“Η τέχνη μου θα γινόταν ένα όπλο κι ένα σπαθί. Οι πένες μου θα ήταν άδεια καλάμια εαν δεν συμετείχαν στον αγώνα για την λευτεριά”
Georg Grosz

Ο Georg (George) Grosz γεννήθηκε σαν σήμερα, 26 Ιουλίου 1893, και είναι ένας απο τους αγαπημένους μου. Ενας καλλιτέχνης – σκιτσογράφος, ζωγράφος- που τον ανακάλυψα αρκετά νέος και που έγινε για μένα σημείο αναφοράς για την τεχνική του, την δύναμη με την οποία απεικονίζει την καταπίεση και την ανθρώπινη εξαθλίωση, την ηθική κατάπτωση και τον εκφυλισμό στην Γερμανία του μεσοπολέμου. Μέλος του κινήματος Dada. Μέλος του Γερμανικού ΚΚ, απ’ όπου αποχώρησε αφού έζησε πέντε μήνες στην Μόσχα και γνώρισε τούς Λένιν και Τρότσκυ. Φανατικός αντιναζί διώχθηκε και τελικά μετανάστευσε στην Αμερική το 1933. Τα έργα του εκτέθηκαν στην έκθεση “Εκφυλισμένη Τέχνη” του Χίτλερ. Πέθανε στο Βερολίνο το 1959, πέφτοντας στην σκάλα του σπιτιού του επιστρέφοντας απο μια νύχτα οινοποσίας. Είναι να μην τον αγαπάς;
Παραθέτω τον πίνακά του “Εκλειψη Ηλίου” που έχει θέμα τους πολεμοκάπηλους. Με τον πίνακα αυτόν πλήρωσε για την επισκευή του αυτοκινήτου του στην Ν.Υ. Ο πίνακας αργότερα αγοράστηκε απο έναν ελαιοχρωματιστή για $104.00. Το 1968 αποχτήθηκε απο το Heckscher Museum of Art για $15.000 με χρήματα που αποχτήθηκαν με έρανο. Στο τέλος του ’60 αρχές ’70 έγινε σύμβολο της αντίθεσης στον πόλεμο του Βιετ Ναμ.
Το 2006, το μουσείο ανακοίνωσε πως προτίθεται να πουλήσει τον πίνακα για $19.000.000, πράγμα που δεν έγινε ποτέ μετά απο θύελλα διαμαρτυριών.
===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“My art was to be a gun and a sword; my drawing pens I declared to be empty straws as long as they did not take part in the fight for freedom.”
-Georg Grosz

Georg (George) Grosz was born on a day like today, 26 July 1893. Ηe is one of my all time favorites. An artist -cartoonist, painter- I discovered in my youth and who became for me a point of reference for his technic, his power of presenting the human oppression and misery, as well as the moral degeneration of Germany at that time. A member of the Dada movement, also a member of the Communist Party, which he left after five months in Moscow, during which he met with Lenin and Trotsky. Bitterly anti-Nazi , he was persecuted and finally immigrated to the US in 1933. His works were exhibited in the exhibition “Degenerate Art” organized by Hotler. He died in Berlin in 1959 when he fell down a flight of stairs after a night of drinking. How can I not love him?
The painting “Eclipse of the Sun” was used to pay for a car repair bill. It was later acquired by some house painter to settle a debt of $104.00. The Heckscher Museum of Art in Huntington purchased the painting in 1968 for $15,000 raising the money by public subscription. As Eclipse of the Sun portrays the warmongering of arms manufacturers, this painting became a destination of protesters of the Viet Nam War in Heckscher Park (where the museum is sited) in the late 1960s and early 70s.
In 2006, the Heckscher proposed selling Eclipse of the Sun for approximately $19,000,000.00 to pay for repairs and renovations to the building. There was such public outcry that the museum decided not to sell, and announced plans to create a dedicated space for display of the painting in the renovated museum


Επανέρχομαι σήμερα στο ζήτημα που έχει δημιουργηθεί γύρω απο την εκθεση γελοιογραφίας με θεμα “Sweet Europe – Γλυκειά Ευρώπη”, με τις αντιδράσεις ελάχιστων, ευτυχώς, αρθρογράφων. Κύρια αντίδρασή τους το ότι η έκθεση είναι αντιευρωπαϊκή και κατά συνέπεια η Βουλή, κυρίως αυτή, θα έπρεπε να έχει κρατήσει τις αποστάσεις.
Για να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους λοιπόν:
Όπως είναι γνωστό -αλλά προφανώς όχι στους διαμαρτηρόμενους- υπάρχουν τριών ειδών εκθέσεις: α) με ελεύθερο θέμα β) με συγκεκριμένο θέμα το οποίο, σε συνθήκες δημοκρατίας, ο καλλιτέχνης χειρίζεται ελεύθερα γ) “ειδικών αποστολών” όπου μία μόνο άποψη επιτρέπεται, όπως π.χ. εκείνες οι εκθέσεις στην Ναζιστική Γερμανία περί “εκφυλισμένης” τέχνης η μία, περί “ορθής” και εγκεκριμένης Ναζιστικής τέχνης η άλλη που σκοπό είχαν την διαμόρφωση συγκεκριμένης άποψης στην κοινωνία.
Στην περίπτωση (β) επιλέγεται ένα θέμα που να προσφέρεται για πολλές και διαφορετικές ερμηνίες και που ανακοινώνεται πολλούς μήνες πριν, ώστε να δοθεί χρόνος στους καλλιτέχνες να ετοιμάσουν την συμμετοχή τους. Εδώ, στην περίπτωση (β), ανήκει και ή έκθεση “Γλυκειά Ευρώπη” που οργάνωσε η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων (και όχι η Βουλή όπως αναφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι κονδυλοφόροι), με το θέμα και τους όρους συμμετοχής να μην περιορίζουν με κανένα τρόπο την υπέρ ή κατά τοποθέτηση.
Είναι φανερό πως η Βουλή και οι φορείς που στήριξαν την έκθεση (Περιφέρεια Αττικής, Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΑ και ΣΤΑΣΥ) δεν ήταν δυνατό να έχουν προκαταβολική γνώση του πώς θα εκφραστούν οι καλλιτέχνες, μα ούτε και θα μπορούσε να ζητήσουν κάτι τέτοιο -πράγμα που αν συνέβαινε θα ισοδυναμούσε με προληπτική λογοκρισία.
Απορεί λοιπόν κανείς πώς και γιατί η έκθεση δεν θα έπρεπε να έχει την στήριξη που είχε. Για παράδειγμα, ο προκλητικότερος των επικριτών (γνωστός και για τα πρόσφατα σεξιστικά και ρατσιστικά του σχόλια ενάντια σε γυναίκα υπουργό, αλλά όχι μόνο) κατηγορεί την έκθεση για “χοντροκομμένο και επιθετικό αντιευρωπαϊσμό της άκρας Αριστεράς”, με έργα προπαγανδιστικά που θεωρούνται γελοιογραφίες. Έτσι, η Βουλή θα έπρεπε να έχει κρατηθεί μακριά από την έκθεση (εφημερίδα «Καθημερινή», Τρίτη 16 Μαΐου 2017). Για να μη μολυνθεί ίσως.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως οι χαραχτηρισμοί του ισχύουν είναι φανερό πως ο κύριος αυτός θα ήθελε η Βουλή να είχε προκαταβολικά λογοκρίνει την έκθεση, κάτι σαν την περίπτωση (γ) που λέγαμε παραπάνω. Δεν σταματάει όμως εκεί. Προχωράει σε γελοίους και υποτιμητικούς χαραχτηρισμούς για τους Έλληνες και Βρετανούς σκιτσογράφους που μετέχουν στην έκθεση αποκαλώντας τους περιφρονητικά “άγνωστους και περιθωριακούς κυρίως”. Την σκόπιμη διαστρεύλωση της παραγματικότητας εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς διαβάζοντας τα ονόματα και τα βιογραφικά των σκιτσογράφων. Όσο για το δικό του σπουδαίο βιογραφικό αποτελείται απο 105 λέξεις όλες κι όλες -103 χωρίς το όνομά του- και 108 αν υπήρχε ημερομηνία γεννήσεως. Αλήθεια λέω, το είδα στην Βικιπαιδεια.
Αρκετά όμως με τις εμπαθείς γελοιότητες και μπούρδες.
Στο ίδιο πνεύμα, με λιγότερο ίσως ιερό μένος και με κάπως πιο πολιτισμένο τρόπο κινούνται και οι άλλες αντιρρήσεις. Υπάρχει όμως και κάτι πολύ σοβαρότερο. Απο πολλές μέρες πριν είχε προγραμματιστεί η παρουσία του Πρόεδρου της Δημοκρατίας στα εγκαίνια. Το πρωί της ημέρας των εγκαινίων η Προεδρία ενημέρωσε τηλεφωνικά πως ο Προεδρος δεν θα ερχόταν, χωρίς πολλές εξηγήσεις.
Υπάρχει η διασταυρωμένη και δημοσιευμένη στον Τύπο πληροφορία -που απ’ ό,τι γνωρίζω δεν έχει διαψευσθεί- πως η έκθεση προκάλεσε την μεγάλη δυσαρέσκεια του γραφείου της Κομισιόν στην Αθήνα, το οποίο παρενέβει αρμοδίως με συνέπεια την ακύρωση της προεδρικής επίσκεψης. Εάν όπως φαίνεται η πληροφορία αληθεύει τότε, τολμώ να πω, η όποια αρνητική κριτική κατά της Ευρώπης είναι απόλυτα επιτυχημένη και δικαιολογημένη. “Bull’s eye!”, που λένε οι αγγλοσάξωνες.  Και το αν κάποιοι ενοχλήθηκαν καλώς τους ενοχλήσαμε -δουλειά μας δεν είναι να λιβανίζουμε κανέναν.
Ο άγνωστος και περιθωριακός γελοιογράφος
Βαγγέλης Παυλίδης


ΔΙΟΡΘΩΣΗ. Η Προεδρία ειδοποίησε για την απουσία του Προέδρου απο βραδύς και όχι το πρωί των εγκαινίων. Μικρό λάθος εκ παραδρομής που δεν αλλάζει την ουσία νομίζω


Σήμερα απεργώ. Ενάντια στον εαυτό μου που έχει αποδειχθεί σκληρό αφεντικό. Πολλή δουλειά, πολλές ώρες στην καρέκλα, στο σχεδιαστήριο… στον υπολογιστή, πολύ στύψιμο του κεφαλιού, μικρό ή και καθόλου μεροκάματο. Τέρμα για σήμερα η πολιτική και τα σχόλια. Η άνοιξη είν’ εδώ για τα καλά, ακόμα και το ψιλόβροχο είναι σαν χλιαρό ντούς (όχι “ντουζ” που λένε μερικοί). Κι η Matilda που ήταν επι μήνες ακίνητη και παροπλισμένη λόγω χειμώνα πήρε μπροστά με την πρώτη κλωτσιά. Λέω λοιπόν να την πάω μια βόλτα ν’ ανασάνουν τα μέσα μας.
Ες αύριον λοιπόν τα σπουδαία… ή και μεθαύριο…

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Today I’m on strike. Against my own self who has proved to be a tough master. A lot of work, many hours sitting at my drawing desk or the computer, too much brain racking, little or no pay. No more politics and comments today. Spring is here for good and even the rain is like a lukewarm shower. And my Matilda who’s been put away for the winter months, well, she started with the first kick. So, I feel like I will take her for a ride to breath some fresh air, her and me.
So, see you tomorrow… or the day after…


kalaitzis-skitso

Είμασταν όλοι χαρούμενοι για την συνεργασία με την περιφέρεια Ν. Αιγαίου για την διεξαγωγή της έκθεσης με θέμα τους πρόσφυγες και μετανάστες. Η έκθεση θα εγκαινιαστεί στην Ρόδο τον άλλο μήνα και αφού περιοδεύσει στα νησιά θα περάσει απο την Αθήνα για να καταλήξει στην έδρα της Ε.Ε. Και τότε, σαν κεραυνός χτύπησε την οικογένεια των σκιτσογράφων ο θάνατος του Γιάννη Καλαϊτζή.
Απο τους πιο άξιους και αγαπητούς συνάδελφους, βρεθήκαμε κάποια στιγμή να δουλεύουμε δίπλα δίπλα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Θα λείψει σε όλους μας -όχι μόνο σε μας τους γελοιογράφους μα και στο ευρύτερο κοινό που τον γνώρισε και τον αγάπησε μέσα απο τα σκίτσα του. Αντιγράφω την αυτοβιογραφία του. Το σκίτσο είναι το τελευταίο του, απο την Εφημερίδα των Συντακτών, με την οποία συνεργαζόταν τα τελευταία χρόνια.

«Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δύο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το ‘δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές.
Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα. Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου’ριξαν και έναν χρόνο επι πλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή.
Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο. «Πανσπουδαστική», «Δρόμοι της Ειρήνης», «Αυγή».
Ακουλουθεί μια χούντα που επι 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιόντας να κατανοήσω το προηγούμενο. «Αντί», «Ελευθεροτυπία», «Σχολιαστής», «Ντέφι», «Βαβέλ», «ΔΗΩ» και «Τσιγγάνικη ορχήστρα», «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης», «Τυφών», «Γιαταλεφτά Νοέμβρη», «2000 στα 4».

Γιάννης Καλαϊτζής»


SWAN LAKEΣτις !5 Ιανουαρίου 1895,  “Η Λίμνη των Κύκνων” του Τσαϊκοφσκυ ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Θέατρο  Mariinsky της Αγίας Πετρούπολης, με το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο.
Πριν 35 χρόνια περίπου (μπορεί και 36;) το Pas de Quatre, απο τo ίδιο μπαλέτο ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ρόδο.  Στο “Step by Step” στην οδό Παπαλουκά, σε σκηνοθεσία και διδασκαλία της χορογράφου  Έλλης Παρασκευά.  Οι τέσσερεις Κύκνοι ήταν, με αλφαβητική σειρά:  Τάκης Βούης, Θοδωρής Παστρικός, Βαγγέλης Παυλίδης, Κοσμάς Παυλίδης.
Στο σχέδιο του Gerard Becker εμπνευσμένο από την παράσταση, ο εις εκ των κύκνων  Βαγγέλης Παυλίδης σε ένα grand battement.

……………………………………………………ENGLISH…………………………………………………………..

Οn 15 January 1895, Tchaikovsky’s ballet “Swan Lake” premieres staged for the Imperial Ballet  at the Mariinsky Theatre in St. Petersburg.
About 35 years ago (or maybe 36?)  the Pas de Quatre from the same ballet will be  staged in Rhodes, at the “Step by Step” night club.  One of the four Swans is the undersigned Vangelis Pavlidis.
The drawing of me performing a grand battement was done by Gerard Becker.