Προχτές, Παρασκευή, ήταν τα εγκαίνεια της έκθεσης με την καινούρια δουλειά της Karla Handel. Στο φρεσκο-ασπρισμένο Ελαιοτριβείο, με όλον τον καλό κόσμο της Λαχανιάς παρόντα.
Μια θαυμάσια έκθεση. Πίνακες με μεικτή τεχνική, σχέδια με μελάνι, μερικά αφηρημένα μα τα περισσότερα με θέματα εμπνευσμένα απο την Λαχανιά, με το Ροδίτικο φως να ξεπηδά απο μέσα τους.
Για όσους δεν την είδατε, υπάρχει ακόμα καιρός. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή μέχρι τις 31 του μήνα. Αν την χάσετε θα χάσετε!

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Last Friday, in the freshly white washed Olive Mill it was the opening of the exhibition of Karla Handel’s new work, with Lachania’s “who is who” present.
A beautiful exhibition! Paintings of mixed technic, ink drawings, some abstract but most of them inspired by Lachania, with Rhode’s bright light shining through.
For those of you who haven’t seen it there is still time: the exhibition will be open until the 31st of August. Don’t miss it because you will miss something!


Ζωγράφος που πολλά χρόνια τώρα μοιράζεται τον χρόνο της ανάμεσα στο σπίτι της στην Γερμανία και το σπίτι της στην Λαχανιά, η Karla Handel εκθέτει την πρόσφατη δουλειά της – έργα εμπνευσμένα τα περισσότερα απο το χωριό που αγαπά και την αγαπά.
Στο παλιό ελαιοτριβείο της Λαχανιάς, την Παρασκευή 18 Αυγούστου και ώρα 18.30.
Η έκθεση θσ διαρκέσει μέχρι την 31 Αυγούστου.
Θα σας δούμε εκεί!

================================

A painter that since many years shares her time between her home in Germany and her home in Lachania, South Rhodes, Karla Handel exhibits her latest work -paintings and drawings inspired mainly by the village which she loves and is loved by.
In the Old Oil Mill of Lachania, on Friday 18 August, at 18.30 hrs.
The exhibition will be open until the end of August.
We’ll see you there!


Το θέμα του επαναπατρισμού των γλυπτών του Παρθενώνα δεν είναι βέβαια καινούριο, ξεχνιέται και επανέρχεται κάθε λίγο και λιγάκι με λιγότερη ή περισσότερη ένταση. Την φορά αυτήν αφορμή δόθηκε απο σχετική ερώτηση προς την Κομισιόν του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου, που συνδέει το θέμα με το Brexit. Το άρπαξε ο ξένος τύπος, ιδιαίτερα ο Βρετανικός, κι έχει τώρα ξεκινήσει ένας γύρος απο σχόλια, υπέρ ή κατά.
Παλαιότερη ανάρτησή μου (13.7.2016) είναι χαραχτηριστική του πώς το θέμα πάει κι έρχεται και του πώς δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό συνδέεται με το Brexit . Έλεγα τότε:
Η είδηση έχει ήδη κάνει τον γύρο των ΜΜΕ: μια διακομματική ομάδα Άγγλων βουλευτών θα επιδιώξει την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο σπίτι τους. “Τα θαυμάσια αυτά έργα τέχνης αποσπάστηκαν και πριονίστηκαν βάρβαρα απο τα ερείπια του Παρθενώνα… η Βουλή πρέπει να ακυρώσει αυτό που έκανε πριν 200 χρόνια”, είπε ο Φιλελεύθερος Δημοκράτης βουλευτής M. Williams.
Καλά τα νέα για μας, κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη. Είναι όμως αλήθεια πως ακόμα και οι καλύτερες των προθέσεων σούρνουν σχεδόν πάντα και μια ουρίτσα. Λένε λοιπόν οι πρωταγωνιστές της κίνησης αυτής πως η επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα θα μπορούσε να κερδίσει διπλωματικούς “πόντους” υπέρ του Ην. Βασιλείου στην διαπραγμάτευση του Brexit. Ο πρόεδρος της “Οργάνωσης για την Επανένωση των Γλυπτών”, Andrew George είπε πως η υπόθεση της επιστροφής των γλυπτών έχει κερδίσει πολλούς οπαδούς απο την ημέρα του δημοψηφίσματος για το Brexit.
Τι μας νοιάζει εμάς; Ας έλθουν πίσω τα κλεμένα κι ας κερδίζουν οι Βρετανοί διαπραγματευτικούς “πόντους” στην ευρώπη.
ΥΓ.  Το 2011, χαριτολογώντας ο κύριος Κάμερον είχε πει “Britain is not going to lose its marbles”.  Marbles βέβαια σημαίνει “μάρμαρα”.  Τυχαίνει όμως να υπάρχουν και άλλες, μεταφορικές, έννοιες.  Marbles, σημαίνει και “βώλοι”, μπίλιες.  Σημαίνει και “μυαλά” -“He lost his marbles”, τά ‘χασε, τρελλάθηκε.  Σημαίνει όμως και… πώς να πω… αυτά που ο Ζουράρις αποκάλεσε “μέζεα”.  Τώρα, τι απ’ όλα αυτά έχασε η Βρετανία και ο Κάμερον με το Brexit το αφήνω στην κρίση σας.

===========================================================

The discussion about the return, the re-patriation, of the Parthenon Marbles, now in the British Museum, is not new. For many years it comes and goes over and over again with varying intensity. This time it all started when a Greek member of the European Parliament for the governing SYRIZA party, has claimed that EU treaty law means that the European Commission Brexit negotiators include and provide for the protection of European cultural heritage. The foreign Press, especially the British, were quick to pick up the matter that is now making the rounds of European media.
An earlier post of mine (13.7.2016) is characteristic of how this issue comes and goes and that it is not the first time it is linked to Brexit.
I had written then:
A bill prepared by a group of cross-party MPs in the UK will seek to return the Parthenon
Marbles to Greece 200 years after they were removed from the Athens Acropolis, according to a report in the British press. “These magnificent artefacts were improperly dragged and sawn off the remains of the Parthenon”, Liberal Democrat MP Mark Williams was quoted by the Independent as saying, “This bill proposes that the Parliament should annul what it did 200 years ago.”
Well, this is good news indeed for Greece and every help is gratefully welcome. However, it often happens that even the best of intentions have a little tail attached to them. Campaigners say allowing the reunification of the sculptures kept in London with those still in Athens could be a diplomatic coup for the UK as it negotiates Brexit, and Andrew George, chair of the British Association for the Reunification of the Parthenon Sculptures, said the case for returning the sculptures was stronger following the Brexit vote.
What do we care? We don’t – I don’t- let the sculptures return home and let the Brits use it as an argument in their favor as they negotiate Brexit.

PS. In 2011, Δavid Cameron joked, predictably, that Britain was not going to “lose its marbles”.


Ήταν κοντά μεσάνυχτα όταν κάποιος μου μετέφερε την είδηση για τον θανάτο της Αρλέτας. Με βάρεσε κατακούτελα. Ήταν πολύ αργά για να συνέλθω και να γράψω κάτι σχετικό που να βγάζει νόημα κι έτσι χθες ανέβασα εδώ στο μπλογκ εκείνο που ήδη είχα ετοιμάσει.
Φίλη της νιότης μου η Αρλέτα… μια μικρή παρέα… μαζί κι ο Νίκος Χουλιαράς και κάποια άλλα παιδιά των οποίων τα ονόματά, μα όχι τα προσωπα, έχουν τώρα πια περάσει στα κάτω συρτάρια της μνήμης. Μπουάτ, Πλάκα, Εξάρχεια μέχρι πάνω την Καλλιδρομίου. Κιθάρα, τραγούδι, επισκέψεις στου Χουλιαρά για ν’ ακούσουμε το τελευταίο απόχτημα της συλλογής του, κάποιον 45αρι δίσκο με Ηπειρώτικα τραγούδια.
Σκόρπιες μα έντονες οι αναμνήσεις. Θυμάμαι τον πρώτο της δίσκο… μια ιστορία χαραχτηριστική της Αρλέτας. Ήταν 1966, αν θυμάμαι καλά. Ο δίσκος βγήκε χωρίς προειδοποίηση, έτσι ξαφνικά για μας. Ξέραμε πως κάτι ετοιμαζόταν, πως ήταν στα σκαριά, αλλά όχι και πότε ακριβώς θα κυκλοφορούσε.
Την ρώτησα γιατί δεν μας είχε πει τίποτα. “Γιατί, ρε Βαγγέλη”, μου είπε με τον ιδιαίτερο τρόπο της. “Τι ήθελες, ν’ αρχισω να βαράω μια κουδούνα και να φωνάζω ‘Εβγαλα δίσκο, έβγαλα δίσκο;”

Τώρα είναι μόνη στο λιμάνι
κι είναι το όνειρο μακριά
το πέτρινο χαμόγελό της
το χτίσανε στη μοναξιά
τ’ αγριοπούλια του πελάγου
και χάθηκαν και χάθηκαν

(Το Πέτρινο Χαμόγελο, στίχοι/μουσική Ν. Χουλιαράς)