Μια μέρα σαν και σήμερα πριν 333 χρόνια, 23 Φεβρουαρίου 1685, γεννιόταν ο George Frideric Handel. Γεννημένος τον ίδιο χρόνο με τους Μπάχ και Σκαρλάττι θεωρείται ένας απο τους σπουδαιότερους συνθέτες του μπαρόκ που απόσπασε την εκτίμηση των ομοίων του, ό,τι καλύτερο μπορεί να ζητήσει ένας καλλιτέχνης. Είπε ο Μότσαρτ: O Χαίντελ αντιλαμβάνεται το αποτέλεσμα καλύτερα απο όλους μας. Όποτε θέλει, χτυπάει σαν κεραυνός. Είπε ο Μπετόβεν: (ο Χαίντελ) είναι ο μαέστρος όλων μας… ο μεγαλύτερος συνθέτης που έζησε ποτέ… πηγαίνετε σ’ αυτόν να μάθετε πως να δημιουργείτε το μεγαλύτερο αποτέλεσμα με τα απλούστερα μέσα… Θα έβγαζα το καπέλο μου και θα γονάτιζα στον τάφο του.

Ο Χαίντελ λοιπόν δεν έκανε μισά πράγματα, όχι μόνο στην μουσική του μα και σε σχέση με όλα τα ωραία πράγματα στην ζωή. Γιατί όχι; Οι καλλιτέχνες είναι άνθρωποι με πάθη, με παραξενιές, με έμμονες ιδέες πολλές φορές, μα πώς αλλοιώς;.. αλλοιώς δεν θα ήταν καλλιτέχνες. Πάνω απ’ όλα όμως είναι Ανθρωποι. Ερωτεύονται, παθιάζονται, γελούν, κλαίνε και, φυσικά, έχουν τις γευστικές τους προτιμήσεις.Κάποτε, λοιπόν, δέχτηκε δώρο απο έναν δούκα μια μποτίλια απο το καλύτερο Πορτ κι ένα φασιανό. Ήταν η βραδυά που η φίλη του, η Anne Dewes, είχε προσκαλέσει κάποιους θαυμαστές σε δείπνο. Λέει τώρα η μις Dews πως κάθε λίγο και λιγάκι στην διάρκεια της βραδυάς, ο Χαίντελ προφασιζόταν πως του ήρθε ξαφνικά έμπνευση και πως έπρεπε να τους αφήσει για να την σημειώσει μην την ξεχάσει. “Κανείς δεν ήθελε να διακόψει την Θεία Μούσα”, λέει η Anne Dewes “μέχρι που κάποιος απο την παρέα πήρε το θάρρος να κοιτάξει απο την κλειδαρότρυπα, όπου είδε τον Χαίντελ να πίνει απο την μποτίλια που του είχε στείλει ο δούκας.” Στην υγειά σου, George Frideric Handel!

-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-

It was on a day like today 333 years ago, 23 February 1685, that George Frideric Handel was born. Born on the same year as Bach and Scarlatti he is considered as one of the greatest composers of baroque, appreciated by his peers -the best an artist can expect.

Handel had a strong relation with all beautiful things, not only music, and why not? Artists are passionate , with whims and peculiarities… they wouldn’t be artists otherwise. Above all, though, they are Human. They laugh and they cry, they fall in love and, of course, they have their own preferences where food and drink are concerned.  So, the story goes,he received from a duke friend a bottle of the best Port wine and a pheasant. It was on an evening that his friend, Anne Dewes, had invited some admirer friends to dinner. Miss Dewes describes how every now and then during the evening, Handel would get up and dissapear for a few minutes saying he had some inspiration that he wanted to note down lest he forgot. “No one wanted to interrupt the divine muse”, says Anne Dewes, “until someone became bold enough to peep from the key hole, where he saw Handel drinking from the bottle the duke had sent”.Cheers, George Frideric Handel!

 

 


Γραμμένο απο τον Κάρολο Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς κυκλοφορεί στα Γερμανικά στο Λονδίνο η πρώτη έκδοση του “Κομμουνιστικού Μανιφέστου”. Ήταν 21 Φεβρουαρίου 1848, μια μέρα σαν σήμερα πριν 170 χρόνια. Από τότε, το Μανιφέστο έχει αναγνωριστεί ως ένα απο τα πιό σημαντικά πολιτικά κείμενα όλων των εποχών, καθώς παρουσιάζει αναλυτικά την ταξική πάλη, τα προβλήματα του καπιταλισμού και της καπιταλιστικής μεθόδου παραγωγής.
Με τα λόγια των συγγραφέων, “ Η μέχρι τώρα ιστορία της υπάρχουσας κοινωνίας είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων”. Η ακροτελεύτια φράση του Μανιφέστου “Proletarier aller Länder vereinigt Euch!” – Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!- είναι ένα απο τα διασημότερα πολιτικά καλέσματα της ιστορίας.
Ταπεινή μου παρότρυνση προς όσους εκφράζουν γνώμη χωρίς να το έχουν διαβάσει: Διαβάστε το, μερικές σελίδες είναι όλο κι όλο.

=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=

On February 21, 1848, on a day like today 170 years ago, written by Karl Marx and Friedrich Engels, the first edition of the “Communist Manifesto” is published in London, in German. Since then the “Manifesto” has been recognized and acknowledged as one of the most influential political documents of all times as it presents an analytical approach to the class struggle and the problems of capitalism and the capitalist mode of production.
In the words of the authors, “The history of all hitherto existing society is the history of class struggles”. The last paragraph of the “Manifesto”, “Proletarians of all countries, unite!” has become one of the most famous political slogans in history.
My humble recommendation to those who have an opinion without really reading it: Read it, it is only a few pages.


Μεγάλη μέρα χθες, Καθαρή Δευτέρα, ευχάριστη μα και κουραστική. Πολλοί φίλοι, πολύ φαϊ (νηστεία γαρ), είχα και καλεσμένους το βραδυ που τους μαγείρεψα το κλασσικόχταπόδιμεκοφτόμακαρονάκικαιταραμοσαλάτακαιμπακαλιαροσκορδαλιακαιθαλασσινά διάφορα, άσε που πέταξα και αετό για πρώτη φορά μετά …αντα χρόνια.
Πού καιρός και κουράγια για ν’ ασχοληθώ με τούτο εδώ το μπλόγκ. Για να μην τ’ αφήσω αδειανό λοιπόν ανατρέχω στο συνηθισμένο σωσίβιο -το παρελθόν. Καλό είναι να θυμώμαστε, μια που τα περισσότερα απο τα σημερινά μας πάθη και παθήματα έχουν ρίζες βαθειές. Αντιγράφω λοιπόν απο το ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ:

19.2.1991- Τεράστιο πολιτικό θέμα δημιούργησε απο το βράδυ της Κυριακής η φυγάδευση από την Ελλάδα όλης της κινητής περιουσίας του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ προς το Λονδίνο. Οι συνωμοτικές συνθήκες υπό τις οποίες έγινε η φυγάδευση, το γεγονός οτι η κινητή περιουσία έφυγε απο την Ελλάδα χωρίς να υπογραφεί καν συμφωνία ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον τέως, καθώς και η προσπάθεια που καταβλήθηκε για να κρατηθεί η όλη επιχείρηση μυστική, οδήγησαν την αντιπολίτευση να καταγγείλει την κυβέρνηση για συναλλαγή με τον Γλύξμπουργκ. Επτά ολόκληρες εβδομάδες δεκάδες εργατών συσκευαζαν στο Τατόι έπιπλα, χαλιά, ασημικά, πίνακες…

20.2.1991- Τα 1904 δέματα με τις χιλιάδες αντικειμένων που εξήχθησαν εν κρυπτώ, είναι η πρώτη δόση των εξαγωγών της οικογένειας Γλυξμπουργκ, που όπως ομολόγησαν χθές δυο υπουργοί, θα συνεχισθούν. Τόσο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Τζανετάκης όσο και ο υπουργός Οικονομικών κ. Ι. Παλαιοκρασσάς, απεκάλυψαν οτι η κυβέρνηση αγνοεί την αξία των κινητών πραγμάτων που μεταφέρει με την άδειά της στο εξωτερικό, ο τέως.

Το σκίτσο του Κ. Μητσοτάκη είναι απο ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 24.2.1991

 


Μια μέρα σαν και σήμερα πριν 454 χρόνια, στις 18 Φεβρουαρίου 1564, πέθαινε τρείς εβδομάδες πρίν τα 89 γεννέθλια του ένας μεγάλος… μα πάρα πολύ μεγάλος, ο Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, ο Μιχαηλ Άγγελος.
Γλύπτης, ζωγράφος αρχιτέκτων, ποιητής και μηχανικός στην ακμή της Αναγέννησης, που άσκησε απαράμιλλη επίδραση στην εξέλιξη της Δυτικής τέχνης. Θεωρείται απο πολλούς ως ο κορυφαίος καλλιτέχνης όλων των εποχών, μαζί με τον σύγχρονό του Λεονάρδο ντα Βίντσι. Στην εποχή του ήταν γνωστός και ως “Il Divino”, ο Θείος.
Πάντα πίστευα πως το “μέγας” και το “παράξενος” πάνε μαζί. Παράξενος είναι ο καθένας που δεν συμβιβάζεται με τις τρέχουσες αντιλήψεις, τις συμβατικότητες και τις κοινά αποδεκτές πρακτικές. Έτσι, είναι πολύ φυσικό ο πρωτοπόρος, ο διαφορετικός -οπως οι μεγαλοι καλλιτέχνες- να είναι “παράξενος.
Ο Μιχελάγγελος ήταν παράξενος. Ήταν αυστηρός κριτής της τέχνης του μα και εξ ίσου αυστηρός κριτής των άλλων, γεγονός που συχνά δημιουργούσε προβλήματα. Τόσο που ένας απο τους συμμαθητές του, ο Pietro Torrigiano, θύμωσε κάποτε τόσο πολύ με την κριτική που δεχόταν, που με μια γροθιά του παραμόρφωσε για πάντα την μύτη. “Του έδωσα τέτοια γροθιά στην μύτη”, θα πεί, “ που αισθάνθηκα κόκκαλο και χόνδρο να υποχωρούν σαν μπισκότο κι αυτό το σημάδι μου θα το κουβαλάει για όλη του την ζωή”.
Στην καθημερινή του ζωή, αν και έγινε πλούσιος νωρίς, ο Μιχαλάγγελος ήταν εγκρατής και κάποτε θα πει σ΄έναν μαθητή του, τον Ascanio Condivi : “Όσο πλούσιος και να έγινα έζησα πάντα σαν φτωχός”. Ο Condivi μας πληροφορεί πως ο δάσκαλος δεν ενδιαφερόταν για φαγητό και πιοτό, πως έτρωγε περισσότερο απο ανάγκη παρά απόλαυση και πως συχνά κοιμόταν με τα ρούχα και τα παπούτσια. Ο βιογράφος του λέει πως από την φύση του ήταν τόσο αγροίκος και φοβερά ρυπαρός που στο τέλος δεν είχε μαθητές.
Γεγονός είναι πως απεχθανόταν το λουτρό όσο τίποτ’ άλλο και σπάνια άλλαζε ρούχα και παπούτσια, γεγονός που του προκάλεσε διάφορες δερματικές παθήσεις, ιδιαίτερα σε προχωρημένη ηλικία. ‘Οταν πέθανε τα ρούχα ήταν κολλημένα επάνω του έτσι που χρειάστηκε να τεμαχιστούν και να αφαιρεθούν όπως ξεφλουδίζει κανείς ένα πορτοκάλι.
Και το φαγητό; Δεν τον ενδιέφερε πολύ, όπως είπαμε, μα έπρεπε βέβαια να τρώει. Ευτυχώς έχει διασωθεί μια λίστα για ψώνια που έδωσε στον υπηρέτη του. Επειδή αυτός ήταν αγράμματος, ο Μιχελάγγελος δεν αρκέστηκε να σημειώσει τα ψώνια μα διπλα στο καθένα έκανε κι ένα μικρό σχέδιο. Για την ιστορία, ιδού ο κατάλογος:
Δυό ψωμιά, ένα κανάτι κρασί, μια ρέγγα, τορτελίνι, μια σαλάτα, τέσσερα ψωμάκια, ένα κανάτι μπρούσκο κρασί, ένα καρτούτσο ξηρό κρασί, ένα πιάτο σπανάκι, τέσσερεις αντσούγες, δυο πιάτα μάραθο.
Buon Appetito!

=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=

On a day like today 454 years ago, 18 February 1564, Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni would die three weeks before his 89th birthday. Sculptor, painter, architect, poet, and engineer of the High Renaissance who exerted an unparalleled influence on the development of Western art. He is often considered a contender for the title of the archetypal Renaissance man, along with his fellow Italian Leonardo da Vinci.
In his lifetime he was also often called Il Divino (“the divine one”).
I have always been of he opinion that “great” and “peculiar” or “strange” go together, since “strange” can be anyone who does not conform to current and commonly accepted beliefs, trends and notions. It is natural then that the pioneer, the forerunner -such as a great artist- might be considered to be “strange”.
So, Michelangelo was strange. He was harsh on himself and his work. In one of his many letters about his work on the Sistine Chapel he famously wrote, “I am not a painter.” He was often dissatisfied and known for his critical, volatile moods. In fact, one of his peers in study, Pietro Torrigiano, was so angry with Michelangelo for his smart mouth that he punched him in the nose, leaving it permanently crooked. “I gave him such a blow on the nose that I felt bone and cartilage go down like biscuit beneath my knuckles,” Torrigiano later bragged, “and this mark of mine he will carry with him to the grave.”
In his personal life, Michelangelo was abstemious. He told his apprentice, Ascanio Condivi: “However rich I may have been, I have always lived like a poor man.” Condivi said he was indifferent to food and drink, eating “more out of necessity than of pleasure”and that he “often slept in his clothes and … boots.” He lived in near squalor and rarely changed his clothes or even bathed. It’s said that his clothes were so dirty and plastered on his body that when he died they needed to be cut and peeled off of him. In old age the artist lived a solitary life, only coming into contact with others when forced to by work.
And how about food? He didn’t care much, but of course he had to eat. Luckily enough a shopping list for his servant has been saved. Because the servant he was sending to market was illiterate, Michelangelo illustrated the shopping lists with exquisite caricatures in pen and ink. The list reads:
two bread rolls – a jug of wine – a herring – tortelli – a salad – four bread rolls – a jug of full-bodied wine – a quarter of dry wine – a dish of spinach – four anchovies – one dish fennel
Buon Appetito!

 


ΤΟ ΒΗΜΑ, 14 Φεβρουαρίου 1991, Μια μέρα σαν και σήμερα. Αντιγράφω:

“ΒΑΓΔΑΤΗ
Εκατόμβη αμάχων χθες (13 Φεβρουαρίου) στην Βαγδάτη, όπου εκατοντάδες άτομα σκοτώθηκαν σε ελάχιστα λεπτά, όταν πυρά των συμμάχων έπληξαν ένα απο τα μεγαλύτερα καταφύγια της Ιρακινής πρωτεύουσας… Δύο “έξυπνες βόμβες” έπεσαν στο τεράστιο καταφύγιο της συνοικίας Αμρίγια… Εκατοντάδες άτομα κάηκαν ζωντανά μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα καθώς ένα κύμα φωτιάς απλώθηκε στον χώρο. Δεκάδες άλλοι πέθανα απο ασφυξία…. Καθώς τα σωστικά συνεργεία προσπαθούσαν να νικήσουν την φωτιά και τους καπνούς για να μπουν στο κτίριο, ο φακός της τηλεοπτικής κάμερας σταμάτησε για λίγο στην πινακίδα έξω από το κτίριο που έγραφε “ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ”….
Την Ιρακινή ηγεσία και τον πρόεδρο του Ιρακ κατηγόρησε χθες και ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Μάρλιν Φιτζγουότερ δηλώνοντας οτι για κάποιον λόγο υπήρχαν πολίτες σε μια στρατιωτική εγκατάσταση… και πρόσθεσε οτι κέντρα διοικήσεως και ελέγχου στο Ιρακ έχουν εγκατασταθεί πάνω σε σχολεία και δημόσια κτίρια… ενώ και ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας… επέμεινε οτι “βομβαρδίστηκε στρατιωτική εγκατάσταση”.

Οι Αμερικανοί και οι “επιθυμούντες” ( willing) σύμμαχοι, υπέρμαχοι και προστάτες της ειρήνης και της δημοκρατίας ανά την υφήλιο, επι το έργον. Για να ξεφορτωθούμε επιτέλους τον τρισκατάρατο Σανταμ. Και μην τολμήσει κανείς να πει πως όλα έγιναν για τα πετρέλαια, και τον γεωπολιτικό έλεγχο της περιοχής.
Όσο για τα αθώα θύματα, αυτά ονομάστηκαν “παράπλευρες απώλειες” (όχι άνθρωποι, όχι παιδιά, άνδρες, γυναίκες) και στο κάτω κάτω ποιός τους είπε να είναι εκεί που πέφτουν “εξυπνες” βόμβες. Έτσι έχουμε και την συνείδησή μας ήσυχη.
Τα λέω αυτά όχι μόνο για να θυμώμαστε, αλλα και γιατι ο αγώνας για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής συνεχίζεται και οι “παράπλευρες απώλειες” πολλαπλασιάζονται και το ποσφυγικό κλίμα δογκώνεται καθημερινά.
Το σκίτσο είναι από ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, της 17.2.1991

=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=Ο=

14 February 1991, a day like today. I copy from the newspapers of the time:

BAGHDAD
Hundreds of innocent civilians were killed yesterday (13 February) when an air-raid shelter in the Amiriyah neighborhood of Baghdad, Iraq, was destroyed by the U.S. Air Force with two laser-guided “smart bombs”… At the time of the bombing, hundreds of Iraqi civilians were sheltering in the building. More than 400 people were killed; reports on precise numbers vary and the registration book was incinerated in the blast…
In response to the worldwide outcry The White House, in a report titled “Apparatus of Lies: Crafting Tragedy”, (“fake news”, right?) states that U.S. intelligence sources reported the shelter was being used for military command purposes. The report goes on to accuse the Iraqi government of deliberately keeping “select civilians” in a military facility at Amiriyah…
According to Charles Heyman of Jane’s World Armies, the signals intelligence observed at the shelter was from an aerial antenna that was connected to a communications center some 270 m away… Human Rights Watch stated that it is well established… that the Ameriyya structure was plainly marked as a public shelter and was used throughout the air war by large numbers of civilians.”

The US and their “willing” allies, champions and guardians of peace and democracy worldwide, on the job. To get rid of accursed Saddam and don’t let anyone tell you that it all was about oil and the geopolitical control of the area. As for the innocent victims, well… they were just named “collateral damage” (not people, humans, children, man and women) and after all they should know better than to be where the smart bombs were falling. Right?
I wright all that not only for us to remember, but also because the struggle for control of the wider area is still going on today, “collateral damage” multiply and the refugee tide is daily swelling.
My cartoon was published in TO VIMA ON SUNDAY, on 17 February 1991.