Ψάχνοντας στο διαδύκτιο για κάτι άλλο, έπεσα πάνω σ΄έναν ιστότοπο με το όνομα SMARTER TRAVEL (https://www.smartertravel.com/2017/02/09/tips-rhodes-island-warnings-dangers-stay-safe/) και τον μεγαλόπρεπο τίτλο Rhodes (Island) Warnings and Dangers, Νήσος Ρόδος. Προειδοποιήσεις και Κίνδυνοι.
Περίεργος, το διάβασα για να δω απο τι τάχα κινδυνεύω χωρίς να το ξέρω μέχρι τώρα στον τόπο που γεννήθηκα και κατοικώ. Αντιγράφω πρόχειρα για να διαφωτιστήτε κι εσείς και να προσέχετε:
“Η Ρόδος έχει κάποια μοναδικά προβλήματα που πρέπει να προσέχουμε για να είμαστε ασφαλείς… Τα πάντα είναι απότομα στην Ρόδο και θα εκπλαγήτε απο τους ξαφνικούς κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσετε… Πολλά ξενοδοχεία έχουν απότομα υπερυψωμένα δρομάκια που μπορεί ξαφνικά να πέσουν μερικά “πόδια” (Σ.Σ. 1 πόδι = 30,4 εκατοστά). Στην Ακρόπολη η πέτρες είναι γλυστερές και κοφτερές. Προσέχετε όπου και να πάτε στο νησί… Στην παραλία, προσέχετε τι είναι κάτω απο τα πόδια σας… σφουγγάρια, κοράλια (!), κογχύλια, μπορεί να σας τραυματήσουν. Στην ουσία προσέχετε όπου πάτε στο νησί γιατί μπορεί να έχετε πρόβλημα…. Δεν υπάρχει ευρεία προσφορά υγειονομικών υπηρεσιών. Εάν αντιμετωπίσετε κάποια βασική υγειονομική ανάγκη θα πρέπει να την φροντίσετε μόνοι σας. Φέρτε κάθε είδους βασικό φάρμακο που πιθανόν να χρειαστεί: για πονοκέφαλο (!) και βαρυστομαχιά (!), για πόνους… Προσοχή στα μηχανάκια. Μη φοράτε ακουστικά περπατώντας στην πόλη.”

Δεν μπόρεσα να κρατήσω για τον εαυτό μου το μνημείο αυτό ηλιθιότητας, αφέλειας και παραπληροφόρησης. Να προσέχω λέει τις αρχαίες πέτρες γιατί γλυστρούν και τα δρομάκια στα ξενοδοχεία που είναι απότομα. Κι ακόμα, να προσέχω μην πατήσω κανένα σφουγγάρι… ξέχασαν να αναφέρουν τις πατελίδες, τα χταπόδια και τα καβούρια, εκεί να δείς κακό! Άσε πια που πρέπει να κουβαλώ στην τσέπη ασπιρίνες και ντεπόν, μήπως με πιάσει ξαφνικά πονοκέφαλος, αφού τα απλά αυτά φάρμακα δεν τα βρίσκει εύκολα κανείς. Κι όλα αυτά “μοναδικά προβλήματα” της Ρόδου. Ρε, άντε απ’ εδώ!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Το σκίτσο μου είναι παλαιότερο. Αποφάσισα τώρα να το τιτλοφορήσω “Επικίνδυνο συναπάντημα στην Ρόδο”.

-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-

While searching for something on the internet I came across a site by the name SMARTER TRAVEL (https://www.smartertravel.com/2017/02/09/tips-rhodes-island-warnings-dangers-stay-safe/) and the grandiose title Rhodes (Island) Warnings and Dangers.
Curious to see what dangers lurk for me in the place I live and was born I proceeded to read and I quote for your enlightenment and amusement:
“Rhodes is not truly dangerous but there are some unique problems that can pop up…
Many of the resorts have elevated pathways and some may have sudden drops of a few feet. Just be careful while walking… When walking to the Acropolis, the stones can be slippery and yet jagged at the same time. Be careful wherever you go on the island…When at the beach, be mindful of what’s beneath your feet…Sponges, coral and shells are common, and stepping on one can injure you… whenever on the island of Rhodes, watch where you step… If you have a basic medical need, you will probably need to handle it yourself. Bring any kind of basic medication you think you might need: for headaches and pain, for indigestion, stomach aches, etc… Traveling on a moped is a way of life here… Do not wear headphones while walking around town, and pay attention to the road”.

I couldn’t resist the urge to share with you this monument of stupidity, naivety and misinformation, that tells us to watch our step for slippery stones, elevated pathways, and sponges. They forgot to mention crabs, clams and octopuses! And oh, dear visitor, don’t forget to bring some aspirins. In Rhodes they are known only by hearsay and pictures.
NOTE. This is an older cartoon. From now on I will title it “Dangerous encounter in Rhodes”.

 


Έχει τόπους που η λέξη “χειμώνας” φέρνει στον νου ξερά φύλλα και χωράφια, χιόνι και πάγο, γκρίζους ουρανούς. Όχι όμως και στην ”Νύμφη του Ήλιου”, την Ρόδο. Η βροχή, που αμέσως μετά την διαδέχεται ο λαμπρός ήλιος πρασινίζει δέντρα και χωράφια και κάνει τις σταγόνες πάνω τους ν’ αστράφτουν σαν εκατομμύρια διαμαντάκια.
Στην εικόνα, το σπίτι μας στην Λαχανιά, 7 του Γενάρη.

-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-Ο-

There are many places where the word “winter” brings to mind dry leaves and fields, snow and ice, gray skies. Not so in Rhodes, the “Bride of the Sun”. The rain that immediately after it is followed by a bright sun makes trees and fields turn green with the rain drops shining like so many small diamonds.
This is a photo of our home in Lachania, 7 January 2018.


Σύμφωνα με τους όρους παράδοσης που υπογράφτηκε στις 20 Δεκεμβρίου, τα τούρκικα στρατεύματα έχουν αποτραβηχτεί σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων απο την πόλη. Μα η πλούσια άν και κατεστραμένη Ρόδος είναι μεγάλος πειρασμός για τις ορδές των Βασιβουζούκων και των άλλων ατάκτων. Σιγά σιγά, ανεπαίσθητα σχεδόν, πλησιάζουν και πάλι και στις 24 Δεκέμβρη, παραμονή Χριστουγέννων, ορμούν στην ανυπεράσπιστη πόλη.
Ο λαός είναι στις εκκλησίες και προσεύχεται όχι μόνο για τον Χριστό που γεννιέται μα και και για την ίδια του την σωτηρία. Η πόλη παραδίνεται στην βία για δυο περίπου μέρες. Ο λαός προπιλακίζεται, ξυλοφοτώνεται και βασανίζεται για να αποκαλύψουν τυχόν κρυμένα χρηματα και τιμαλφή. Δεν γλιτώνουν ούτε οι άρρωστοι στο νοσοκομείο όπου ενας γέρος ιππότης πετιέται στον δρόμο απο το παράθυρο.  Οι εκκλησίες λεηλατούναται, τα ιερά κειμήλια καταστρέφονται, τα Άγια των Αγίων βεβηλώνονται. Μέγαλη είναι η καταστροφή στον Άγιο Ιωάννη, τον καθεδρικό ναό του Τάγματος. Ψάχνοντας για θυσαυρούς οι Τούρκοι θα καταστρέψουν ακόμα και τους τάφους των Μεγάλων Μαγίστρων και άλλων επιφανών ιπποτών που βρίσκονται εκεί.
Την ημέρα των Χριστουγέννων, 25 Δεκεμβρίου 1522, ο Μουεζίνης διαλαλεί απο το ύψος του Πύργου ντε Ναϊγιάκ την νίκη του μισοφέγγαρου πάνω στον σταυρό.
Την άλλη μέρα, ο Μέγας Μάγιστρος ξεκινά να επισκεφτεί τον Σουλτάνο σε επίσημη δήλωση υποταγής. Ο Σουλεϊμάν αφήνει τον ηλικιωμένο πολεμιστή να περιμένει πολλές ώρες στο ψιλόβροχο της σοροκάδας. Όταν γίνεται τελικά η συνάντηση οι δυο ηγέτες συμπεριφέρονται με αλληλοσεβασμό και ανταλλάσσουν δώρα. Ο Σουλτάνος παρηγορεί τον Μέγα Μάγιστρο. Το να χάνει ένας πολεμιστής μια μάχη είναι μέσα στο παιχνίδι της μοίρας του, του λέει. Ήταν 26 Δεκεμβρίου 1522.

-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-

According to the terms of surrender signed on December 20, the Turkish troops have pulled back to a distance of about 2 km. from the city. Still, though ruined, old affluent Rhodes is too great a temptation for the hordes of bashibozouks kept on the leash outside the walls. The troops begin to creep forward ever so slightly by the passing hour. On the 24th of December, on Christmas Eve they rush the town while everyone is in church.
Without extensive use of arms, the people are maligned, beaten and tortured to reveal possibly hidden money and valuables. Rape is rampant- naturally. Not even the patients in the hospital escape the rough handling. An old knight is thrown out of the window. The churches are cleaned out, the holy relics are destroyed, the sancti sanctorum are defiled. The Order’s Conventual Church of St. John suffers great destruction. Aside from everything else, and hoping to find buried treasure, the Turks also destroy the graves of the Grand Masters and other prominent knights.
On December 25, Christmas Day, from the height of the de Naillac Tower, the muezzin proclaims the victory of the crescent over the cross.
On the next day, the Grand Master goes to the camp to visit the Sultan. It is the official act of obeisance. For hours on end the Sultan let the elderly knight cool his heels in the cheerless drizzle of the scirocco. However, when the meeting finally does take place, the two leaders show mutual respect and exchange gifts. The Sultan is comforting the Grand Master. For a warrior to lose a battle is part of the game and his fate, he says. It was December 26, 1522.


Κάπου πάει να βρέξει, κάπου ξανοίγει ο καιρός μα η σοροκάδα σοροκάδα. Μια βόλτα στην παραλία, εδώ στην ανατολική πλευρά της Νότιας Ρόδου, με τα ξέφτια απο τα κύματα στο πρόσωπο και την μυρωδιά του αλατιού. Θαυμάζοντας το μεγαλείο και την δύναμη της μάνας μας, της θάλασσας.

“Και τί είνα η θάλασσα;” ρωτησε ο Γουίλ.
“Η θάλασσα!” φώναξε ο μυλωνάς. “Ο Κύριος να μας βοηθάει όλους, είναι το μεγαλύτερο πράγμα που έφτιαξε ο Θεός! Είναι εκεί που όλα τα νερά του κόσμου μαζεύονται σε μια τεράστια αρμυρή λίμνη. Απλώνεται επίπεδη σαν την παλάμη μου μοιάζοντας αθώα σαν παιδάκι. Λένε όμως πως σαν φυσάει ο άνεμος σηκώνεται σε βουνά απο νερό μεγαλύτερα απο όλα τα δικά μας και καταπίνει μεγάλα καράβια πιο μεγάλα απο τον μύλο μας και βγάζει τέτοιο μουγκριτό που ακούγεται πολλά μίλια μακρυά μέσα στην στεριά. Έχει μέσα της μεγάλα ψάρια πέντε φορές μεγαλύτερα απ’ έναν ταύρο, και ένα ερπετό μακρύ σαν τον ποταμό μας και παλιό όσο κι ο κόσμος, με μουστάκια σαν νά’ναι άνθρωπος και μια ασημένια κορώνα στο κεφάλι”.

Robert Louis Stevenson, από το “Will o’ the Mill”

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Some times it looks like rain and some times it clears up but the scirocco, the Southeastern wind, is always there. A walk in the beach here, at the East side of South Rhodes, with the spray of the waves in the face and the smell of the salt. Admiring the greatness and the might of our mother, the sea.

“And what is the sea?” asked Will.
“The sea!” cried the miller. “Lord help us all, it is the greatest thing God ever made! That is where all the water in the world runs down into a great salt lake. There it lies, as flat as my hand and as innocent-like as a child; but they do say when the wind blows it gets up into water mountains bigger than any of ours, and swallows down great ships bigger than our mill, and makes such a roaring that you can hear it miles away upon the land. There are great fish in it five times bigger than a bull, and one old serpent as long as our river and as old as all the world, with whiskers like a man, and a crown of silver on her head.”

Robert Louis Stevenson, from “Will o’ the Mill”


Το σημερινό είναι κατά κάποιο τρόπο συνέχεια του χθεσινού κι ελπίζω να μη βαρεθήκατε να με διαβάζετε. Μπορεί η ιστορία να είνα παλιά μα έχει κατά την γνώμη μου άμεση σχέση με το σήμερα, με το πως διαχειριζόμαστε το περιβάλλον και την πολιτιστική κληρονομιά μας, για το πώς βλέπουμε αυτό που αποκαλείται “ανάπτυξη” και το όραμα, αν έχουμε, για τούτον τον τόπο και για το πώς το υπερασπιζόμαστε.
Ήταν λοιπόν τέτοιες ακριβώς μέρες, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1972, που η χούντα είχε ανακοινώσει την πρόθεση να κατεδαφίσει όχι μόνο τον ΝΟΡ αλλά και το ΕΛΛΗ και το Ξενοδοχείο των Ρόδων και να δημιουργήσει στην θέση τους ένα συμπαγές παραλιακό τοίχος απο πολιόροφα ξενοδοχεία. Όπως λέγαμε χθές, η λαϊκή αντίδραση που καταδίκαζε την απόφαση αυτή ήταν άμεση, με την συλλογή υπογραφών. Οι 56 υπογραφές που τελικά συλλέχτηκαν ακούγονται ίσως αστείες σήμερα που ο καθένας μπορεί να μαζέψει όσες θέλει. Ας αναλογιστούμε όμως πως την εποχή εκείνη ακόμα και η συνάθροιση περισσοτέρων των τριών (3) ατόμων απαγορευόταν δια χουντικού ροπάλου. Χαραχτηριστική ήταν, θυμάμαι, η αντίδραση του νομάρχη/γκαουλάιτερ Αλαμάνου που δεν μπορούσε να χωνέψει οτι κάποιοι τόλμησαν κάτω απο τη μύτη του να κάνουν τέτοιο πράγμα. Τον θυμάμαι να ωρύεται σε άπταιστη καραβανάδικη καθαρεύουσα, λες και είχε φοιτήσει στο σχολείο του Μπόστ, και να κατακεραύνωνει τους “αγρεύοντες καλαισθησίαν ανα τας ρύμας και τα πεζοδρόμια της πόλεως”. Έτσι.
Είναι άξιο να σημειωθεί πως ο κατάλογος των υπογραφών αποτελεί ένα WHO IS WHO, από την συντηρητική Δεξιά μέχρι και το έτσι κι αλλοιώς παράνομο τότε ΚΚΕ, ένα γεγονός λαϊκής ομοψυχίας που απο τότε αποτελεί το ζητούμενο σε μια σειρά απο κρίσιμα θέματα.
Αν και τελικά μπροστά στην γενική κατακραυγή τα σχέδια της χούντας σχετικά με “ΡΟΔΩΝ”, “ΕΛΛΗ”, “ΝΟΡ” δεν προχώρησαν, την ίδια στιγμή ένα άλλο έγκλημα συνετελείτο σε βάρος του τοπίου της Ρόδου, που επίσης αποτέλεσε αντικείμενο της διαμαρτυρίας των 56. Έγινε τόσο ξαφνικά και με τόση ταχύτητα που δεν δόθηκε περιθώριο για καμιά είδους άλλη αντίδραση κάτω απο τις συνθήκες. Μέσα σε μια νύχτα σχεδόν, η υπέροχη δενδροστοιχία, απο κυπαρίσσια που ένωναν τις κορυφές τους πάνω απο τον δρόμο σχηματίζοντας ένα είδος αψίδας, που ξεκινούσε απο το Κορακόνερο κι έφτανε στην Καλλιθέα είχε καταστραφεί προκειμένου να διαπλατυνθεί ο δρόμος.
Παραθέτω φωτοτυπία από σχετικό άρθρο του Γ. Ζαχαριάδη με σκίτσα δικά μου, απο το ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 24 Δεκεμβρίου 1972.