Ημέρες Πολυτεχνείου. Για όσους τις έζησαν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο οι μνήμες και τα μηνύματα είναι ακόμα ζωντανά – δεν είναι απλά μια πορεία, μια σημείωση σ’ ένα σχολικό βιβλίο ή ένα μουσειακό έκθεμα όπως τείνει να γίνει κι ούτε η ευκαιρία να ακουστούν οι πομφόλυγες των πολιτικών που, φεύ, κάποιοι απ’ αυτούς είχαν συμμετάσχει κιόλας στην εξεγερση. Ευτυχώς, μια μερίδα της νεολαίας μας που δεν λέει να το βάλει κάτω κρατάει ζωντανά τα μηνύματα και οράματα του αγώνα εκείνου.
Όμως η αρχή του τέλους της χούντας είχε ξεκινήσει πολύ πριν, η γραφή ήταν ήδη στον τοίχο. Έτσι, τον Φλεβάρη του ’73 το Πολυτεχνείο ξεσηκώνεται για πρώτη φορά κι η αστυνομία εισβάλει στον χώρο, ξυλοκοπάει, συλλαμβάνει και παραπέμπει 11 σε δίκη. Ύστερα απο λίγες μέρες θα ακολουθήσει η καταλήψη της Νομικής.
Φυσικά, ούτε λόγος για σκίτσο στην εφημερίδα. Ετούτο εδώ το έχω βέβαια ξαναδείξει: είναι το τελευταίο μου που δημοσιεύτηκε πριν επανέλθει η άμεση λογοκρισία.
===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===
These are the days that commemorate the 1973 uprising of the students of the Athens Polytechnic against the military dictatorship of colonel Papadopoulos.
For those who had participated in the uprising or just lived through those times the messages, the demands, the memories are still alive: they are more than just a demonstration, a paragraph in a school book, a museum exhibit and certainly not an occasion to listen to the meaningless words of the politicians some of which,alas, had participated in those events.
Still, the beginning of the end of the military junta had sounded much earlier. The writing was already on the wall. The first uprising of the Polytechnic took place in February 1973. The campus was then invaded by police forces who beat, arrested many and prosecuted 11 students. A few days later the students of the Law School of the University of Athens followed on the steps of the Polytechnic.
Naturally it was not possible to comment or report the events. The cartoon I post today I have shown before: it is the last published in the newspaper – TO VIMA, 9 February 1973- before the re-imposition of direct censorship. It shows the (A.E.I.), the Greek Universities.


Kαι πάλι βραδυά γενεθλίων στα μέρη μας η χθεσινή, μα πολύ εξαιρετικά γενέθλια την φορά αυτήν. Εννιά δεκαετίες ζωής έκλεισε η Καρόλα,  πάντα όμορφη και αξιοπρεπής, καλλιεργημένη, με αληθινή αγάπη για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της, πάντα ανεξάρτητη και αυτοδύναμη, σεβαστή και αγαπητή απο όλους.
Αφού γύρισε τον κόσμο – πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω, που λέει ο ποιητής- αφού δοκίμασε διάφορα μέρη της Ελλάδας και της ίδιας της Ρόδου, καταστάλλαξε τελικά στην Λαχανιά πριν 20 περίπου χρόνια και πρόσφατα στο Γεννάδι,. Είναι χαρά μας να την έχουμε μαζί μας εδώ.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΡΟΛΑ!

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Another birthday in our parts last night but a special one this time. Carola celebrated her 90th year, as pretty and dignified as ever, cultured, with true love and appreciation for Greece and her culture, always independent and self sufficient, loved and respected by all.
After she travelled far and wide – of many people she saw the cities and learned their minds, as Homer would say- and after she tried various places in Greece and even Rhodes, she finally settled in Lachania, and lately to Gennadi, about 20 years ago.
It is our joy to have her with us. HAPPY BIRTHDAY, CAROLA!


Ούτε νεύρα τώρα, ούτε αγανάχτηση με και για αυτόν τον κόσμο που ζούμε. Ούτε σκιτσάκια και καλαμπούρια. Σήμερα μόνο θλίψη βαθειά. Θλίψη πολύ βαθειά γιατί έφυγε όπως δεν έπρεπε να φύγει η καλή μου φίλη η Τζένη, η σύντροφος του καλού μου φίλου του “γκαρδιακού” του Σπύρου. Η Τζένη η γεμάτη ζωή και ενέργεια , αυτή που έδινε ζωή κι ενέργεια στους άλλους. Φτωχότεροι μένουμ’ εμείς οι άλλοι να λογαριάζουμε το τι χάσαμε. Βάστα καλά, Σπύρο, η ζωή συνεχίζεται όπως πάντα: τραβώντας την ανηφόρα.

Η πολιτική κηδεία της Τζένης Ορνεράκη θα γίνει στο Α’ νεκροταφείο σήμερα, Τρίτη 7 Νοεμβρίου, στις δύο το μεσημέρι.


4 Νοεμβρίου 1963, Λονδίνο. “Queen’s Royal Variety Performance”, η μεγαλύτερη βραδυά της Βρετανικής “show business”. Το θέατρο Πρίγκηπας της Ουαλίας είναι γεμάτο αστέρια, όπως η Marlene Dietrich και μέλη της “υψηλής” κοινωνίας. Στην πρώτη σειρά η Βασίλισσα Μητέρα και η πριγκήπισα Μαργαρίτα με τον σύζυγό της λόρδο Σνόουντον, ενώ η βασίλισσα απουσίαζε γιατί ήταν έγκυος με τον πρίγκηπα Εδουάρδο.
Οι Beatles, έβδομοι στην σειρά παρουσίασης απο τους 19, ξεκίνησαν με το “From Me to You” και συνέχισαν με το “She Loves You”. Κι ύστερα, ο Τζον Λένον πλησίασε το μικρόφωνο με μια μάλλον χαζή έκφραση και ξύνοντας το κεφάλι του. “Για το τελευταίο μας τραγούδι θα ζητήσω την βοήθειά σας”. Είπε κι έγλειψε τα χείλη. “Όσοι κάθονται στις φτηνές θέσεις, να χτυπάτε παλαμάκια”. Σταμάτησε ενώ η αίθουσα χαχάνιζε. “Και οι υπόλοιποι, να κουδουνίζουν τα κοσμήματά τους”.
Χαμογέλασε προς την κάμερα με τους αντίχειρες σηκωμένους κι ύστερα έσκυψε σαν για να αποφύγει κάποιο χτύπημα, ενώ το θέατρο σειόταν απο τα γέλια.
Η βασίλισσα μητέρα χαμογέλασε συγκαταβατικά, ο Λένον φώναξε “Γεεεεεεε”, η μπάντα το γύρισε στο “Twist and Shout”, ενώ η πριγκήπισα Μαργαρίτα χτυπούσε τα χέρια.
Μετά την συναυλία το γκρούπ συναντήθηκαν για λίγο με την βασίλισσα μητέρα, που θα πει αργότερα “ Ήταν απο τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Οι Μπήτλς είναι πολύ ενδιαφέροντες!”

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

4 November 1963, London. “Queen’s Royal Variety Performance”, the biggest night in British show business, a gala variety show for charity. The Prince of Wales Theatre packed with stars such as Marlene Dietrich and upper class celebrities. On the first row, the Queen Mother, Princess Margaret with her husband Lord Snowdon, and other dignitaries while the Queen did not attend, as she was pregnant with Prince Edward.
The Beatles were the seventh act of the evening (out of 19) and launched their set with “From Me to You.” to continue with “She Loves You”. Then Lennon stepped forward to the mike, scratching his hair and assuming a deadpan expression. “For our last number, I’d like to ask your help.” He licked his lips. “The people in the cheaper seats, clap your hands.” He paused as the audience chuckled. “And the rest of you, if you’d just rattle your jewelry.” He grinned at the camera with the thumbs up, head ducked as if to avoid a blow, as the laughter rolled in and shook the theater.
The Queen Mother smiled indulgently, raising her fingers and nodding like a good sport, Princess Margaret clapped and Lennon shook his head and cried “Yeahhhhh!” as the band kicked into “Twist and Shout.”
Following the show, the band chatted briefly with the Queen Mother in the receiving line. “It’s one of the best shows I’ve seen,” she was later reported to have raved. “The Beatles are most intriguing.”


Το θέμα αυτό θα ταίριαζε καλύτερα προχθες, 28 Οχτωβρίου. Μα προχθές ήταν μια άλλη επέτειος, πιο κοντινή σε μας. Όπως και νά ‘χει όμως, το θέμα δεν χάνει το ενδιαφέρον του:

Όταν στις 19 Σεπτέμβρη 1521 έφτανε μετά απο περιπέτειες στη Ρόδο ο νεοεκλεγμένος Μέγας Μάγιστρος Philippe Villiers de l’ Isle-Adam, Σουλτάνος ήταν ο Σουλεϊμάν, που θα επονομαστεί “Μεγαλοπρεπής”. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε τότε φτάσει στη μεγαλύτερη σχεδόν έκταση και δύναμη που θα αποκτούσε ποτέ, περιλαμβάνοντας το σύνολο σχεδόν του Οθωμανικού κόσμου: Συρία, Παλαιστίνη, Περσία, Αίγυπτο, Αραβία, τις ιερές πόλεις Μέκκα, Μεδίνα και Ιερουσαλήμ, τις παλιές έδρες των Χαλιφών Δαμασκό και Κάιρο- κι ύστερα τα Βαλκάνια μέχρι την Βουδαπέστη. Κι η Ρόδος μια μοναχική κουκκίδα στη μέση του Οθωμανικού μισοφέγγαρου, ένα αγκάθι στα πλευρά της πανίσχυρης αυτοκρατορίας, ένας ορκισμένος εχθρός του Ισλάμ.
Ένα μόλις μήνα μετά την άφιξή του στη Ρόδο, στις 28 του Οχτώβρη 1521-σαν σήμερα πριν 496 χρόνια- στα χέρια του Μεγάλου Μαγίστρου θα φτάσει ένα γράμμα. Είναι γραμμένο στα Ελληνικά:

Σουλεϊμάν Σουλτάνος Χάριτι Θεία Βασιλεύς των Βασιλέων, Ηγεμών των Ηγεμόνων, Μέγιστος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου και της Τραπεζούντας, Ισχυρότατος Βασιλεύς της Περσίας, της Αραβίας, της Συρίας και της Αιγύπτου, Υπέρτατος Αρχων της Ευρώπης και της Ασίας, Πρίγκηψ της Μέκκας και του Χαλεπίου, κάτοχος της Ιερουσαλήμ και Κυρίαρχος των Θαλασσών.
Προς τον Φίλιππον Βιλλιέρ δε Λιλλαδάμ
Μέγα Μάστοριν της νήσου Ρόδου, Χαίρειν,
Συγχαίρω σε για το νέο σου αξίωμα και την αίσια άφιξή σου στη χώρα σου. Εύχομαι όπως άρξης μετ’ ευδαιμονίας και μετά περισσοτέρας των προκατόχων σου δόξης. Από σε εξαρτάται η συμμετοχή σου στην εύνοια Ημών.
Απολάμβανε λοιπόν της φιλίας Ημών και ως φίλος μην υστερήσεις στην έκφραση συγχαρητηρίων προς Ημάς δια τας κατακτήσεις μας εις Ουγγαρίαν, όπου κατελάβαμεν το ισχυρόν φρούριον του Βελιγραδίου διελθόντες εν στόματι της φοβεράς Ημών μαχαίρας πάντες όσοι ετόλμησαν να μας αντισταθούν. Χαίρε.

Η απάντηση φεύγει την ίδια σχεδόν μέρα, στα Ελληνικά και πάλι:

Ο Αδελφός Φίλιππος Βιλλιέρ δε Λιλλαδάμ, Μέγας Μάγιστρος της Ρόδου
πρός τον Σουλεϊμάν
Σουλτάνον των Τούρκων
Κατάλαβα καλά το νόημα της επιστολής που μού έφερε ο απεσταλμένος σου. Οι προτάσεις σου για ειρήνη είναι τόσο ευχάριστες όσο δυσάρεστες είναι στον Κούρτογλου. Ο πειρατής αυτός προσπάθησε να με συλλάβει όταν επέστρεφα απο την Γαλλία. Αφού δεν τα κατάφερε και μη θέλοντας να αποχωρήσει απο την θάλασσά μας χωρίς πρώτα να μας βλάψει, μπήκε στο στενό της Ρόδου και προσπάθησε να κουρσέψει δύο εμπορικά πλοία που έβγαιναν απο τα λιμάνια μας. Οι γαλέρες όμως του Τάγματος που ανοίχτηκαν στο πέλαγος κατά διαταγή μου, τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την λία του και να τραπεί σε φυγή απο φόβο μην πέσει και ο ίδιος ακόμα στα χέρια μας. Χαίρε.

Ήταν η αρχή του τέλους. Ο de l’ Isle-Adam θα είναι ο τελευταίος Μάγιστρος της Ρόδου. Τον Δεκέμβρη του επόμενου χρόνου, ύστερα απο εξάμηνη πολιορκία, η Ρόδος θα έπεφτε στα χέρια των Οθωμανών.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

This subject would be best suited for the day before yesterday, 28 October, but the day before yesterday was another anniversary, closer to us. Still, this is an interesting and significant subject. Read on then.
When, on September 19, 1521, after an eventful trip the newly elected Grand Master Philippe Villiers de l’ Isle-Adam arrived in Rhodes, the sultan of the Ottoman Empire was Suleiman, who would be nicknamed “The Magnificent”. By now the Empire had attained the greatest almost size it will ever have and consolidated the majority of the Mohammedan world: Syria, Palestine, Persia, Egypt, the greatest part of Arabia, including the holy cities of Mecca and Medina, the ancient seats of the Caliphs at Damascus and Cairo. Belgrade has just been sacked, opening the gate to Hungary. Rhodes is just a speck between the horns of the moon crescent, a thorn in the side of the mighty empire, a servant of the Cross and sworn enemy of Islam.
Just one month after his arrival in Rhodes, on October 28, 1521-on a day like today 496 years ago- the Grand Master will receive a letter. It is written in Greek:

Sultan Suleiman by Divine Grace King of Kings, Ruler of Rulers, Supreme Emperor of Byzantium and Trapezus, Mighty King of Persia, Arabia, Syria and Egypt, Supreme Ruler of Europe and Asia, Prince of Mecca and Aleppo, Lord of Jerusalem and Master of the Seas

To Philippe Villiers de l’ lsle- Adam,
Grand Master of the island of Rhodes, greetings.
I congratulate you for your new office and your auspicious return to your country. I pray that you rule in prosperity and greater glory than your predecessors. Whether you enjoy Our goodwill depends on you. Consequently, enjoy Our friendship, and as a friend do not hesitate to express your congratulations to Us for Our victories in Hungary, where We captured the mighty fortress of Belgrade, having passed by the edge of Our terrible sword all who dared to resist Us. Greetings.

The answer goes back without delay, again in Greek:

Brother Philippe Villiers de l’ lsle- Adam
Grand Master of Rhodesto

To Suleiman
Sultan of the Turks

I have understood well the meaning of your letter brought to me by your envoy. Your proposals for peace are as agreeable to me as they are unpleasant to Kurtoglu. This pirate endeavoured to arrest me while I was returning to France. Failing to accomplish it, and being loath to depart from our sea without first doing us harm, he entered the straights of Rhodes and attempted to plunder two merchantmen departing from our ports. However, the galleys of the Order put out to sea on my instruction, compelled him to abandon his prey and to retreat hastily from fear that he should not himself fall into our hands.
Greetings.

It was the beginning of the end. De l’ lsle- Adam is destined to be the last Grand Master of Rhodes. On December the next year Rhodes will fall in Ottoman hands, after a six month siege.