Το καλοκαίρι μπήκε με φόρα. Αφόρητη η ζέστη σήμερα (Σάββατο) με 38 C στην σκιά και χωρίς πνοή αέρα. Όλα τα παράθυρα ανοιχτά μπας και κάνει λίγο ρεύμα, ανεμιστήρες εδώ κι εκεί. Ο Μαύρος χωμένος κάτω απο τους ασκινούς που κρατάνε ακόμα λίγη υγρασία απο το χθεσινό πότισμα και οι γάτες ξάπλα στις υγρές πλάκες τις βεράντας. Παλιοκατάσταση κι έρχονται και χειρότερα, λέει.
Πού διάθεση για σκίτσα και σχόλια!… Μόλις όμως άρχισε να γέρνει ο ήλιος καβαλήσαμε με τη Νοομι την Ματθίλδη (μηχανή για όσους δεν γνωρίζουν, και μην πάει ο νους στο κακό) και φουλάραμε κατά τον νοτιά να μας φυσίξει λίγο το τεχνιτό αεράκι που φτιάχνει η μηχανή. Καταλήξαμε στο Πλημμύρι – παρα θιν’ αλός, για όσους πάλι δεν γνωρίζουν. Ούζο δροσερό, χταπόδι στα κάρβουνα και λίγα λόγια καθώς παρακολουθούσαμε τα χρώματα να αλλάζουν σε στεριά και θάλασσα. Το ηλιοβασίλεμα να γίνεται όλο και πιο σκούρο κοκκινόχρυσο μέχρι που έφτασε η “μπλε ώρα”. Όλα, γη και θάλασσα, σε μύριες παραλαγές του μπλέ που όλο και σκουραίνανε καθώς κατέβαινε το σκοτάδι. Και τότε άρχισε να λάμπει σαν καθρέφτης η θάλασσα, σαν λυωμένο ασήμι, ενώ ο κόλπος και η παραλία γίνονταν όλο και πιο σκοτεινά.
Και νά σου τα ούζα κι ύστερα, όταν πια είχε σκοτεινιάσει, ήρθε κι η ψιλοκουβέντα για τούτο και για κείνο και τύχανε και κάποιο παλιόφιλοι σ’ ένα διπλανό τραπέζι μέχρι την ώρα να καβαλήσουμε και πάλι την Ματθίλδη. Κι ευτυχώς που η Ματθίλδη γνωρίζει καλά τον δρόμο για το σπίτι, αρκεί να της ψιθυρίσεις πού θέλεις να πας. Και μας πήγε… και τώρα γράφω.


5 Ιουνίου, Διεθνής Ημέρα Περιβάλλοντος από το 1974. Γιορτάζεται παγκόσμια απο 143 χώρες. Αυτές τις μέρες διάλλεξε ο Τραμπ για να ανακοινώσει, όπως είχε πει εδώ και καιρό, την απόσυρση των ΗΠΑ απο την Συνθήκη του Παρισιού για το κλίμα. ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ ΞΑΝΑ, είπε, κάτι που ήταν και το προεκλογικό του σύνθημα. Αυτό που δεν μας λέει είναι το πώς, αν και μπορεί κανείς να μαντέψει: Xρόνια τώρα, οι μεγάλες βιομηχανίες αντιστέκονται με νύχια και με δόντια στον έλεγχο τον εκπομπών εκείνων που δημιουργούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ο Τραμπ έχει δηλώσει πως οι αμερικανικές βιομηχανίες μειονεκτούν έναντι του ανταγωνισμού από την προσπάθεια που κάνουν για να μειώσουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Έχει απορρίψει τη θεωρία ότι η κλιματική αλλαγή προκαλείται από τον άνθρωπο και την έχει χαρακτηρίσει ανοησία. Έχει υποστηρίξει ότι οι Κινέζοι έχουν εφεύρει αυτή τη θεωρία προκειμένου να δημιουργήσουν προβλήματα στην αμερικανική βιομηχανία. Δεν χρειάζονται περιορισμοί λοιπόν…για να ξανα-γίνει η Αμερική μεγάλη.

ΟΗΕ και Ευρώπη δηλώνουν πως δεν θα χαλάσει δα κι ο κόσμος αν οι ΗΠΑ αποσυρθούν. Ο γ.γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες προειδοποίησε πως “ αντίπαλες χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό στη δράση για το κλίμα». Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για θέματα Ενέργειας, Μάρος Σέφκοβιτς διεμήνυσε ότι «η Ευρώπη είναι έτοιμη να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας». Μεγάλες κουβέντες, λέω εγώ, αν κρίνουμε απο τις μέχρι τώρα προσπάθειες και τα αποτελέσματα.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

5 June is World Environment Day, celebrated annually by more than 143 countries. It was a few days ago that Donald Trump chose to to announce that the Paris Climate Agreement, something he had promised to do some time ago. “We will make America great again” he said, repeating his election campaign slogan. What he doesn’t say is how exactly he is planning to do that, though it is not hard to guess: It’s been years now that the heavy industry resists by all means available the control of those emissions that create the global warming effect. Mr. Trump has declared that American industry is at a disadvantage in the world scene by trying to limit CO2 emissions. Trump has rejected the theory that global warming is man made, calling it nonsense. It is the Chinese who have invented the theory, he says, so as to create problems for American industry. It is then obvious how, according to Trump, America will be great again. The UN and the EU said that they will fill in the gap created by Trump’s decision. Big words, I say.

 

 


Ας πάμε για λίγο στον τόπο της φαντασίας, επιστημονικής ή όχι. Σκέφτομαι μερικές φορές πως σε κάποιον άλλο τόπο, σε κάποιαν άλλη ίσως εποχή του μέλλοντος, η ΔΕΗ θα μπορούσε να θεωρείται ως κάποιος απο τους θεούς ή ακόμα και Ο θεός: είναι αόρατη, πέρα απο εκεί που φτανει το ανθρώπινο χέρι, πανταχού παρούσα και παντοδύναμη αφού μπορεί να μας παρέχει ή και να μας αφαιρεί με το “έτσι θέλω” την ενέργεια εκείνη την τόσο απαραίτητη που καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό όχι απλά και μόνο την ποιότητα αλλά κι αυτήν την ίδια πολλές φορές την ζωή μας. Όλα αυτά μπορεί και τα κάνει όποτε και όπως θέλει, ανεξέλεγκτα, χωρίς να δείνει λογαριασμό και εξηγήσεις σε κανένα, χωρίς να μπορεί κανείς να ζητήσει τον λόγο, να διαμαρτυρηθεί, να βρει άκρη. Ηταν θέλημα θεού, θα σου πουν.
Σήμερα (χθές) το πρωϊ, για πολλοστή φορά, ο θεός ΔΕΗ μας έκοψε την ζωτική ενέργεια που λέγαμε παραπάνω. Έτσι ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, για τέσσερεις “μόνο” ώρες την φορά αυτήν, στον πιο ενεργό, τον πιο δραστήριο χρόνο της ημέρας μας. Χωρίς να σκεφτεί τους επαγγελματίες που την έχουν ανάγκη, τους Η/Υ και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές που μπορεί να καταστραφούν ή εκείνο το πολύ σημαντικό e-mail που θα έκλεινε μια μεγάλη δουλειά και που δεν έφυγε ποτέ στην ώρα του, τα ψυγεία και τους καταψύκτες, τους ασθενείς που η ζωή τους κρέμεται απο κάποιο μηχάνημα. Χωρίς την ανάγκη, την υποχρέωση θα έλεγα, να γίνει έγκαιρα μια προειδοποίηση εφόσον η διακοπή ήταν προγραμματισμένη, χωρίς κάποια εκ των υστέρων εξήγηση και μια συγγνώμη αν ήταν βλάβη- μια βλάβη όμως που συμβαίνει τόσο συχνα ωστε να έχει γίνει πια κανόνας. Ήταν θέλημα θεού κι ο θεός δεν δίνει εξηγήσεις, εξ ου και οι βουλές του είναι άγνωστες κατά το κοινώς λεγόμενο.
Για να πούμε και του στραβού το δίκιο πότε πότε ο θεός ΔΕΗ δημοσιεύει τις προγραμματισμένες διακοπές που πρόκειται να γίνουν. Ανακοινώσεις όμως που είναι τελείως ανεπαρκείς αφού προϋποθέτουν πως κάποιος διαβάζει εφημερίδα. Ας σημειωθεί λοιπόν εδώ πως στην Νότια Ρόδο δεν φτάνουν οι εφημερίδες, ούτε καν οι τοπικές. Δείγμα βέβαια της απαξίωσης της περιφέρειας, του υδροκεφαλισμού και της υπεροψίας του κέντρου. Ακόμα όμως κι αν είχαμε εφημερίδες, ποιός και πού θα τις διάβαζε, θεέ μου; Ο αγρότης που είναι στο χωράφι όλη μέρα, η γιαγιά που έβγαλε δεν έβγαλε το δημοτικό, ο μικροεπαγγελματίας που αγωνίζεται δώδεκα και δεκαέξη ώρες την ημέρα για να κρατήσει το μαγαζάκι του ανοιχτό; Για την Νότια Ρόδο μιλάω.
Τρόποι να ενημερωθεί ο κόσμος υπάρχουν: το κάθε χωριό έχει πίνακα ανακοινώσεων. Ανακοινώσεις μπορεί να μπουν και σε άλλα εμφανή σημεία, στο καφενείο, στην εκκλησία, στην στάση του λεωφορείου κλπ. κλπ. Αυτά όμως προϋποθέτουν πως ο θεός ΔΕΗ έχει συναίσθηση των ευθυνών του και πως ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο.
Το σκίτσο το έκανα πριν χρόνια καθώς έβλεπα τα αμέτρητα μαύρα παλούκια που φυτεύει όπου του κατέβει κι όπου τον βολεύει ο θεός ΔΕΗ, χωρίς την ελάχιστη προσπάθεια να ελαχιστοποιήσει την καταστροφή του πανέμορφου περιβάλλοντος του άμοιρου νησιού μας. Ναι, θεέ ΔΕΗ, περιβάλλον δεν είναι μόνο το δέντρο ή η θάλασσα. Υπάρχει κι αυτό που λέγεται αισθητική ρύπανση και σ‘ αυτό είσαι πρωταγωνιστής. Κάνοντας το σκίτσο σκέφτηκα πως έτσι ίσως θα γινόταν λίγο πιο ενδιαφέρουσα η θέα. Κι ύστερα, ονειροπαρμένος εγώ, σκέφτηκα πως με τόσες χιλιάδες κατάρτια και πανιά, ίσως να ξεκολλούσε κάποια στιγμή η Νότια Ρόδος και σαν ένα τεράστιο καταπράσινο καράβι να ξεκινούσε για ένα ταξείδι χωρίς τέλος, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, χωρίς θεό.


Όπως ήταν ήταν αναμενόμενο η μετέχοντες στην σύνοδο G7 δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν σε σχέση με την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της. Ο Τραμπ μάλιστα πήγε κι ενα βήμα παραπέρα μη υποστηρίζοντας την Συμφωνία του Παρισιού, που όμως οι ΗΠΑ έχουν υπογράψει.

Πολλά τα λεφτά. Πολλά τα κερδη για όποιους κερδίζουν απο την αλλόγιστη εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Πολλά τα λεφτα απο την καταστροφή του δάσους του Αμαζονίου, πολλά τα λεφτά απο την επικείμενη εκμετάλλευση του πετρελαίου στον Β. Πόλο, πολλά τα λεφτά για τον έλεγχο του φαινόμενου του θερμοκηπίου, πολλά τα λεφτά για να ελεγχθούν οι εκπομπές των αυτοκινήτων – κι ας κάνει την στενοχωρημένη η κυρία Μέρκελ. Εμείς να περάσουμε καλά κι ας κουρεύονται (για να μην πω κάτι άλλο) η επόμενες γενιές.

===================================================

As expected the G7 summit came to failed to agree a statement on climate change. The US has refused to recommit to the Paris accord, saying it will make a decision next week (?).

There is no surprise here. There’s a lot of money involved, a lot of money to be gained by exploiting –and destroying the environment. There’s a lot of money in the deforestation of the Amazon rain forest, a lot of money in the oil fields of Alaska and the N. Pole, a lot of money to be lost in controlling the greenhouse effect or the car emissions –even if Mrs Merkel declares her disappointmnt.

Well, those who gain will gain and who cares about the future generations.

 


Εδώ και δεκαετίες κάθε χρόνο τέτοια εποχή βλέπουν την δημοσιότητα πανομοιότυπες σχεδόν δηλώσεις Δημοτικών παραγόντων οτι τώρα ευπρεπίζεται η πόλη, καθαρίζονται πάρκα και παραλίες, συμαζεύεται η (ασημάζευτη) Παλιά Πόλη, μαζεύονται σκουπίδια και δεν ξέρω τι άλλο. Κι όλα αυτά επειδή, λέει, έρχονται οι τουρίστες. Έτσι μας λένε και τώρα.
Πολύ ωραία! Μόνο να χαίρεται μπορεί κανείς με τον ευπρεπισμό της πόλης. Και όλοι συμφωνούμε πως πρέπει να προσέχουμε τους επισκέπτες μας αφού έτσι που τα καταφέραμε ο τουρισμός απόμεινε να είναι ή μόνη μας “βιομηχανία” και πηγή εισοδήματος, έστω και εποχιακά. Αυτό όμως που παραξενεύει και, ομολογώ, με ενοχλεί είναι που όλα αυτά τα ωραία και καλά γίνονται επειδη όπως μας λένε έρχονται οι τουρίστες. Κι εγώ; Εσείς; Εμείς; Εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι δεν χρειαζόμαστε μια καθαρή πόλη; Δεν χρειαζόμαστε ένα ωραίο πάρκο, μια καθαρή παραλία, καθαρούς σκουπιδοτενεκέδες, ένα πεζοδρόμιο χωρίς τραπεζοκαθισματοαυτοκινητομηχανακοσκουτεράκια;
Είναι απογοητευτικό να ακούει κανείς απο την ίδια την Δημοτική του Αρχή πως η όποια φροντίδα είναι για χάρη κάποιου άλλου και μόνο απο σπόντα αγγίζει κι εμάς.
Θα αντιστρέψω λοιπόν αυτήν την “σπόντα”. “Κοντά στον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα”, όπου όμως “βασιλικός” πρέπει να είμαστε εμείς και “γλάστρα” οι τουρίστες κι όχι αντίστροφα. Εάν η πόλη μας ήταν πάντα περιποιημένη ΓΙΑ ΜΑΣ θα ήταν το ίδιο περιποιημένη και για τους τουρίστες. Και δεν θα χρειαζόντουσαν οι θριαμβευτικές, οι κατ’ έτος εποχιακές εξαγγελίες που λόγω επανάληψης έχουν καταντήσει ανούσιες και βαρετές.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

About this time every year it has become customary for the Municipality to announce that no effort is being spared to tidy up the city, to clean up parks and beaches, to put some order to the Old Town e.tc. e.t.c. because, we are told, the tourists are coming.
That’s fine! One can only be happy for the improvement of the city’s image and, of course, we all agree that we should take care of our visitors since we have managed to make tourism our only “industry”, our only source of income if only seasonal. What seems strange and, I admit, makes me angry is that that the reason for all this is the tourists. And how about me? How about you, how about US? Don’t we, the inhabitants of the city, need and deserve clean parks and beaches, empty garbage bins and pavements free of all sorts of bikes, motor bikes, chairs and tables and scooters?
It is disappointing to hear from our own municipality that all that care is for the benefit of someone else and that it only affects us as a side effect. Well, I’d like to see that relation reversed: let’s keep the city clean and tidy all year round. It would  then be clean and tidy for our visitors as well and – also important -we would be spared the pompous and meaningless announcements of the municipality.