“Η τέχνη μου θα γινόταν ένα όπλο κι ένα σπαθί. Οι πένες μου θα ήταν άδεια καλάμια εαν δεν συμετείχαν στον αγώνα για την λευτεριά”
Georg Grosz

Ο Georg (George) Grosz γεννήθηκε σαν σήμερα, 26 Ιουλίου 1893, και είναι ένας απο τους αγαπημένους μου. Ενας καλλιτέχνης – σκιτσογράφος, ζωγράφος- που τον ανακάλυψα αρκετά νέος και που έγινε για μένα σημείο αναφοράς για την τεχνική του, την δύναμη με την οποία απεικονίζει την καταπίεση και την ανθρώπινη εξαθλίωση, την ηθική κατάπτωση και τον εκφυλισμό στην Γερμανία του μεσοπολέμου. Μέλος του κινήματος Dada. Μέλος του Γερμανικού ΚΚ, απ’ όπου αποχώρησε αφού έζησε πέντε μήνες στην Μόσχα και γνώρισε τούς Λένιν και Τρότσκυ. Φανατικός αντιναζί διώχθηκε και τελικά μετανάστευσε στην Αμερική το 1933. Τα έργα του εκτέθηκαν στην έκθεση “Εκφυλισμένη Τέχνη” του Χίτλερ. Πέθανε στο Βερολίνο το 1959, πέφτοντας στην σκάλα του σπιτιού του επιστρέφοντας απο μια νύχτα οινοποσίας. Είναι να μην τον αγαπάς;
Παραθέτω τον πίνακά του “Εκλειψη Ηλίου” που έχει θέμα τους πολεμοκάπηλους. Με τον πίνακα αυτόν πλήρωσε για την επισκευή του αυτοκινήτου του στην Ν.Υ. Ο πίνακας αργότερα αγοράστηκε απο έναν ελαιοχρωματιστή για $104.00. Το 1968 αποχτήθηκε απο το Heckscher Museum of Art για $15.000 με χρήματα που αποχτήθηκαν με έρανο. Στο τέλος του ’60 αρχές ’70 έγινε σύμβολο της αντίθεσης στον πόλεμο του Βιετ Ναμ.
Το 2006, το μουσείο ανακοίνωσε πως προτίθεται να πουλήσει τον πίνακα για $19.000.000, πράγμα που δεν έγινε ποτέ μετά απο θύελλα διαμαρτυριών.
===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“My art was to be a gun and a sword; my drawing pens I declared to be empty straws as long as they did not take part in the fight for freedom.”
-Georg Grosz

Georg (George) Grosz was born on a day like today, 26 July 1893. Ηe is one of my all time favorites. An artist -cartoonist, painter- I discovered in my youth and who became for me a point of reference for his technic, his power of presenting the human oppression and misery, as well as the moral degeneration of Germany at that time. A member of the Dada movement, also a member of the Communist Party, which he left after five months in Moscow, during which he met with Lenin and Trotsky. Bitterly anti-Nazi , he was persecuted and finally immigrated to the US in 1933. His works were exhibited in the exhibition “Degenerate Art” organized by Hotler. He died in Berlin in 1959 when he fell down a flight of stairs after a night of drinking. How can I not love him?
The painting “Eclipse of the Sun” was used to pay for a car repair bill. It was later acquired by some house painter to settle a debt of $104.00. The Heckscher Museum of Art in Huntington purchased the painting in 1968 for $15,000 raising the money by public subscription. As Eclipse of the Sun portrays the warmongering of arms manufacturers, this painting became a destination of protesters of the Viet Nam War in Heckscher Park (where the museum is sited) in the late 1960s and early 70s.
In 2006, the Heckscher proposed selling Eclipse of the Sun for approximately $19,000,000.00 to pay for repairs and renovations to the building. There was such public outcry that the museum decided not to sell, and announced plans to create a dedicated space for display of the painting in the renovated museum


Πρόσφατη έρευνα του Pew Research Center στις ΗΠΑ διαπιστώνει πως η πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων (58%) πιστεύουν οτι τα πανεπιστήμια έχουν αρνητική επίπτωση στην χώρα. Πρόκειται για αύξηση 45% απο τα περσινά ποσοστά.
Συγκριτικά, 72% των Δημοκρατικών πιστεύουν πως τα ιδρήματα ανώτατης εκπαίδευσης επιδρούν θετικά στην χώρα, ποσοστό ανάλογο με το περσινό.
Η θέση των Ρεπουμπλικάνων σχετικά με τα πανεπιστήμια άλλαξε δραματικά σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Τον Σεπτέμβρη του 2015, 54% των Ρεπουμπλικάνων είχαν θετική γνώμη για τα πανεπιστήμια. Από τότε μέχρι σήμερα η θετική αυτή άποψη έχει μειωθεί κατά 18%.
Εδώ είναι φανερή η επίδραση της καμπάνιας του Τραμπ ενάντια στους διανοούμενους καθώς και η επίδραση των φοιτητικών κοινητοποιήσεων και η κριτική των διανουμένων ενάντια στον Τραμπ.

Θα μπορούσε κάποιος να βρει εδώ αναλογίες με τον τρόπο που η ντόπια, Ελληνική, συντήρηση αντιμετωπίζει φοιτητές και ΑΕΙ.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

A new survey from the Pew Research Center finds that a majority of Republicans and Republican-leaning independents (58 percent) now think that colleges and universities are having a negative impact on the United States. That’s up from 45 percent last year.
For comparison, most Democrats and Democratic leaners (72 %) think that institutions of higher learning are having a positive effect on the country, which is consistent with poll results from recent years.
Republican positions on colleges and universities changed drastically over a relatively short period. Ιn September 2015, 54 % of Republicans thought colleges and universities were having a positive impact on the U.S. Since then positive views of higher education’s impact on the nation dropped 18 percentage points, from 54 to 36%
The impact of Trump’s anti-intellectual campaign is obvious as well as the effect of anti-Trump demonstrations in colleges across the country and the intellectuals’ anti-trump criticism.

ΠΗΓΗ – SOURCE https://www.yahoo.com/news/republicans-increasingly-think-colleges-harming-u-s-201700970.html


Όχι, δεν είναι τίποτα σοβαρό, ούτε η ζέστη μ’ έχει βαρέσει στο κεφάλι ούτε τα μνημόνια που μας ρουφούν το αίμα. Έτσι όμως μού ‘ρχεται πότε πότε κι ασχολούμαι μ’ αυτό το είδος ποίησης/λογοτεχνίας που πολύ μ’ αρέσει.

Η βρυκολακιασμένη Νύφη
Henry Thomas Liddell

“Ήρθα, ήρθα και πάλι απο τον τάφο!
Γι’ αντάλλαγμα στο δαχτυλίδι που ‘δωσες,
την γαμήλια υπόσχεσή μου δέξου
πως είμαι δικιά σου κι είσαι δικός μου.”

Σαν πτώμα κείτονταν στην δύναμη του Δαίμονα απο κάτω
κι αυτή σε σάβανο τον τύλιξε.
Και στην καρδιά του κόλλησε τα χείλη
κι ήπιε απο το ζωντανό το αίμα, το ζεστό!

Και κάπου κάπου μουρμούριζαν τα πέτρινα χείλη,
“Ζεστό και μαλακό είν’ το κρεβάτι σου
μα αύριο σε πιο κρύο κρεβάτι θα ξαπλώσεις-
Το δικό μου θα ‘ναι το κρεβάτι, Άλμπερτ!”

(Μετάφραση δικιά μου, με την ανοχή σας παρακαλώ)

—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—

The Vampire Bride
Henry Thomas Liddell

“I am come – I am come! once again from the tomb,
In return for the ring which you gave;
That I am thine, and that thou art mine,
This nuptial pledge receive.”

He lay like a corse ‘neath the Demon’s force,
And she wrapp’d him in a shroud;
And she fixed her teeth his heart beneath,
And she drank of the warm life-blood!

And ever and anon murmur’d the lips of stone,
“Soft and warm is this couch of thine,
Thou’lt to-morrow be laid on a colder bed-
Albert! that bed will be mine!”


Δεν θέλω να πεθάνω μέχρι να έχω κάνει πιστά ό,τι μπορώ με το ταλέντο μου και μέχρι να έχω καλλιεργήσει τον σπόρο που τοποθετήθηκε μέσα μου, ώσπου να έχει μεγαλώσει και το τελευταίο του κλωναράκι.
— Käthe Kollwitz

8 Ιουλίου1867, μια μέρα σαν σήμερα γεννιόταν η Käthe Kollwitz. Μία απο τις αγίες μου, η αγία Käthe. Ζωγράφος, χαράκτρια, γλύπτρια. Με τα σχέδια και τα χαρακτικά της καυτηρίασε με δραματικό τρόπο τα ανθρώπινα βάσανα, την τραγωδία του πολέμου, την δυστυχία και τους αγώνες των απλών ανθρώπων. Κυνηγήθηκε από τους Ναζί, τα έργα της αποσύρθηκαν απο μουσεία και εκθέσεις και υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από την θέση της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών όπου δίδασκε. Πέθανε λίγες μόνο μέρες πριν το τέλος του 2ου Π.Π.
Στα νειάτα μου πέρασα πολλές ώρες αντιγράφοντας τα σχέδιά της: τα ροζιασμένα χέρια, τα τεράστια παιδικά μάτια, τα χωρίς ωραιοποίηση μα όλο έκφραση πρόσωπα. Προσπαθόντας μάταια να πλησιάσω λίγάκι έστω την εκφραστική δύναμη, να καταλάβω από πού βγαίνει η δύναμη της ψυχής που χύνεται ποτάμι πάνω στο χαρτί και την πέτρα.
Παραθέτω εδώ κάποιο απο τα έργα της διαλεγμένο λίγο πολύ στην τύχη. Πολύ θα ήθελα να τα δείξω όλα και τα 275 σχέδια, λιθογραφίες και χαρακτικά που μας άφησε.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

I do not want to die… until I have faithfully made the most of my talent and cultivated the seed that was placed in me until the last small twig has grown.
— Käthe Kollwitz

Käthe Kollwitz -one of my saints… saint Käthe- was born on a day like today, 8 July 1867. Painter, printmaker -etching, lithography, woodcut – and sculpture. Her most famous works depict the effects of poverty, hunger and war on the working class. After the rise to power of the Nazi party she was forced to resign her place on the faculty of the Art Academy. Her work was removed from museums and she was banned from exhibiting. She died just a few days before the end of WW 2.
When I was young I spent many hours copying her works: the strong worker’s hands, the huge eyes of children, the full of expression faces. I was in vain trying to somehow approach her force of expression, to find and to understand whence comes that inner force that pours out like a river on paper, wood and stone.
Her work reproduced here was picked more or less at random. I would very much like to be able to post all of the 275 drawings, lithographs, woodcuts she left behind.


Για την περίπτωση που ίσως σας ανησύχησε η χθεσινή (Δευτέρα) απουσία μου (χαχαχα!), εξηγούμαι: Την Κυριακή βράδυ ήμουν στην παράσταση της σχολής Έλλης Παρασκευά. Ήταν ένα εξαιρετικό θέαμα που το διασκέδασα πάρα πολύ, όσο διασκέδασα και το επινίκειο γεύμα και την καλή παρέα που ακολούθησαν. Δεν μπορεσα λοιπόν να γράψω κάτι και γράφω τώρα με θέμα, τι καλύτερο, τον χορό. Να λοιπόν μια μικρή ιστορία.
Η “πρώτη” της Λίμνης των Κύκνων του Τσαϊκοφσκυ ανέβηκε από το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο στο Θέατρο Mariinsky της Αγίας Πετρούπολης, στις 15 Ιανουαρίου 1895.
Πριν 36, μπορεί και 37 χρόνια περίπου το Pas de Quatre, απο τo ίδιο μπαλέτο ανέβηκε για πρώτη, και τελευταία απ’ ότι ξέρω, φορά στην Ρόδο. Στο “Step by Step” στην οδό Παπαλουκά, σε σκηνοθεσία και διδασκαλία της χορογράφου Έλλης Παρασκευά. Οι τέσσερεις Κύκνοι ήταν, με αλφαβητική σειρά: Τάκης Βούης, Θοδωρής Παστρικός, Βαγγέλης Παυλίδης, Κοσμάς Παυλίδης.
Στο σχέδιο του Gerard Becker εμπνευσμένο από την παράσταση, ο εις εκ των κύκνων Βαγγέλης Παυλίδης σε ένα grand battement. Σοβαρά!

===========================================

In case you got worried by my yesterday’s absence (joke) I will explain: On Sunday night I went to the show of the dance school of Elli Paraskeva. It was an excellent and very enjoyable performance, followed by an equally get together and dinner. So, it wasn’t possible for me to write but I do now and my subject is, what else, dance. Here then is a little story:
The first performance of Tchaikovsky’s ballet “Swan Lake” was staged for the Imperial Ballet at the Mariinsky Theatre in St. Petersburg, on 15 January 1895.
About 36 (or was it 37 ?) years ago the Pas de Quatre from the same ballet was staged in Rhodes for the first and last time, as far as I know. It took place at the “Step by Step” night club under the personal direction of Elli. One of the four Swans was the undersigned Vangelis Pavlidis.
The drawing of me performing a grand battement was done by Gerard Becker.