10 Δεκεμβρίου 1884, μια μέρα σαν σήμερα, πρωτοκυκλοφορούσε το “Οι περιπέτειες του Χάκλμπέρυ Φιν” του Μαρκ Τουαίην, πρώτα σε Αγγλία και Καναδά και… λόγω τυπογραφικού λάθους, δυο μήνες αργότερα στις ΗΠΑ, το αριστούργημα αυτο του Τουαίην που το πρωτοδιάβασα πιτσιρικάς στα “Κλασσικά Εικονογραφημένα”, κάπου στις αρχές του ’50.
Όμως, το “τυπογραφικό λάθος” που καθυστέρησε την κυκλοφορία του βιβλίου δεν ήταν το μόνο πρόβλημα του συγγραφέα. Στην Αμερική το βιβλίο αυτό, μαζί κι άλλα του ίδιου, πέρασε απο σαράντα κύματα αφού κατά καιρούς λογοκρίθηκε ή απαγορέυτηκε και μέχρι τις ημέρες μας ακόμα. Βέβαια, στην Αμερική δεν υπάρχει επίσημη λογοκρισία. Όμως είναι στην διάκριση και διάθεση της κάθε βιβλιοθήκης και των υπευθύνων του κάθε σχολείου να αποσύρουν κάποιο βιβλίο απο τα ράφια ή να απαγορεύουν την ανάγνωσή του στα σχολεία.
Για παράδειγμα, και ενώ ο Mark Twain ήταν ακόμα ζωντανός, ο Χακ Φιν απαγορεύτηκε γιατί λέει οι χαραχτήρες του ήταν “χαμηλού ηθικού επιπέδου και ασεβείς”. Ο Χακ, δηλαδή, “είναι ψεύτης, μιλάει σε διάλεκτο, κάνει παρέα μ’ έναν μαύρο κι είναι και κλεφτης”.
Σήμερα, ο Huckleberry Finn είναι απαγορευμένος σε πολλές βιβλιοθήκες και σχολεία της Αμερικής, όχι πια για θέματα ηθικής αλλά για να προστατευθεί υποτίθεται ο μαθητής ή η γενικότερη ατμόσφαιρα στην τάξη ή και το ίδιο το σχολείο απο τις “απρόβλεπτες επιπτώσεις” της λέξης “νέγρος” (nigger).
Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο, λέω εγώ, η “πολιτική ορθότης” στην ακραία αρνητική της μορφή.

Υ.Γ. Στην Αυτοβιογραφία του, η απάντηση του Μαρκ Τουαίην στην κριτική και τις απαγορεύσεις ήταν πως τα παιδιά ήδη πάθαιναν ζημιά κατ’ εξακολούθηση αφού οι βιβλιοθήκες είχαν σε δημόσια θέα ένα συγκεκριμένο βιβλίο: την Βίβλο. “Ηταν πολύ σωστό”, είπε, “που οι βιβλιοθηκάριοι απομάκρυναν τον Χάκλεμπερυ Φιν και τον Τομ Σώγιερ απο την αμφιλεγόμενη παρέα του βιβλίου αυτού”.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

10 December 1884, on a day like today, “Adventures of Huckleberry Finn” by Mark Twain is first published in the UK and Canada. In the US it will be published on February 1885, due… to a printing error.
Still, it seems that the printing error wasn’t the end of his problems since various books of his have been censored or banned at times, even up to our days. Of course, in the US there is officially no censorship. Still, it is up to any library, school or school board to decide which books may or may not be displayed to the public or be taught in the schools.
Huckleberry Finn was “banned” several times in Mark Twain’s lifetime because of its characters’ “low grade of morality” and “irreverence.” Huck lies, talks dialect, is friends with a black man, steals and fails to return stolen property.
Today, Huckleberry Finn gets challenged, not in the name of public morals, but to protect something (the student, or the classroom atmosphere, or the school) against the “unpredictable” effects of the word “nigger”.
Hypocrisy in all her glory, says I, since this ban skims the surface only and has no effect whatsoever on the real problem of racism.

P.S. In his Autobiography, Mark Twain’s response to this criticism was that children were already routinely damaged by a book the library kept on open shelves—the Bible. It was only right, he said, for librarians to escort Huck and Tom out of that book’s “questionable company.”



Αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Ένα γρήγορο, πρόχειρο σκίτσο του Τράμπ καθώς διάβαζα τα νέα στην ταβέρνα. Ο άνθρωπος αυτός γίνεται επικίνδυνος κάθε μέρα και περισσότερο.
===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===
Recognition of Jerusalem as capital of Israel. This is a quick sketch, a cartoon of Trump, done as I was reading the news in the village tavern. That man, Trump, becomes more dangerous for the world day by day.


Τι θέλει η αλεπού στο παζάρι; Κάπως έτσι, με την απορία αυτή, θα μπορούσε να σχολιάσει κανείς την επίσκεψη του Σουλτάνου Ταγίπ στην Ελλάδα.
Η αλήθεια είναι πως η διεθνείς διπλωματικές σχέσεις της Τουρκίας είναι εκεί που δεν πάει πιο χαμηλά με άμεσες συνέπειες και στην οικονομική της κατάσταση. Μήπως λοιπόν ψάχνει για κάποια διέξοδο, ένα παραθυράκι προς την ΕΕ και τις ΗΠΑ; Κι απο πού κι ως πού όμως μπορεί η Ελλάδα να το ανοίξει το παραθυράκι αυτό;
Εσωτερικά δεν πάει καλύτερα: Φίμωση του Τύπου, λογοκρισία, διώξεις και φυλακίσεις και πάνω σ’ όλα αυτά και πολιτικο/οικονομικά σκάνδαλα όπου εμπλέκοντα και μέλη της οικογένειάς του. Και πάλι η ερώτηση, τι δουλειά έχει η Ελλάδα μ’ αυτά;
Μήπως μέσα σε μια ξαφνική κρίση του κατέβηκε να δώσει χέρι φιλίας στην Ελλάδα, παύοντας έτσι την επιθετική του πολιτική με την διεκδίκηση εδαφών (δες νησιών) και “ζωτικού χώρου”; Απίθανο. Αποκλείεται! Για μήπως ήλθε για να κάνει και μια επίσκεψη στην Θράκη και να σπείρει ζιζάνια για τους δικούς του γνωστούς και άγνωστους λόγους;
Από την άλλη μεριά, την αισιόδοξη, μήπως θα ήταν δυνατόν να βρεθούν κοινά σημεία συνεργασίας και κατανόησης, σε θέματα που μοιραία είναι κοινού ενδιαφέροντος αφού οι δυο χώρες μας είνα “καταδικασμένες” να ζουν η μια δίπλα στην άλλη;
Όσο εδώ πάει η σκέψη μου. Υπομονή, το βράδυ, αύριο, θα ξέρουμε.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

An old Greek saying wonders what is the fox doing in the market place? One can pose the same question with regards the visit of Sultan Tayyip Erdogan to Greece.
It is a fact that Turkey’s international relations with the West are at an all time low with a direct negative effect on her economy. Is it possible that Tayyip Erdogan is looking for an opening, a little window to the EU and the USA? It is possible, but how could Greece open that little window?
Domestically, the interior situation of Turkey, is not much better. Censorship, oppression, persecution of political opponents, with the prisons full of them and huge economic scandals that involve members of Erdogan’s family. And the same question arises again: what does Greece have to do with all that?
Is it possible then that in some stroke of enlightenment, some revelation, Erdogan wants to extend a friendly hand to Greece, and thus put an end to Turkey’s territorial claims? No way! Impossible! Then what? Could it be that he just came for a visit to the Muslim minority in northern Greece, to stir the nationalistic embers of discord? Not impossible.
On the other hand, the optimistic one, would it be possible perhaps to find points of mutual understanding and cooperation, in matters of common interest, since the two countries are destined. condemned some would say, to live for ever next to one another?
Well, this is as far as can think. Be patient then. Tonight, tomorrow, we will know more.


5 Δεκεμβρίου 1854, μια μέρα σαν σήμερα πρίν 163 χρόνια. Ο Αμερικάνος Aaron Allen κατοχυρώνει την καρέκλα θεάτρου που κλείνει… ή διπλώνει (;)
Η καρέκλα που διπλώνει φαίνεται πως δεν ήταν κάτι δύσκολο να την φανταστεί κανείς, αφού διάφορες παραλαγές της πάνε πίσω στις εποχές των νομάδων. Φαίνεται όμως πως χρειάστηκαν κάποιες εκατοντάδες χρόνια για να βρει τον δρόμο προς το θέατρο. Την εποχή του Σαίξπηρ, ας πούμε, οι θεατές της πλατείας ήταν όρθιοι και μόνο η αριστοκρατία στα θεωρεία είχαν καρέκλες ή και πολυθρόνες. Αργότερα προστέθηκαν καθόλου άνετοι ξύλινοι πάγκοι μέχρι που εμφανίστηκε ο καλός Aaron Allen.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

5 December 1854, a day like today 163 years ago, American inventor Aaron Allen patented Folding Theater Chair.
The folding chair doesn’t seem too hard to imagine and, indeed, multiple versions of it have existed dating back to nomadic tribes. However, it took several hundreds of years for it to reach the theater. In Shakespearean times, those in the audience stood for the duration of the performance. Only those privileged enough to afford a balcony might have a chair of sorts. Later, very uncomfortable wooden benches were added until, finally, the advent of Mr. Aaron Allen.