Μια μέρα σαν σήμερα πριν 127 χρόνια, 15 Σεπτεμβρίου 1890, γεννιόταν η Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan- η Άγκαθα Κρίστι που λέμε εμείς. Δεν μπορεί, θα την ξέρετε από τα τόσα βιβλία που έγραψε αλλά και απο τον κινηματογράφο και την TV όπου αυτά μεταφέρθηκαν.
Εμένα τώρα με ξέρετε, πώς ψάχνω για τις διαιτητικές συνήθειες των διασήμων. Αυτό έκανα και τώρα. Είναι γεγονός λοιπόν πως όλοι μας έχουμε τις γευστικές μας αδυναμίες, ξέρετε… σοκολάτες… τσιπς (σακούλες ολόκληρες)… 8 μπάλες παγωτό μαζεμένες… Η Άγκαθα Κρίστι λοιπόν, μπορεί να ήταν η παγκόσμια καλύτερη στις πωλήσεις βιβλίων της μα δεν ήταν κι αυτή χωρίς τις αδυναμίες της στο φαγητό – ήταν ερωτευμένη με την κρέμα, την κρέμα σαντιγύ, την κρέμα τέλος πάντων που βάζουμε στα γλυκά, στον καφέ…
Όταν λέμε “ερωτευμένη με την κρέμα” δεν εννοούμε μια δυο κουταλιές του γλυκού στο τσάϊ ή τον καφέ. Εννοούμε κούπες ολόκληρες από παχιά κρέμα που έμοιαζε περισσότερο με βούτυρο και που την έτρωγε με το κουτάλι. Ακόμα κι όταν έγραφε είχε μια μεγάλη κούπα με κρέμα δίπλα στην γραφομηχανή της.
Η αλήθεια είναι πως έκανε, ή προσποιόταν πως έκανε, κάποιες προσπάθειες να περιορίσει την συνήθειά της. Ο εγγονός της λέει πως ρούφαγε την κρέμα απο μια τεράστια κούπα που έγραφε “Μην είσαι άπληστη”, χωρίς όμως και να υπακούει στο κάλεσμα.
Ο μόνος που μπορούσε να την ελέγξει κάπως ήταν ο μπάτλερ της που αντί κρέμας της εδινε σύκα που της άρεσαν πολύ, με περιορισμένη όμως επιτυχία.
Αυτά για την αγαπημένη μας Άγκαθα, που παρά τα τόσα κιλά κρέμας που έφαγε έζησε 86 ολόκληρα χρόνια αφήνοντας πίσω της 66 αστυνομικές νουβέλες και τις 14 συλλογές με μικρές ιστορίες, οι περισσότερες με ήρωες την Μις Μάρπλ και τον Ηρακλή Πουαρώ, προς μεγάλη τέρψη των εκατομμυρίων φίλων της.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan, Agatha Christie to you and me, was born on a day like today 127 years ago, on 15 September 1890.
As you may know, those of you who follow this blog, I always try to find the culinary or dietary habits of the famous. So with Agatha.
It is true that most of us have our food preferences, even addictions… you know, chocolate… bags of chips or six scoops of ice cream at a sitting. Well, Agatha Christie was not immune to the call of a certain food: she was in love with cream. She didn’t just like a tea spoonful or two with her tea -she ate whole cups of rich cream, and she ate with a spoon Devonshire clotted cream, a dairy product closer to butter.
It is true she would make some feeble efforts to control her addiction. Her grandson says that “she used to drink cream from a huge cup with ‘Don’t be greedy’ written on the side, an injunction she never showed any sign of obeying”.
Still, in spite of the quantities of cream she consumed she reached the ripe old age of 86, leaving behind her for the millions of her fans, a treasure of 66 detective novels and 14 short story collections, most of them revolving around her fictional detectives Hercule Poirot and Miss Marple.


Καθυστερημένη (χρονικά) η ανάρτησή μου σήμερα και μακρυά απο τα συνηθισμένα θέματά μου… πολιτική… πολιτισμός… τέχνη… μαγειρική… Ο λόγος είναι πως μετά απο καιρό βρεθήκαμε στην Λαχανιά μια παρέα από κουμπάρους. Αληθινοί κουμπάροι (και κουμπάρες, για να είμαστε πολιτικά ορθοί) που έχουμε παντρέψει αλλήλους σε διάφορους συνδιασμούς. Ήταν η Έλλη (η Παρασκευά, ντε) η Narelle και ο Patrick και, φυσικά, η Noomi και ο γράφων. Όλ’ αυτά με την σχετική οινοποσία και κατανάλωση μεζέδων παρά θιν’ αλός.
Στην φωτό είμαι με την κουμπάρα και βαφτiστικιά μου, την Narelle.

====================================================

This post comes much later than it is customary and in a different line from my usual subjects… politics… art… cooking. The reason is that last night we got together after a long time Elli, Narelle and Patrick and, of course, Noomi and the undersigned.
It was great to be together again -wonderful company with the inevitable wine and Greek “mezedes” by the seaside.
In the photo I am with Narelle, my “koumbara” and god-daughter (!)


Μια μέρα σαν και σήμερα, 21 Ιουλίου 1951, γεννιόταν ο Robin Williams. Περιττό νομίζω να συστήσει κανείς τον αγαπημένο κωμικό που του απονεμήθηκαν ένα Οσκαρ, δυο βραβεία Emmy, εφτά Golden Globe Awards, δύο Screen Actors Guild Awards και πέντε Grammy και που η αυτοκτονία του το 2014 συντάραξε τον κόσμο.
Εγώ όμως τώρα έψαξα κατά το συνήθειό μου να βρω την σχέση του με το φαγητό. Το γεγονός είναι πως ο Ρόμπιν Γουίλλιαμς δεν είχε ιδέα απο μαγειρική, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν έτρωγε. Ο προσωπικός του μάγειρας John Mathies μας δίνει την συνταγή για το αγαπημένο του Μοσχάρι στην γάστρα:

ΥΛΙΚΑ
2.5 κιλά σπάλα μοσχαρίσια, χωρίς κόκκαλο – αλάτι, πιπέρι – λίγο ελαιόλαδο – 3 κρεμμύδια ψιλοκομμένα – 1/2 φλυτζάνι κόκκινο κρασί – 1/2 φλυτζάνι ζωμός βωδινού – 2 κουταλιές τοματοπελτέ – 2 γλίθες σκόρδο σπασμένες – 2 καρρότα κομμένα σε κύβους – 2 κοτσάνια σέλερι κομμένα σε μεγάλα κομματια – 2 δαφνόφυλλα – 3 κουταλάκια αλεύρι -λίγο νερό.
ΤΡΟΠΟΣ
Προθερμένουμε τον φούρνο στους 160 C. Αφαιρούμε απο το κρέας το λίπος που περισεύει. Αν χρειστεί κόβουμε το κρέας στα δύο ή στα τρία για να χωρέσει στη γάστρα μας. Αλατοπιπερώνουμε το κρέας. Ζεσταίνουμε το λάδι σε μεγάλο τηγάνι ή την ίδια την γάστρα και ροδίζουμε το κρεάς απ’ όλες τις μεριές. Το αποσύρουμε σ’ ένα πιάτο.
Χαμηλώνουμε την φωτιά και στο ίδιο τηγάνι σωτάρουμε το κρεμμύδι μέχρι να ροδίσει χωρίς να καεί. Σβήνουμε με το κρασί, προσθέτουμε τον ζωμό, τοματοπελτέ, σκόρδο, καρρότα, σέλερι και δάφνη. Επιστρέφουμε το κρέας στο τηγάνι, αυξάνουμε για λίγα λεπτά την φωτιά κι ύστερα τα μεταφέρουμε όλα στην γάστρα. Σκεπάζουμε και βάζουμε στον φούρνο μέχρι να μαλακώσει το κρέας, 2 – 3 ώρες.
Στα μέσα του ψησήματος γυρνάμε το κρέας ώστε να βρεθούν όλες οι πλευρές του στους χυμούς του φαγητού. Όταν είναι έτοιμο το βγάζουμε απο τον φούρνο, πετάμε την δάφνη και με τρυπητό κουτάλι βγάζουμε σ’ ένα πιάτο την σέλερι και τα καρρότα. Βγάζουμε το κρέας απο την γάστρα και το κρατάμε στην άκρη ζεστό. Δυαλύουμε το αλεύρι με νερό ώστε να γίνει χυλός, χωρίς να σβολιάσει. Χύνουμε σιγά σιγά τον χυλό στην γάστρα με τους χυμούς της ανακατεύοντας συνέχεια. Το αφήνουμε να πάρει βράση, χαμηλώνουμε την φωτιά και σιγομαγειρεύουμε για 5 περίπου λεπτά.
Σερβίρουμε κομμένο σε λεπτές φέτες με την σάλτσα του. Σερβίρει 8

========οοοοοοοο========οοοοοοοο========οοοοοοοο========

Robin McLaurin Williams was born on a day like today, 21 July, 1951. I believe there is no point in me introducing the comedian who won the 1997 Academy Award for Best Supporting Actor and also received two Emmy Awards, seven Golden Globe Awards, two Screen Actors Guild Awards, and five Grammy Awards throughout his career and whose suicide in 2014 shocked the world.
Still, following my habit I looked to find his connection with food. The fact is that Williams knew nothing about cooking, but this doesn’t mean he did not like to eat. His one time personal chef, John Mathies, gives us the recipe for Williams’ favorite “Classic Pot Roast with Caramelized Onion Gravy” :

INGREDIENTS == One 5-pound (2.5 kg) boneless chuck roast – salt and black pepper – 2 tablespoons olive oil – 3 onions, diced – ½ cup red wine – ½ cup beef broth – 2 tablespoons tomato paste – 2 garlic cloves, crushed – 2 carrots, cut in large chunks – 2 stalks celery, cut in large chunks – 2 bay leaves – 3 tablespoons flour – ¼ cup water
METHOD == Preheat oven to 325 degrees. Trim beef of excess fat; if necessary, cut into four even pieces to fit better in your cooking vessel. Season meat with salt and pepper.
Heat oil in a large, deep pan or Dutch oven over high heat until hot but not smoking. Brown meat well on all sides, about 2 to 3 minutes per side, and remove to a plate when done.
Turn down heat to medium-high; add onions and sauté until well browned and caramelized, scraping up all the browned bits from the pan. Add wine, broth, tomato paste, garlic, vegetables and bay leaves. Return meat to the pan, and bring to a boil. Cover and place in preheated oven. Cook until meat is very tender, about 2 to 3 hours. Halfway through cooking, turn meat over so all surfaces spend time in the liquid. When done, remove from oven, discard bay leaves, and remove celery and carrot with a slotted spoon to a dish; reserve. Take meat from pot, and keep warm. Mix up the flour and water to make a smooth slurry. Whisking constantly, drizzle slurry into the sauce and bring to a boil. Reduce the heat, and simmer sauce 3 to 5 minutes to thicken and cook out flour taste. Adjust the seasoning. Serve pot roast sliced, with vegetables and gravy. Makes 8 servings.

πηγή: http://savannahnow.com/bluffton-news/2014-08-23/celebrate-remarkable-life-pot-roast-recipe-was-robin-williams-favorite


Ο Eugène Henri Paul Gauguin γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα πριν 169 χρόνια, στις 7 Ιουνίου 1848. Περιγράφοντας τον εαυτό τους ως “βάρβαρο”, υπήρξε μια ψυχή τυραννισμένη με μεγάλο ταλέντο, που ποτέ δεν κατάφερε να συμβιβαστεί με την Παριζιάνικη ζωή της εποχής του. Στα 35 του παράτησε την καριέρα του χρηματιστή που είχε ξεκινήσει για να αφοσιωθεί στην ζωγραφική. Η αγάπη του για περιπέτεια – η “φαγούρα για το άγνωστο”, όπως έλεγε- του δημιούργησε την αγάπη για τον “πρωτόγονο” τρόπο ζωής.
Το 1891 μπαρκάρησε για την Ταϊτή ελπίζοντας να βρεί νέα έμπνευση. Την βρήκε ζώντας σε μια καλύβα σ’ ένα μικρό χωριό, σ΄ένα τοπίο με χρώματα που δεν είχε ξαναδεί.
Ο Γκωγκέν ζωγράφιζε συχνά θέματα με φαγητό, καθώς ονειρευόταν ένα τροπικό παράδεισο όπου θα μπορούσε να ζήσει “με ψάρι και φρούτα”. Στα 1900 παρέθεσε ενα μεγάλο συμπόσιο στην Ταϊτή και ζωγράφισε μια σειρά απο μενού. Εκεί φαίνονται διάφορα πιάτα που ανακατεύουν την Γαλλική κουζίνα μ’ αυτήν της Ταϊτής. Οι καθημερινές του σημειώσεις περιγράφουν απλά φαγητά με τοπικά προϊόντα που του άρεσαν πολύ – λαχανικά, ψάρι, φρούτα.
Ο Γκωγκέν παραμένει ένας απο τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών. Πρόσφατα, το πορτραίτο δυο κοριτσιών της Ταϊτής “Nafea Faa Ipoipo”, που ζωγράφισε στα 1892, πουλήθηκε για $300.000.000
Παραθέτω μια συνταγή της Ταϊτής που σίγουρα θα είχε δοκιμάσει ο Γκωγκέν.

E’ia Ota – Ωμό ψάρι
ΥΛΙΚΑ– 500 γρ. φρέσκος τόνος – 4 φλυτζάνια κρυο νερό – αλάτι, πιπέρι – 3/4 φλυτζάνι χυμός λάιμ – 3/4 γάλα καρύδας
Συμπληρωματικά αν και όσο θέλετε: καρότο ξυσμένο στον τρίφτη – αγγούρι, ξεσποριασμένο, σε κύβους – φρέσκο κρεμμυδάκι σε ροδέλες – τομάτα, ξεσποριασμένη, σε κύβους και ζουλιγμένη σ’ ένα τουλουπάνι για να φύγουν τα πολλά υγρά της
ΟΔΗΓΙΕΣ– Τεμαχίζουμε το ψάρι σε κύβους περίπου 2.5 εκ. Τοποθετούμε σε κρύο νερό να το σκεπάζει (προσθέτουμε λίγα παγάκια αν δεν είναι κρύο το νερό), αλατίζουμε. Τα αφήνουμε για 20 περίπου λεπτά.
Στραγγίζουμε το ψάρι και το στεγνώνουμε με χαρτί κουζίνας. Σ΄ένα μπωλ το βουτάμε σε χυμό λάιμ και το αφίνουμε να μαριναριστεί για 20 περίπου λεπτά, ανακατεύοντας πότε πότε. Ενώ μαρινάρεται το ψάρι ετοιμάζουμε τα λαχανικά, όποια θέλουμε ή και όλα απο τα παραπάνω. Πετάμε τον χυμό του λάιμ και βάζουμε πάλι το ψάρι στο μπώλ, προσθέτουμε τα λαχανικά και το γάλα της καρύδας και ανακατεύουμε. Αλατοπιπερώνουμε και το βάζουμε στο ψυγείο για περίπου 20 -30 λεπτά.
Σερβίρουμε κρύο με μερικά έξτρα λαχανικά.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

Eugène Henri Paul Gauguin was a self-described “barbarian”, born on a day like today 169 years ago, on 7 June 1848. A tortured and gifted soul who was never able to settle into the life of 19th century Paris. At the age of 35 he left a career as a stock broker to pursue his passion, painting. His constant desire for adventure, which he referred to as his “terrible itching for the unknown,” left him with a fondness for the “primitive” lifestyle.
In 1891 he set sail for Tahiti in hopes of finding new inspiration and parting ways with the conventional French way of life. Living in a hut in a small village provided him with the scenery he needed. The colors of the South Pacific were like none he’d ever seen, and his paintings reflected the lush surroundings of his new home.
Gauguin painted images of food throughout his life, and he dreamed of living in a tropical paradise where he could “live on fish and fruit.” 1900 Gauguin hosted a banquet in Tahiti and created a series of illustrated menus for it, which were recently sold at various art auctions. The drawings feature menus that appear to combine both French and Tahitian fare. His day-to-day journals describe simple meals of vegetables, fish and fruit, no fancy pastries or complicated side dishes, just simple fare.
Gauguin remains one of the most influential artists of all time. An 1892 portrait of two Tahitian girls titled “Nafea Faa Ipoipo” recently sold for close to $300 million, one of the highest prices paid for a single piece of art.
Here is a Tahitian recipe. I am sure that at some point or other made her way to Gaugin’s table.

E’ia Ota – Poisson Cru
INGRIDIENTS — 1 pound fresh, sushi-grade fish; ahi tuna, yellowfin tuna, halibut or snapper – 4 cups cold water – 2 tbsp salt, plus more for seasoning – 3/4 to 1 cup freshly squeezed lime juice
3/4 cup whole fat coconut milk (fresh is best) – Pepper to taste
Optional Ingredients: 1 large carrot, peeled and grated – cucumber, seeded and diced – 1/3 cup scallions, sliced into rings – 1 tomato, seeded and diced, squeezed in cheesecloth to remove excess liquid
DIRECTIONS — Dice the fish into 3/4 inch pieces, then cover with cold water and 2 tbsp salt (add a few ice cubes if the water is not chilled). Let the fish sit for 20 minutes. Meanwhile, squeeze your limes to juice them.
Drain the fish and pat it dry. Submerge the fish in fresh lime juice; you will need between 3/4 cup and 1 cup to cover. Let the fish marinate, stirring occasionally, for 15-30 minutes. While fish is marinating, prepare your vegetables. You may use any or all of the vegetables listed above;
reserve a little of each on the side for garnish.
Marinate the fish until the edges are opaque and the center of each piece is still pink. Drain the lime juice, then return the fish to the bowl. Stir in the fresh vegetables and coconut milk. Season with salt and pepper to taste. Allow the mixture to marinate in the refrigerator for 15-30 minutes.
Serve cold garnished with fresh vegetables.


Υπάρχουν κάποια βιβλία που μέσα στα χρόνια τα κατεβάζω και τα ξανακατεβάζω απο το ράφι, άλλοτε συχνά άλλοτε όχι τόσο, φυσάω την σκόνη που έχουν μαζέψει (τι πρόβλημα κι αυτό με την σκόνη στα βιβλία, ε) και τα ξεφυλλίζω. Θα διαβάσω ένα κομμάτι, μια ιστορία, κι ύστερα θα τα ξαναβάλω στην θέση τους μέχρι την επόμενη φορά. Είν’ ευκολο να τα δικρίνει κανείς φθαρμένα καθώς είναι, ξεφυλλισμένα ή με την ράχη επιδιορθωμένη απο εμένα.
Ένα απο αυτά, αρκετά ογκώδες με κόκκινη ράχη που φαίνεται να έχει υποφέρει πολλά, έχει τον μεγαλειώδη τίτλο The Illustrated Sherlock Holmes Treasury, The complete Adventures and Memoirs of Sherlock Holmes, by Arthur Conan Doyle. Στον ψευδότιτλο σημειώνεται “Εκ των της βιβλιοθήκης μου, 1972”, κι η υπογραφή μου απο κάτω.
Τα γράφω αυτά γιατί ο Sir Arthur Ignatius Conan Doyle γεννιόταν μια μέρα σαν σήμερα, 22 Μαϊου 1859, στο Εδιμβούργο. Γιατρός και συγγραφέας αν και πολυγραφότατος έμεινε στην ιστορία ως ο δημιουργός του Σέρλοκ Χόλμς οι περιπέτειες του οποίου αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους του αστυνομικού μυθιστορήματος.
Υπήρξε σπόρτσμαν, απο τους πρώτους οδηγούς αυτοκινήτου, σκιέρ, ορειβάτης και τερματοφύλακας της Portsmouth FC. Δυό φορές έβαλε υποψηφιότητα για βουλευτής χωρίς να τα καταφέρει. Κοντά στ’ άλλα, ήταν Μασόνος, πίστευε στις νεράιδες, στην παραψυχολογία και το μεταφυσικό, στα μέντιουμ.
Πέθανε απο συγκοπή το 1930. Βρέθηκε με το ένα χέρι στην καρδιά και με το άλλο να κρατά ένα λουλούδι.
Πολύ λίγα ανακάλυψα για την σχέση του με το φαγητό. Πρώτα, πως η προσπάθειά του να καταταγεί εθελοντικά στον πόλεμο των Μπόερς απορρίφθηκε λόγω πάχους. Ε, θα ‘τρωγε, δεν θα ‘τρωγε; Κι ύστερα, απαντώντας στο “Ερωτηματολόγιο του Προύστ” τι προτιμάει να τρώει, η απάντηση ήταν “Οτιδήποτε όταν πεινώ – τίποτα όταν δεν πεινώ”. Να υποθέσουμε οτι πάντα πεινούσε;

Να τώρα κι ένα αστείο, το μόνο με τον Σέρλοκ Χολμς που ξέρω:
Μια μέρα, Χόλμς και Γουάτσον πήγαν εκδρομή. Αφού περιπλανήθηκαν στην εξοχή και ανέβοκατέβηκαν κορφές και ραχούλες σκοτίνιασε κι έστησαν την τέντα τους να κοιμηθούν.
Στη μέση της νύχτας ο Χόλμς σκουντάει τον Γουάτσον
Γουάτσον – Τι είναι, τι συμβαίνει;
Χολμς -Βλέπεις τ’ άστρα;
Γ – Γι αυτό μου χάλασες τον ύπνο; Τα βλέπω και λοιπόν;
Χ – Όταν λοιπόν βλέπεις τ’ αστρα, τι σκέφτεσαι;
Γ – Ω, τι πάθαμε βραδυάτικα… τι σκέφτομαι… να, σκέφτομαι πως είναι τόσα και τόσα εκατομμύρια που, δεν μπορεί, θα υπάρχει ζωή κάπου εκεί. Δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν.
Χ – Αυτό μόνο;
Γ – Αυτό, τί άλλο;
Χ – Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουάτσον. Κάποιος μας έκλεψε την τέντα!

===============================================================

One of the most worn out, the most used books on my shelves bears the pompous title “The Illustrated Sherlock Holmes Treasury. The complete Adventures and Memoirs of Sherlock Holmes, by Arthur Conan Doyle.”
Conan Doyle, father of my favorite detective, was born on a day like today 22 May 1859. Much as I tried to find his relation to food I couldn’t find much. Only that, though he volunteered to fight in the Boer War he was not accepted because he was overweight. Also, answering the question what he eats in “Proust’s Questionnaire” he declares “anything when hungry – nothing when not”.

A little joke now, the only one with Holmes I know:
Holmes and Watson are out hiking. At the end of their wonderings in the countryside they find a nice place and set up their tent to sleep.
In the middle of the night Holmes pokes Watson.
Watson – What? What is it? What’s going on?
Holmes – Do you see the stars?
W – Is that why you woke me up? Yes, I see them, so what?
H – When you see the stars what comes to mind, what do you think?
W – Oh, dear… what do I think… I think that they are so many there must be life out there. We are not alone in the universe.
H – Is that all?
W – Yes, what else?
H – Elementary, dear Watson, our tent has been stolen!