Το καλοκαίρι μπήκε με φόρα. Αφόρητη η ζέστη σήμερα (Σάββατο) με 38 C στην σκιά και χωρίς πνοή αέρα. Όλα τα παράθυρα ανοιχτά μπας και κάνει λίγο ρεύμα, ανεμιστήρες εδώ κι εκεί. Ο Μαύρος χωμένος κάτω απο τους ασκινούς που κρατάνε ακόμα λίγη υγρασία απο το χθεσινό πότισμα και οι γάτες ξάπλα στις υγρές πλάκες τις βεράντας. Παλιοκατάσταση κι έρχονται και χειρότερα, λέει.
Πού διάθεση για σκίτσα και σχόλια!… Μόλις όμως άρχισε να γέρνει ο ήλιος καβαλήσαμε με τη Νοομι την Ματθίλδη (μηχανή για όσους δεν γνωρίζουν, και μην πάει ο νους στο κακό) και φουλάραμε κατά τον νοτιά να μας φυσίξει λίγο το τεχνιτό αεράκι που φτιάχνει η μηχανή. Καταλήξαμε στο Πλημμύρι – παρα θιν’ αλός, για όσους πάλι δεν γνωρίζουν. Ούζο δροσερό, χταπόδι στα κάρβουνα και λίγα λόγια καθώς παρακολουθούσαμε τα χρώματα να αλλάζουν σε στεριά και θάλασσα. Το ηλιοβασίλεμα να γίνεται όλο και πιο σκούρο κοκκινόχρυσο μέχρι που έφτασε η “μπλε ώρα”. Όλα, γη και θάλασσα, σε μύριες παραλαγές του μπλέ που όλο και σκουραίνανε καθώς κατέβαινε το σκοτάδι. Και τότε άρχισε να λάμπει σαν καθρέφτης η θάλασσα, σαν λυωμένο ασήμι, ενώ ο κόλπος και η παραλία γίνονταν όλο και πιο σκοτεινά.
Και νά σου τα ούζα κι ύστερα, όταν πια είχε σκοτεινιάσει, ήρθε κι η ψιλοκουβέντα για τούτο και για κείνο και τύχανε και κάποιο παλιόφιλοι σ’ ένα διπλανό τραπέζι μέχρι την ώρα να καβαλήσουμε και πάλι την Ματθίλδη. Κι ευτυχώς που η Ματθίλδη γνωρίζει καλά τον δρόμο για το σπίτι, αρκεί να της ψιθυρίσεις πού θέλεις να πας. Και μας πήγε… και τώρα γράφω.


5 Ιουνίου, Διεθνής Ημέρα Περιβάλλοντος από το 1974. Γιορτάζεται παγκόσμια απο 143 χώρες. Αυτές τις μέρες διάλλεξε ο Τραμπ για να ανακοινώσει, όπως είχε πει εδώ και καιρό, την απόσυρση των ΗΠΑ απο την Συνθήκη του Παρισιού για το κλίμα. ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ ΞΑΝΑ, είπε, κάτι που ήταν και το προεκλογικό του σύνθημα. Αυτό που δεν μας λέει είναι το πώς, αν και μπορεί κανείς να μαντέψει: Xρόνια τώρα, οι μεγάλες βιομηχανίες αντιστέκονται με νύχια και με δόντια στον έλεγχο τον εκπομπών εκείνων που δημιουργούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ο Τραμπ έχει δηλώσει πως οι αμερικανικές βιομηχανίες μειονεκτούν έναντι του ανταγωνισμού από την προσπάθεια που κάνουν για να μειώσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Έχει απορρίψει τη θεωρία ότι η κλιματική αλλαγή προκαλείται από τον άνθρωπο και την έχει χαρακτηρίσει ανοησία. Έχει υποστηρίξει ότι οι Κινέζοι έχουν εφεύρει αυτή τη θεωρία προκειμένου να δημιουργήσουν προβλήματα στην αμερικανική βιομηχανία. Δεν χρειάζονται περιορισμοί λοιπόν…για να ξανα-γίνει η Αμερική μεγάλη.

ΟΗΕ και Ευρώπη δηλώνουν πως δεν θα χαλάσει δα κι ο κόσμος αν οι ΗΠΑ αποσυρθούν. Ο γ.γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες προειδοποίησε πως “ αντίπαλες χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό στη δράση για το κλίμα». Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για θέματα Ενέργειας, Μάρος Σέφκοβιτς διεμήνυσε ότι «η Ευρώπη είναι έτοιμη να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας». Μεγάλες κουβέντες, λέω εγώ, αν κρίνουμε απο τις μέχρι τώρα προσπάθειες και τα αποτελέσματα.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

5 June is World Environment Day, celebrated annually by more than 143 countries. It was a few days ago that Donald Trump chose to to announce that the Paris Climate Agreement, something he had promised to do some time ago. “We will make America great again” he said, repeating his election campaign slogan. What he doesn’t say is how exactly he is planning to do that, though it is not hard to guess: It’s been years now that the heavy industry resists by all means available the control of those emissions that create the global warming effect. Mr. Trump has declared that American industry is at a disadvantage in the world scene by trying to limit CO2 emissions. Trump has rejected the theory that global warming is man made, calling it nonsense. It is the Chinese who have invented the theory, he says, so as to create problems for American industry. It is then obvious how, according to Trump, America will be great again. The UN and the EU said that they will fill in the gap created by Trump’s decision. Big words, I say.

 

 


Όπως ήταν ήταν αναμενόμενο η μετέχοντες στην σύνοδο G7 δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν σε σχέση με την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της. Ο Τραμπ μάλιστα πήγε κι ενα βήμα παραπέρα μη υποστηρίζοντας την Συμφωνία του Παρισιού, που όμως οι ΗΠΑ έχουν υπογράψει.

Πολλά τα λεφτά. Πολλά τα κερδη για όποιους κερδίζουν απο την αλλόγιστη εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Πολλά τα λεφτα απο την καταστροφή του δάσους του Αμαζονίου, πολλά τα λεφτά απο την επικείμενη εκμετάλλευση του πετρελαίου στον Β. Πόλο, πολλά τα λεφτά για τον έλεγχο του φαινόμενου του θερμοκηπίου, πολλά τα λεφτά για να ελεγχθούν οι εκπομπές των αυτοκινήτων – κι ας κάνει την στενοχωρημένη η κυρία Μέρκελ. Εμείς να περάσουμε καλά κι ας κουρεύονται (για να μην πω κάτι άλλο) η επόμενες γενιές.

===================================================

As expected the G7 summit came to failed to agree a statement on climate change. The US has refused to recommit to the Paris accord, saying it will make a decision next week (?).

There is no surprise here. There’s a lot of money involved, a lot of money to be gained by exploiting –and destroying the environment. There’s a lot of money in the deforestation of the Amazon rain forest, a lot of money in the oil fields of Alaska and the N. Pole, a lot of money to be lost in controlling the greenhouse effect or the car emissions –even if Mrs Merkel declares her disappointmnt.

Well, those who gain will gain and who cares about the future generations.

 


Εδώ και δεκαετίες κάθε χρόνο τέτοια εποχή βλέπουν την δημοσιότητα πανομοιότυπες σχεδόν δηλώσεις Δημοτικών παραγόντων οτι τώρα ευπρεπίζεται η πόλη, καθαρίζονται πάρκα και παραλίες, συμαζεύεται η (ασημάζευτη) Παλιά Πόλη, μαζεύονται σκουπίδια και δεν ξέρω τι άλλο. Κι όλα αυτά επειδή, λέει, έρχονται οι τουρίστες. Έτσι μας λένε και τώρα.
Πολύ ωραία! Μόνο να χαίρεται μπορεί κανείς με τον ευπρεπισμό της πόλης. Και όλοι συμφωνούμε πως πρέπει να προσέχουμε τους επισκέπτες μας αφού έτσι που τα καταφέραμε ο τουρισμός απόμεινε να είναι ή μόνη μας “βιομηχανία” και πηγή εισοδήματος, έστω και εποχιακά. Αυτό όμως που παραξενεύει και, ομολογώ, με ενοχλεί είναι που όλα αυτά τα ωραία και καλά γίνονται επειδη όπως μας λένε έρχονται οι τουρίστες. Κι εγώ; Εσείς; Εμείς; Εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι δεν χρειαζόμαστε μια καθαρή πόλη; Δεν χρειαζόμαστε ένα ωραίο πάρκο, μια καθαρή παραλία, καθαρούς σκουπιδοτενεκέδες, ένα πεζοδρόμιο χωρίς τραπεζοκαθισματοαυτοκινητομηχανακοσκουτεράκια;
Είναι απογοητευτικό να ακούει κανείς απο την ίδια την Δημοτική του Αρχή πως η όποια φροντίδα είναι για χάρη κάποιου άλλου και μόνο απο σπόντα αγγίζει κι εμάς.
Θα αντιστρέψω λοιπόν αυτήν την “σπόντα”. “Κοντά στον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα”, όπου όμως “βασιλικός” πρέπει να είμαστε εμείς και “γλάστρα” οι τουρίστες κι όχι αντίστροφα. Εάν η πόλη μας ήταν πάντα περιποιημένη ΓΙΑ ΜΑΣ θα ήταν το ίδιο περιποιημένη και για τους τουρίστες. Και δεν θα χρειαζόντουσαν οι θριαμβευτικές, οι κατ’ έτος εποχιακές εξαγγελίες που λόγω επανάληψης έχουν καταντήσει ανούσιες και βαρετές.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

About this time every year it has become customary for the Municipality to announce that no effort is being spared to tidy up the city, to clean up parks and beaches, to put some order to the Old Town e.tc. e.t.c. because, we are told, the tourists are coming.
That’s fine! One can only be happy for the improvement of the city’s image and, of course, we all agree that we should take care of our visitors since we have managed to make tourism our only “industry”, our only source of income if only seasonal. What seems strange and, I admit, makes me angry is that that the reason for all this is the tourists. And how about me? How about you, how about US? Don’t we, the inhabitants of the city, need and deserve clean parks and beaches, empty garbage bins and pavements free of all sorts of bikes, motor bikes, chairs and tables and scooters?
It is disappointing to hear from our own municipality that all that care is for the benefit of someone else and that it only affects us as a side effect. Well, I’d like to see that relation reversed: let’s keep the city clean and tidy all year round. It would  then be clean and tidy for our visitors as well and – also important -we would be spared the pompous and meaningless announcements of the municipality.


Το νησί μας, η Ρόδος, είναι ένας τόπος μαγικός, γεμάτος μυστήριο, όπου το αναπάντεχο μπορεί να συμβεί ανα πάσα στιγμή και που δεν παύει να εκπλήσσει -όχι ευχάριστα πάντα, ομολογώ- όχι μόνο τον επισκέπτη αλλά και τον ντόπιο ακόμα. Εμένα, ας πούμε.
Δυο περίπου χιλιόμετρα μετά το Γεννάδι πηγαίνοντας νότια ξεκινάει ένας δρόμος που οδηγεί κατ’ ευθείαν στην Λαχανιά. Είναι ο παλιός δρόμος, που συνέχιζε και συνεχίζει διακλαδιζόμενος προς Μεσαναγρό και Κατταβιά. Είναι σε άθλια κατάσταση αφού δεν έχει συντηρηθεί εδώ και περίπου δυο χρόνια, περνάει όμως μέσα απο μια πανέμορφη φύση που εναλάσσεται ανάμεσα σε αραιές καλλιέργειες και, κυρίως, δάσος. Σε κάποιο σημείο συναντάει και περνά πάνω από τον Σκολονίτη ποταμό, που τα τελευταία χρόνια με τα χίλια ζόρια κατευάζει λίγο νερό τον χειμώνα.
Εκεί κοντά, λοιπόν, πάρθηκε και η φωτογραφία που βλέπετε. Περνάω συχνά απο κεί και πάντα έκοβα ταχύτητα όπως όφειλα βλέποντας το σήμα, αν και αυτό δεν φαινόταν να έχει κάποιον λόγο ύπαρξης. “Που ξέρεις”, σκεφτόμουνα,”Ελλάδα είν’ εδώ…”. Τελικά η περιέργειά μου μ’ έκανε μια μέρα να σταματήσω. Κοίταξα γύρω χωρίς να διακρίνω τον λόγο που θα δικαιολογούσε την σήμανση. Σκέφτηκα πως ίσως είναι για να προσέχουμε τα ελάφια ή τα κατσίκια που ανεξέλεγκτα αλωνίζουν, άσε που μια φορά είχα συναντήσει εκεί κοντά και κάτι γουρουνάκια.
Δεν κρύβω πως σκέφτηκα ακόμα οτι ίσως κάποιος εξυπνάκιας θέλησε να αστειευτεί μ’ αυτόν τον τρόπο αφαιρόντας το σήμα απο την σωστή του θέση – μπροστά σε κάποιο σχολείο ίσως- αμέσως όμως απέρριψα μέσα μου την πιθανότητα αυτήν. Εμείς δεν κάνουμε τέτοια πράγματα, κάνουμε; Κι έτσι, το μυστήριο παραμένει. Αυτό δεν έλεγα και στην αρχή;