Προχτές, Παρασκευή, ήταν τα εγκαίνεια της έκθεσης με την καινούρια δουλειά της Karla Handel. Στο φρεσκο-ασπρισμένο Ελαιοτριβείο, με όλον τον καλό κόσμο της Λαχανιάς παρόντα.
Μια θαυμάσια έκθεση. Πίνακες με μεικτή τεχνική, σχέδια με μελάνι, μερικά αφηρημένα μα τα περισσότερα με θέματα εμπνευσμένα απο την Λαχανιά, με το Ροδίτικο φως να ξεπηδά απο μέσα τους.
Για όσους δεν την είδατε, υπάρχει ακόμα καιρός. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή μέχρι τις 31 του μήνα. Αν την χάσετε θα χάσετε!

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Last Friday, in the freshly white washed Olive Mill it was the opening of the exhibition of Karla Handel’s new work, with Lachania’s “who is who” present.
A beautiful exhibition! Paintings of mixed technic, ink drawings, some abstract but most of them inspired by Lachania, with Rhode’s bright light shining through.
For those of you who haven’t seen it there is still time: the exhibition will be open until the 31st of August. Don’t miss it because you will miss something!


Ζωγράφος που πολλά χρόνια τώρα μοιράζεται τον χρόνο της ανάμεσα στο σπίτι της στην Γερμανία και το σπίτι της στην Λαχανιά, η Karla Handel εκθέτει την πρόσφατη δουλειά της – έργα εμπνευσμένα τα περισσότερα απο το χωριό που αγαπά και την αγαπά.
Στο παλιό ελαιοτριβείο της Λαχανιάς, την Παρασκευή 18 Αυγούστου και ώρα 18.30.
Η έκθεση θσ διαρκέσει μέχρι την 31 Αυγούστου.
Θα σας δούμε εκεί!

================================

A painter that since many years shares her time between her home in Germany and her home in Lachania, South Rhodes, Karla Handel exhibits her latest work -paintings and drawings inspired mainly by the village which she loves and is loved by.
In the Old Oil Mill of Lachania, on Friday 18 August, at 18.30 hrs.
The exhibition will be open until the end of August.
We’ll see you there!


Το θέμα του επαναπατρισμού των γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι βέβαια καινούριο, ξεχνιέται και επανέρχεται κάθε λίγο και λιγάκι με λιγότερη ή περισσότερη ένταση. Την φορά αυτήν αφορμή δόθηκε απο σχετική ερώτηση προς την Κομισιόν του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου, που συνδέει το θέμα με το Brexit. Το άρπαξε ο ξένος τύπος, ιδιαίτερα ο Βρετανικός, κι έχει τώρα ξεκινήσει ένας γύρος απο σχόλια, υπέρ ή κατά.
Παλαιότερη ανάρτησή μου (13.7.2016) είναι χαραχτηριστική του πώς το θέμα πάει κι έρχεται και του πώς δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό συνδέεται με το Brexit . Έλεγα τότε:
Η είδηση έχει ήδη κάνει τον γύρο των ΜΜΕ: μια διακομματική ομάδα Άγγλων βουλευτών θα επιδιώξει την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο σπίτι τους. “Τα θαυμάσια αυτά έργα τέχνης αποσπάστηκαν και πριονίστηκαν βάρβαρα απο τα ερείπια του Παρθενώνα… η Βουλή πρέπει να ακυρώσει αυτό που έκανε πριν 200 χρόνια”, είπε ο Φιλελεύθερος Δημοκράτης βουλευτής M. Williams.
Καλά τα νέα για μας, κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη. Είναι όμως αλήθεια πως ακόμα και οι καλύτερες των προθέσεων σούρνουν σχεδόν πάντα και μια ουρίτσα. Λένε λοιπόν οι πρωταγωνιστές της κίνησης αυτής πως η επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα θα μπορούσε να κερδίσει διπλωματικούς “πόντους” υπέρ του Ην. Βασιλείου στην διαπραγμάτευση του Brexit. Ο πρόεδρος της “Οργάνωσης για την Επανένωση των Γλυπτών”, Andrew George είπε πως η υπόθεση της επιστροφής των γλυπτών έχει κερδίσει πολλούς οπαδούς απο την ημέρα του δημοψηφίσματος για το Brexit.
Τι μας νοιάζει εμάς; Ας έλθουν πίσω τα κλεμένα κι ας κερδίζουν οι Βρετανοί διαπραγματευτικούς “πόντους” στην ευρώπη.
ΥΓ.  Το 2011, χαριτολογώντας ο κύριος Κάμερον είχε πει “Britain is not going to lose its marbles”.  Marbles βέβαια σημαίνει “μάρμαρα”.  Τυχαίνει όμως να υπάρχουν και άλλες, μεταφορικές, έννοιες.  Marbles, σημαίνει και “βώλοι”, μπίλιες.  Σημαίνει και “μυαλά” -“He lost his marbles”, τά ‘χασε, τρελλάθηκε.  Σημαίνει όμως και… πώς να πω… αυτά που ο Ζουράρις αποκάλεσε “μέζεα”.  Τώρα, τι απ’ όλα αυτά έχασε η Βρετανία και ο Κάμερον με το Brexit το αφήνω στην κρίση σας.

===========================================================

The discussion about the return, the re-patriation, of the Parthenon Marbles, now in the British Museum, is not new. For many years it comes and goes over and over again with varying intensity. This time it all started when a Greek member of the European Parliament for the governing SYRIZA party, has claimed that EU treaty law means that the European Commission Brexit negotiators include and provide for the protection of European cultural heritage. The foreign Press, especially the British, were quick to pick up the matter that is now making the rounds of European media.
An earlier post of mine (13.7.2016) is characteristic of how this issue comes and goes and that it is not the first time it is linked to Brexit.
I had written then:
A bill prepared by a group of cross-party MPs in the UK will seek to return the Parthenon
Marbles to Greece 200 years after they were removed from the Athens Acropolis, according to a report in the British press. “These magnificent artefacts were improperly dragged and sawn off the remains of the Parthenon”, Liberal Democrat MP Mark Williams was quoted by the Independent as saying, “This bill proposes that the Parliament should annul what it did 200 years ago.”
Well, this is good news indeed for Greece and every help is gratefully welcome. However, it often happens that even the best of intentions have a little tail attached to them. Campaigners say allowing the reunification of the sculptures kept in London with those still in Athens could be a diplomatic coup for the UK as it negotiates Brexit, and Andrew George, chair of the British Association for the Reunification of the Parthenon Sculptures, said the case for returning the sculptures was stronger following the Brexit vote.
What do we care? We don’t – I don’t- let the sculptures return home and let the Brits use it as an argument in their favor as they negotiate Brexit.

PS. In 2011, Δavid Cameron joked, predictably, that Britain was not going to “lose its marbles”.



“Η τέχνη μου θα γινόταν ένα όπλο κι ένα σπαθί. Οι πένες μου θα ήταν άδεια καλάμια εαν δεν συμετείχαν στον αγώνα για την λευτεριά”
Georg Grosz

Ο Georg (George) Grosz γεννήθηκε σαν σήμερα, 26 Ιουλίου 1893, και είναι ένας απο τους αγαπημένους μου. Ενας καλλιτέχνης – σκιτσογράφος, ζωγράφος- που τον ανακάλυψα αρκετά νέος και που έγινε για μένα σημείο αναφοράς για την τεχνική του, την δύναμη με την οποία απεικονίζει την καταπίεση και την ανθρώπινη εξαθλίωση, την ηθική κατάπτωση και τον εκφυλισμό στην Γερμανία του μεσοπολέμου. Μέλος του κινήματος Dada. Μέλος του Γερμανικού ΚΚ, απ’ όπου αποχώρησε αφού έζησε πέντε μήνες στην Μόσχα και γνώρισε τούς Λένιν και Τρότσκυ. Φανατικός αντιναζί διώχθηκε και τελικά μετανάστευσε στην Αμερική το 1933. Τα έργα του εκτέθηκαν στην έκθεση “Εκφυλισμένη Τέχνη” του Χίτλερ. Πέθανε στο Βερολίνο το 1959, πέφτοντας στην σκάλα του σπιτιού του επιστρέφοντας απο μια νύχτα οινοποσίας. Είναι να μην τον αγαπάς;
Παραθέτω τον πίνακά του “Εκλειψη Ηλίου” που έχει θέμα τους πολεμοκάπηλους. Με τον πίνακα αυτόν πλήρωσε για την επισκευή του αυτοκινήτου του στην Ν.Υ. Ο πίνακας αργότερα αγοράστηκε απο έναν ελαιοχρωματιστή για $104.00. Το 1968 αποχτήθηκε απο το Heckscher Museum of Art για $15.000 με χρήματα που αποχτήθηκαν με έρανο. Στο τέλος του ’60 αρχές ’70 έγινε σύμβολο της αντίθεσης στον πόλεμο του Βιετ Ναμ.
Το 2006, το μουσείο ανακοίνωσε πως προτίθεται να πουλήσει τον πίνακα για $19.000.000, πράγμα που δεν έγινε ποτέ μετά απο θύελλα διαμαρτυριών.
===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“My art was to be a gun and a sword; my drawing pens I declared to be empty straws as long as they did not take part in the fight for freedom.”
-Georg Grosz

Georg (George) Grosz was born on a day like today, 26 July 1893. Ηe is one of my all time favorites. An artist -cartoonist, painter- I discovered in my youth and who became for me a point of reference for his technic, his power of presenting the human oppression and misery, as well as the moral degeneration of Germany at that time. A member of the Dada movement, also a member of the Communist Party, which he left after five months in Moscow, during which he met with Lenin and Trotsky. Bitterly anti-Nazi , he was persecuted and finally immigrated to the US in 1933. His works were exhibited in the exhibition “Degenerate Art” organized by Hotler. He died in Berlin in 1959 when he fell down a flight of stairs after a night of drinking. How can I not love him?
The painting “Eclipse of the Sun” was used to pay for a car repair bill. It was later acquired by some house painter to settle a debt of $104.00. The Heckscher Museum of Art in Huntington purchased the painting in 1968 for $15,000 raising the money by public subscription. As Eclipse of the Sun portrays the warmongering of arms manufacturers, this painting became a destination of protesters of the Viet Nam War in Heckscher Park (where the museum is sited) in the late 1960s and early 70s.
In 2006, the Heckscher proposed selling Eclipse of the Sun for approximately $19,000,000.00 to pay for repairs and renovations to the building. There was such public outcry that the museum decided not to sell, and announced plans to create a dedicated space for display of the painting in the renovated museum