Μια μέρα σαν και σήμερα – η μάλλον την νύχτα ανάμεσα στις 18 και 19 Ιουλίου 64 μ.Χ., η Ρώμη είχε παραδοθεί στις φλόγες. Ψηλά στο ανάκτορό του, ο Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Αύγουστος Γερμανικός -ο Νέρωνας που λέμε- παρακολουθούσε το θέαμα παίζοντας λύρα και τραγουδόντας την “Καταστροφή της Τροίας”.
Η φωτιά ήταν δικιά του ιδέα, για να χτίσει λέει νέα ανάκτορα και άλλα χτήρια πάνω στα χαλάσματα. Απέδωσε την καταστροφή στους χριστιανούς κι έτσι βρήκε την ευκαιρία να ξεπαστρέψει μερικές χιλιάδες απ’ αυτούς.
Φαίνεται όμως πως οι λωλάρες του ανθρώοιυ ηταν πολλές και διάφορες. Θαυμαστής του Ελληνικού πολιτισμού επισκέφτηκε την Ελλάδα όπου οργάνωσε τους δικούς του Ολυμπιακούς αγώνες στους οποίους φυσικά νίκησε. Ντυνόταν και παρίστανε διάφορους έλληνες ήρωες, έπαιζε στο θέατρο και έγραφε και τραγουδούσε τραγούδια για τον εαυτό του.
Σκανδαλισμένοι οι συγκλητικοί και οι στρατηγοί του επαναστάτησαν και κινήθηκαν εναντίον του. Μαθαίνοντας οτι όπου νά’ναι θα τον συλλάβουν έβαλε και έσκαψαν τον ταφο του και υποχρέωσε τον γραμματέα του να τον σκοτώσει με το σπαθί. Παθαίνοντας ψιθύρισε: Qualis artifex pereo… Τι καλλιτέχνης που χάνεται.
Ήταν Ιούνιος του 68 μ.Χ.

Η όποια ομοιότητα της εικόνας με γνωστά πρόσωπα είναι τυχαία.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

On a day like today -or rather the night of 18 to 19 July 64 A.D., Rome was given to a destructive fire. High up in his palace the emperor Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus watched the spectacle playing the lyre and singing the “Sack of Ilium”. The fire was instigated by him to to clear the way for his planned palatial complex. He was said to have afterwards seized Christians as scapegoats for the fire and burned them alive.
But Nero was a strange fruit in many ways, to say the least. Admirer and lover of the Greek civilization he visited Greece where, among other things, he organized his own Olympics where he competed and won, of course. He would also dress in imitation of Greek heroes, he would act in theater and he would compose songs which he would sing himself.
His delirious pretensions aroused the enmity not only of the Senate and those patricians who had been dispossessed by him but also of this generals who moved to arrest and put him to slave’s death. The sound of approaching horsemen drove Nero to face the end. However, he still could not bring himself to take his own life but instead he forced his private secretary, Epaphroditos, to perform the task. He died muttering “Qualis artifex pereo”… What an artist dies in me.
It was June of 68 A.D.

Any resemblance of the picture with living persons is coincidental.


Τον Νοέμβρη 1095 ξεκινούσε η εποχή των Σταυροφοριών καθώς στο κάλεσμα του πάπα Ουρβανού Β’ χιλιάδες πιστοί που κραύγαζαν “Deus le vult!” -Ο Θεός το θέλει- έραβαν στο ρούχο τους λωρίδες πανιού που σχημάτιζαν σταυρό. Τέσσερα χρόνια αργότερα μια μέρα σαν σήμερα πριν 918 χρόνια, 15 Ιουλίου 1099, ο στρατός που σύναξε ο Πάπας έπερνε την Ιερουσαλήμ. Ήταν μια μέρα που έμεσα αποδείχτηκε σημαντική στην ιστορία της Ρόδου.
Εκεί, πολύ πριν την εφάνιση των Σταυροφόρων υπήρχε ένα μικρό ίδρημα εγκαταστημένο απο κάποιους εμπόρους του Αμάλφι της Ιταλίας, που σκοπό είχε να περιθάλπει τους Χριστιανούς προσκινητές. Κουμάντο στο ίδρημα έκανε ο Αδελφός Γεράρδος ο επονομαζόμενος και Tenque ή Tunc που σήμερα η Καθολική εκκλησία αποκαλεί “ευλογημένο”. Στην διάρκεια της πολιορκίας ο Γεράρδος παρέσχε ανεκτίμητες υπηρεσίες στους Σταυροφόρους πέρα απο την φροντίδα και περίθαλψη, καθώς ήταν άριστος γνώστης της περιοχής, προσώπων και πραγμάτων.
Μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ η φήμη του μικρού Νοσοκομείου έφτασε στα πέρατα της Ευρώπης. Ο καταχτητής της Ιερουσαλήμ Godefroy de Bouillon αμέσως του παραχώρησε μεγάλα φέουδα για να τον ακολουθήσουν βασιλιάδες και πρίγκηπες της Δύσης. Στα 1113, ο Πάπας Πασκάλ Β’ με την “Βούλα” Pie postulatio voluntatis έδωσε επίσημη εκκλησιαστική υπόσταση στο Νοσοκομείο. Έτσι, οι μοναχοί του του Αββαείου της Παναγίας των Βενεδικτίνων έγιναν οι “Νοσοκόμοι του Άγιου Ιωάννη”.
Αυτή με μόνο 242 λέξεις είναι η ιστορία της ίδρησης Του Σεβάσμιου και Κυρίαρχου Τάγματος του Νοσοκομείου του Άγιου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, που στην συνέχεια θα ονομαστεί και “της Ρόδου και της Μάλτας”.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

November 1095 was the beginning of the Crusade era as, in response to the call of Pope Urban II, thousands of faithful crying “Deus le vult!” -It is God’s will- would tear up strips of linen into crosses to attach to their garments. Four years later on a day like today, July 15 1099, 918 years ago, the Crusader armies were scaling and entering the walls of Jerusalem. It was a day that was to prove indirectly significant for the history of Rhodes.
In the Holy Land, long before the Crusades, there was a hospice dependent on the Abbey of St. Mary that provided shelter and hospitality to poor pilgrims. The head of this hospital was a certain Brother Gerard Tenque or Tunc, whom the Catholic church today calls “blessed”. During the siege of Jerusalem Gerard had provided the Crusaders with care and hospitality but also with valuable information as he new well places and people.
With the fall of Jerusalem the fame of the little hospital had spread far and wide in western Europe. Geofrey de Bouillon, the conqueror of the “Holy City” gave it its first endowments with kings and nobles following his example. In 1113 Pope Paschal II issued the bull Pie postulatio voluntatis, giving ecclesiastical recognition to the Hospital. Thus, the servants of the Benedictine abbey of St. Mary became the Hospitallers of St. John.
In 264 words this is the story of the foundation of the Venerable and Sovereign Order of the Hospital of St. John of Jerusalem, later to be also called “of Rhodes and of Malta”


“…Κανείς δεν τον θέλει ιδιαίτερα (τον πόλεμο) και ξαφνικά νά τος. Εμείς δεν τον θέλαμε. Οι Άγγλοι δεν τον θέλανε και νά ‘μαστε να πολεμάμε.” Ο Κατζίνσκυ εξηγά πώς πρέπει να γίνονται οι πόλεμοι:
Ακούστε μάγκες πως πρέπει να γίνεται. Όποτε φαίνεται πως πάει να γίνει καν’ας μεγάλος πόλεμος θα περιμαντρώνουμε ένα μεγάλο χωράφι και θα πουλάμε και εισητήρια. Αμ’ πώς, και… και την μεγάλη μέρα θα μαζεύουμε όλους τους βασιλιάδες και τις κυβερνήσεις και τους στρατηγούς τους και θα τους βάζουμε στη μέση της μάντρας μόνο με τα σώβρακά και θα τους αφήνουμε να πολεμήσουν μεταξύ τους με ρόπαλα. Κι ας νικήσει η καλύτερη χώρα…”
Erich Maria Remarque, ” Τίποτα νεώτερο απο το Δυτικό Μέτωπο”

Erich Maria Remarque. Γερμανός συγγραφέας γεννήθηκε σαν σήμερα, 22 Ιουνίου, το 1898. Το 1917, υπηρετώντας στον Γερμανικό στρατό πολέμησε στο Δυτικό Μέτωπο όπου και τραυματίστηκε.
Το 1928 δημοσίευσε το πιο γνωστό βιβλίο του “Im Westen nichts Neues” – “Δεν υπάρχουν νέα απο τη Δύση ” -το “Τίποτα νεώτερο απο το Δυτικό Μέτωπο”, που λέμε εμείς. Εκεί περιγράφει τις φοβερές φυσικές και ψυχικές ταλαιπωρίες του Γερμανού στρατιώτη, καθώς και την μετέπειτα δυσκολία προσαρμογής στην κανόνική ζωή.
Στις 10 Μάη 1933 με διαταγή του Υπουργού Προπαγάνδαςτων Ναζί Γκέμπελς, το βιβλίο απαγορεύτηκε και κάηκε δημόσια στην Ναζιστική Γερμανία. Στην συνέχεια, ο Remarque διέφυγε στην Ελβετία για να καταφύγει τελικά στις ΗΠΑ. Η Γερμανική υπηκοότητά του αφαιρέθηκε το 1939.
Το 1943, η Ναζιστική κυβέρνηση συνέλαβε την αδελφή του Elfriede. Δικάστηκε και καταδικάστηκε για “υπονόμευση του ηθικού” του λαού (“Wehrkraftzersetzung”) επειδή είπε πως ο πόλεμος είχε χαθεί. Ο δικαστής της είπε πως “δυστυχώς τον αδελφό σου δεν τον φτάνουμε, μα εσύ δεν θα μας ξεφύγεις”, (Ihr Bruder ist uns entwischt, aber Sie werden uns nicht entwischen!). Η Elfriede αποκεφαλίστηκε τον Δεκέμβρη 1943. Τα έξοδα της δίκης, φυλάκισης και εκτέλεσης -με χαραχτηριστική Γερμανική ακρίβεια 495.80 Μάρκα- χρεώθηκαν στην αδελφή της Erna.

====ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“…Nobody wants it in particular (war) and then all at once, here it is. We didn’t want it. The English didn’t want it and here we are fighting.” Katczinsky explains how wars should really be fought:
I’ll tell ya how it should all be done. Whenever there’s a big war comin’ on, you should rope off a big field (and sell tickets). Yeah, and, and, on the big day, you should take all the kings and their cabinets and their generals, put them in the center dressed in their underpants and let ’em fight it out with clubs. The best country wins.”
Erich Maria Remarque, “All Quiet on the Western Front”

Erich Maria Remarque. German writer was born on a day like today, June 22 1898. Conscripted into the German army in 1917 he was transfered to the Western Front where he was wounded and subsequently repatrated.
In 1928 he published his book “Im Westen nichts Neues” – All Quiet on the Western Front- where he describes the German soldiers’ extreme physical and mental stress during the war, and the detachment from civilian life felt by many upon returning back home.
On May 10, 1933, on the initiative of Joseph Goebbels the book was banned in Nazi Germany and publicly burnt.
In 1943, Remarque’s sister Elfriede was arrested, tried and sentenced to death for “undermining the moral” of the people (“Wehrkraftzersetzung”) because she said that the war was lost. The judge said that “Unfortunately we cannot reach your brother but you will not escape us”. Elfriede was beheaded in December 1943. Not content with taking her head off, the Nazi regime, with characteristic precision, billed the expatriate author 495.80 marks for the executioner’s trouble.


Μια μέρα σαν σήμερα πρίν 3201 χρόνια, το 1184 π.Χ., το “ιερόν πτολίεθρον” της Τροίας παραδινόταν στην σφαγή και την φωτιά. Αυτό μας λέει ο Ερατοσθένης και μη ρωτάτε -όχι εμένα πάντως- πώς έκανε τον λογαριασμό με τόση ακρίβεια. Ποιό σύγχρονοι υπολογισμοί τοποθετούν το πάρσιμο της Τροίας κάπου έκεί στα 1260 με 1180 π.Χ. Όχι και πολύ διαφορετικά απο τον Έλληνα μαθηματικό, αστρονόμο, γεωγραφο και… και…
Την ημέρα πάντως εκείνη το ελληνικό πνεύμα έκανε στην ανθρωπότητα ένα ακόμα δώρο: τον Δούρειο Ίππο. Στα χιλιάδες χρόνια που πέρασαν απο τότε το ξύλινο άλογο άλλαξε πολλές μορφές, εξελίχτηκε, προσαρμόστηκε, τελειοποιήθηκε μα δεν έπαψε να βασίζεται πάνω στην ίδια αρχή της απάτης με αγγελικό πρόσωπο.
Στην Αινειάδα, ο Βιργίλιος βάζει τον Λαοκόοντα να προειδοποιεί τους Τρώες: “Timeo Danaos et dona ferentes”, φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας. Έτσι μας κόλλησε η ρετσινιά που μας κυνηγάει απο τότε.
Εμείς να δούμε πώς θα σωθούμε απο τους “Δαναούς”.
======================================================

It was on a day like today 3201 years ago, on 1184 B.C., the “Sacred City” of Troy was given to fire and massacre. This is what Eratosthenes tells us and don’t ask me how he calculated time so accurately. Contemporary research and calculations set the date of the fall of Troy somewhere around 1260 – 1180 B.C.. Not too far from the estimation of the Greek mathematician, astronomer, geographer and… and…
In any case, on that day the immortal Greek spirit made another gift to the world: The Trojan horse! In the course of the thousands of years since then the wooden horse has changed many shapes and forms, it has evolved, perfected, adjusted but its essence remains the same: angel faced deceit.
In its “Aeneid” Virgil has Laocoon warning the Trojans: “Timeo Danaos et dona ferentes”, Fear the Greeks, even when they bear gifts”. In Greece there is the saying that it’s better to lose an eye than to get a bad name. Well, we did not lose an eye.
It remains to be seen who will save Greeks from the Greeks.


“Αυτοί που δεν είχαν ξαναδεί την Κωνσταντινούπολη ήταν συνεπαρμένοι, χωρίς να μπορούν να πιστέψουν πως τέτοια σπουδαία πόλη ήταν δυνατόν να υπάρχει στον κόσμο. Ατένιζαν τα ψηλά τείχη και τους πύργους που ήταν γύρω γύρω οχυρωμένη, τα αρχοντικά της σπίτια, τις ψηλές της εκκλησιές, τόσες πολλές που δεν θα το πίστευε όποιος δεν το είχε δει με τα μάτια του. Λογάριαζαν το μήκος και το πλάτος της πόλης που βασιλεύει πάνω σ’ όλες τις άλλες. Όσο γενναίοι και να ήσαν, όλοι ανατρίχιασαν στην θέα.”
– Geoffroi de Villehardouin, De la Conquête de Constantinople

Έχω ξαναγράψει για την επέτειο αυτή μα αξίζει τον κόπο να μην την ξεχνάμε και γι αυτό επανέρχομαι. Είναι μια επέτειος που δρομολόγησε εξελίξεις στους επόμενους αιώνες, που σημάδεψε όχι μόνο τον πραγματικό χαραχτήρα και τους σκοπούς των Σταυροφορειών μα και την αντιπαλότητα Δυτικής και Ανατολικής Χριστιανικής Εκκλησίας, για να μην πούμε και για το πολιτιστικό επίπεδο των αντιμαχομένων.
12 Απριλίου 1204. Μια μέρα σαν σήμερα πριν 813 χρόνια οι Φράγκοι της 4ης (δήθεν) Σταυροφορίας αλώνουν την Κωνσταντινούπολη. Θα ακολουθήσει το μεγαλύτερο πλιάτσικο της ιστορίας.
Επι τρείς μέρες οι Φράγκοι ληστεύουν, τρομοκρατούν και επιδίδονται σε κάθε λογής βανδαλισμούς. Πολύτιμοι Ελληνικοί και Ρωμαϊκοί θησαυροί αρπάζονται ή καταστρέφονται. Ανάμεσα στα άλλα, τα μπρούτζινα άλογα του Ιπποδρόμου που σήμερα στολίζουν την Βασιλική του Αγ. Μάρκου στην Βενετία, ενώ το μεγάλο μπρούτζινο άγαλμα του Ηρακλή- έργο του μεγάλου Λυσίππου- θα το λιώσουν στο καμίνι για το μέταλό του. Η περίφημη Βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης καταστρέφεται και -παρά τους χριστιανικούς τους όρκους και τον σταυρό στο στήθος- οι Σταυροφόροι θα εισβάλουν συστηματικά σε όλους τους ναούς και ιερούς τόπους καταστρέφοντας και κατακλέβοντας ακόμα και ιερά κειμήλια. Τίποτα δεν θα γλύτωσει!
Κοντά σ’ αυτά, χιλιάδες πολίτες θα σκοτώθούν εν ψυχρώ. Άλλοι βασανίζονται για να μαρτυρήσουν δήθεν κρυμένους θυσαυρούς. Γυναίκες, ακόμα και καλόγριες, βιάζονται.
800 χρόνια μετά, το 2001, ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ θα ζητήσει συγγνώμη: “Είναι τραγικό που οι επιδρομείς, που ξεκίνησαν για να εξασφαλίσουν την ελεύθερη πρόσβαση των Χριστιανών στους Αγιους Τόπους στράφηκαν ενάντια στους εν πίστη αδελφούς τους… Πώς είναι δυνατόν, ύστερα απο 800 χρόνια, να μην μοιραζόμαστε τον πόνο και την αηδία.”
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα απαντήσει: “Το πνεύμα της συμφιλίωσης είναι ισχυρότερο απο το μίσος…Υποδεχόμαστε με ευγνωμοσύνη και σεβασμό την απο καρδιάς χειρονομία σας.Είναι αλήθεια πως πριν 800 χρόνια διαπράχτηκε ένα έγκλημα…”

===========================================================
“Those who had never seen Constantinople before were enthralled, unable to believe that such a great city could exist in the world. They gazed at its high walls, the tall towers with which it was fortified all around, its great houses, its tall churches more numerous than anyone would believe who did not see them for himself; they contemplated the length and breadth of the city that is sovereign over all others. Brave as they might be, every man shivered at the sight.”

— Geoffroi de Villehardouin, De la Conquête de Constantinople

I have written about this anniversary in the past, but I believe it is worth to not forget. It is the anniversary of an event that set in motion major developments for the next centuries to come, that marked not only the true character and aims of the Crusades, but it also accentuated the rivalry between the Western and Eastern Christian Churches, not to speak of the cultural level of the rivals.
April 12, 1204. On a day like today 813 years ago the Franks of the 4th (so-called) Crusade capture Constantinople. What follows will be the greatest plunder in history. For three days the Crusaders will loot, terrorize and vandalize. Many ancient and medieval Roman and Greek works of art will either be stolen or destroyed. The famous bronze horses from the Hippodrome were sent back to adorn the facade of St Mark’s Basilica in Venice, wherein they still remain. As well as being stolen, works of immeasurable artistic value were destroyed merely for their material value. One of the most precious works to suffer such a fate was a large bronze statue of Hercules, created by the legendary Lysippos, court sculptor of no lesser than Alexander the Great. Like so many other priceless artworks made of bronze, the statue was melted down for its content by the Crusaders, blinded with greed. The famous Library of Constantinople with thousands of priceless manuscripts is destroyed.
Despite their oaths and the Cross on their chest, the Crusaders systematically violated the city’s holy sanctuaries, destroying or stealing all they could lay hands on. Nothing was spared. The civilian population of Constantinople were subject to the Crusaders’ ruthless lust for spoils and glory: thousands of them were killed in cold blood. Women, even nuns, were raped by the Crusader army, which also sacked churches, monasteries and convents. The very altars of these churches were smashed and torn to pieces for their gold and marble by the warriors who had sworn to fight in service of Christendom without question.
800 years later, in 2001, Pope John Paul II will apologize: “It is tragic that the assailants, who set out to secure free access for Christians to the Holy Land, turned against their brothers in the faith. The fact that they were Latin Christians fills Catholics with deep regret… How can we not share, at a distance of eight centuries, the pain and disgust.”
Ecumenical Patriarch Bartholomew I formally accepted the apology. “The spirit of reconciliation is stronger than hatred… We receive with gratitude and respect your cordial gesture for the tragic events of the Fourth Crusade. It is a fact that a crime was committed here in the city 800 years ago.”