Μονόλιθος, η άνοδος προς το κάστρο (της Μονολίθου). Σκιτσάκι που έκανα περιμένοντας κάτι φίλους να κατέβουν. Μιά πινακίδα, “ΚΑΣΤΡΟ ΜΟΝΟΛΙΘΟΥ”, μας πληροφορεί πως είμαστε στην Μονόλιθο και πως εκείνο το πράγμα μπροστά και πάνω απο το κεφάλι μας είναι ένα κάστρο που, εφόσον είμαστε στην Μονόλιθο, είναι της Μονολίθου. Πολύτιμη πληροφορία, καίρια και στρατηγικά τοποθετημένη, μη τυχόν και νομίσει κανείς οτι βρισκεται στο λιμάνι του Φαλήρου, μπροστα στον ΑΒΕΡΩΦ.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

Rhodes. Monolithos, the ascend to the castle (of Monolithos). A sketch while I was waiting for some friends to come down. A sign, “MONOLITHOS CASTLE”, informs us that we are indeed in Monolithos and that thing in front and over our heads is a castle and since we are in Monolithos this cannot be but the castle of Monolithos. A significant information, strategically positioned, just in case someone mistakenly thought they are in the port of Southampton in front of the TITANIC.


Δεν θέλω να πεθάνω μέχρι να έχω κάνει πιστά ό,τι μπορώ με το ταλέντο μου και μέχρι να έχω καλλιεργήσει τον σπόρο που τοποθετήθηκε μέσα μου, ώσπου να έχει μεγαλώσει και το τελευταίο του κλωναράκι.
— Käthe Kollwitz

8 Ιουλίου1867, μια μέρα σαν σήμερα γεννιόταν η Käthe Kollwitz. Μία απο τις αγίες μου, η αγία Käthe. Ζωγράφος, χαράκτρια, γλύπτρια. Με τα σχέδια και τα χαρακτικά της καυτηρίασε με δραματικό τρόπο τα ανθρώπινα βάσανα, την τραγωδία του πολέμου, την δυστυχία και τους αγώνες των απλών ανθρώπων. Κυνηγήθηκε από τους Ναζί, τα έργα της αποσύρθηκαν απο μουσεία και εκθέσεις και υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από την θέση της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών όπου δίδασκε. Πέθανε λίγες μόνο μέρες πριν το τέλος του 2ου Π.Π.
Στα νειάτα μου πέρασα πολλές ώρες αντιγράφοντας τα σχέδιά της: τα ροζιασμένα χέρια, τα τεράστια παιδικά μάτια, τα χωρίς ωραιοποίηση μα όλο έκφραση πρόσωπα. Προσπαθόντας μάταια να πλησιάσω λίγάκι έστω την εκφραστική δύναμη, να καταλάβω από πού βγαίνει η δύναμη της ψυχής που χύνεται ποτάμι πάνω στο χαρτί και την πέτρα.
Παραθέτω εδώ κάποιο απο τα έργα της διαλεγμένο λίγο πολύ στην τύχη. Πολύ θα ήθελα να τα δείξω όλα και τα 275 σχέδια, λιθογραφίες και χαρακτικά που μας άφησε.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

I do not want to die… until I have faithfully made the most of my talent and cultivated the seed that was placed in me until the last small twig has grown.
— Käthe Kollwitz

Käthe Kollwitz -one of my saints… saint Käthe- was born on a day like today, 8 July 1867. Painter, printmaker -etching, lithography, woodcut – and sculpture. Her most famous works depict the effects of poverty, hunger and war on the working class. After the rise to power of the Nazi party she was forced to resign her place on the faculty of the Art Academy. Her work was removed from museums and she was banned from exhibiting. She died just a few days before the end of WW 2.
When I was young I spent many hours copying her works: the strong worker’s hands, the huge eyes of children, the full of expression faces. I was in vain trying to somehow approach her force of expression, to find and to understand whence comes that inner force that pours out like a river on paper, wood and stone.
Her work reproduced here was picked more or less at random. I would very much like to be able to post all of the 275 drawings, lithographs, woodcuts she left behind.



“… Μην καταφρονήσεις την γνώμη μου αν σου υπενθυμίσω πως δεν είναι δύσκολο να σταματάς πότε πότε και να παρατηρείς τούς λεκέδες στους τοίχους, ή τις στάχτες μιας φωτιάς, ή τα σύννεφα ή παρόμοια πράγματα στα οποία, αν τα καλοκοιτάξεις, θα βρείς αληθινά θαυμάσιες ιδέες. Το πνεύμα του καλλιτέχνη διεγείρεται με νέες ιδέες, την σύνθεση μαχών ανθρώπων και ζώων, συνθέσεις τοπίων και πράγματα τερατώδη, όπως δαίμονες και τα παρόμοια… γιατί με αδιάκριτα σχεδόν πράγματα το πνεύμα ερεθίζεται με νέες ιδέες.”
Leonardo da Vinci, Τα σημειωματάρια

ΟΠΕΡ ΕΔΕΙ ΔΕΙΞΑΙ

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“…Do not despise my opinion, when I remind you that it should not be hard for you to stop sometimes and look into the stains of walls, or ashes of a fire, or clouds, or mud or like places, in which, if you consider them well, you may find really marvelous ideas. The mind of the painter is stimulated to new discoveries, the composition of battles of animals and men, various compositions of landscapes and monstrous things, such as devils and similar things… because by indistinct things the mind is stimulated to new inventions.”
Leonardo da Vinci, The Notebooks

QUOD ERAT DEMONSTRANDUM


Τρίτη βράδυ στην πόλη. Η Νόομι, ο Σάββας κι εγώ σ’ ένα συμπαθητικό εστιατόριο που ειδικεύεται στην πίτσα -την “Ιταλική”, εκείνη με την πολύ λεπτή και ξεροψημένη βάση. Ακόμα μια παρέα εκτός απο εμάς με έξη παιδιά απο 8 έως 15 ετών, λογαριάζω. Το κάθε παιδί προσηλωμένο αμίλητο στο κινητό του -παιχνίδια, SMS, ποιός ξέρει.
Μπαίνει ζευγάρι με κοριτσάκι και κάθονται ακριβώς απέναντί μου. Το κοριτσάκι τραβάει την προσοχή μου όχι μόνο γιατί είναι πανέμορφο -μαλλιά μαύρα, κορακίσια- μα και γιατί μόλις κάθισε βγάζει χαρτί και μαρκαδώρους και αρχίζει να ζωγραφίζει.
Δεν άντεξα και την έκανα ένα γρήγορο σκίτσο που σηκώθηκα και της το έδωσα, με την άδεια των γονιών της. Ύστερα απο λίγο η Φωτεινή, έτσι την λένε, μου ανταποδωσε τα ίσα τα οποία και σας παρουσιάζω. Όλα είναι εκεί: η αλογοουρά, το σκουλαρίκι, τα γένια, το γελέκο και το γραμμωτό πουλόβερ, πέντε δάχτυλα στο κάθε χέρι, ακόμα και τα γυαλιά κρεμασμένα στο λαιμό μου.
Το πορτραίτο αυτό κρέμεται τώρα στον τοίχο μπροστά μου.

====================================================================

Tuesday night in town. Noomi, Savvas and I are in decent little restaurant that specializes in “Italian” pizza – the kind with the very thin dough. There is one more company in another table, with six kids ranging from about 8 to 15 years of age. The kids sit there silently, each riveted to their mobile phone – games, SMSs, who knows.
Enter a couple with a little girl and sit in the table exactly opposite us. The little girl immediately attracts my attention and not only because she is strikingly beautiful – with raven black hair- but also because as soon as she sits down she brings up, not a mobile phone, but paper and markers and begins to draw. I could not resist the temptation to make a quick drawing of her and present her with it. Shortly after I was paid back in kind, with the drawing you see here. Everything is there: my pony tail, earring, beard, vest, sweater with lines, five fingers in each hand, even my glasses hanging from my neck.
This portrait is now on the wall right in front of me.