Χτίζουν, χτίζουν, χτίζουν με μια μανία που λες και οι πάντες, Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Τούρκοι, Βούλγαροι, Οθωμανοί – όσοι τέλος πάντων γυρεύουν μια γωνιά στον ήλιο- όλοι αυτοί, λοιπόν, θάρθουν να μείνουν στη Ρόδο, ιδιαίτερα την νότια. Το αν θα έχουν νερό να πιούν είναι δευτερεύον.
Μπορεί και νάναι ετσι. Μπορεί πράγματι η μισή Βορειοδυτική Ευρώπη να μετακομίσει στη Ρόδο… κάτι θα ξέρουν οι χτίζοντες και οι μεσιτεύοντες, δε μπορεί. Για να “αξιοποιούν” έτσι καθε κομμάτι γης που είναι διαθέσιμο, ξεριζώνοντας δέντρα και θάμνους, ισοπεδώνοντας λόφους, κλείνοντας παραλίες και στρώνοντας εύφορη γη με τσιμέντο παναπεί πως εδώ έχει πολύ παρά το πράμα.
Ομολογώ πως είμαι άσχετος περι τα οικονομικά και “αναπτυξιακά”. Βλέποντας όμως τη δραστηριότητα αυτή σκέφτηκα πως δεν πρέπει να χάσω την ευκαιρία. Αποφάσισα λοιπόν να συνεισφέρω κι εγώ στην ανάπτυξη του νησιού μου, προσφέροντας με τον μόνο τρόπο που ξέρω μια νέα ιδέα, κάτι διαφορετικό. Το αποτέλεσμα της απόφασής μου θέτω στην κρίση σας.

==========================================

Building, building, building as if all, every English, French, Portuguese, Turk, Bulgarian – as if everyone who seek a place in the sun will come to stay in Rhodes, her southern part especially. Whether or not they will have water to drink is of secondary importance.
Perhaps this is the way it is. Perhaps half of northwestern Europeans will move to Rhodes… obviously those who build, those who buy and sell real estate know something I don’t. It is obvious that if every available piece of land is “developed” by uprooting trees, leveling hills, blocking the access to the beach or paving fertile land with concrete, well… there must be a lot of money to made there.
I must admit I know very little about money and “development”. But seeing all that activity I thought I should not miss the chance to contribute in the only way I know to the “development” of my island, by offering something different, a new idea. You will be the judge.


Μια μέρα σαν σήμερα, 7 Σεπτεμβρίου 1936, γεννιόταν ο Απόστολος Κακλαμάνης. Περιττό πιστεύω να τον συστήσω μα ίσως να ρωτήσετε τι μας νοιάζει εμάς. Εσάς ίσως καθόλου, μόνο που εμένα μου θυμίζει μια προσωπική ιστορία.
Ήταν Οχτώβρης του 1976 και καμιά τριανταριά απο εμάς δικαζόμαστε ως “πρωταίτιοι” των αντι-Αμερικάνικων διαδηλώσεων και επεισοδίων στην Ρόδο. Ήταν τότε η πρώτη φορά μετά την πτώση της χούντας που πλοία του Αμερικάνικου 6ου στόλου προσέγγιζαν σε ελληνικό λιμάνι, την Ρόδο, επίσημα προσκαλεσμένα μάλιστα της Ελληνικής Κυβέρνησης. Τα επεισόδια και οι δίκες που ακολούθησαν είχαν τότε προκαλέσει πανελλήνιο ενδιαφέρον, πρισσότερο ίσως απο κάθε άλλη Ροδίτικη δίκη. Ανταποκριτές όλων των μεγάλων εφημερίδων παρακολούθησαν την δίκη, στην υπεράσπιση παρέστησαν μεγαλοδικηγόροι όπως οι δυο Μαγκάκηδες -Γ.Α. και Γ.Β.- και πολλοί βουλευτές -όχι βέβαια κυβερνητικοί- ως μάρτυρες ή παρατηρητές. Ενας απο αυτούς ήταν κι ο Απόστολος Κακλαμάνης, ένας απο τους 13 όλους κι όλους τότε βουλετές του ΠΑΣΟΚ.
Καθισμένος στο εδώλιο με – τι άλλο- ενα μπλόκ στα γόνατα, σκιτσάριζα όσο πιο διακριτικά μπορούσα. Εισγγελέας ήταν κάποιος Χ…, που με πολύ τακτ και επιείκια το ΒΗΜΑ (28.10.76) είχε χαραχτηρίσει την αγόρευσή του “Πρωτότυπη”. Όρθιος, ακουμπόντας το χέρι σε μια στοίβα νομικά βιβλία, αγόρευε με ύφος ιεροψάλτη χρησιμοποιόντας παραβολές απο τις Γραφές, ενώ κάποια στιγμή δάκρυσε συγκινημένος και η δίκη διακόπηκε για να συνέλθει. Πολύ χαραχτηριστικό όμως το πώς κουνούσε το κεφάλι πάνω κάτω σ’ όλη την διάρκεια της πολύωρης αγόρευσής του. Κάποια στιγμή σκύβει απο πίσω ο Κακλαμάνης και μου ψυθηρίζει: Σκιτσάρισέ τον και γράψε απο κάτω “Ο αυνανισμός δια των κινήσεων της κεφαλής”.
Προσπάθησα να κρατηθώ, να μή γελάσω. Όμως, η όλη σκηνή είχε πέσει στην αντίληψη του προέδρου. “Πλησιάστε την έδρα κύριε Παυλίδη. Όπως είστε, με τα χαρτιά σας” Ευτυχώς τα χαρτιά μου ήταν άδεια την στιγμή εκείνη, δεν είχα ακόμα ξεκινήσει. “Ελπίζω να μη σκιτσάρετε το δικαστήριο. Καθήστε τώρα ”. Κάθησα. Απαπαπαπα! εγώ να σκιτσάρω, ποτέ!…
Αυτά θυμήθηκα. Χρόνια πολλά, Απόστολε!


Κι άλλη φωτιά χθες, στην πόλη αυτήν τη φορά, στο Μόντε Σμιθ. Άγνωστη, λέει, η αιτία μα σπάνια οι φωτιές ανάβουν απο μόνες τους, απο φυσικά αίτια. Το ανθρώπινο χέρι θα ήταν σίγουρα εκεί… το χέρι κάποιου ηλίθιου, κάποιου ανεύθυνου, κάποιου εγκληματία.
Η πυρκαγιά αυτή είναι η τελευταία απο τις πολλές (τρίτη ή τέταρτη αυτό το καλοκαίρι) που λίγο λίγο, χρόνια τώρα, κατατρώνε το νησάκι μας, μαζί με την τσιμεντοποίηση και την έλλειψη νερού, ενώ οι αρμόδιοι αλληλοτρώγονται για το ποιός φταίει.
Η Ρόδος μας, η αγέλαδα που αρμέγουμε χωρις να την ταϊζουμε.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

One more fire, in town this time. on Monte Smith. The cause is as yet unknown but it is very seldom fires start on their own, by natural causes. It is almost certain that some human hand was present… the hand of an idiot, an irresponsible hand, the hand of a criminal.
This is the last in a series of fires (the third or forth this summer) that gradually, year in year out, ravage our beautiful island, hand in hand with building in the most beautiful beaches and landscapes and the serious shortage of water.
Our Rhodes, the cow we milk but don’t feed.

 

 


Πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου μέσω FB μια ξεθωριασμένη φωτό. Την είχε αναρτήσει ο φίλος Κ. Παπασταμάτης και τώρα την ξανα-αναρτώ εγώ.
Ήταν το 1981. Ένα μάτσο βετεράνοι και πολύ-βετεράνοι του ροδίτικου μπάσκετμπολ, αντιμέτωποι με μια ομάδα Αμερικάνων απο κάποιο καράβι του 6ου Στόλου.
Περιττό να πω πως ο πιο όμορφος, εκείνος με την κίτρινη φόρμα του Δωριέα, δεν είναι άλλος απο τον γράφοντα. Ένας ένας τώρα:
ΟΡΘΙΟΙ-Ορ. Παυλίδης (διαιτητής), Αντ. Φραγκεσκάκης, Βαγγ. Παυλίδης, Βασ. Κουγιός, Αντ. Μπρόκος, Σωτ. Αρφαράς, Γ. Ματσαμάς, Δημ. Κουνελές (διαιτητής μάλλον, αλλά γιατί;)
ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ – Στ. Ηρακλείδης, Παν. Παπασταμάτης, Βασ. Βογιατζής, Νικητ. Γεροντούδης.
Όλοι τότε κοντά στα 40 -λίγο πάνω, λίγο κάτω- απ’ όλες τις τότε ομάδες της Ρόδου, τον Διαγόρα, τον Δωριέα, τον ΑΟΝ, τον Κολοσσό… Κάποιους τους βλέπω πότε πότε και λέμε μια “γειά” κι ανταλλάσουμε ίσως και κάποια πειράγματα για τις “μάχες” του παρελθόντος. Άλλους έχω πολύ καιρό να τους δω κι είναι και κάποιοι που μας έχουν αφήσει για πάντα.
Και μια και μιλάμε για παρελθόν αναρτώ ακόμα δυο φωτό, δικές μου (περιμένω τα ανάλογα Φατσομπουκικά σχόλια του τύπου “θεός”, “κούκλος”, “θεάρα”, “ουάου”, κλπ. κλπ.)


Το καλοκαίρι μπήκε με φόρα. Αφόρητη η ζέστη σήμερα (Σάββατο) με 38 C στην σκιά και χωρίς πνοή αέρα. Όλα τα παράθυρα ανοιχτά μπας και κάνει λίγο ρεύμα, ανεμιστήρες εδώ κι εκεί. Ο Μαύρος χωμένος κάτω απο τους ασκινούς που κρατάνε ακόμα λίγη υγρασία απο το χθεσινό πότισμα και οι γάτες ξάπλα στις υγρές πλάκες τις βεράντας. Παλιοκατάσταση κι έρχονται και χειρότερα, λέει.
Πού διάθεση για σκίτσα και σχόλια!… Μόλις όμως άρχισε να γέρνει ο ήλιος καβαλήσαμε με τη Νοομι την Ματθίλδη (μηχανή για όσους δεν γνωρίζουν, και μην πάει ο νους στο κακό) και φουλάραμε κατά τον νοτιά να μας φυσίξει λίγο το τεχνιτό αεράκι που φτιάχνει η μηχανή. Καταλήξαμε στο Πλημμύρι – παρα θιν’ αλός, για όσους πάλι δεν γνωρίζουν. Ούζο δροσερό, χταπόδι στα κάρβουνα και λίγα λόγια καθώς παρακολουθούσαμε τα χρώματα να αλλάζουν σε στεριά και θάλασσα. Το ηλιοβασίλεμα να γίνεται όλο και πιο σκούρο κοκκινόχρυσο μέχρι που έφτασε η “μπλε ώρα”. Όλα, γη και θάλασσα, σε μύριες παραλαγές του μπλέ που όλο και σκουραίνανε καθώς κατέβαινε το σκοτάδι. Και τότε άρχισε να λάμπει σαν καθρέφτης η θάλασσα, σαν λυωμένο ασήμι, ενώ ο κόλπος και η παραλία γίνονταν όλο και πιο σκοτεινά.
Και νά σου τα ούζα κι ύστερα, όταν πια είχε σκοτεινιάσει, ήρθε κι η ψιλοκουβέντα για τούτο και για κείνο και τύχανε και κάποιο παλιόφιλοι σ’ ένα διπλανό τραπέζι μέχρι την ώρα να καβαλήσουμε και πάλι την Ματθίλδη. Κι ευτυχώς που η Ματθίλδη γνωρίζει καλά τον δρόμο για το σπίτι, αρκεί να της ψιθυρίσεις πού θέλεις να πας. Και μας πήγε… και τώρα γράφω.