Κι άλλη φωτιά χθες, στην πόλη αυτήν τη φορά, στο Μόντε Σμιθ. Άγνωστη, λέει, η αιτία μα σπάνια οι φωτιές ανάβουν απο μόνες τους, απο φυσικά αίτια. Το ανθρώπινο χέρι θα ήταν σίγουρα εκεί… το χέρι κάποιου ηλίθιου, κάποιου ανεύθυνου, κάποιου εγκληματία.
Η πυρκαγιά αυτή είναι η τελευταία απο τις πολλές (τρίτη ή τέταρτη αυτό το καλοκαίρι) που λίγο λίγο, χρόνια τώρα, κατατρώνε το νησάκι μας, μαζί με την τσιμεντοποίηση και την έλλειψη νερού, ενώ οι αρμόδιοι αλληλοτρώγονται για το ποιός φταίει.
Η Ρόδος μας, η αγέλαδα που αρμέγουμε χωρις να την ταϊζουμε.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

One more fire, in town this time. on Monte Smith. The cause is as yet unknown but it is very seldom fires start on their own, by natural causes. It is almost certain that some human hand was present… the hand of an idiot, an irresponsible hand, the hand of a criminal.
This is the last in a series of fires (the third or forth this summer) that gradually, year in year out, ravage our beautiful island, hand in hand with building in the most beautiful beaches and landscapes and the serious shortage of water.
Our Rhodes, the cow we milk but don’t feed.

 

 


Λαχανιά, Τετάρτη βράδυ, στο “Παλιό Καφενείο”. Μια μικρή κομπανία -ο Χάρης, η Άννα και η Τζούλια, φίλοι φίλων- που βρήκαν τον δρόμο για την Νότια Ρόδο κι έτσι στήθηκε το μικρό “πανηγυράκι”. Με καλή παρέα, με πολύ χορό στον δρόμο, πού αλλού, με πολύ τραγούδι και το σχετικό κρασί.
Μακάρι να είσασταν κι εσείς εκεί. Την επόμενη φορά,

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Lachania, Wednesday night at the “Old Kafeneion”. A small music group -friends of friends- who somehow found the way to South Rhodes, A small “panygiri” was spontaneously set up with good company, with singing and dancing in the street -where else?- and the inevitable and necessary wine.
I wish you were there. Next time… perhaps.

 


Πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου μέσω FB μια ξεθωριασμένη φωτό. Την είχε αναρτήσει ο φίλος Κ. Παπασταμάτης και τώρα την ξανα-αναρτώ εγώ.
Ήταν το 1981. Ένα μάτσο βετεράνοι και πολύ-βετεράνοι του ροδίτικου μπάσκετμπολ, αντιμέτωποι με μια ομάδα Αμερικάνων απο κάποιο καράβι του 6ου Στόλου.
Περιττό να πω πως ο πιο όμορφος, εκείνος με την κίτρινη φόρμα του Δωριέα, δεν είναι άλλος απο τον γράφοντα. Ένας ένας τώρα:
ΟΡΘΙΟΙ-Ορ. Παυλίδης (διαιτητής), Αντ. Φραγκεσκάκης, Βαγγ. Παυλίδης, Βασ. Κουγιός, Αντ. Μπρόκος, Σωτ. Αρφαράς, Γ. Ματσαμάς, Δημ. Κουνελές (διαιτητής μάλλον, αλλά γιατί;)
ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ – Στ. Ηρακλείδης, Παν. Παπασταμάτης, Βασ. Βογιατζής, Νικητ. Γεροντούδης.
Όλοι τότε κοντά στα 40 -λίγο πάνω, λίγο κάτω- απ’ όλες τις τότε ομάδες της Ρόδου, τον Διαγόρα, τον Δωριέα, τον ΑΟΝ, τον Κολοσσό… Κάποιους τους βλέπω πότε πότε και λέμε μια “γειά” κι ανταλλάσουμε ίσως και κάποια πειράγματα για τις “μάχες” του παρελθόντος. Άλλους έχω πολύ καιρό να τους δω κι είναι και κάποιοι που μας έχουν αφήσει για πάντα.
Και μια και μιλάμε για παρελθόν αναρτώ ακόμα δυο φωτό, δικές μου (περιμένω τα ανάλογα Φατσομπουκικά σχόλια του τύπου “θεός”, “κούκλος”, “θεάρα”, “ουάου”, κλπ. κλπ.)


Εδώ και δεκαετίες κάθε χρόνο τέτοια εποχή βλέπουν την δημοσιότητα πανομοιότυπες σχεδόν δηλώσεις Δημοτικών παραγόντων οτι τώρα ευπρεπίζεται η πόλη, καθαρίζονται πάρκα και παραλίες, συμαζεύεται η (ασημάζευτη) Παλιά Πόλη, μαζεύονται σκουπίδια και δεν ξέρω τι άλλο. Κι όλα αυτά επειδή, λέει, έρχονται οι τουρίστες. Έτσι μας λένε και τώρα.
Πολύ ωραία! Μόνο να χαίρεται μπορεί κανείς με τον ευπρεπισμό της πόλης. Και όλοι συμφωνούμε πως πρέπει να προσέχουμε τους επισκέπτες μας αφού έτσι που τα καταφέραμε ο τουρισμός απόμεινε να είναι ή μόνη μας “βιομηχανία” και πηγή εισοδήματος, έστω και εποχιακά. Αυτό όμως που παραξενεύει και, ομολογώ, με ενοχλεί είναι που όλα αυτά τα ωραία και καλά γίνονται επειδη όπως μας λένε έρχονται οι τουρίστες. Κι εγώ; Εσείς; Εμείς; Εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι δεν χρειαζόμαστε μια καθαρή πόλη; Δεν χρειαζόμαστε ένα ωραίο πάρκο, μια καθαρή παραλία, καθαρούς σκουπιδοτενεκέδες, ένα πεζοδρόμιο χωρίς τραπεζοκαθισματοαυτοκινητομηχανακοσκουτεράκια;
Είναι απογοητευτικό να ακούει κανείς απο την ίδια την Δημοτική του Αρχή πως η όποια φροντίδα είναι για χάρη κάποιου άλλου και μόνο απο σπόντα αγγίζει κι εμάς.
Θα αντιστρέψω λοιπόν αυτήν την “σπόντα”. “Κοντά στον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα”, όπου όμως “βασιλικός” πρέπει να είμαστε εμείς και “γλάστρα” οι τουρίστες κι όχι αντίστροφα. Εάν η πόλη μας ήταν πάντα περιποιημένη ΓΙΑ ΜΑΣ θα ήταν το ίδιο περιποιημένη και για τους τουρίστες. Και δεν θα χρειαζόντουσαν οι θριαμβευτικές, οι κατ’ έτος εποχιακές εξαγγελίες που λόγω επανάληψης έχουν καταντήσει ανούσιες και βαρετές.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

About this time every year it has become customary for the Municipality to announce that no effort is being spared to tidy up the city, to clean up parks and beaches, to put some order to the Old Town e.tc. e.t.c. because, we are told, the tourists are coming.
That’s fine! One can only be happy for the improvement of the city’s image and, of course, we all agree that we should take care of our visitors since we have managed to make tourism our only “industry”, our only source of income if only seasonal. What seems strange and, I admit, makes me angry is that that the reason for all this is the tourists. And how about me? How about you, how about US? Don’t we, the inhabitants of the city, need and deserve clean parks and beaches, empty garbage bins and pavements free of all sorts of bikes, motor bikes, chairs and tables and scooters?
It is disappointing to hear from our own municipality that all that care is for the benefit of someone else and that it only affects us as a side effect. Well, I’d like to see that relation reversed: let’s keep the city clean and tidy all year round. It would  then be clean and tidy for our visitors as well and – also important -we would be spared the pompous and meaningless announcements of the municipality.


Το νησί μας, η Ρόδος, είναι ένας τόπος μαγικός, γεμάτος μυστήριο, όπου το αναπάντεχο μπορεί να συμβεί ανα πάσα στιγμή και που δεν παύει να εκπλήσσει -όχι ευχάριστα πάντα, ομολογώ- όχι μόνο τον επισκέπτη αλλά και τον ντόπιο ακόμα. Εμένα, ας πούμε.
Δυο περίπου χιλιόμετρα μετά το Γεννάδι πηγαίνοντας νότια ξεκινάει ένας δρόμος που οδηγεί κατ’ ευθείαν στην Λαχανιά. Είναι ο παλιός δρόμος, που συνέχιζε και συνεχίζει διακλαδιζόμενος προς Μεσαναγρό και Κατταβιά. Είναι σε άθλια κατάσταση αφού δεν έχει συντηρηθεί εδώ και περίπου δυο χρόνια, περνάει όμως μέσα απο μια πανέμορφη φύση που εναλάσσεται ανάμεσα σε αραιές καλλιέργειες και, κυρίως, δάσος. Σε κάποιο σημείο συναντάει και περνά πάνω από τον Σκολονίτη ποταμό, που τα τελευταία χρόνια με τα χίλια ζόρια κατευάζει λίγο νερό τον χειμώνα.
Εκεί κοντά, λοιπόν, πάρθηκε και η φωτογραφία που βλέπετε. Περνάω συχνά απο κεί και πάντα έκοβα ταχύτητα όπως όφειλα βλέποντας το σήμα, αν και αυτό δεν φαινόταν να έχει κάποιον λόγο ύπαρξης. “Που ξέρεις”, σκεφτόμουνα,”Ελλάδα είν’ εδώ…”. Τελικά η περιέργειά μου μ’ έκανε μια μέρα να σταματήσω. Κοίταξα γύρω χωρίς να διακρίνω τον λόγο που θα δικαιολογούσε την σήμανση. Σκέφτηκα πως ίσως είναι για να προσέχουμε τα ελάφια ή τα κατσίκια που ανεξέλεγκτα αλωνίζουν, άσε που μια φορά είχα συναντήσει εκεί κοντά και κάτι γουρουνάκια.
Δεν κρύβω πως σκέφτηκα ακόμα οτι ίσως κάποιος εξυπνάκιας θέλησε να αστειευτεί μ’ αυτόν τον τρόπο αφαιρόντας το σήμα απο την σωστή του θέση – μπροστά σε κάποιο σχολείο ίσως- αμέσως όμως απέρριψα μέσα μου την πιθανότητα αυτήν. Εμείς δεν κάνουμε τέτοια πράγματα, κάνουμε; Κι έτσι, το μυστήριο παραμένει. Αυτό δεν έλεγα και στην αρχή;