Πρόσφατη έρευνα του Pew Research Center στις ΗΠΑ διαπιστώνει πως η πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων (58%) πιστεύουν οτι τα πανεπιστήμια έχουν αρνητική επίπτωση στην χώρα. Πρόκειται για αύξηση 45% απο τα περσινά ποσοστά.
Συγκριτικά, 72% των Δημοκρατικών πιστεύουν πως τα ιδρήματα ανώτατης εκπαίδευσης επιδρούν θετικά στην χώρα, ποσοστό ανάλογο με το περσινό.
Η θέση των Ρεπουμπλικάνων σχετικά με τα πανεπιστήμια άλλαξε δραματικά σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Τον Σεπτέμβρη του 2015, 54% των Ρεπουμπλικάνων είχαν θετική γνώμη για τα πανεπιστήμια. Από τότε μέχρι σήμερα η θετική αυτή άποψη έχει μειωθεί κατά 18%.
Εδώ είναι φανερή η επίδραση της καμπάνιας του Τραμπ ενάντια στους διανοούμενους καθώς και η επίδραση των φοιτητικών κοινητοποιήσεων και η κριτική των διανουμένων ενάντια στον Τραμπ.

Θα μπορούσε κάποιος να βρει εδώ αναλογίες με τον τρόπο που η ντόπια, Ελληνική, συντήρηση αντιμετωπίζει φοιτητές και ΑΕΙ.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

A new survey from the Pew Research Center finds that a majority of Republicans and Republican-leaning independents (58 percent) now think that colleges and universities are having a negative impact on the United States. That’s up from 45 percent last year.
For comparison, most Democrats and Democratic leaners (72 %) think that institutions of higher learning are having a positive effect on the country, which is consistent with poll results from recent years.
Republican positions on colleges and universities changed drastically over a relatively short period. Ιn September 2015, 54 % of Republicans thought colleges and universities were having a positive impact on the U.S. Since then positive views of higher education’s impact on the nation dropped 18 percentage points, from 54 to 36%
The impact of Trump’s anti-intellectual campaign is obvious as well as the effect of anti-Trump demonstrations in colleges across the country and the intellectuals’ anti-trump criticism.

ΠΗΓΗ – SOURCE https://www.yahoo.com/news/republicans-increasingly-think-colleges-harming-u-s-201700970.html


Όχι, δεν είναι τίποτα σοβαρό, ούτε η ζέστη μ’ έχει βαρέσει στο κεφάλι ούτε τα μνημόνια που μας ρουφούν το αίμα. Έτσι όμως μού ‘ρχεται πότε πότε κι ασχολούμαι μ’ αυτό το είδος ποίησης/λογοτεχνίας που πολύ μ’ αρέσει.

Η βρυκολακιασμένη Νύφη
Henry Thomas Liddell

“Ήρθα, ήρθα και πάλι απο τον τάφο!
Γι’ αντάλλαγμα στο δαχτυλίδι που ‘δωσες,
την γαμήλια υπόσχεσή μου δέξου
πως είμαι δικιά σου κι είσαι δικός μου.”

Σαν πτώμα κείτονταν στην δύναμη του Δαίμονα απο κάτω
κι αυτή σε σάβανο τον τύλιξε.
Και στην καρδιά του κόλλησε τα χείλη
κι ήπιε απο το ζωντανό το αίμα, το ζεστό!

Και κάπου κάπου μουρμούριζαν τα πέτρινα χείλη,
“Ζεστό και μαλακό είν’ το κρεβάτι σου
μα αύριο σε πιο κρύο κρεβάτι θα ξαπλώσεις-
Το δικό μου θα ‘ναι το κρεβάτι, Άλμπερτ!”

(Μετάφραση δικιά μου, με την ανοχή σας παρακαλώ)

—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—

The Vampire Bride
Henry Thomas Liddell

“I am come – I am come! once again from the tomb,
In return for the ring which you gave;
That I am thine, and that thou art mine,
This nuptial pledge receive.”

He lay like a corse ‘neath the Demon’s force,
And she wrapp’d him in a shroud;
And she fixed her teeth his heart beneath,
And she drank of the warm life-blood!

And ever and anon murmur’d the lips of stone,
“Soft and warm is this couch of thine,
Thou’lt to-morrow be laid on a colder bed-
Albert! that bed will be mine!”


Είχα κανει πια το σκίτσο όταν δημοσιεύτηκε η καταγγελία της Πανελλήνιας Ενωσης Θεολόγων που μιλάει για “Απαράδεκτο εμπαιγμό της Εκκλησίας” στο θέμα του μαθήματος θρησκευτικών, υπερακοντίζοντας σε συντηρητισμό και την ίδια την ιεραρχία της εκκλησίας. Αν το’ξερα θα είχα βάλει κι έναν θεολόγο με γκρίζο χρώμα… με μαύρο ίσως.

Και κάτι άλλο άσχετο: ο τίτλος της ανάρτησης αυτής είναι Γκραφίτι, όπως είναι ο σωστός τονισμός, και όχι Γκράφιτι όπως το βλέπουμε παντού. Καμμία σχέση με το “ιμείς γράφιμι, ισείς γράφιτι… κλπ”


Ζέστη πάλι και μισοχάζευα ελαφρώς πως ζαβλακωμένος και σκεφτόμουνα πως η Συμφωνική των Τζιτζικιών είχε πια συμπληρωθεί, αφού μέχρι πριν λίγο παρουσίαζε κάποια κενά. Κι ύστερα δεν ξέρω πώς, κάτι που δεν τό’χα ξαναπροσέξει, πεταγόταν κάπου κάπου ένα σολίστας -τενόρος μάλλον- ένας τζίτζικας διαφορετικός που για λίγο ξεχώριζε απο την συγχορδία της ορχήστρας. Κι ενώ τα σκεφτόμουνα αυτά και τελείως άσχετα μού’ρθε στον νού ένα ποίημα του Καβάφη. Έτσι, ουρανοκατέβατα που δείχνει νομίζω την τρικυμία που επικρατεί πολλές φορές στο ανθρώπινο κρανίο- το δικό μου τουλάχιστον. Το παραθέτω:

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ, 200 π.Χ

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.


Δημοσιεύτηκε πρόσφατα η προκύρηξη ενδιαφέροντος συμμετοχής στο 2ο Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ρόδου.
Έγραφα πέρσι τέτοια εποχή οτι θα περίμενε και θα επιθυμούσε κανείς τέτοιου είδους πολιτιστικές εκδηλώσεις να πηγάζουν ως ιδέες και ως υλοποίηση απο κάποια απο τις διάφορες βαθμίδες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η στήριξη και η ανάδειξη του πολιτισμου, της ντόπιας πολιτιστικής παραγωγής είναι όχι απλά αρμοδιότητα μα και καθήκον τους. Αντίθετα όμως, χρειάστηκε η ιδιωτική πρωτοβουλία, το όραμα ενός ανθρώπου -για τον Τάκη Βούη λέω- για να πραγματοποιηθεί κάτι που πολλά χρόνια τώρα οι διάφορες αρχές δεν σκέφτηκαν, αδιαφόρισαν ή δεν θέλησαν να κάνουν.
Η ανάγκη της δημιουργίας μόνιμων πολιτιστικών θεσμών συζητιέται χρόνια τώρα, χωρίς όμως αποτέλεσμα αφού, αν με ρωτάτε, πολιτισμός δεν είναι η μια ή δυο ή τρείς παρουσίες κάποιων καλλιτεχνών κάθε καλοκαίρι, όσο καλοί και ευπρόσδεκτοι να είναι αυτοί. Ο πολιτισμός δεν περιορίζεται στην τέχνη, είναι τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς, καθημερινός τρόπος ζωής τελικά, η καθημερινή συμμετοχή στην αναβάθμιση του συλλογικού πολιτιστικού επιπέδου και της κοινωνικής συνείδησης.
Και τέλος, έτσι στα γρήγορα, η στήριξη, η προβολή και προώθηση των ντόπιων καλλιτεχνών -και ιδιαίτερα των νέων- θα έπρεπε να αποτελεί πρωτεραιότητα των τοπικών αρχόντων και αρχών.
Είμαστε βέβαιοι πως με την περσινή εμπειρία -κάθε αρχή και δύσκολη,ε – το φετινό φεστιβάλ θα είναι ακόμα καλύτερο. Ας το στηρίξουμε με την συμμετοχή μας και μ’ οποιον άλλον τρόπο ο καθένας μας μπορεί. Το αξίζει.