Θα εξομολογηθώ πως ενώ συνήθως δεν έχω πρόβλημα με τις λέξεις, με το πώς να εκφραστώ γενικά και να αναπτύξω τις ιδέες μου (αν και προτιμώ να σκιτσάρω) κάπου δυσκολεύομαι να εξηγήσω και να υποστηρίξω το προφανές, το αυταπόδεικτο και αυτονόητο. Λέω δηλαδή πως αν το μεσημέρι κάποιος αμφισβητήσει πως εκείνο το πράγμα που λάμπει στον ουρανό είναι ο Ηλιος και μου ζητήσει να αποδείξω οτι είναι, ε, εκεί τα χάνω λίγο.
Ετσι και τώρα μ’ εκείνα τα περι φασισμού και κομμουνισμού, με την θεωρία των δυο άκρων που βέβαια δεν είναι τωρινή και που προσπαθεί να μας πείσει πως πορτοκάλια και καρπούζια είναι το ίδιο πράγμα. Επικίνδυνη θεωρία, που σκόπιμα παραβλέπει την ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία. Επικίνδυνη σήμερα που η ακροδεξιά δείχνει και πάλι την απαίσια φάτσα της. Είναι πιο επικίνδυνη επειδή τώρα προβάλλεται απο κράτος μέλος τις ΕΕ που πολέμησε στο πλευρό της Ναζιστικής Γερμανίας και που ακόμα και μετά τον πόλεμο τίμησε με διάφορους τρόπους το παρελθόν της αυτό. Επικίνδυνη, για την χώρα μας τουλάχιστον, γιατί είναι διχαστική και προϊδεάζει για ένα κλίμα “ μετα-εμφιλιοπολεμικό”.
Και ακόμα πιο επικίνδυνη όταν εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανοί ζητούν απο τον Τραμπ, που αρνείται να καταδικάσει τους Αμερικάνους νεο-ναζί, να κυρηχθούν επίσημα τρομοκράτες οι αντι-ναζί που διαδήλωσαν εναντίον τους στην Charlottesville.
Στην αμηχανία μου απάνω και αναζητόντας επιχειρήματα προκειμένου να αποδείξω το αυταπόδεικτο έπεσα πάνω στην περίφημη φωτογραφία του Yevgeny Khaldei, παρμένη στις 2 Μαϊου 1945. Δείχνει Ρώσους στρατιώτες να υψώνουν την σημαία της ΕΣΣΔ πάνω στο Γερμανικό Reichstag. Ήταν η κατάληψη του Βερολίνου, το τέλος της Ναζιστικής Γερμανίας. Μα ήταν και το τέλος, τότε, μιας πάλης ανάμεσα σε δυο εκ διαμέτρου αντίθετες ιδεολογίες, του Κομμουνισμού και του Ναζισμού, που τώρα κάποιοι θέλουν να τις βάλουν στο ίδιο καλάθι. Ε, όχι δα!

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

I must confess that though I have no problem with words, with how to express my self and to put forward my ideas, still I find it hard to explain and to defend what is obvious, self-evident and self-explanatory. I mean that if, for example, someone questions the fact that that bright object in the sky is the sun and I am asked to prove that it is well… I will be at a smaller or bigger loss of how to proceed.
This is now the case with all the talk about Fascism and Communism, with the theory of “the two extremes”, which is trying to prove that oranges and watermelons are one and the same thing. It is not a new theory, but it is a dangerous theory which intentionally disregards history and political theory and philosophy. It is even more dangerous today as the extreme Right has once again shown its ugly face. It is dangerous because it is now promoted by a country member of the EU that has fought side by side with Nazi Germany and that, even after the war, it has honored in various ways her Nazi past. A dangerous theory for our country, Greece,  because it is divisive, initiating a “post civil war” climate. And it is dangerous as hundreds of thousands of Americans have signed a petition calling on Donald Trump (who refuses to condemn the American neo-nazis) to “formally recognise” anti-fascists as terrorists.
In my puzzlement and looking for arguments to prove the self-evident I came across the famous picture by Yevgeny Khaldei, taken on 2 May 1945. It shows Russian soldiers raising the flag of the USSR on top of the German Reichstag. It was the end of the battle for Berlin, the end of Nazi Germany. But it also marked the end, at the time, of a struggle between two diametrically opposite ideologies, those o Communism and Nazism. Two diametrically opposite ideologies that there are those that now want to put in the same basket. Seriously? No way!


«Στις 21 Αυγούστου πιάστηκα στο Χαϊδάρι. Στο τέταρτο πάτωμα στην οδό Μπουμπουλίνας, στο κελί αρ. 4, περίμενα το μαρτύριο και το θάνατο. Στις 4 Σεπτεμβρίου μου έφεραν χαρτί και μολύβι. Τότε έγραψα 32 ποιήματα. Τις προηγούμενες νύχτες τις πέρασα άγρυπνος με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να με πάρουν για το μαρτύριο ή για την εκτέλεση….”
Από το ημερολόγιο του Μίκη Θεοδωράκη

21 Αυγούστου 1967, μια μέρα σαν σήμερα, ο Μίκης συλλαμβάνεται απο τον αρχιβασανιστή Μπάμπαλη. Ακολουθεί “το ίδιο τροπάρι το γνωστό”… απομόνωση στην Μπουμπουλίνας, φυλακές Αβέρωφ, νοσοκομείο, κατ’ οίκον περιορισμός, Ζάτουνα Αρκαδίας, στρατόπεδο Ωρωπού…
Το σκίτσο, καμωμένο το 1975, είναι απο σχολικό βιβλίο Λυκείου της Σουηδίας με τίτλο Dikter för vår tid – Ποιήματα του καιρού μας. Κοσμεί την αρχή του κεφαλαίου “Με τα ποιήματα ως όπλα”. Ποιήματα και τραγούδια του Νερούδα, της Γαλλικής και της Ρώσικης επανάστασης, του Βιετναμ, της Χιλής…

“Dikter för vår tid“, εκδόθηκε στην Σουηδία το 1977, ISBN 91-2700552-6

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

I was arrested on 21 August. In Bouboulinas street, on the 4th floor, in cell Nr. 4, i waited for torture or death. On 4 September I was given pencil and paper. It was then I wrote 32 poems. The previous nights I had spent with my back to the wall, expecting to be taken any moment to the torture chamber or the firing squad…”
From the diary of Mikis Theodorakis

On 21 August 1967, on a day like today, Mikis Theodorakis was arrested by Petros Babalis, one of the most sadistic and notorious torturers of the Greek military dictatorship. He was first taken to the Military Police HQ on Bouboulinas str. and then to to “Averof” jail, then hospital, then home detention, then deportation to Zatouna, then to the military base of Oropos…
This drawing of him, made in 1975, is from a Swedish high school book with the title “Dikter för vår tid”, Poems of our Times. It is at the beginning of the chapter “With poems as weapons”. There are songs and poems from Pablo Neruda, of the French and the Russian revolutions, Vet Nam, Chile…

“Dikter för vår tid”, printed in Sweden 1977, ISBN 91-2700552-6



“Οι λαθρομετανάστες ανέκαθεν ήταν πρόβλημα για την Αμερική. Ρώτα όποιον Ινδιάνο θέλεις.”
Robert Orben

3 Αυγούστου 1492, μια μέρα σαν σήμερα πριν 525 χρόνια, ο Χριστοφορος Κολόμβος με τρείς καραβέλες – Santa Maria, Pinta και Niña- σαλπάρει για το πρώτο του ταξείδι προς τις “Ινδίες”, απο το Palos de la Frontera της Ισπανίας.
Τα επόμενα είναι ιστορία.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“Illegal aliens have always been a problem in the United States. Ask any Indian.”
Robert Orben

August 3, 1492. On a day like today 523 years ago, Christopher Columbus sets sail on his first voyage with 3 ships – Santa Maria, Pinta and Niña- from Palos de la Frontera, Spain for the “Indies”.
The rest is history.


Έτσι, λοιπόν! Αναφερόμενες στις εκλογές στην Βενεζουέλα οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν “ισχυρές και γρήγορες δράσεις ενάντια στους αρχιτέκτονες της απολυταρχίας” και πως συμπαραστέκονται στον λαό και τους συνταγματικούς αντιπροσώπους του.
Ωραία, καλά και συγκινητικά αυτά αν τα τελευταία 100 χρόνια και βάλε οι “υπέρμαχοι της δημοκρατίας” δεν είχαν προκαλέσει, δεν είχαν στηρίξει ή δεν είχαν ανέχτει ολόκληρο σχεδόν τον μακρύ κατάλογο δικτατόρων στην Ν. Αμερική: Σομόζα, Μπατίστα, Τρουχίλο, Πινοσέτ, Βιδέλα… για ν’ αναφέρουμε μερικούς μόνο στην τύχη. Αυτά στην Ν. Αμερική γιατί η πολιτική στήριξης αντιδημοκρατικών καθεστώτων απο τις ΗΠΑ απλώνεται σ’ όλον τον κόσμο. Για οικονομία χώρου ας θυμηθούμε μόνο την δικιά μας χούντα.
Αναρωτιέται τώρα κανείς πώς εννοούν οι Αμερικάνοι τις “ισχυρές και γρήγορες δράσεις”, αφού ιστορικά αυτές δεν έχουν περιοριστεί μόνο σε οικονομικές και άλλες παρόμοιες κυρώσεις μα πολύ συχνά έχουν πάρει την μορφή θερμών επεμβάσεων.
Μια όμως που μιλάμε για επεμβάσεις “υπέρ της δημοκρατίας” μοιραία η σκέψη πάει στην γειτονιά μας, στην Συρία, στην οποία συντελείται μια ολοκληρωτική καταστροφή και ανθρώπινη τραγωδία. Εκεί, δεν μπορεί να μην αναλογιστεί κανείς και την ημέρα μετά, κάτι που πολύ λίγο το συζητάμε. Πολύ φοβάμαι πως ούτε αυτοί που ξεκίνησαν και συνεχίζουν τον πόλεμο -για να διώξουν τον Ασσαντ που είναι φίλος του Ιραν που είναι εχθρός του Ισραήλ- ούτε αυτοί έχουν σαφή ιδέα του τι θα συμβεί μετά. Εξηγούμαι και αναφέρομαι πρόχειρα μόνο σε πρόσφατα γεγονότα:
Στο Ιράκ τα σκ@τώσανε εξοπλίζοντας πρώτα τον Σαντάμ ενάντια στο Ιράν κι ύστερα “αφοπλίζοντας” τον από όπλα που δεν είχε, με τις γνωστές συνέπειες. Στο Ιράν τα σκ@τώσανε αφού, ενάντια στο διεθνές εμπάργκο και προκειμένου να ενισχύσουν τους Κόντρας της Νικαράγουα, εξοπλίσανε τους αγιατολάδες που τώρα θέλουνε να τους εξαφανίσουν απο προσώπου γης. Στο Αφγανιστάν τα σκ@τώσανε, εξοπλίζοντας τους Ταλιμπάν του Οσάμα μπιν Λάντεν ενάντια στην ΕΣΣΔ και αναδεικνύοντάς τους σε δύναμη που δεν ξέρουν τώρα πώς να την χειριστούνε. Στην Λιβύη φάγανε τον Καντάφι (ήταν άραγε χειρότερος δικτάτορας απο τους Σαουδάραβες φίλους τους;) και τώρα έχουνε να λογαριαστούνε με φανατικούς Μουσουλμάνους. Οταν θα φάνε τον Άσσαντ, τι;

=============================================

So, the U.S. vowed “strong and swift actions against the architects of authoritarianism” in response to what it called a flawed election in Venezuela. “The United States stands by the people of Venezuela… in their quest to restore their country to a full democracy,” the State Department said in a statement.
Fine and dandy and very touching if it wasn’t that in the last 100 years or more those “champions of democracy” have caused, supported or accepted almost the whole catalog of South American dictators: Somoza, Batista, Trujillo, Pinochet, Videla… to name randomly just a few. And this is only S. America, because the support of oppressive and totalitarian regimes by the US has been worldwide. To make a long story short it is enough for us to remember the Greek Junta.
One cannot but wonder about the precise meaning of “strong and swift actions” since, historically, such actions have not been confined to trade or diplomatic sanctions but, quite often, they have taken the form of “hot” interventions. And while we are talking about interventions “for democracy” one cannot but think of Syria, where a total war and human tragedy is under way. It is not possible to not think of the day after, something we hardly discuss. I am very much afraid that those who started it -in the name of democracy- have no idea how it is going to end. I am thinking of of the mess in Iraq, where Saddam was armed by the US to fight Iran only to be later disarmed of weapons he didn’t have. I am thinking of the present day US enemies, the ayatollahs of Iran that, against an international embargo, were armed by the US to fund the Contras in Nicaragua. I am thinking of the Taliban of Osama bin Laden who were armed to the teeth by the US to fight against the USSR. I am thinking of Gaddafi (was he worse than “our allies” Saudi Arabia?) who has been replaced by a bunch of fundamentalist Islamists. When Assad goes, what then?


Μια μέρα σαν και σήμερα – η μάλλον την νύχτα ανάμεσα στις 18 και 19 Ιουλίου 64 μ.Χ., η Ρώμη είχε παραδοθεί στις φλόγες. Ψηλά στο ανάκτορό του, ο Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Αύγουστος Γερμανικός -ο Νέρωνας που λέμε- παρακολουθούσε το θέαμα παίζοντας λύρα και τραγουδόντας την “Καταστροφή της Τροίας”.
Η φωτιά ήταν δικιά του ιδέα, για να χτίσει λέει νέα ανάκτορα και άλλα χτήρια πάνω στα χαλάσματα. Απέδωσε την καταστροφή στους χριστιανούς κι έτσι βρήκε την ευκαιρία να ξεπαστρέψει μερικές χιλιάδες απ’ αυτούς.
Φαίνεται όμως πως οι λωλάρες του ανθρώοιυ ηταν πολλές και διάφορες. Θαυμαστής του Ελληνικού πολιτισμού επισκέφτηκε την Ελλάδα όπου οργάνωσε τους δικούς του Ολυμπιακούς αγώνες στους οποίους φυσικά νίκησε. Ντυνόταν και παρίστανε διάφορους έλληνες ήρωες, έπαιζε στο θέατρο και έγραφε και τραγουδούσε τραγούδια για τον εαυτό του.
Σκανδαλισμένοι οι συγκλητικοί και οι στρατηγοί του επαναστάτησαν και κινήθηκαν εναντίον του. Μαθαίνοντας οτι όπου νά’ναι θα τον συλλάβουν έβαλε και έσκαψαν τον ταφο του και υποχρέωσε τον γραμματέα του να τον σκοτώσει με το σπαθί. Παθαίνοντας ψιθύρισε: Qualis artifex pereo… Τι καλλιτέχνης που χάνεται.
Ήταν Ιούνιος του 68 μ.Χ.

Η όποια ομοιότητα της εικόνας με γνωστά πρόσωπα είναι τυχαία.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

On a day like today -or rather the night of 18 to 19 July 64 A.D., Rome was given to a destructive fire. High up in his palace the emperor Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus watched the spectacle playing the lyre and singing the “Sack of Ilium”. The fire was instigated by him to to clear the way for his planned palatial complex. He was said to have afterwards seized Christians as scapegoats for the fire and burned them alive.
But Nero was a strange fruit in many ways, to say the least. Admirer and lover of the Greek civilization he visited Greece where, among other things, he organized his own Olympics where he competed and won, of course. He would also dress in imitation of Greek heroes, he would act in theater and he would compose songs which he would sing himself.
His delirious pretensions aroused the enmity not only of the Senate and those patricians who had been dispossessed by him but also of this generals who moved to arrest and put him to slave’s death. The sound of approaching horsemen drove Nero to face the end. However, he still could not bring himself to take his own life but instead he forced his private secretary, Epaphroditos, to perform the task. He died muttering “Qualis artifex pereo”… What an artist dies in me.
It was June of 68 A.D.

Any resemblance of the picture with living persons is coincidental.