Μια μέρα σαν σήμερα, 19 Οχτωβρίου 1745, πέθαινε ο Jonathan Swift, ο σπουδαιότερος σατιρικός συγγραφέας στα Αγγλικά γράμματα, σύμφωνα με την Encyclopedia Britannica. Έξω απο των αγγλοσαξωνικό κόσμο σήμερα, τον θυμόμαστε κυρίως απο “Τα ταξείδια του Γκιούλιβερ”.
Απο τα κλασσικά έργα της Αγγλικής λογοτεχνίας μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, μεταφέρθηκε στην οθόνη, κακοποιήθηκε απο τον κακοποιό της κλασσικης λογοτεχνίας Ντίσνεϋ. και έγινε βιβλίο για παιδιά, ενώ δεν είναι παρά μια καυστική σάτιρα της ανθρώπινης φύσης. Σε γράμμα του στον Σούιφτ, ο John Gray θα πει: “Διαβάζεται απο όλους, απο το υπουργικό συμβούλιο μέχρι το νηπιαγωγείο”.
Προσπάθησα να βρώ τι μπορεί να μαγείρευε και τι να έτρωγε ο μεγάλος σατιρικός, χωρίς όμως επιτυχία. Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι δεν ασχολήθηκε με την μαγειρική, αν και με τον δικό του ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Στα 1729 δημοσέυσε το (μεταφράζω τον τίτλο) “Μια ταπεινή πρόταση ωστε τα παιδιά των φτωχών να μη γίνονται βάρος στους γονείς και την πατρίδα τους κάνοντάς τα επωφελή στο κοινό”. Γνωστό απλά ως “A modest proposal”, πρόκειται για μια σάτιρα όπου με σκόπιμα ανατριχιαστικά επιχειρήματα ο Σούιφτ προτείνει πως για να ξεφύγουν απο την φτώχια οι Ιρλανδοί θα μπορούσαν να πουλάνε τα παιδιά τους στους πλούσιους για τροφή.
Στην Αγγλική λογοτεχνία, η έκφραση “a modest proposal” αναφέρεται γενικά στην απροκάλυπτη και ωμή σάτιρα αυτού του είδους και χρησιμοποιείται ως εξαιρετική εισαγωγή στην χρήση της επιχειρηματολογίας. Επιτρέψτε μου την (πρόχειρη) μετάφραση ορισμένων αποσπασμάτων:
“Το θέαμα των θυλικών ζητιάνων που ακολουθούμενες από τρία και τέσσερα ή κι έξη παιδάκια γεμίζουν τους δρόμους και τις καλύβες, προκαλεί μελαγχολία σε όσους ταξιδεύουν στην μεγάλη αυτήν πόλη ή την χώρα (ΣΣ Ιρλανδία)… Πιστεύω πως όλοι συμφωνούμε πως αυτός ο καταπληκτικός αριθμός παιδιών στην αγκαλιά ή την πλάτη ή που τρέχουν πίσω απο την μάνα τους, ή και τους πατεράδες τους, αποτελεί σοβαρό και πρόσθετο πρόβλημα στην τωρινή κακή κατάσταση του βασιλείου… και συνεπώς όποιος βρεί μια έντιμη και φτηνή μέθοδο να κάνει τα παιδιά αυτά χρήσιμα στην Κοινοπολιτεία μας θα άξιζε να του ανεγείρουν άγαλμα ως σωτήρα του έθνους… Σ’ ό,τι με αφορά, αφού επι πολλά χρόνια έχω βασανίσει στο μυαλό μου το σημαντικό αυτό θέμα, θεωρώ τις μέχρι τώρα προτάσεις λαθεμένες… και τώρα θα παραθέσω ταπεινά τις δικές μου απόψεις: Ενας πολυμαθής Αμερικάνος φίλος με διαβεβαίωσε πως ένα μικρό υγιές και καλοθρεμένο παιδάκι, ηλικίας ενός έτους, αποτελεί γευστικότατη και θρεπτική τροφή, είτε κοκκινιστό, ψητό ή βραστό και, προσθέτω, δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα είναι εξ ίσου καλό ως φρικασέ ή ραγού. Βάζω λοιπόν στην κρίση σας τα παρακάτω: απο τις 120.000 παιδάκια του είδους, όπως έχει υπολογιστεί, 20.000 μπορούν να κρατηθούν για αναπαραγωγή, όπου το ένα τέταρτο θα είναι αρσενικά, αναλογία δηλαδή μεγαλύτερη απ΄ότι επιτρέπουμε για κατσίκες και πρόβατα… Τα υπόλοιπα 100.000 μπορούν να προσφερθούν προς πώληση σε όλο το βασίλειο, σε άτομα κοινωνικής προβολής και με περιουσία, συμβουλεύοντας την μητέρα να τα θηλάσει καλά τον τελευταίο μήνα ώστε να γίνουν τρυφερά και παχουλά, κατάλληλα για ένα καλό τραπέζι. Ένα παιδάκι είναι αρκετό για δυο πιάτα σ’ ενα δείπνο με φίλους ή, αν η οικογένεια είναι μόνη, το μπρός και πίσω τέταρτο κάνει ένα αρκετά καλό φαγητό και, με λίγο αλάτι και πιπέρι, θα είναι θαυμάσιο βραστό την τέταρτη μέρα, ειδικά τον χειμώνα.
Εχω υπολογίσει πως, χοντρικά, ένα νεογέννητο ζυγίζει 5.5 κιλά και αν τραφεί σχετικά καλά στο τέλος του ηλιακού έτους θα ζυγίζει 10.800 κιλά. Βέβαια, τέτοιου είδους τροφή θα κοστίζει ακριβά και κατά συνέπεια θα προορίζεται για λόρδους και γεωκτήμονες οι οποίοι, καθώς έχουν ήδη καταβροχθίσει τους γονείς, φαίνεται να έχουν αποχτίσει δικαιώματα και πάνω στα παιδιά…”
Εδώ, καλέ αναγνώστη, σε αφήνω κι αν σου πέσει στα χέρια το “A modest proposal”, διάβασέ το. Αξίζει τον κόπο με το παραπάνω.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

Jonathan Swift died on a day like today, 18 October 1745. He is regarded by the Encyclopædia Britannica as the foremost prose satirist in the English language. Outside the English speaking world he is mainly remembered for his Gulliver’s Travels. The book became popular as soon as it was published. John Gay wrote in a 1726 letter to Swift that “It is universally read, from the cabinet council to the nursery.” Since then, it has never been out of print.
I tried to find what was Swift’s favorite food or if he liked to cook and what, but in vain. Still he did write about food, in his own way: “A Modest Proposal for Preventing the Children of Poor People From Being a Burthen to Their Parents or Country, and for Making Them Beneficial to the Publick”, commonly referred to as A Modest Proposal, is a essay written and published anonymously by Jonathan Swift in 1729. Swift suggests that the impoverished Irish might ease their economic troubles by selling their children as food for rich gentlemen and ladies. This satirical hyperbole mocks heartless attitudes towards the poor, as well as Irish policy in general. In English writing, the phrase “a modest proposal” is now conventionally an allusion to this style of straight-faced satire.


“Κίκουέκ”, είπα, “τι νομίζεις, μπορούμε να φάμε κι οι δυό μας βραδυνό με ένα στρείδι;”
Όμως, μια ζεστή ορεκτική άχνα απο την κουζίνα διέψευσε την μίζερη προοπτική. Κι όταν ήρθε μέσα η αχνιστή σούπα, το μυστήριο διαλύθηκε απολαυστικά. Ω, αγαπημένοι φίλοι! ακούστε με. Ήταν φτιαγμένη με μικρά ζουμερά στρείδια, ίσα ίσα μεγαλύτερα απο ένα φουντούκι, ανακατεμένα με κοπανισμένη γαλέτα του πλοίου και παστό χοιρινό κομμένο σε λεπτές φέτες. Ήταν εμπλουτισμένη με βούτυρο και μπόλικο πιπέρι και αλάτι.
“Moby Dick”, Herman Melville

Ίσως το όνομα Χέρμαν Μέλβιλ να μή λέει πολλά σε πολλούς. Σίγουρα όμως όλοι ξέρουμε τον “Μόμπι Ντικ”. Κι αν δεν έχουμε διαβάσει το ογκώδες αυτό βίβλίο ίσως να έχουμε δει τον αξέχαστο Gregory Peck στον ρόλο του πλοιάρχου Άχαμπ. Ο Herman Melville, συγγραφέας και ποιητής, γεννήθηκε μια μέρα σαν και σήμερα, 28 Σεπτεμβριου 1891. Είναι γνωστότερος για το Moby-Dick και το Typee, εμνευσμένα απο την εμπειρία του στην θάλασσα ως απλός ναύτης.
Ο Μέλβιλ και το “Μόμπυ Ντικ” μου δίνουν την αφορμή να ασχοληθώ και με την αγαπημένη μου μαγειρική. Δεν ήμουν εκεί για να δοκιμάσω την σούπα του Queequeg μα μου ακούγεται θαυμάσια! Είναι μια σούπα με θαλασσινά και λαχανικά που γίνεται πυχτή με θρυματισμένες γαλέτες ή κράκερς. Πατρίδα της σούπας είναι η Νέα Αγγλία, απο την Βοστώνη και πάνω. Έχω κάνει στην Νέα Αγγλία, στο Maine, στα λιμάνια όπου κείτονται ακόμα τα κουφάρια των φαλαινοθηρικών, και μπορώ να διαβεβαιώσω πως η παραδοσιακή “chowder” στις διάφορες παραλλαγές της είναι δαχτυλογλυφτική. Εκεί, γίνεται με στρείδια και πατάτες κομμένες σε μικρούς κύβους, σε κρέμα και γάλα με λίγο βούτυρο.
Να λοιπόν μια συνταγή, για όσους θέλουν να δοκιμάσουν την κουζίνα ενός φαλαινοθηρικού:

ΥΛΙΚΑ
25 στρειδια ολόκληρα, με το όστρακο – 150 γρ παστό χοιρινό (πανσέτα) σε μικρούς κύβους – 2 φλυτζάνια νερό – 2 μέτριες πατάτες, σε κύβους – 1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο – 1/2 κουταλάκι θυμάρι – 1/2 κουταλάκι ματζουράνα – 1/2 κουτάλι της σούπας μαϊντανό – αλάτι και πιπέρι – 1 φλυτζάνι γάλα – κράκερ ή γαλέτα θρυμματισμένη – 2 κουταλιές της σούπας βούτυρο – 2 κουταλιές της σούπας αλεύρι

Πλένουμε καλά τα στρείδια. Τα βάζουμε σε μια μεγαλούτσικη κατσαρόλα με 1 1/2 φλυτζάνι νερό. Σκεπάζουμε και σιγοβράζουμε μέχρι να ανοίξουν τα όστρακα. Βγάζουμε τα στρείδια και φυλάμε το ζουμί τους σε ξεχωριστό σκεύος.
Στην κατσαρόλα τοποθετούμε με την σειρά το χοιρινό, μετά μια στρώση πατάτες, μετά το κρεμμύδι, το θυμάρι, την ματζουράνα, τον μαϊντανό, αλατοπιπερώνουμε και προσθέτουμε μια στρώση στρείδια. Συνεχίζουμε μ’ αυτήν τη σειρά μέχρι να χρησιμοποιηθούν όλα τα υλικά.
Προσθέτουμε βραστό νερό που μόλις να καλύπτει το φαγητό. Σκεπάζουμε και σιγοβράζουμε για μισή περίπου ώρα, χωρίς να ανακατέψουμε. Προθέτουμε το γάλα και τα κράκερ και βράζουμε άλλα δέκα λεπτά.
Λυώνουμε το βούτυρο σε μέτρια φωτιά και προσθέτουμε το αλεύρι ανακατεύοντας για να μη σβωλιάσει. Προσθέτουμε λίγο απο το ζουμί των στρειδιών, ανακατεύουμε καλά και το προσθέτουμε στην κατσαρόλα με την σούπα ανακατεύοντας καλά.
Σερβίρεται ζεστή με έξτρα κράκερ ή γαλέτα.

ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο

“Queequeg,” said I, “do you think that we can make out a supper for us both on one clam?”
However, a warm savory steam from the kitchen served to belie the apparently cheerless prospect before us. But when that smoking chowder came in, the mystery was delightfully explained. Oh, sweet friends! hearken to me. It was made of small juicy clams, scarcely bigger than hazel nuts, mixed with pounded ship biscuit, and salted pork cut up into little flakes; the whole enriched with butter, and plentifully seasoned with pepper and salt.”
-Moby Dick, by Herman Melville

Herman Melville, writer and poet, was born on a day like today, 28 September 1891. He is better known for his Moby Dick and Typee, inspired by his experience as a sailor.
Melville and Moby Dick give me the chance to write about mu favorite subject (after politics) -cooking.
I wasn’t there to taste Queequeg’s chowder, but it sounds great to me. I have lived in New England, in Maine, near the whaling ports where the carcasses of the old whaling ships still lie, and I can tell you that clam chowder is fingerlicking good. Here’s then the recipe, straight from the galley of a whaling ship:

Ιngredients
25 clams, whole, in shells – 1/4 lb salt pork, diced – 2 cups water – 2 medium sized potatoes, peeled and diced large – 1 onion, chopped fine – 1/2 tsp. thyme – 1/2 tsp. sweet marjoram – 1/2 Tbs. parsley – salt & pepper to taste – 1 cup milk – 3 water crackers or 2 sea biscuits, crumbled – 2 Tbs butter – 2 Tbs flour
Wash clams thoroughly. Into a rather large saucepan, pour 1 1/2 cups water, then add the whole clams. Put a lid on and simmer until the shells open. Take the opened clams out of the pot, reserving the liquid in a separate container. Any clams that do not open should be discarded.
Line the bottom of the saucepan with the diced salt pork. Now put a layer of potatoes on the salt pork, then a sprinkling of onion, thyme, sweet marjoram, parsley, salt & pepper, then a layer of clams, and continue until all the ingredients are used.
Add the water, which should be boiling and barely cover the whole. Cover and simmer for half an hour without stirring. Then add the milk and crackers, stir and cook ten minutes longer. Make a roux by melting the butter over medium heat, then stirring in the flour. Stir in a ladle or two of broth, then add the whole mix back into the chowder.
Serve hot, with extra biscuits on the side.


Μια μέρα σαν σήμερα πριν 127 χρόνια, 15 Σεπτεμβρίου 1890, γεννιόταν η Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan- η Άγκαθα Κρίστι που λέμε εμείς. Δεν μπορεί, θα την ξέρετε από τα τόσα βιβλία που έγραψε αλλά και απο τον κινηματογράφο και την TV όπου αυτά μεταφέρθηκαν.
Εμένα τώρα με ξέρετε, πώς ψάχνω για τις διαιτητικές συνήθειες των διασήμων. Αυτό έκανα και τώρα. Είναι γεγονός λοιπόν πως όλοι μας έχουμε τις γευστικές μας αδυναμίες, ξέρετε… σοκολάτες… τσιπς (σακούλες ολόκληρες)… 8 μπάλες παγωτό μαζεμένες… Η Άγκαθα Κρίστι λοιπόν, μπορεί να ήταν η παγκόσμια καλύτερη στις πωλήσεις βιβλίων της μα δεν ήταν κι αυτή χωρίς τις αδυναμίες της στο φαγητό – ήταν ερωτευμένη με την κρέμα, την κρέμα σαντιγύ, την κρέμα τέλος πάντων που βάζουμε στα γλυκά, στον καφέ…
Όταν λέμε “ερωτευμένη με την κρέμα” δεν εννοούμε μια δυο κουταλιές του γλυκού στο τσάϊ ή τον καφέ. Εννοούμε κούπες ολόκληρες από παχιά κρέμα που έμοιαζε περισσότερο με βούτυρο και που την έτρωγε με το κουτάλι. Ακόμα κι όταν έγραφε είχε μια μεγάλη κούπα με κρέμα δίπλα στην γραφομηχανή της.
Η αλήθεια είναι πως έκανε, ή προσποιόταν πως έκανε, κάποιες προσπάθειες να περιορίσει την συνήθειά της. Ο εγγονός της λέει πως ρούφαγε την κρέμα απο μια τεράστια κούπα που έγραφε “Μην είσαι άπληστη”, χωρίς όμως και να υπακούει στο κάλεσμα.
Ο μόνος που μπορούσε να την ελέγξει κάπως ήταν ο μπάτλερ της που αντί κρέμας της εδινε σύκα που της άρεσαν πολύ, με περιορισμένη όμως επιτυχία.
Αυτά για την αγαπημένη μας Άγκαθα, που παρά τα τόσα κιλά κρέμας που έφαγε έζησε 86 ολόκληρα χρόνια αφήνοντας πίσω της 66 αστυνομικές νουβέλες και τις 14 συλλογές με μικρές ιστορίες, οι περισσότερες με ήρωες την Μις Μάρπλ και τον Ηρακλή Πουαρώ, προς μεγάλη τέρψη των εκατομμυρίων φίλων της.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan, Agatha Christie to you and me, was born on a day like today 127 years ago, on 15 September 1890.
As you may know, those of you who follow this blog, I always try to find the culinary or dietary habits of the famous. So with Agatha.
It is true that most of us have our food preferences, even addictions… you know, chocolate… bags of chips or six scoops of ice cream at a sitting. Well, Agatha Christie was not immune to the call of a certain food: she was in love with cream. She didn’t just like a tea spoonful or two with her tea -she ate whole cups of rich cream, and she ate with a spoon Devonshire clotted cream, a dairy product closer to butter.
It is true she would make some feeble efforts to control her addiction. Her grandson says that “she used to drink cream from a huge cup with ‘Don’t be greedy’ written on the side, an injunction she never showed any sign of obeying”.
Still, in spite of the quantities of cream she consumed she reached the ripe old age of 86, leaving behind her for the millions of her fans, a treasure of 66 detective novels and 14 short story collections, most of them revolving around her fictional detectives Hercule Poirot and Miss Marple.


Καθυστερημένη (χρονικά) η ανάρτησή μου σήμερα και μακρυά απο τα συνηθισμένα θέματά μου… πολιτική… πολιτισμός… τέχνη… μαγειρική… Ο λόγος είναι πως μετά απο καιρό βρεθήκαμε στην Λαχανιά μια παρέα από κουμπάρους. Αληθινοί κουμπάροι (και κουμπάρες, για να είμαστε πολιτικά ορθοί) που έχουμε παντρέψει αλλήλους σε διάφορους συνδιασμούς. Ήταν η Έλλη (η Παρασκευά, ντε) η Narelle και ο Patrick και, φυσικά, η Noomi και ο γράφων. Όλ’ αυτά με την σχετική οινοποσία και κατανάλωση μεζέδων παρά θιν’ αλός.
Στην φωτό είμαι με την κουμπάρα και βαφτiστικιά μου, την Narelle.

====================================================

This post comes much later than it is customary and in a different line from my usual subjects… politics… art… cooking. The reason is that last night we got together after a long time Elli, Narelle and Patrick and, of course, Noomi and the undersigned.
It was great to be together again -wonderful company with the inevitable wine and Greek “mezedes” by the seaside.
In the photo I am with Narelle, my “koumbara” and god-daughter (!)


Μια μέρα σαν και σήμερα, 21 Ιουλίου 1951, γεννιόταν ο Robin Williams. Περιττό νομίζω να συστήσει κανείς τον αγαπημένο κωμικό που του απονεμήθηκαν ένα Οσκαρ, δυο βραβεία Emmy, εφτά Golden Globe Awards, δύο Screen Actors Guild Awards και πέντε Grammy και που η αυτοκτονία του το 2014 συντάραξε τον κόσμο.
Εγώ όμως τώρα έψαξα κατά το συνήθειό μου να βρω την σχέση του με το φαγητό. Το γεγονός είναι πως ο Ρόμπιν Γουίλλιαμς δεν είχε ιδέα απο μαγειρική, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν έτρωγε. Ο προσωπικός του μάγειρας John Mathies μας δίνει την συνταγή για το αγαπημένο του Μοσχάρι στην γάστρα:

ΥΛΙΚΑ
2.5 κιλά σπάλα μοσχαρίσια, χωρίς κόκκαλο – αλάτι, πιπέρι – λίγο ελαιόλαδο – 3 κρεμμύδια ψιλοκομμένα – 1/2 φλυτζάνι κόκκινο κρασί – 1/2 φλυτζάνι ζωμός βωδινού – 2 κουταλιές τοματοπελτέ – 2 γλίθες σκόρδο σπασμένες – 2 καρρότα κομμένα σε κύβους – 2 κοτσάνια σέλερι κομμένα σε μεγάλα κομματια – 2 δαφνόφυλλα – 3 κουταλάκια αλεύρι -λίγο νερό.
ΤΡΟΠΟΣ
Προθερμένουμε τον φούρνο στους 160 C. Αφαιρούμε απο το κρέας το λίπος που περισεύει. Αν χρειστεί κόβουμε το κρέας στα δύο ή στα τρία για να χωρέσει στη γάστρα μας. Αλατοπιπερώνουμε το κρέας. Ζεσταίνουμε το λάδι σε μεγάλο τηγάνι ή την ίδια την γάστρα και ροδίζουμε το κρεάς απ’ όλες τις μεριές. Το αποσύρουμε σ’ ένα πιάτο.
Χαμηλώνουμε την φωτιά και στο ίδιο τηγάνι σωτάρουμε το κρεμμύδι μέχρι να ροδίσει χωρίς να καεί. Σβήνουμε με το κρασί, προσθέτουμε τον ζωμό, τοματοπελτέ, σκόρδο, καρρότα, σέλερι και δάφνη. Επιστρέφουμε το κρέας στο τηγάνι, αυξάνουμε για λίγα λεπτά την φωτιά κι ύστερα τα μεταφέρουμε όλα στην γάστρα. Σκεπάζουμε και βάζουμε στον φούρνο μέχρι να μαλακώσει το κρέας, 2 – 3 ώρες.
Στα μέσα του ψησήματος γυρνάμε το κρέας ώστε να βρεθούν όλες οι πλευρές του στους χυμούς του φαγητού. Όταν είναι έτοιμο το βγάζουμε απο τον φούρνο, πετάμε την δάφνη και με τρυπητό κουτάλι βγάζουμε σ’ ένα πιάτο την σέλερι και τα καρρότα. Βγάζουμε το κρέας απο την γάστρα και το κρατάμε στην άκρη ζεστό. Δυαλύουμε το αλεύρι με νερό ώστε να γίνει χυλός, χωρίς να σβολιάσει. Χύνουμε σιγά σιγά τον χυλό στην γάστρα με τους χυμούς της ανακατεύοντας συνέχεια. Το αφήνουμε να πάρει βράση, χαμηλώνουμε την φωτιά και σιγομαγειρεύουμε για 5 περίπου λεπτά.
Σερβίρουμε κομμένο σε λεπτές φέτες με την σάλτσα του. Σερβίρει 8

========οοοοοοοο========οοοοοοοο========οοοοοοοο========

Robin McLaurin Williams was born on a day like today, 21 July, 1951. I believe there is no point in me introducing the comedian who won the 1997 Academy Award for Best Supporting Actor and also received two Emmy Awards, seven Golden Globe Awards, two Screen Actors Guild Awards, and five Grammy Awards throughout his career and whose suicide in 2014 shocked the world.
Still, following my habit I looked to find his connection with food. The fact is that Williams knew nothing about cooking, but this doesn’t mean he did not like to eat. His one time personal chef, John Mathies, gives us the recipe for Williams’ favorite “Classic Pot Roast with Caramelized Onion Gravy” :

INGREDIENTS == One 5-pound (2.5 kg) boneless chuck roast – salt and black pepper – 2 tablespoons olive oil – 3 onions, diced – ½ cup red wine – ½ cup beef broth – 2 tablespoons tomato paste – 2 garlic cloves, crushed – 2 carrots, cut in large chunks – 2 stalks celery, cut in large chunks – 2 bay leaves – 3 tablespoons flour – ¼ cup water
METHOD == Preheat oven to 325 degrees. Trim beef of excess fat; if necessary, cut into four even pieces to fit better in your cooking vessel. Season meat with salt and pepper.
Heat oil in a large, deep pan or Dutch oven over high heat until hot but not smoking. Brown meat well on all sides, about 2 to 3 minutes per side, and remove to a plate when done.
Turn down heat to medium-high; add onions and sauté until well browned and caramelized, scraping up all the browned bits from the pan. Add wine, broth, tomato paste, garlic, vegetables and bay leaves. Return meat to the pan, and bring to a boil. Cover and place in preheated oven. Cook until meat is very tender, about 2 to 3 hours. Halfway through cooking, turn meat over so all surfaces spend time in the liquid. When done, remove from oven, discard bay leaves, and remove celery and carrot with a slotted spoon to a dish; reserve. Take meat from pot, and keep warm. Mix up the flour and water to make a smooth slurry. Whisking constantly, drizzle slurry into the sauce and bring to a boil. Reduce the heat, and simmer sauce 3 to 5 minutes to thicken and cook out flour taste. Adjust the seasoning. Serve pot roast sliced, with vegetables and gravy. Makes 8 servings.

πηγή: http://savannahnow.com/bluffton-news/2014-08-23/celebrate-remarkable-life-pot-roast-recipe-was-robin-williams-favorite