Μια μέρα σαν και σήμερα πριν 120 χρόνια, 14 Ιανουαρίου 1898, πέθαινε ο Charles Lutwidge Dodgson, ο γνωστός μας Lewis Carroll. Άγγλος συγγραφέας, μαθηματικός, Αγγλικανός διάκονος, φωτογράφος. Γνωστός κύρια για την “Αλίκη στην χώρα των Θαυμάτων” και την συνέχειά του, το “Μέσα απο τον καθρέφτη”, όλα εξαιρετικά δείγματα της “λογοτεχνικής ανοησίας”.
Υπέφερε από σπάνια νευρολογική πάθηση που προκαλεί περίεργες φαντασιώσεις και επηρεάζει το οπτικό μέγεθος των αντικειμένων. Κάνει τον πάσχοντα να αισθάνεται μεγαλύτερος ή μικρότερος απ’ ό,τι πράγματι είναι – πράγμα που αποτελεί και το σημαντικότερο θέμα των βιβλίων του. Η πάθηση, που ανακαλύφθηκε το 1955 απο τον John Todd, ονομάστηκε αργότερα “Σύνδρομο της Αλίκης στην Χώρα των θαυμάτων”.
Δεν θα μπορούσα να μην ψάξω την σχέση του διάσημου και αγαπητού συγγραφέα με την κουζίνα και το φαγητό. Παραθέτω λοιπόν μια συνταγή, εμπνευσμένη απο την “Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων”. Από το εξαντλημένο τώρα βιβλίο THE ALICE IN WONDERLAND COOKBOOK: A CULINARY DIVERSION, του John Fisher

ΚΕΪΚ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
450 γρ. αλεύρι- 230 γρ. βούτυρο- 120 γρ. μαύρες σταφίδες- 120 γρ. τριμμένο φλούδι πορτοκάλι ή/και λεμόνι- 90 γρ. ξανθές σταφίδες- 200 γρ. μαύρη ζάχαρη- 2 κουταλάκια μπέικινγκ πάουντερ- 3 αυγά- 1 κουταλάκι διάφορα μπαχαρικά- γάλα

Χτυπάμε βούτυρο και ζάχαρη μέχρι να γίνουν αφράτα
Σιγά σιγά προσθέτουμε τα αυγά χτυπώντας ταυτόχρονα
Στο μίγμα προσθέτουμε κοσκινίζοντας σιγά σιγά και ανακατεύοντας συνέχεια το αλεύρι και το μπέικινγκ πάουντερ
Προσθέτουμε τα φρούτα και τα μπαχαρικά
Το μείγμα πρέπει να είναι αρκετά ρευστό ώστε να τρέχει απο το κουτάλι. Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο γάλα
Καλύπτουμε με χαρτί ζαχαροπλαστικής έν ταψί για κέικ περίπου 20 εκ διάμετρο και εκεί βάζουμε το μείγμα μας.
Ψήνουμε στους 150 C , για δυο τρεις ώρες
Δοκιμάζουμε με οδοντογλυφιδα αν είναι ψημένο, τρυπώντας στο κέντρο. Εάν η οδοντογλυφίδα είναι καθαρή χωρίς ζύμη κολλήμένη πάνω της το κέικ είναι έτοιμο. Το τοποθετούμε σε σχάρα να κρυώσει
Το κόβουμε πρώτα και ύστερα το προσφέρουμε

ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο

Charles Lutwidge Dodgson, better known by his pen name Lewis Carroll died 120 years ago on a day like today, 14 January 1898. English writer, mathematician, logician, Anglican deacon, and photographer. His most famous writings are Alice’s Adventures in Wonderland and its sequel Through the Looking-Glass, examples of the genre of literary nonsense.
Lewis Carroll is so well known that I don’t think it is necessary for me to say much more. However, I could not but explore his relation to cooking and eating. So, here’s a recipe from, the now out of print, THE ALICE IN WONDERLAND COOKBOOK: A CULINARY DIVERSION, by John Fisher

LOOKING GLASS CAKE
1 pound flour- 1/2 pound butter- 4 ounces currants- 4 ounces mixed peel- 3 ounces raisins- 1/2 pound castor sugar- 2 teaspoons baking powder- 3 eggs- 1 teaspoon mixed spice- milk

1. Cream butter and sugar until fluffy.
2. Beat eggs and whisk gradually into the creamed mixture.
3. Sift flour and baking powder and fold into the mixture by degrees.
4. Finally mix in fruit and spice.
5. The mixture should now be of such a consistency that it will drop easily from the spoon. Add milk only if necessary.
6. Turn into a cake tin approximately 7 ó inches in diameter lined with
greaseproof paper.
7. Bake for 2-3 hours in a slow oven at 300 degrees Fahrenheit, Gas Mark 2.
8. Test with a skewer to see if cooked. Insert it in the centre. If it comes out clean, the cake is ready to be placed on a wire rack to cool.
9. Cut it first and hand round afterwards.


Για όσους γεννήθηκαν μετά το 1960 ίσως να μη λέει πολλά… ίσως να μην λέει και τίποτα, αν και δεν μπορώ να το φανταστώ. Για τους παλαιότερους όμως η Joan Baez υπήρξε η μεγαλύτερη, η δυνατότερη γυναικεία φωνή της δεκαετίας του ’60, μα και για πολλά χρόνια μετά. Υπήρξε η γυναικεία φωνή μιας περιόδου συνταρακτικής που σημάδεψε την μεταπολεμική ιστορία: Ο πόλεμος του Βιετναμ, η αμφισβήτηση και ο ξεσηκωμός της νεολαίας και των φοιτητών κι απ’ τις δυό μεριές του Ατλαντικού, ο πόλεμος της Αλγερίας, η Σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, η χούντα της Αθήνας, η κρίση στην Κούβα, το Kent State, η δολοφονία του Κένεντυ, οι Μαύροι Πάνθηρες, ο Γαλλικός Μάης, ο Μάρτιν Λούθερ Κίγκ και ο αντιρατσιστικός αγώνας στις ΗΠΑ, ο πολιτικοποιημένος φεμινισμός, οι δικτατορίες της Ν. Αμερικής, τα απελευθερωτικά κινήματα της Αφρικής, οι χίπις, τα κοινωνικά κινήματα για ίσα δικαιώματα… Κι η Joan Baez η φωνή της αντίστασης, της διαμαρτυρίας, της καταγγελίας, επι δέκα, δεκαπέντε, είκοσι χρόνια.
H Joan Baez γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 9 Ιανουαρίου 1941. Χρόνια πολλά Τζόαν!

-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-O-

It might not mean much to those born after 1960… it might mean nothing at all. But, for those older Joan Baez is the greatest, the strongest female voice of the 60s and even for many years beyond that. She is the female voice of a period that shook the post war history of the world: the Viet Nam war and the mobilization of students against it on both sides of the Atlantic, the independence war of Algeria, the Soviet invasion of Czechoslovakia, the dictatorship in Greece, the Cuban crisis, the events at Kent State, the assassination of J.F.K., the Black Panthers, the French May, Martin Luther King and the struggle against racial segregation in the US, the politicization of the feminist movement, the South American dictatorships, the liberation and independence movements in Africa, the hippies and the social movements for equal civil rights… And Joan Baez, the voice of resistance and of protest for ten, fifteen and more years.
Joan Baez was born on a day like today, 9 January 1941. Happy birthday, Joan!

Joan Baez, “The answer is blowing in the Wind”


1818. Ήταν παραμονή των Χριστουγένων στο μικρό χωριουδάκι Oberndorf, στην σημερινή Αυστρία. Στην εκκλησιά του χωριού, ο εφημέριος Joseph Mohr, που είχε γράψει τους στίχους, και ο δάσκαλος και οργανίστας Franz Xaver Gruber, που είχε γράψει την μελωδία, τραγούδισαν για πρώτη φορά το Χριστουγεννιάτικο τραγούδι “Stille Nacht”.
Το τραγούδι έχει μεταφραστεί και τραγουδιέται σε 140 γλώσσες, “Αγια Νύχτα” στα Ελληνικά. Το Silent Night με τον Bing Crosby στα Αγγλικά, είναι το τρίτο σε πωλήσεις τραγούδι στον κόσμο.

====================================================================

1818, Christmas Eve in the small town of Oberndorf, in today’s Austria. In the town’s church the young priest Joseph Mohr, who had written the lyrics, and the schoolmaster and organist Franz Xaver Gruber, who had written the music, performed for the first time the carol “Stille Nacht” – Silent Night.
The carol has been translated into about 140 languages and the version sung by Bing Crosby is the third best-selling single of all-time.


Το σημερινό είναι κατά κάποιο τρόπο συνέχεια του χθεσινού κι ελπίζω να μη βαρεθήκατε να με διαβάζετε. Μπορεί η ιστορία να είνα παλιά μα έχει κατά την γνώμη μου άμεση σχέση με το σήμερα, με το πως διαχειριζόμαστε το περιβάλλον και την πολιτιστική κληρονομιά μας, για το πώς βλέπουμε αυτό που αποκαλείται “ανάπτυξη” και το όραμα, αν έχουμε, για τούτον τον τόπο και για το πώς το υπερασπιζόμαστε.
Ήταν λοιπόν τέτοιες ακριβώς μέρες, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1972, που η χούντα είχε ανακοινώσει την πρόθεση να κατεδαφίσει όχι μόνο τον ΝΟΡ αλλά και το ΕΛΛΗ και το Ξενοδοχείο των Ρόδων και να δημιουργήσει στην θέση τους ένα συμπαγές παραλιακό τοίχος απο πολιόροφα ξενοδοχεία. Όπως λέγαμε χθές, η λαϊκή αντίδραση που καταδίκαζε την απόφαση αυτή ήταν άμεση, με την συλλογή υπογραφών. Οι 56 υπογραφές που τελικά συλλέχτηκαν ακούγονται ίσως αστείες σήμερα που ο καθένας μπορεί να μαζέψει όσες θέλει. Ας αναλογιστούμε όμως πως την εποχή εκείνη ακόμα και η συνάθροιση περισσοτέρων των τριών (3) ατόμων απαγορευόταν δια χουντικού ροπάλου. Χαραχτηριστική ήταν, θυμάμαι, η αντίδραση του νομάρχη/γκαουλάιτερ Αλαμάνου που δεν μπορούσε να χωνέψει οτι κάποιοι τόλμησαν κάτω απο τη μύτη του να κάνουν τέτοιο πράγμα. Τον θυμάμαι να ωρύεται σε άπταιστη καραβανάδικη καθαρεύουσα, λες και είχε φοιτήσει στο σχολείο του Μπόστ, και να κατακεραύνωνει τους “αγρεύοντες καλαισθησίαν ανα τας ρύμας και τα πεζοδρόμια της πόλεως”. Έτσι.
Είναι άξιο να σημειωθεί πως ο κατάλογος των υπογραφών αποτελεί ένα WHO IS WHO, από την συντηρητική Δεξιά μέχρι και το έτσι κι αλλοιώς παράνομο τότε ΚΚΕ, ένα γεγονός λαϊκής ομοψυχίας που απο τότε αποτελεί το ζητούμενο σε μια σειρά απο κρίσιμα θέματα.
Αν και τελικά μπροστά στην γενική κατακραυγή τα σχέδια της χούντας σχετικά με “ΡΟΔΩΝ”, “ΕΛΛΗ”, “ΝΟΡ” δεν προχώρησαν, την ίδια στιγμή ένα άλλο έγκλημα συνετελείτο σε βάρος του τοπίου της Ρόδου, που επίσης αποτέλεσε αντικείμενο της διαμαρτυρίας των 56. Έγινε τόσο ξαφνικά και με τόση ταχύτητα που δεν δόθηκε περιθώριο για καμιά είδους άλλη αντίδραση κάτω απο τις συνθήκες. Μέσα σε μια νύχτα σχεδόν, η υπέροχη δενδροστοιχία, απο κυπαρίσσια που ένωναν τις κορυφές τους πάνω απο τον δρόμο σχηματίζοντας ένα είδος αψίδας, που ξεκινούσε απο το Κορακόνερο κι έφτανε στην Καλλιθέα είχε καταστραφεί προκειμένου να διαπλατυνθεί ο δρόμος.
Παραθέτω φωτοτυπία από σχετικό άρθρο του Γ. Ζαχαριάδη με σκίτσα δικά μου, απο το ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 24 Δεκεμβρίου 1972.

 


Μακροσκελές το σημερινό, χωρίς εικόνα, μα αξίζει νομίζω τον κόπο. Το γεγονός στο οποίο αναφέρεται ξεκίνησε στις 19.12.1972, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 45 χρόνια. Σχετικά, παραθέτω αυτούσιο άρθρο του καλού φίλου Γιώργου Ζαχαριάδη, στην εξ ισου φίλτατη ΡΟΔΙΑΚΗ. Δεν ζήτησα την άδειά τους μα πιστεύω θα με συγχωρήσουν. Πάμε λοιπόν:

Εφημεριδα Η ΡΟΔΙΑΚΗ
Πέµπτη, 23 Δεκεµβρίου 2010

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ «ΡΟΔΩΝ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΕΛΛΗ»
Μια οµάδα συµπολιτών µας το 1972 έσωσε από την κατεδάφιση το ξενοδοχείο “Των Ρόδων» και το «Έλλη»!… Με την σφοδρή τους αντίδραση που εκδηλώθηκε ενυπόγραφα σε µια περίοδο δικτατορίας, απεισόβησαν ένα φρικτό έγκληµα σε βάρος της Ρόδου που είχε αποφασίσει η χούντα. Και τελικά ανάγκασαν τους συνταγµατάρχες να κάνουν πίσω και έτσι να γλιτώσουν από τις µπουλντόζες τα δύο αυτά µοναδικά κτίρια.
Βέβαια είχε προηγηθεί και ένα παρόµοιο χειρότερο σε σύλληψη στορικό και αισθητικό ανοσιούργηµα. Αφορά σχέδιο των στρατιωτικών στη Ρόδο λίγους µήνες µετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, που προέβλεπε την κατεδάφιση των κτιρίων του Μαντρακιού, γιατί τους θύµιζαν -όπως ισχυρίζονταν- την …φασιστική Ιταλία! Τα σχέδια έγιναν γνωστά στην Αρχαιολογία που µε κατάλληλους χειρισµούς απέτρεψε το έγκληµα αυτό…
Όµως οι στρατιωτικοί δεν το έβαζαν κάτω. Ήθελαν µε κάθε τρόπο να επιβάλλουν τη δική τους αισθητική , αγνοώντας κάθε ιστορικό στοιχείο της Ρόδου και έχοντας σαν πρότυπο τα κτίρια και την τσιµεντοποίηση της Αθήνας. Έτσι ξεκινώντας την εκτέλεση οδικών έργων, έκαναν διαπλατύνσεις κόβοντας δέντρα, όπως έγινε και στον πανέµορφο δρόµο της Καλλιθέας που έκοψαν τα κυπαρίσσια και από τις δύο πλευρές, αντί να προβλεφθεί η διάσωση τους, πράγµα που µπορούσε να γίνει µε µικρή αύξηση του προϋπολογισµού του έργου.
Αλλά, το µεγάλο έγκληµα ήταν αυτό που σχεδίαζαν για την «αξιοποίηση» της παραλίας που προέβλεπε την κατεδάφιση του ξενοδοχείου των «Ρόδων» και του «Έλλη»!…Ήταν η περίοδος που ο ΕΟΤ είχε παραχωρήσει στο Δήµο Ρόδου τα δύο αυτά κτίρια, µε την προϋπόθεση να τα κατεδαφίσει! Μάλιστα είχε ανατεθεί η εκπόνηση των σχεδίων σε τρεις νέους αρχιτέκτονες, τον Γιώργο Ανδριωτάκη, τον Γιώργο Χατζηκωνσταντίνου και τον Κυριάκο Μπαλαλή, που όµως αρνήθηκαν να αναλάβουν το έργο γιατί διαφωνούσαν κάθετα µε την κατεδάφιση του «Ρόδων» και του«Έλλη»
Έτσι το έργο ανετέθη σε αρχιτέκτονα από την Αθήνα, αλλά δεν προχώρησε, γιατί εκδηλώθηκε µια έντονη αντίδραση 56 συµπολιτών µας, µε ένα ενυπόγραφο κείµενο που δηµοσιεύτηκε στη «Ροδιακή» στις 19 Δεκεµβρίου 1972, δηλαδή πριν 38 χρόνια .
Η σύνταξη του κειµένου έγινε λίγες µέρες νωρίτερα σε συνάντηση οµάδας συµπολιτών µας που πραγµατοποιήθηκε στο σπίτι του αρχιτέκτονα Γιώργου Ανδριωτάκη επί της οδού τότε Βασιλόπαιδος Μαρίας απέναντι από το τουρκικό προξενείο. Στη συνάντηση αυτή ήταν ακόµη παρόντες ο σκιτσογράφος Βαγγέλης Παυλίδης, ο Νίκος Καρπαθίου, η σύζυγος του Έφη Μαλτέζου, ο Νίκος Βασιλαράς, ο Αποστόλης Κορονέλος, ο Γιάννης Πανάγος, ο υπογράφων και άλλοι, ενώ κάτω στο δρόµο φύλαγε «τσίλιες» ο Λευτέρης
Καβαλιέρος!

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
Το κείµενο που συντάχθηκε ανέλαβαν να το περιφέρουν σε άλλους συµπολίτες µας που µε µεγάλη προθυµία το υπέγραψαν και δηµοσιεύτηκε στη «Ροδιακή» στις 19 Δεκεµβρίου. Το κείµενο ανέφερε τα εξής:

Οι υπογεγραµµένοι Ρόδιοι και λοιποί κάτοικοι Ρόδου, από αγάπη και ενδιαφέρον για τον τόπο μας µε συνείδησι του παρελθόντος και ανησυχίαν δια το µέλλον του, υψώνουν φωνήν διαµαρτυρίας δια την από ετών συνεχιζόµενην και ολοέν εντεινόµενην καταστροφή του τοπίου και των φυσικών καλλονών του νησιού. Ελπίζοντες ότι έστω και αργά θα ληφθούν µέτρα δια την περίσωσιν του ότι απέµεινεν.
Διαµαρτύρονται και ζητούν
– Να σταµατήσει το ξερίζωµα των δέντρων και του πράσινου γενικά. Τις ηµέρες αυτές
συντελείται η παντελής καταστροφή της «Καλιθέας» και η µετατροπή της σε σεληνιακό τοπίο µε το ξερίζωµα των δέντρων προκειµένου να διαπλατυνθεί η υπάρχουσα δηµόσια οδός.
– Να σταµατήσει κάθε ενέργεια δια την κατεδάφισιν του ΕΛΛΗ και του ξενοδοχείου ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ διότι θεωρούν την αρχιτεκτονική τους άρρηκτα και σφικτά δεµένη µε το τοπίο και την ανάπτυξιν του Ροδιακού τουρισµού.
-Και ζητούν από όλους τους Ρόδιους επιστήµονες, καλλιτέχνες και γενικά από όλους όσοι πραγµατικά ενδιαφέρονται για τον τόπο τους να επιδείξουν κάθε ενδιαφέρον δια την διάσωσιν του τοπίου».

Το ιστορικό αυτό κείµενο υπέγραψαν οι εξής (µε αλφαβητική σειρά):
– Αρνάς Αλέξανδρος, γενικός αντιπρόσωπος- Αραπούδης Αντώνης, φοιτητής ΑΣΟΕΕ- Ασπράκης Γεώργιος του Β. έµπορος- Ασπράκης Νικόλαος, φοιτητής- Αντωνιάδης Αντώνης, έµπορος- Αντωνιάδης Βασίλης, χρυσοχόος- Αγγέλου Δηµήτρης, χρυσοχόος- Αγγέλου Μιχαήλ, χρυσοχόος- Ανδριωτάκης Γεώργιος, αρχιτέκτων- Αχιολάς Σπύρος, ιδιωτικός υπάλληλος- Βασιλαράς Νικόλαος, χρυσοχόος- Βεργωτής Ζαχαρίας, πτυχιούχος πολιτικών επιστηµών- Βενετσιάνος Γεώργιος ,έµπορος- Γεωργίου Πάτροκλος, ξενοδόχος- Διακονικόλας Γεώργιος, έµπορος- Καρπαθίου Νίκος, οικονοµολόγος- Κατσαρίδης Ιωάννης, πολιτικός µηχανικός- Καβαλιέρος Ελευθέριος, οικονοµολόγος- Καραβοκυρός Φωκίων , ξενοδοχοϋπάλληλος- Κανταρζόγλου Γεώργιος, έµπορος- Κορονέλλος Απόστολος, εµπορικός αντιπρόσωπος- Λουιζίδης Μιλτιάδης, οδοντίατρος- Μαλτέζος Νίκος, έµπορος- Μαλτέζου Έφη ,λογίστρια- Μιχαηλίδης Γεώργιος, φοιτητής ΟΠΕ- Μαρκουλής Αναστάσιος, φαρµακοποιός- Νταργάκης Εµµανουήλ, µηχανολόγος-ηλεκτρολόγος- Νισυρίου Νίτσα, σχεδιάστρια- Νεοφύτου Κώστας, βιοµήχανος- Νεοφύτου Αντώνιος, δικηγόρος- Νικολιδάκης Βασίλειος, χρυσοχόος- Παυλίδης Σάββας, τέως οικονοµικός έφορος- Παυλίδης Βαγγέλης, ζωγράφος- Πατούνας Στέργος, βιοτέχνης- Ποντίκας Ιωάννης, έµπορος- Πλάτσης Γεώργιος, µηχανικός ψυγείων- Ποντίκας Νικόλαος, έµπορος- Παρασκευάς Παναγιώτης, ασκούµενος δικηγόρος- Παπαιωάννου Ιωάννης, οικονοµολόγος- Παπαιωάννου Ηρακλής, τουριστικός επιχειρηµατίας- Παπανικολάου Γεώργιος, χρυσοχόος- Παπανικήτας Νίκος, ασκούµενος δικηγόρος- Παπανικήτα Μαίρη, καθηγήτρια αγγλικής- Πανηγύρη Παρασκευή, επιχειρηµατίας- Σαρρής Κωνσταντίνος, ασκούµενος δικηγόρος- Σακελλαρίδης Γεώργιος, φοιτητής Ανωτάτης Εµπορικής- Σωτηράκης Ιωάννης, ηλεκτρολόγος-µηχανολόγος- Φανουράκης Αργύρης, φαρµακοποιός- Φραράκης Θεόδωρος, τουριστικός πράκτωρ-Χατζηδηµητρίου Γεώργιος, βιοµήχανος.- Χρυσοχόος Βασίλειος, χειρουργός- Χατζηαντωνίου Αν. ξενοδοχοϋπάλληλος- Χρυσοβέργος Θεόδωρος, πρακτικός φαρµακοποιός- Χαρίτος Ιωάννης του Α. έµπορος- Χαλκίτου Άννα-Μαρία, σχεδιάστρια.

Και νέες διαµαρτυρίες
Την διαµαρτυρία των «56» ακολούθησαν και άλλα κείµενα, όπως αυτό της «Ροδιακής» στις 22 Δεκεµβρίου 1972 µε τίτλο «Ανησυχίες για την καταστροφή του περιβάλλοντος στη Ρόδο», όπως επίσης και ένα δικό µου ανάλογο ρεπορτάζ στο «ΒΗΜΑ» που δηµοσιεύτηκε στις 24 Δεκέµβριου µε σκίτσο του Βαγγέλη Παυλίδη.
Αυτά όλα προκάλεσαν την οργή του καθεστώτος και µάλιστα ο τότε νοµάρχης Αλαµάνος πραγµατοποίησε λίγες εβδοµάδες αργότερα ,λαϊκή συνέλευση στο «Παλλάς» κατά τη διάρκεια της οποίας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον των διαµαρτυροµένων, αλλά δεν τόλµησε να προχωρήσει στην κατεδάφιση του ξενοδοχείου των «Ρόδων» και του « ‘Ελλη» …Τα έσωσαν η τόλµη και το θάρρος των 56 Ροδιτών, σε µια περίοδο που όλα «τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά!…»