4 Νοεμβρίου 1963, Λονδίνο. “Queen’s Royal Variety Performance”, η μεγαλύτερη βραδυά της Βρετανικής “show business”. Το θέατρο Πρίγκηπας της Ουαλίας είναι γεμάτο αστέρια, όπως η Marlene Dietrich και μέλη της “υψηλής” κοινωνίας. Στην πρώτη σειρά η Βασίλισσα Μητέρα και η πριγκήπισα Μαργαρίτα με τον σύζυγό της λόρδο Σνόουντον, ενώ η βασίλισσα απουσίαζε γιατί ήταν έγκυος με τον πρίγκηπα Εδουάρδο.
Οι Beatles, έβδομοι στην σειρά παρουσίασης απο τους 19, ξεκίνησαν με το “From Me to You” και συνέχισαν με το “She Loves You”. Κι ύστερα, ο Τζον Λένον πλησίασε το μικρόφωνο με μια μάλλον χαζή έκφραση και ξύνοντας το κεφάλι του. “Για το τελευταίο μας τραγούδι θα ζητήσω την βοήθειά σας”. Είπε κι έγλειψε τα χείλη. “Όσοι κάθονται στις φτηνές θέσεις, να χτυπάτε παλαμάκια”. Σταμάτησε ενώ η αίθουσα χαχάνιζε. “Και οι υπόλοιποι, να κουδουνίζουν τα κοσμήματά τους”.
Χαμογέλασε προς την κάμερα με τους αντίχειρες σηκωμένους κι ύστερα έσκυψε σαν για να αποφύγει κάποιο χτύπημα, ενώ το θέατρο σειόταν απο τα γέλια.
Η βασίλισσα μητέρα χαμογέλασε συγκαταβατικά, ο Λένον φώναξε “Γεεεεεεε”, η μπάντα το γύρισε στο “Twist and Shout”, ενώ η πριγκήπισα Μαργαρίτα χτυπούσε τα χέρια.
Μετά την συναυλία το γκρούπ συναντήθηκαν για λίγο με την βασίλισσα μητέρα, που θα πει αργότερα “ Ήταν απο τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Οι Μπήτλς είναι πολύ ενδιαφέροντες!”

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

4 November 1963, London. “Queen’s Royal Variety Performance”, the biggest night in British show business, a gala variety show for charity. The Prince of Wales Theatre packed with stars such as Marlene Dietrich and upper class celebrities. On the first row, the Queen Mother, Princess Margaret with her husband Lord Snowdon, and other dignitaries while the Queen did not attend, as she was pregnant with Prince Edward.
The Beatles were the seventh act of the evening (out of 19) and launched their set with “From Me to You.” to continue with “She Loves You”. Then Lennon stepped forward to the mike, scratching his hair and assuming a deadpan expression. “For our last number, I’d like to ask your help.” He licked his lips. “The people in the cheaper seats, clap your hands.” He paused as the audience chuckled. “And the rest of you, if you’d just rattle your jewelry.” He grinned at the camera with the thumbs up, head ducked as if to avoid a blow, as the laughter rolled in and shook the theater.
The Queen Mother smiled indulgently, raising her fingers and nodding like a good sport, Princess Margaret clapped and Lennon shook his head and cried “Yeahhhhh!” as the band kicked into “Twist and Shout.”
Following the show, the band chatted briefly with the Queen Mother in the receiving line. “It’s one of the best shows I’ve seen,” she was later reported to have raved. “The Beatles are most intriguing.”


Μια μέρα σαν και σήμερα, 21 Οχτωβρίου 1971, απονεμόταν στον Pablo Neruda το βραβείο Νόμπελ για την λογοτεχνία. Δεν θα πω άλλα γ αυτόν, τον ξέρετε.
Ζητώ κατανόηση για την μετάφρασή μου.

LA COMPAÑIA FRUTERA INC. από το Canto General
Όταν σήμανε η σάλπιγγα
όλα ήταν έτοιμα στον κόσμο,
ο Γεχοβάς μοίρασε τον κόσμο
στις Coca Cola Inc., Anaconda,
Ford Motors και άλλες εταιρείες:
Η United Fruit Inc.
κρατησε για τον εαυτό της το πιο χυμώδες
μέρος, την κεντρική ακτή του τόπου μου,
την γλυκειά ζώνη της Αμερικής.
Ξαναβάπτισε εκείνες τις χώρες
σε “Μπανανίες”
και πάνω στους κοιμώμενους νεκρούς,
πάνω στους ανήσυχους ήρωες
που ‘χαν κατακτήσει το μεγαλείο,
την λεφτεριά και τις σημαίες
εγκαθίδρυσε μια Όπερα Μπούφα:
κατήργησε την ελεύθερη θέληση,
δώρισε κορώνες αυτοκρατορικές,
ενθάρρυνε τον φθόνο, προσέλκυσε
την δικτατορία της μύγας,
μύγες Trujillo, μύγες Tachos,
μύγες Carias, μύγες Martinez,
μύγες Ubico, μύγες που κολλάνε
από αίμα ταπεινό και μαρμελάδα,
μεθυσμένες μύγες που βουίζουν
πάνω απο τους τάφους του λαού,
μύγες του τσίρκου, σοφές μύγες
ειδικές στην τυραννία

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

On a day like today, 21 October 1971, Pablo Neruda was presented with the Nobel Prize for literature. I will not say more, you know him.
Listen to Petros Pandis singing LA UNITED FRUIT CO, from Neruda’s CANTO GENERAL. Music by Mikis Theodorakis.

 

LA UNITED FRUIT CO., από το Canto General
Μικης Θεοδωράκης, Πέτρος Πανδης


Προχτές, Παρασκευή, ήταν τα εγκαίνεια της έκθεσης με την καινούρια δουλειά της Karla Handel. Στο φρεσκο-ασπρισμένο Ελαιοτριβείο, με όλον τον καλό κόσμο της Λαχανιάς παρόντα.
Μια θαυμάσια έκθεση. Πίνακες με μεικτή τεχνική, σχέδια με μελάνι, μερικά αφηρημένα μα τα περισσότερα με θέματα εμπνευσμένα απο την Λαχανιά, με το Ροδίτικο φως να ξεπηδά απο μέσα τους.
Για όσους δεν την είδατε, υπάρχει ακόμα καιρός. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή μέχρι τις 31 του μήνα. Αν την χάσετε θα χάσετε!

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Last Friday, in the freshly white washed Olive Mill it was the opening of the exhibition of Karla Handel’s new work, with Lachania’s “who is who” present.
A beautiful exhibition! Paintings of mixed technic, ink drawings, some abstract but most of them inspired by Lachania, with Rhode’s bright light shining through.
For those of you who haven’t seen it there is still time: the exhibition will be open until the 31st of August. Don’t miss it because you will miss something!


Ζωγράφος που πολλά χρόνια τώρα μοιράζεται τον χρόνο της ανάμεσα στο σπίτι της στην Γερμανία και το σπίτι της στην Λαχανιά, η Karla Handel εκθέτει την πρόσφατη δουλειά της – έργα εμπνευσμένα τα περισσότερα απο το χωριό που αγαπά και την αγαπά.
Στο παλιό ελαιοτριβείο της Λαχανιάς, την Παρασκευή 18 Αυγούστου και ώρα 18.30.
Η έκθεση θσ διαρκέσει μέχρι την 31 Αυγούστου.
Θα σας δούμε εκεί!

================================

A painter that since many years shares her time between her home in Germany and her home in Lachania, South Rhodes, Karla Handel exhibits her latest work -paintings and drawings inspired mainly by the village which she loves and is loved by.
In the Old Oil Mill of Lachania, on Friday 18 August, at 18.30 hrs.
The exhibition will be open until the end of August.
We’ll see you there!


Το θέμα του επαναπατρισμού των γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι βέβαια καινούριο, ξεχνιέται και επανέρχεται κάθε λίγο και λιγάκι με λιγότερη ή περισσότερη ένταση. Την φορά αυτήν αφορμή δόθηκε απο σχετική ερώτηση προς την Κομισιόν του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου, που συνδέει το θέμα με το Brexit. Το άρπαξε ο ξένος τύπος, ιδιαίτερα ο Βρετανικός, κι έχει τώρα ξεκινήσει ένας γύρος απο σχόλια, υπέρ ή κατά.
Παλαιότερη ανάρτησή μου (13.7.2016) είναι χαραχτηριστική του πώς το θέμα πάει κι έρχεται και του πώς δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό συνδέεται με το Brexit . Έλεγα τότε:
Η είδηση έχει ήδη κάνει τον γύρο των ΜΜΕ: μια διακομματική ομάδα Άγγλων βουλευτών θα επιδιώξει την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο σπίτι τους. “Τα θαυμάσια αυτά έργα τέχνης αποσπάστηκαν και πριονίστηκαν βάρβαρα απο τα ερείπια του Παρθενώνα… η Βουλή πρέπει να ακυρώσει αυτό που έκανε πριν 200 χρόνια”, είπε ο Φιλελεύθερος Δημοκράτης βουλευτής M. Williams.
Καλά τα νέα για μας, κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη. Είναι όμως αλήθεια πως ακόμα και οι καλύτερες των προθέσεων σούρνουν σχεδόν πάντα και μια ουρίτσα. Λένε λοιπόν οι πρωταγωνιστές της κίνησης αυτής πως η επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα θα μπορούσε να κερδίσει διπλωματικούς “πόντους” υπέρ του Ην. Βασιλείου στην διαπραγμάτευση του Brexit. Ο πρόεδρος της “Οργάνωσης για την Επανένωση των Γλυπτών”, Andrew George είπε πως η υπόθεση της επιστροφής των γλυπτών έχει κερδίσει πολλούς οπαδούς απο την ημέρα του δημοψηφίσματος για το Brexit.
Τι μας νοιάζει εμάς; Ας έλθουν πίσω τα κλεμένα κι ας κερδίζουν οι Βρετανοί διαπραγματευτικούς “πόντους” στην ευρώπη.
ΥΓ.  Το 2011, χαριτολογώντας ο κύριος Κάμερον είχε πει “Britain is not going to lose its marbles”.  Marbles βέβαια σημαίνει “μάρμαρα”.  Τυχαίνει όμως να υπάρχουν και άλλες, μεταφορικές, έννοιες.  Marbles, σημαίνει και “βώλοι”, μπίλιες.  Σημαίνει και “μυαλά” -“He lost his marbles”, τά ‘χασε, τρελλάθηκε.  Σημαίνει όμως και… πώς να πω… αυτά που ο Ζουράρις αποκάλεσε “μέζεα”.  Τώρα, τι απ’ όλα αυτά έχασε η Βρετανία και ο Κάμερον με το Brexit το αφήνω στην κρίση σας.

===========================================================

The discussion about the return, the re-patriation, of the Parthenon Marbles, now in the British Museum, is not new. For many years it comes and goes over and over again with varying intensity. This time it all started when a Greek member of the European Parliament for the governing SYRIZA party, has claimed that EU treaty law means that the European Commission Brexit negotiators include and provide for the protection of European cultural heritage. The foreign Press, especially the British, were quick to pick up the matter that is now making the rounds of European media.
An earlier post of mine (13.7.2016) is characteristic of how this issue comes and goes and that it is not the first time it is linked to Brexit.
I had written then:
A bill prepared by a group of cross-party MPs in the UK will seek to return the Parthenon
Marbles to Greece 200 years after they were removed from the Athens Acropolis, according to a report in the British press. “These magnificent artefacts were improperly dragged and sawn off the remains of the Parthenon”, Liberal Democrat MP Mark Williams was quoted by the Independent as saying, “This bill proposes that the Parliament should annul what it did 200 years ago.”
Well, this is good news indeed for Greece and every help is gratefully welcome. However, it often happens that even the best of intentions have a little tail attached to them. Campaigners say allowing the reunification of the sculptures kept in London with those still in Athens could be a diplomatic coup for the UK as it negotiates Brexit, and Andrew George, chair of the British Association for the Reunification of the Parthenon Sculptures, said the case for returning the sculptures was stronger following the Brexit vote.
What do we care? We don’t – I don’t- let the sculptures return home and let the Brits use it as an argument in their favor as they negotiate Brexit.

PS. In 2011, Δavid Cameron joked, predictably, that Britain was not going to “lose its marbles”.