Όχι, δεν είναι τίποτα σοβαρό, ούτε η ζέστη μ’ έχει βαρέσει στο κεφάλι ούτε τα μνημόνια που μας ρουφούν το αίμα. Έτσι όμως μού ‘ρχεται πότε πότε κι ασχολούμαι μ’ αυτό το είδος ποίησης/λογοτεχνίας που πολύ μ’ αρέσει.

Η βρυκολακιασμένη Νύφη
Henry Thomas Liddell

“Ήρθα, ήρθα και πάλι απο τον τάφο!
Γι’ αντάλλαγμα στο δαχτυλίδι που ‘δωσες,
την γαμήλια υπόσχεσή μου δέξου
πως είμαι δικιά σου κι είσαι δικός μου.”

Σαν πτώμα κείτονταν στην δύναμη του Δαίμονα απο κάτω
κι αυτή σε σάβανο τον τύλιξε.
Και στην καρδιά του κόλλησε τα χείλη
κι ήπιε απο το ζωντανό το αίμα, το ζεστό!

Και κάπου κάπου μουρμούριζαν τα πέτρινα χείλη,
“Ζεστό και μαλακό είν’ το κρεβάτι σου
μα αύριο σε πιο κρύο κρεβάτι θα ξαπλώσεις-
Το δικό μου θα ‘ναι το κρεβάτι, Άλμπερτ!”

(Μετάφραση δικιά μου, με την ανοχή σας παρακαλώ)

—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—

The Vampire Bride
Henry Thomas Liddell

“I am come – I am come! once again from the tomb,
In return for the ring which you gave;
That I am thine, and that thou art mine,
This nuptial pledge receive.”

He lay like a corse ‘neath the Demon’s force,
And she wrapp’d him in a shroud;
And she fixed her teeth his heart beneath,
And she drank of the warm life-blood!

And ever and anon murmur’d the lips of stone,
“Soft and warm is this couch of thine,
Thou’lt to-morrow be laid on a colder bed-
Albert! that bed will be mine!”


Ζέστη πάλι και μισοχάζευα ελαφρώς πως ζαβλακωμένος και σκεφτόμουνα πως η Συμφωνική των Τζιτζικιών είχε πια συμπληρωθεί, αφού μέχρι πριν λίγο παρουσίαζε κάποια κενά. Κι ύστερα δεν ξέρω πώς, κάτι που δεν τό’χα ξαναπροσέξει, πεταγόταν κάπου κάπου ένα σολίστας -τενόρος μάλλον- ένας τζίτζικας διαφορετικός που για λίγο ξεχώριζε απο την συγχορδία της ορχήστρας. Κι ενώ τα σκεφτόμουνα αυτά και τελείως άσχετα μού’ρθε στον νού ένα ποίημα του Καβάφη. Έτσι, ουρανοκατέβατα που δείχνει νομίζω την τρικυμία που επικρατεί πολλές φορές στο ανθρώπινο κρανίο- το δικό μου τουλάχιστον. Το παραθέτω:

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ, 200 π.Χ

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.


Διαβάζω στον Τύπο για την δίκη της Χ.Α. Μάρτυρας καταθέτει πως δέχτηκε επίθεση απο Χρυσαυγήτες επειδή, μέσα στο αυτοκίνητό του, άκουγε το τραγούδι “Αρνιέμαι”, σε μουσική Θεοδωράκη και στίχους Ι. Καμπανέλλη.
Ρωτάει η πολιτική αγωγή γιατί ενοχλήθηκαν οι νεο-ναζί από το τραγούδι του Καμπανέλλη για να απαντήσει ο μάρτυρας οτι ενοχλήθηκαν επειδή ο στιχουργός/ποιητής είχε κάνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία κι είχε γράψει κι άλλα αντι-ναζιστικά τραγούδια.
Ρωτά τώρα συνήγορος υπεράσπισης τον μάρτυρα: Αφού γνωρίζετε το επίπεδο του μέσου χρυσαυγίτη, είναι δυνατόν να ξέρει τον Καμπανέλλη;
Δεν ξέρω αν κάποιος δικαστής ή συνήγορος πολιτικής αγωγής έπεσε ξερός απο την προσπάθεια να αθωωθούν οι κατηγορούμενοι λόγω βλακείας και αγραμματοσύνης -συγχαίρω όμως την υπεράσπιση, κάτι θα ξέρουν αυτοί, ε;


10 του Μάρτη σήμερα, τα γενέθλιά μου. “Σκασίλα μας”, θα πείτε εσείς, “Σκασίλα μου” θα πω κι εγώ, μια και δεν έχω καταλάβει για τι ακριβώς γιορτάζουμε την επέτειο των γενεθλίων μας κι έτσι ετοιμαζόμουνα να γράψω τα συνηθισμένα. Εκείνο δηλαδή το αστείο του Steve McQueen απο τους “7 Υπεροχους”, όπου ένας έπεσε λέει απο τον 102ο όροφο του Empire State Building και καθώς πέφτοντας περνούσε ένα ένα τα πατώματα (…82…81…80…79…) έλεγε μέσα του: “Μέχρι εδώ καλά πάμε”.
Ψάχνοντας για κάτι πρωτότυπο να γράψω διαπίστωσα πως ήταν μια μέρα σαν και σήμερα, 10 Μάρτη 1920, που γεννιόταν ο Boris Vian. Συγγραφέας, ποιητής, μουσικός, τραγουδιστής, μεταφραστής, κριτικός, ηθοποιός, εφευρέτης, μηχανικός. Μυθική μορφή του μεταπολεμικού Παρισιού άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην πολιτιστική, την πνευματική ζωή της Γαλλίας. Η πρωτοποριακή μουσική του, η νουβέλες και οι γελοιογραφίες του εμπνέουν ακόμα, 59 χρόνια μετά τον θάνατό του.
Η νουβέλα του “J’irai cracher sur vos tombes” (Θα φτύσω στους τάφους σας) προκάλεσε αναστάτωση στους φιλολογικούς κύκλους και δέχτηκε επιθέσεις απο τους καλύτερους κριτικούς, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να φτάσει στην κορφή των μπεστ-σέλερ, το 1947.
“Le déserteur” (Ο λιποτάκτης) είναι ένα περίφημο αντιπολεμικό τραγούδι που πρωτοκυκλοφόρησε στις 7 Μαϊου 1954, στην διάρκεια της μάχης του Dien Bien Phu. Απαγορέυτηκε από την λογοκρισία και δεν επιτράπηκε μέχρι το 1962. Μεταφράστηκε και τραγουδήθηκε σε εφτά διαφορετικές γλώσσες. Στην δεκαετία του ’60 -στην εποχή μου- έγινε το σύμβολο του αγώνα ενάντια στον πόλεμο του Βιετ-Ναμ και του φοιτητικού ξεσηκωμού στην Γαλλία και στην Αμερική. Μεταξύ άλλων τραγουδήθηκε απο την Joan Baez και τους Peter, Paul and Mary.Η μετάφραση στα ελληνικά είναι δικιά μου και δεν διεκδικεί ποιητικές δάφνες.
Ακούστε την Joan Baez στον σύνδεσμο που ακολουθεί

———–οοο———–οοο ———–οοο———–οοο ———-οοο———–οοο ———–

10 March today and this is my birthday. Who cares!”, you might say. “Who cares!”, I say too, because I still don’t understand what it is exactly that we celebrate on this particular anniversary and actually I was ready to write the usual – the joke told by Steve McQueen in the “Magnificent Seven”, where this guy fell off the top of the Empire State Building. On his way down, as he passed by the floors one by one (…82…81…80…79…) he would say: “So far so good”.
Looking for something original to write I realized that it was on a day like today, 10 March 1920, that Boris Vian was born. Vehemently anti-militarist & pacifist, an extremely gifted writer and jazz musician and author. In 1947, his novel “I Shall Spit on Your Graves” became one of the best-selling titles of that year.
He is also the author of the song “Le déserteur” which was first sung in 1954. Subsequently, it was forbidden by the French censor to be sold or broadcast until 1962. It was later translated into English, Italian, Spanish, Swedish, Dutch, Catalan and Danish and then many other languages. In the United States, it was a major anti-war song by Joan Baez and Peter, Paul and Mary during the Vietnam War. After his death he became a hero to the ’68 student revolution, especially in France and the US.
Listen to Joan Baez in the following link: