13 Γενάρη 1822. Μια μέρα σαν και σήμερα συνέρχεται η Α’ Εθνική Συνέλευση στην Επίδαυρο που θα ψηφίσει το Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδας.
Στις παραγράφους ρδ’ και ρε’ του Προσωρινού Πολιτεύματος συναντάται η πρώτη απόφαση για τη μορφή της ελληνικής σημαίας. Καθιερώνονται το κυανό και το λευκό ως χρώματά της και ανατέθηκε στο Εκτελεστικό Σώμα να προσδιορίσει τη μορφή της.
Σύμφωνα με την παράδοση η επιλογή των χρωμάτων έγινε για να συμβολίζει το γαλάζιο της θάλασσας του Αιγαίου και το λευκό των κυμάτων. Η πιο διαδεδομένη θεωρία για τον αριθμό των λωρίδων, είναι ότι συμβολίζουν τις συλλαβές της φράσης «ελευθερία ή θάνατος».

Για την εικόνα. Ταξίδευα κάποτε και κάποια στιγμή έμεινα να παρακολουθώ εντυπωσιασμένος την σημαία να κυματίζει με φόντο τα απόνερα του πλοίου. Με μισόκλειστα μάτια είδα σημαία και θάλασσα να γίνονται ένα….
Αργότερα, καθισμένος πια μπροστά στον υπολογιστή, προσπάθησα με μια φωτογραφία να αναπαράγω το όραμά μου.

-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-

Greek war of independence. On a day like today, 13 January 1822, the 1st National Assembly convenes in Epidaurus to vote for the transient Constitution of Greece.
There, the Greek flag is first officially adopted. Popularly referred to as the “sky-blue-white” or the “blue-white” is based on nine equal horizontal stripes of blue alternating with white. There is a blue canton in the upper hoist-side corner bearing a white cross. According to popular tradition blue and white symbolize the Aegean Sea and her waves.

About the picture. On a trip to one of the islands I found myself watching as if mesmerized as the flag waved against the ship’s backwash. With eyes half-closed I saw flag and sea merge and become one.
Later, sitting in front of my computer Ι tried to reproduce my vision from a picture.


Σύμφωνα με τους όρους παράδοσης που υπογράφτηκε στις 20 Δεκεμβρίου, τα τούρκικα στρατεύματα έχουν αποτραβηχτεί σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων απο την πόλη. Μα η πλούσια άν και κατεστραμένη Ρόδος είναι μεγάλος πειρασμός για τις ορδές των Βασιβουζούκων και των άλλων ατάκτων. Σιγά σιγά, ανεπαίσθητα σχεδόν, πλησιάζουν και πάλι και στις 24 Δεκέμβρη, παραμονή Χριστουγέννων, ορμούν στην ανυπεράσπιστη πόλη.
Ο λαός είναι στις εκκλησίες και προσεύχεται όχι μόνο για τον Χριστό που γεννιέται μα και και για την ίδια του την σωτηρία. Η πόλη παραδίνεται στην βία για δυο περίπου μέρες. Ο λαός προπιλακίζεται, ξυλοφοτώνεται και βασανίζεται για να αποκαλύψουν τυχόν κρυμένα χρηματα και τιμαλφή. Δεν γλιτώνουν ούτε οι άρρωστοι στο νοσοκομείο όπου ενας γέρος ιππότης πετιέται στον δρόμο απο το παράθυρο.  Οι εκκλησίες λεηλατούναται, τα ιερά κειμήλια καταστρέφονται, τα Άγια των Αγίων βεβηλώνονται. Μέγαλη είναι η καταστροφή στον Άγιο Ιωάννη, τον καθεδρικό ναό του Τάγματος. Ψάχνοντας για θυσαυρούς οι Τούρκοι θα καταστρέψουν ακόμα και τους τάφους των Μεγάλων Μαγίστρων και άλλων επιφανών ιπποτών που βρίσκονται εκεί.
Την ημέρα των Χριστουγέννων, 25 Δεκεμβρίου 1522, ο Μουεζίνης διαλαλεί απο το ύψος του Πύργου ντε Ναϊγιάκ την νίκη του μισοφέγγαρου πάνω στον σταυρό.
Την άλλη μέρα, ο Μέγας Μάγιστρος ξεκινά να επισκεφτεί τον Σουλτάνο σε επίσημη δήλωση υποταγής. Ο Σουλεϊμάν αφήνει τον ηλικιωμένο πολεμιστή να περιμένει πολλές ώρες στο ψιλόβροχο της σοροκάδας. Όταν γίνεται τελικά η συνάντηση οι δυο ηγέτες συμπεριφέρονται με αλληλοσεβασμό και ανταλλάσσουν δώρα. Ο Σουλτάνος παρηγορεί τον Μέγα Μάγιστρο. Το να χάνει ένας πολεμιστής μια μάχη είναι μέσα στο παιχνίδι της μοίρας του, του λέει. Ήταν 26 Δεκεμβρίου 1522.

-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-

According to the terms of surrender signed on December 20, the Turkish troops have pulled back to a distance of about 2 km. from the city. Still, though ruined, old affluent Rhodes is too great a temptation for the hordes of bashibozouks kept on the leash outside the walls. The troops begin to creep forward ever so slightly by the passing hour. On the 24th of December, on Christmas Eve they rush the town while everyone is in church.
Without extensive use of arms, the people are maligned, beaten and tortured to reveal possibly hidden money and valuables. Rape is rampant- naturally. Not even the patients in the hospital escape the rough handling. An old knight is thrown out of the window. The churches are cleaned out, the holy relics are destroyed, the sancti sanctorum are defiled. The Order’s Conventual Church of St. John suffers great destruction. Aside from everything else, and hoping to find buried treasure, the Turks also destroy the graves of the Grand Masters and other prominent knights.
On December 25, Christmas Day, from the height of the de Naillac Tower, the muezzin proclaims the victory of the crescent over the cross.
On the next day, the Grand Master goes to the camp to visit the Sultan. It is the official act of obeisance. For hours on end the Sultan let the elderly knight cool his heels in the cheerless drizzle of the scirocco. However, when the meeting finally does take place, the two leaders show mutual respect and exchange gifts. The Sultan is comforting the Grand Master. For a warrior to lose a battle is part of the game and his fate, he says. It was December 26, 1522.


Μακροσκελές το σημερινό, χωρίς εικόνα, μα αξίζει νομίζω τον κόπο. Το γεγονός στο οποίο αναφέρεται ξεκίνησε στις 19.12.1972, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 45 χρόνια. Σχετικά, παραθέτω αυτούσιο άρθρο του καλού φίλου Γιώργου Ζαχαριάδη, στην εξ ισου φίλτατη ΡΟΔΙΑΚΗ. Δεν ζήτησα την άδειά τους μα πιστεύω θα με συγχωρήσουν. Πάμε λοιπόν:

Εφημεριδα Η ΡΟΔΙΑΚΗ
Πέµπτη, 23 Δεκεµβρίου 2010

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ «ΡΟΔΩΝ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΕΛΛΗ»
Μια οµάδα συµπολιτών µας το 1972 έσωσε από την κατεδάφιση το ξενοδοχείο “Των Ρόδων» και το «Έλλη»!… Με την σφοδρή τους αντίδραση που εκδηλώθηκε ενυπόγραφα σε µια περίοδο δικτατορίας, απεισόβησαν ένα φρικτό έγκληµα σε βάρος της Ρόδου που είχε αποφασίσει η χούντα. Και τελικά ανάγκασαν τους συνταγµατάρχες να κάνουν πίσω και έτσι να γλιτώσουν από τις µπουλντόζες τα δύο αυτά µοναδικά κτίρια.
Βέβαια είχε προηγηθεί και ένα παρόµοιο χειρότερο σε σύλληψη στορικό και αισθητικό ανοσιούργηµα. Αφορά σχέδιο των στρατιωτικών στη Ρόδο λίγους µήνες µετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, που προέβλεπε την κατεδάφιση των κτιρίων του Μαντρακιού, γιατί τους θύµιζαν -όπως ισχυρίζονταν- την …φασιστική Ιταλία! Τα σχέδια έγιναν γνωστά στην Αρχαιολογία που µε κατάλληλους χειρισµούς απέτρεψε το έγκληµα αυτό…
Όµως οι στρατιωτικοί δεν το έβαζαν κάτω. Ήθελαν µε κάθε τρόπο να επιβάλλουν τη δική τους αισθητική , αγνοώντας κάθε ιστορικό στοιχείο της Ρόδου και έχοντας σαν πρότυπο τα κτίρια και την τσιµεντοποίηση της Αθήνας. Έτσι ξεκινώντας την εκτέλεση οδικών έργων, έκαναν διαπλατύνσεις κόβοντας δέντρα, όπως έγινε και στον πανέµορφο δρόµο της Καλλιθέας που έκοψαν τα κυπαρίσσια και από τις δύο πλευρές, αντί να προβλεφθεί η διάσωση τους, πράγµα που µπορούσε να γίνει µε µικρή αύξηση του προϋπολογισµού του έργου.
Αλλά, το µεγάλο έγκληµα ήταν αυτό που σχεδίαζαν για την «αξιοποίηση» της παραλίας που προέβλεπε την κατεδάφιση του ξενοδοχείου των «Ρόδων» και του «Έλλη»!…Ήταν η περίοδος που ο ΕΟΤ είχε παραχωρήσει στο Δήµο Ρόδου τα δύο αυτά κτίρια, µε την προϋπόθεση να τα κατεδαφίσει! Μάλιστα είχε ανατεθεί η εκπόνηση των σχεδίων σε τρεις νέους αρχιτέκτονες, τον Γιώργο Ανδριωτάκη, τον Γιώργο Χατζηκωνσταντίνου και τον Κυριάκο Μπαλαλή, που όµως αρνήθηκαν να αναλάβουν το έργο γιατί διαφωνούσαν κάθετα µε την κατεδάφιση του «Ρόδων» και του«Έλλη»
Έτσι το έργο ανετέθη σε αρχιτέκτονα από την Αθήνα, αλλά δεν προχώρησε, γιατί εκδηλώθηκε µια έντονη αντίδραση 56 συµπολιτών µας, µε ένα ενυπόγραφο κείµενο που δηµοσιεύτηκε στη «Ροδιακή» στις 19 Δεκεµβρίου 1972, δηλαδή πριν 38 χρόνια .
Η σύνταξη του κειµένου έγινε λίγες µέρες νωρίτερα σε συνάντηση οµάδας συµπολιτών µας που πραγµατοποιήθηκε στο σπίτι του αρχιτέκτονα Γιώργου Ανδριωτάκη επί της οδού τότε Βασιλόπαιδος Μαρίας απέναντι από το τουρκικό προξενείο. Στη συνάντηση αυτή ήταν ακόµη παρόντες ο σκιτσογράφος Βαγγέλης Παυλίδης, ο Νίκος Καρπαθίου, η σύζυγος του Έφη Μαλτέζου, ο Νίκος Βασιλαράς, ο Αποστόλης Κορονέλος, ο Γιάννης Πανάγος, ο υπογράφων και άλλοι, ενώ κάτω στο δρόµο φύλαγε «τσίλιες» ο Λευτέρης
Καβαλιέρος!

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
Το κείµενο που συντάχθηκε ανέλαβαν να το περιφέρουν σε άλλους συµπολίτες µας που µε µεγάλη προθυµία το υπέγραψαν και δηµοσιεύτηκε στη «Ροδιακή» στις 19 Δεκεµβρίου. Το κείµενο ανέφερε τα εξής:

Οι υπογεγραµµένοι Ρόδιοι και λοιποί κάτοικοι Ρόδου, από αγάπη και ενδιαφέρον για τον τόπο μας µε συνείδησι του παρελθόντος και ανησυχίαν δια το µέλλον του, υψώνουν φωνήν διαµαρτυρίας δια την από ετών συνεχιζόµενην και ολοέν εντεινόµενην καταστροφή του τοπίου και των φυσικών καλλονών του νησιού. Ελπίζοντες ότι έστω και αργά θα ληφθούν µέτρα δια την περίσωσιν του ότι απέµεινεν.
Διαµαρτύρονται και ζητούν
– Να σταµατήσει το ξερίζωµα των δέντρων και του πράσινου γενικά. Τις ηµέρες αυτές
συντελείται η παντελής καταστροφή της «Καλιθέας» και η µετατροπή της σε σεληνιακό τοπίο µε το ξερίζωµα των δέντρων προκειµένου να διαπλατυνθεί η υπάρχουσα δηµόσια οδός.
– Να σταµατήσει κάθε ενέργεια δια την κατεδάφισιν του ΕΛΛΗ και του ξενοδοχείου ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ διότι θεωρούν την αρχιτεκτονική τους άρρηκτα και σφικτά δεµένη µε το τοπίο και την ανάπτυξιν του Ροδιακού τουρισµού.
-Και ζητούν από όλους τους Ρόδιους επιστήµονες, καλλιτέχνες και γενικά από όλους όσοι πραγµατικά ενδιαφέρονται για τον τόπο τους να επιδείξουν κάθε ενδιαφέρον δια την διάσωσιν του τοπίου».

Το ιστορικό αυτό κείµενο υπέγραψαν οι εξής (µε αλφαβητική σειρά):
– Αρνάς Αλέξανδρος, γενικός αντιπρόσωπος- Αραπούδης Αντώνης, φοιτητής ΑΣΟΕΕ- Ασπράκης Γεώργιος του Β. έµπορος- Ασπράκης Νικόλαος, φοιτητής- Αντωνιάδης Αντώνης, έµπορος- Αντωνιάδης Βασίλης, χρυσοχόος- Αγγέλου Δηµήτρης, χρυσοχόος- Αγγέλου Μιχαήλ, χρυσοχόος- Ανδριωτάκης Γεώργιος, αρχιτέκτων- Αχιολάς Σπύρος, ιδιωτικός υπάλληλος- Βασιλαράς Νικόλαος, χρυσοχόος- Βεργωτής Ζαχαρίας, πτυχιούχος πολιτικών επιστηµών- Βενετσιάνος Γεώργιος ,έµπορος- Γεωργίου Πάτροκλος, ξενοδόχος- Διακονικόλας Γεώργιος, έµπορος- Καρπαθίου Νίκος, οικονοµολόγος- Κατσαρίδης Ιωάννης, πολιτικός µηχανικός- Καβαλιέρος Ελευθέριος, οικονοµολόγος- Καραβοκυρός Φωκίων , ξενοδοχοϋπάλληλος- Κανταρζόγλου Γεώργιος, έµπορος- Κορονέλλος Απόστολος, εµπορικός αντιπρόσωπος- Λουιζίδης Μιλτιάδης, οδοντίατρος- Μαλτέζος Νίκος, έµπορος- Μαλτέζου Έφη ,λογίστρια- Μιχαηλίδης Γεώργιος, φοιτητής ΟΠΕ- Μαρκουλής Αναστάσιος, φαρµακοποιός- Νταργάκης Εµµανουήλ, µηχανολόγος-ηλεκτρολόγος- Νισυρίου Νίτσα, σχεδιάστρια- Νεοφύτου Κώστας, βιοµήχανος- Νεοφύτου Αντώνιος, δικηγόρος- Νικολιδάκης Βασίλειος, χρυσοχόος- Παυλίδης Σάββας, τέως οικονοµικός έφορος- Παυλίδης Βαγγέλης, ζωγράφος- Πατούνας Στέργος, βιοτέχνης- Ποντίκας Ιωάννης, έµπορος- Πλάτσης Γεώργιος, µηχανικός ψυγείων- Ποντίκας Νικόλαος, έµπορος- Παρασκευάς Παναγιώτης, ασκούµενος δικηγόρος- Παπαιωάννου Ιωάννης, οικονοµολόγος- Παπαιωάννου Ηρακλής, τουριστικός επιχειρηµατίας- Παπανικολάου Γεώργιος, χρυσοχόος- Παπανικήτας Νίκος, ασκούµενος δικηγόρος- Παπανικήτα Μαίρη, καθηγήτρια αγγλικής- Πανηγύρη Παρασκευή, επιχειρηµατίας- Σαρρής Κωνσταντίνος, ασκούµενος δικηγόρος- Σακελλαρίδης Γεώργιος, φοιτητής Ανωτάτης Εµπορικής- Σωτηράκης Ιωάννης, ηλεκτρολόγος-µηχανολόγος- Φανουράκης Αργύρης, φαρµακοποιός- Φραράκης Θεόδωρος, τουριστικός πράκτωρ-Χατζηδηµητρίου Γεώργιος, βιοµήχανος.- Χρυσοχόος Βασίλειος, χειρουργός- Χατζηαντωνίου Αν. ξενοδοχοϋπάλληλος- Χρυσοβέργος Θεόδωρος, πρακτικός φαρµακοποιός- Χαρίτος Ιωάννης του Α. έµπορος- Χαλκίτου Άννα-Μαρία, σχεδιάστρια.

Και νέες διαµαρτυρίες
Την διαµαρτυρία των «56» ακολούθησαν και άλλα κείµενα, όπως αυτό της «Ροδιακής» στις 22 Δεκεµβρίου 1972 µε τίτλο «Ανησυχίες για την καταστροφή του περιβάλλοντος στη Ρόδο», όπως επίσης και ένα δικό µου ανάλογο ρεπορτάζ στο «ΒΗΜΑ» που δηµοσιεύτηκε στις 24 Δεκέµβριου µε σκίτσο του Βαγγέλη Παυλίδη.
Αυτά όλα προκάλεσαν την οργή του καθεστώτος και µάλιστα ο τότε νοµάρχης Αλαµάνος πραγµατοποίησε λίγες εβδοµάδες αργότερα ,λαϊκή συνέλευση στο «Παλλάς» κατά τη διάρκεια της οποίας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον των διαµαρτυροµένων, αλλά δεν τόλµησε να προχωρήσει στην κατεδάφιση του ξενοδοχείου των «Ρόδων» και του « ‘Ελλη» …Τα έσωσαν η τόλµη και το θάρρος των 56 Ροδιτών, σε µια περίοδο που όλα «τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά!…»


Ρόδος, 1522
Είναι πια αρχές του Δεκέμβρη και η η πολιορκία της Ρόδου από τους Τούρκους είναι πια στον έκτο μήνα. Η κατάσταση στην πόλη είναι απελπιστική, χωρίς εφόδια και πυρομαχικά. Οι ντόπιοι που φοβούνται να μην πάθουν ό,τι έγινε στο Βελιγράδι όπου δεν γλύτωσε ρουθούνι, ζητούν απο τον Μέγα Μάγιστρο να συνθηκολογήσει. Οι διαβουλεύσεις με τους Τούρκους και το πήγαιν’ έλα ξεκινούν στις 10 του μήνα. Εκπρόσωποι της πόλης στις διαπραγματεύσεις είναι ο Fra Antoine de Grolée και για πρώτη φορά δυο Ροδίτες, ο Πέτρος Συγκλητικός και ο Νικόλαος Βεργωτής. Πρωταρχική φροντίδα τους είναι να εξασφαλίσουν εγγυήσεις για τον ντόπιο πληθυσμό. Οι αντιπρόσωποι της πόλης ζητούν παράταση της εκεχειρίας ώστε να συζητηθούν τα θέματα αυτά.
Όταν όμως παζαρεύουν -ιδιαίτερα απο θέση ισχύος- οι Τούρκοι μπορούν να είναι ιδιαίτερα πειστικοί. Αντί για απάντηση, ο Σουλτάνος διατάζει επίθεση στον τομέα της Ισπανίας- εκεί κάπου απέναντι απο το Πανεπιστήμιο, για όσους δεν κατέχουν. Είναι 17 Δεκέμβρη, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 495 χρόνια, και η επίθεση αποκρούεται αφού όμως οι υπερασπιστές υποχρεωθούν να υποχωρήσουν κι άλλο, σε άλλη γραμμή άμυνας μέσα στην πόλη.
Μη έχοντας άλλη επιλογή ο Ιππότης ντε Γκρολέ δηλώνει υποταγή, οι δυο Ροδίτες ζητούν επιείκια για τον λαό και αποχωρούν. Το τέλος είναι κοντά.
===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===
Rhodes 1522
It is the first days of December and the siege of Rhodes by the Turks is in its sixth month. The situation in the city is desperate. The local population for fear they may have the fate of Belgrade were the life of no one was spared by the conquering Turks they press the Grand Master to negotiate the surrender of the city. Negotiations start on the 10th of the month. Negotiators for the city are Fra Antoine de Grolée accompanied by two representatives of the more immediately concerned, the Greeks. They are Petros Syncleticos and Nicolaos Vergotes. Their prime concern is to discuss assurances to the native population. They ask the Turks for an extension of the cease-fire for the purpose of discussing such matters.
But when the Turks bargain, they can be wonderfully persuasive. Suleiman is not in a listening mood. Instead of an answer he orders an assault on the Spanish sector. It is the 17th of November, a day like today 495 years ago. The attack is repulsed, but the defenders are compelled to retreat to a new line of defence, inside the city.
Having no other choice Brother de Grolée declares submission, the two Rhodians beg for leniency for the people and they depart.  The end is near.


Επίγραμμα του Σιμωνίδη του Κείου απο την Παλατινή Ανθολογία.
Η όποια ομοιότης του πύκτη με γνωστό σύγχρονο Ροδίτη είναι απόλυτα τυχαία.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

TELL US WHO AND WHO’S ARE YOU OF WHICH COUNTRY
AND WHAT HAVE YOU WON
CASMYLOS OF EVAGORAS PYTHIAN FIST RHODIAN

Simonides of Ceos. 556 B.C. – 469 B.C.

 

Any similarity of the pictured boxer with a well known contemporary Rhodian is absolutely coincidental