέμα που απασχολούσε τους θαυμαστές της και τις κυρίες που, αλλοίμονο χωρίς επιτυχία, ήθελαν να της μοιάσουν.
Η ίδια υποστήριζε -οποία μετροφροσύνη- πως ποτέ δεν θεώρησε το σώμα της ως κάτι ιδιαίτερο. Εκανε όμως ελαφριά γυμναστική και μια δίαιτα με πολλές πρωτεϊνες.
Το 1952, σε μια συνέντευξη στο περιοδικό “Pageant” λέει:
“Λένε πως οι διατροφικές μου συνήθειες είναι περίεργες, μα έγω δεν το πιστεύω. Πριν κάνω το πρωϊνό μου ντους (Σ.Σ. όχι “ντουZ¨που λένε μερικοί) ζεσταίνω ένα φλυτζάνι γάλα. Όταν είνα ζεστό σπάω μέσα δυο ωμά αυγά, τα χτυπάω με το πιρούνι και τα πίνω ενώ ντύνομαι. Συμπληρώνω μ’ ένα πολυβιταμινούχο χάπι και αμφιβάλω πως υπάρχει γιατρός που θα συνιστούσε ένα πιο θρεπτικό πρωϊνό γι ένα εργαζόμενο κορίτσι που βιάζεται.
Στο σπίτι, το δείπνο μου είναι εκπληκτικά απλό. Κάθε βράδυ σταματάω στο μαγαζί κοντά στο ξενοδοχείο και πέρνω μια μπριζόλα ή παϊδάκια ή και σηκώτι που τα ψήνω στον ηλεκτρικό φούρνο στο δωμάτιό μου. Συνήθως τρώγω τρία τέσσερα ωμά καρότα με το κρέας κι αυτό είναι όλο. Θα πρέπει να είμαι μισός λαγός, δεν βαριέμαι ποτέ τα καρότα.
Ευτυχώς που τρώγω τόσο απλά γιατί τελευταία μου έχει γίνει συνήθεια να σταματάω στο παγωτατζίδικο του Will Wright καθώς επιστρέφω το βράδυ απο τα μαθήματα υποκριτικής, και παίρνω ένα μεγάλο παγωτό. Είμαι σίγουρη πως δεν θα μπορούσα να το κάνω αν η κανονική μου διατροφή δεν περιείχε τόσες πρωτεϊνες.”
Το 2008 βγήκαν στην επιφάνεια αρκετές αποδείξεις αγοράς απο τα ψώνια της. Εκτός απο τα παραπάνω τα ψώνια περιελάμβαναν τυρί cheddar, μαρμελάδα φράουλα, αγγούρια, ραπανάκια, καλαμπόκι και αγγινάρες.
Δύσκολο να ξέρει κανείς τα μαγειρικό της ταλέντο. Διασώζεται μια χειρόγραφη συνταγή της με διάφορα είδη κρέατος, ξηρούς καρπούς και μυρωδικά -τόσο πολύπλοκη που τρομάζει τον κοινό μάγειρα σαν κι εμενα. Κανείς απ’ όσους την δοκίμασαν δεν ενθουσιάστηκαν.
Τέλος, υπάρχει μια άκόμα μαρτυρία απο την ίδια την Μέριλυν, στο περιοδικό Cosmopolitan. Περιγράφει πώς ετοίμασε σπιτικές ταλιατέλες για τους καλεσμένους της, ενώ δεν είχε ιδέα πόση ώρα χρειαζόταν για να στεγνώσουν: “Έφτασαν οι καλεσμένοι. Τους έβαλα ένα ποτό και τους είπα πως θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να στεγνώσουν οι ταλιατέλες. Ύστερα θα τρώγαμε. Χρειάστηκε να τους βάλω κι άλλο ποτό. Στην απελπισία μου άρπαξα το στεγνωτήρι των μαλλιών μου και τό’βαλα μπροστά. Ο αέρας παρέσυρε τις ταλιατέλες. Τις μάζεψα απο το πάτωμα και ξαναπροσπάθησα”.
Τώρα ξέρετε πως να αποκτήσετε σώμα σαν την Μέριλυν… και μη ξεχάσετε τις ταλιατέλες απο το πάτωμα.