Ημέρες Πολυτεχνείου. Για όσους τις έζησαν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο οι μνήμες και τα μηνύματα είναι ακόμα ζωντανά – δεν είναι απλά μια πορεία, μια σημείωση σ’ ένα σχολικό βιβλίο ή ένα μουσειακό έκθεμα όπως τείνει να γίνει κι ούτε η ευκαιρία να ακουστούν οι πομφόλυγες των πολιτικών που, φεύ, κάποιοι απ’ αυτούς είχαν συμμετάσχει κιόλας στην εξεγερση. Ευτυχώς, μια μερίδα της νεολαίας μας που δεν λέει να το βάλει κάτω κρατάει ζωντανά τα μηνύματα και οράματα του αγώνα εκείνου.
Όμως η αρχή του τέλους της χούντας είχε ξεκινήσει πολύ πριν, η γραφή ήταν ήδη στον τοίχο. Έτσι, τον Φλεβάρη του ’73 το Πολυτεχνείο ξεσηκώνεται για πρώτη φορά κι η αστυνομία εισβάλει στον χώρο, ξυλοκοπάει, συλλαμβάνει και παραπέμπει 11 σε δίκη. Ύστερα απο λίγες μέρες θα ακολουθήσει η καταλήψη της Νομικής.
Φυσικά, ούτε λόγος για σκίτσο στην εφημερίδα. Ετούτο εδώ το έχω βέβαια ξαναδείξει: είναι το τελευταίο μου που δημοσιεύτηκε πριν επανέλθει η άμεση λογοκρισία.
===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===
These are the days that commemorate the 1973 uprising of the students of the Athens Polytechnic against the military dictatorship of colonel Papadopoulos.
For those who had participated in the uprising or just lived through those times the messages, the demands, the memories are still alive: they are more than just a demonstration, a paragraph in a school book, a museum exhibit and certainly not an occasion to listen to the meaningless words of the politicians some of which,alas, had participated in those events.
Still, the beginning of the end of the military junta had sounded much earlier. The writing was already on the wall. The first uprising of the Polytechnic took place in February 1973. The campus was then invaded by police forces who beat, arrested many and prosecuted 11 students. A few days later the students of the Law School of the University of Athens followed on the steps of the Polytechnic.
Naturally it was not possible to comment or report the events. The cartoon I post today I have shown before: it is the last published in the newspaper – TO VIMA, 9 February 1973- before the re-imposition of direct censorship. It shows the (A.E.I.), the Greek Universities.


Με μηνύματα ενότητας ορισμένων υποψηφίων, σιωπή από άλλους αλλά και σφοδρές αναταράξεις και διασπαστικές κινήσεις στο “Ποτάμι” έκλεισε ο πρώτος γύρος των εκλογών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.
Με προίκα το μεγαλύτερο μέρος των ψήφων του ΠΑΣΟΚ -του μεγαλύτερου και ιστορικότερου εταίρου της συμπαράταξης- πρώτη αναδείχτηκε η Φώφη Γενηματά. Στους ΠΑΣΟΚικούς ψήφους όμως -Βενιζελικούς κυρίως σύμφωνα με τους αναλυτές- βασίστηκε και ο δεύτερος Μίμης Ανδρουλάκης. Ο δευτερος γύρος θα αποτελέσει μια εσωπασοκική μονομαχία με την εκατέρωθεν τώρα αναζήτηση συμμάχων, με ό,τι αυτό σημαίνει. Ενδιαφέρον, ε!
Μένει να δουμε πόσο ισχυρή θα είναι στο μέλλον αυτή η ενότητα μιας εκλογικής συμμαχίας κομμάτων και ατόμων που – πέρα απο θολές γενικολογίες και αοριστίες- μέχρι τώρα δεν έχει διατυπώσει κοινό πρόγραμμα, θέσεις και στόχους, ούτε καν κοινή άποψη στο θέμα μιας μελλοντικής συνεργασίας με την ΝΔ.
Ίδωμεν.


Από τότε που ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την συγκρότηση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και ιδιαίτερα της εκλογής “αρχηγού” περισσεύουν οι δηλώσεις πως το νέο κόμμα αφήνει πίσω το παρελθόν και στήνεται πάνω σε βάση νέα, ηθική, διάφανη, χωρίς μηχανισμούς και φέουδα. Πρόσφατα μάλιστα η κυρία Γεννηματά διακύρηξε με έμφαση πως δεν θα επιτρέψει βαρόνους στον νέο φορέα της Κεντροαριστεράς.
Δεν μπορεί παρά να αγαλιάσει κανείς και να ανακράξει “Εύγε και ζήτω!”. Επιτέλους να ένα κόμμα σαν αυτό που όλοι ονειρευόμαστε – σ’ ό,τι αφορά τους βαρόνους τουλάχιστον (για να μην παρεξηγηθώ).
Ομολογώ όμως οτι προβληματίζομαι. Πρώτα γιατί οι “βαρόνοι” είναι κατά κάποιον τρόπο αυτοφυείς, γεννιούνται μέσα και κάτω απο συγκεκριμένες συνθήκες και νοοτροπίες και δεν ζητούν την άδεια κανενός, ούτε καν της κυρίας Γεννηματά. Πάνω σ’ αυτό, μαζί με τις δηλώσεις και τις εξαγγελίες, και ως στοιχείο απαραίτητο για την όποια αλλαγή, πολύ θα θέλαμε ν’ ακούσουμε κάποια αυτοκριτική, μια ανάλυση του πώς και γιατί το κάποτε κραταιό ΠΑΣΟΚ κατάντησε απολειφάδι του εαυτού του και πώς, πέρα απο τις γενικολογίες και τα ευχολόγια, πρόκειται να αποτραπεί στο μέλλον η εμφάνιση των περίφημων βαρόνων, των φανερών αλλά κι εκείνων που την έχουν στημένη στην γωνία περιμένοντας την ευκαιρία τους..

Τά παραπάνω γράφτηκαν πριν το τηλεοπτικό “debate”, όπως το αναφέρει η ΕΡΤ. Άκουσα όσο άντεξα, αρκετά όμως ώστε να επιβεβαιώσω τις παραπάνω απόψεις μου έτσι που να μη χρειαστεί να αλλάξω κάτι.


28 Οχτωβρίου. Ήταν μέρα γεμάτη σήμερα. Γεμάτη κόσμο, συζητήσεις, γνωριμίες, χειραψίες, αγκαλιές και φιλιά. Εκεί ο Πρόεδρος της Βουλής, εκεί ο περιφεριάρχης, ο δήμαρχος, βουλευτές, εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων. Για μένα όμως ήταν ιδιαίτερα μια μέρα γεμάτη με αναμνήσεις, με συγκίνηση.
Μιλάω για τα εγκαίνια του ανακαινισμένου Προξενείου της Ελλάδας στην διάρκεια της Ιταλοκρατίας, για το πατρογονικό μου σπίτι μ’ άλλα λόγια, εκεί που γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Χάρηκα και καμάρωσα να το βλέπω να πέρνει ζωή, έτσι που να συνεχίζει τώρα την ιστορική του πορεία όπως του αξίζει. Πίσω τώρα στην Λαχανιά και πολύ κουρασμένος όπως είμαι δεν θα γράψω παραπάνω.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

28 October.  It’s been a full day today, full of everything… people, discussions, meetings and introductions, handshakes, hugs and kisses. The chairman of the Parliament was there and also the Governor of South Aegean, and the Mayor of Rhodes, and members of the parliament and the armed forces. As for me it was a day full of memories and emotions.
Of course, I speaking about the inauguration of the newly restored building that was the Consulate of Greece during the years of the Italian occupation… in other words the house of the Pavlidis family, built by my great grand father, the house were I was born and grew up.
I was very happy and proud to se it acquiring the new life it deserves and to continue on its historical destiny. Back to Lachania now and tired as I am I will stop here at present.

NOTE: 28 October is a national holiday in Greece, the day that fascist Italy attacked Greece in 1940. It is also a special day for Rhodes and the Dodecanese: this year the 28 October also marks 70 years from the official reunification of the Dodecanese with Greece, after more than 700 years of foreign occupation.