4254

Λαχανιά. Λιακάδα με δόντια και το βραδάκι το θερμόμετρο στους 11C και μια υγρασία που τρυπάει το κόκκαλο μέχρι το μεδούλι. Στο παλιό καφενείο του Γιάννη και της Βαλασίας η πρώτη φωτιά του χειμώνα στο τζάκι. Ρετσίνα και ψιλοκουβέντα για τούτο και για κείνο κι ο γερο-χειμώνας εδώ πια για τα καλά.

=========================================================

Lachania. A sunny yet chilly morning and then, when darkness fell so did the thermometer: 11C and a piercing dampness that reached straight down to the marrow of your bones. In the fireplace of the old tavern of Yannis and Valasia the first fire of this winter. Retsina and small talk about this and that -but mostly about that. And old man winter here to stay for good.

fireplace-4255


TREE SCREAMΔεν ξέρω αν η θλίψη είναι ισχυρότερη απο τον θυμό μου, αν τα δάκρυά μου είναι δάκρυα αγανάχτησης ή απελπισίας.
Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική με την κάπνα και την μυρωδιά της φωτιάς. Δυσκολο ν’ αναπνεύσει κανείς κι ετοιμαζόμαστε για ένα δύσκολο βράδυ.
Οι πληροφορίες γαι την φωτιά είναι την στιγμή αυτήν συγκεχυμένες, με κάποιες ειδήσεις να μιλούν για πάνω απο 30.000 στρέμματα καμένα. 30.000 σήμερα, 30.000 πριν δυο χρόνια, 50.000 πριν απ’ αυτό.
Τα αίτια αδιευκρίνιστα την στιγμή αυτήν, μα τι χρειάζονται οι διευκρινίσεις. Ως συνήθως, το πιθανότερο είναι πως για την φωτιά δεν είναι υπεύθυνα τα ελάφια, ούτε τα κατσίκια και οι ασβοί, ούτε τα γεράκια και οι μελισσοφάγοι. “Ανθρώπινη αμέλεια” λέγεται ευγενικά και με όλη την πολιτική ορθότητα το αίτιο: κάποιο ανθρωπόμορφο ον, ένας ηλίθιος που πετάει το τσιγάρο, ένας εξυπνάκιας που νομίζει πως μπορεί να καίει ξερά χόρτα, κάποιος που θέλει να ψήσει τις μπριζόλες του, ένας τελείως αδιάφορος για τις συνέπειες των πράξεών του στο κοινωνικό σύνολο.
Τρεις πυρκαγιές σε 24 ώρες στην Νότια Ρόδο κι ακόμα είμαστε στην αρχή του καλοκαιριού. Κι αν κρίνουμε απο παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν, οι υπαίτειοι -αν βρεθούνε- θα “τιμωρηθούν” με λίγους μήνες, μαλλόν με αναστολή, και λίγες χιλιάδες ΕΥΡΩ πρόστιμο. Η Ρόδος όμως πάει.
Το σκίτσο είναι παλαιότερο, ίσως και να το ΄χω ξανα-αναρτήσει εδώ… οι ευκαιρείες ήταν τόσο πολλές…


FIRESΜε αφορμή την προχθεσινή φωτιά στην Ρόδο (πάλι).  Ένα παλιό, πολύ παλιό σκίτσο μου, του 2007 απο το ΒΗΜΑ.
Η ιστορία συνεχίζεται, μυαλό δεν βάζουμε, όχι μόνο ως κράτος μα και ατομικά που, θές απο πρόθεση θες απο ηλιθιότητα, κατακαίμε τον τόπο.
Πιάστηκε λέει ο εμπρηστής.  Μπράβο!  Να δούμε το δικαστήριο τι θα πεί, μερικούς μήνες ίσως με αναστολή;

 


20150723 ΦΩΤΙΑΆλλα ετοιμαζόμουνα να γράψω σήμερα μα τα γεγονότα μ’ αναγκάζουν να κάνω στροφή.
Πριν τρεις μέρες, στις 21/7, έγραφα σ’ αυτό το μπλογκ με τον τίλο “Ρόδος, η ανεμόεσσα και ηλιούσα”:  ” … σκέφτομαι πόσες φορές το έχουμε κάψει το νησί μας… κάποιος ηλίθιος θα ψήσει σουβλάκια στο ύπαιθρο, κάποιος θα κάψει χόρτα, κάποιος θα πετάξει τσιγάρο, κάποιος θ’ ανάψει ένα σπίρτο…  Ας ελπίσουμε πως η ανθρώπινη βλακεία και αδιαφορία δεν θα δουλέψουν ετούτο το καλοκαίρι.”
Ε, λοιπόν,το κάψαμε πάλι το νησί!  Νέα δασική φωτιά στην Ρόδο, με την έκταση της καταστροφής να μου είναι άγνωστη την στιγμή αυτή μα φαίνεται πως, κοντά μεσάνυχτα πια, ακόμα καίει.  Ξέρω όμως τον τόπο της φωτιάς, το πυκνό και καταπράσινο πευκοδάσος, το δύσβατο έδαφος, ό,τι  είχε απομείνει απο την προπέρσινη φωτιά.  Όλο το απόγευμα παρακολουθούσαμε το μαύρο σύννεφο ν’ απλώνεται στον ορίζοντα.
Τώρα θα’χουμε πάλι τις ίδιες κραυγές: Σας τόχαμε πει, μας τόχατε πει, δεν τους τόχανε πει.  Φταίτε, δεν φταίμε, φταίνε οι άλλοι κι οι παράλλοι και οι παρακάτω. Δεν λάβατε μέτρα, λάβαμε και παραλάβαμε, τ’ αμελέτητά μας λάβατε.  Κι όλοι αυτοί που φταίνε ή δε φταίνε και πώς να φταίνε είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι που έφταιγαν ή δεν έφταιγαν ή μπορεί να έφταιγαν, χτές και προχτές και πέρυσι και πρόπερυσι.  Νομάρχες, περιφερειάρχες, δημάρχοι, παραδημάρχοι, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι.  Οι ίδιοι και οι ίδιοι που ρίχνουν ο ένας το φταίξιμο στον άλλο και βγαίνουν στο τέλος λάδι.  Κι ύστερα είμαστε κι εμείς οι άσχετοι, οι ηλίθιοι, οι αγράμματοι, οι αρρωστημένοι, εμείς που βάζουμε τη φωτιά απο άγνοια, απο σκοπιμότητα, απο διαστροφή.  Και το νησάκι μας στάχτη.  Τα πεύκα μας, τα ελάφια μας, οι αλοπούδες, οι πεταλούδες, οι ασβοί, οι ασκινοί, τα θυμάρια, οι λαγοί, τ’ ατσίδια στάχτη κι αυτά.
Θέλω να φωνάξω, να βρίσω, μα θα με βάλουν φυλακή.  Γιατί η δικαιοσύνη θέλει αποδείξεις κι εγώ δεν έχω τέτοιες.  Μα μέσα μου ξέρω καλά, όπως κι εσύ καλέ αναγνώστη, τι και ποιός φταίει.  Αν φωνάξουμε όλοι μάζι ίσως κάτι ν’ αλλαξει.