Σίγουρα θα υπάρξουν σχόλια για τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών… όταν όμως κατακάτσει ο πρώτος κουρνιαχτός.
Για την ώρα, καθώς το ακροδεξιό AfD κάνει θεαματική εμφάνιση, αρκεί αντί άλλου σχολίου ένα σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη. Είναι ένα απο τα σκίτσα που η αξιότιμη Catherine Bearder, κοσμήτορας της Ε.Ε. υπεύθυνη για εκθέσεις, λογόκρινε και απέρριψε απο την σχεδιαζόμενη στις Βρυξέλλες έκθεση Ελλήνων και Γάλλων σκιτσογράφων, με τίτλο «EU turns 60: A Cartoon Party». Η κοσμήτορας/λογοκριτής βασίστηκε λέει σ’ εναν κανονισμό που αποκλείει τα φιλοναζιστικά ή προσβλητικά προς την Ε.Ε. σχόλια και εικόνες.
Ακολούθησε τότε μια επιθετική και αντισυναδελφική αρθρογραφία σε ορισμένα ελληνικά ΜΜΕ, με στόχο την έκθεση και με υποτιμητικά για τους έλληνες γελοιογράφους σχόλια. Με αυθαίρετα και ανακριβή επιχειρήματα, με διαστρέβλωση της αλήθειας, η λογοκρισία της Ε.Ε. μετονομάστηκε σε “επιλογή” (Φαίνεται πως και η χούντα επιλογή έκανε όταν λογόκρινε σχόλια, σκίτσα και ιδέες). Επιλογή λοιπόν, σαν την επιλογή που ο καθένας μας θα έκανε για τους πίνακες που θα κρεμάσει στο “σαλόνι” του, λέει ο αρθρογράφος. Μόνο που το “σαλόνι” ούτε του κύριου αρθρογράφου ούτε της Catherine Bearder είναι αλλά ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΟΛΩΝ ΜΑΣ.
Το λογοκριμένο σκίτσο, φανερά αντιναζιστικό, που παρουσιάζει θαυμάσια την άνοδο της άκρας δεξιάς απ’ άκρου σ’ άκρο της Ευρώπης και ταιριάζει απόλυτα στα Γερμανικά αποτελέσματα, μόνο η κοσμήτορας της Ε.Ε. και ο κυριος αρθρογράφος δεν το κατάλαβαν. Βλακεία; Τύφλα; Ελλειψη χιούμορ; Κάποια πολιτική σκοπιμότητα; Μάλλον μια σαλάτα με λίγο απ’ όλα αυτά… και πολλή, πάρα πολλή χολή.

Υ.Γ. Ενας σκιτσογράφος δεν μπορεί παρά να χαίρεται όταν η εξουσία ενοχλείται, σημάδι πως πέτυχε τον στόχο του. Το ίδιο κι όταν ενοχλούνται τύποι σαν τον κύριο αρθρογράφο.

Διαβάστε σχετική ανακοίνωση της Λέσχης Ελλήνων γελοιογράφων εδώ:
http://www.iporta.gr/zoikaieyzin/item/12608-lesxi-geloiografon-i-alitheia-gia-ti-logokrimeni-ekthesi-sto-evrokoinovoylio

livepage.apple.comhttp://www.verena.gr/content/ανακοίνωση-της-λέσχης-ελλήνων-γελοιογράφων-σχετικά-με-ανακριβή-δημοσιεύματα-για-την

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

So, the German elections are over and done. There will for sure be plenty of analyses and comments, but after the first dust is settled down.
For the time being, as the far-Right AfD has made a spectacular show, a cartoon of my colleague Panos Zacharis is comment enough. It is one of the cartoons that Mme. Catherine Bearder, E.U. Quaestor for Cultural and artistic events has censored and rejected from the planned exhibition of Greek and French cartoonists in Bruxelles, with the theme «EU turns 60: A Cartoon Party». The questor/censor based her decision on a rule that excludes pro-nazi and offensive to EU ideal comments and pictures.
The cartoon, obviously and undoubtedly anti-nazi, showing the rise of the far-right all over Europe, expresses accurately the results of the German elections. It is only Mme. Catherine Bearder, that “didn’t get it”. Is it stupidity? blindness? lack of humor? or some kind of political/ideological intention? Perhaps, it is a salad of all of the above ingredients.

P.S. Cartoonists can only be happy when “authority” and “establishment” are annoyed. It is only a clear sign they have hit their mark.

 


Πριν τέσσερα περίπου χρόνια ένας Έλληνας, ο Γιάννης Αντετοκούμπο, κατάφερε να φτάσει εκεί που φτάνουν μόνο οι καλύτεροι στον κόσμο. Κατάφερε να γίνει μέλος ενός κόσμου μυθικού, όνειρο χιλιάδων νέων στον κόσμο, το Αμερικάνικο επαγγελματικό μπάσκετμπολ. Γελάσαμε απο χαρά, ζητωκραυγάσαμε, κορδωθήκαμε όλοι απο περηφάνια καθώς ο Γιάννης ανέμιζε την Ελληνική σημαία στην καρδιά του Αμερικάνικου κάστρου που μόλις το ‘χε κατακτήσει.
Χαρήκαμε άραγε όλοι; Όχι βέβαια. Είναι κάποιοι που την Ελληνική σημαία την έχουν μόνο για να καμουφλάρουν μ’ αυτήν τα ρόπαλα και τα στειλιάρια, ανάξιοι και ανίκανοι να την τιμήσουν όπως ο Γιάννης Αντετοκούμπο. Είχε βγεί τότε ο Φύρερ των εν Ελλάδι νεο-Ναζί να γαυγίσει κάτι για χιμπαντζήδες και μαϊμούδες που, ε, μπάλα είναι κι άμα τους την πετάξεις θα την πιάσουν, λέει, χαρά στο πράγμα. Άναρθρες κραυγές του Φύρερ, λόγια όλο μίσος.
Τώρα, πριν λίγες μέρες, το γκραφίτι* του Αντετοκούμπο που κοσμεί το γήπεδο του Τρίτωνα -εκεί που πρωτόπιασε μπάλα του μπάσκετ ο Γιάννης- καταστράφηκε με την αναγραφή ναζιστικών συμβόλων με σπρέι. Έκπληξη; Καμιά. Η ιστορία του ναζισμού είναι η ιστορία βανδάλων και βανδαλισμών. Σε κάτι όμως θα συμφωνήσω με τον Φύρερ: ναί, είναι πολύ πιθανό ο χιμπαντζής να την πιάσει τη μπάλα. Μπορεί ακόμα να κάνει κωλοτούμπες και τσαλιμάκια και διάφορα καραγκιοζιλίκια και να γρυλίζει άναρθρα. Γιατί λοιπόν δεν φτιάχνουν ομάδα μπάσκετ οι Ναζί; Τα προσόντα τα έχουν.

*Γκραφίτι και όχι “γκράφιτι”, (όπως ιμείς γράφιμι, ισείς γράφιτι…)


Χωρίς κάποιο σκίτσο εποχής σήμερα αφού κάθε σχολιασμός ήταν τότε αδύνατος -εκτός κι αν ευλογούσε τους Ελλαδίτες και Κυπριους χουντικούς.
Παραθέτω τα πρωτοσέλιδα δυο εφημερίδων που αναγγέλουν θριαμβευτικά την ανατροπή του προέδρου της Κύπρου (έτσι, ανώνυμα και χωρίς άλλη ιδιότητα) και διαβεβαιώνουν πως η Ελλάδα “δεν αναμιγνύεται” στα εσωτερικά της Κύπρου.
Ανθολογώ και κάποιους τίτλους και δημοσιεύματα εφημερίδων των επόμενων ημερών που, θέλοντας και μη, παρουσίαζαν τα όσα υπαγόρευε η χούντα.

19 ΙΟΥΛΙΟΥ –Ο νέος πρόεδρος Ν. Σαμψών δήλωσε “… η ενέργειά μας ανελήφθη δια να αποτραπεί ο εμφύλιος πόλεμος… Επενέβημεν εν συνεργασία μετά των Κυπριακών ενόπλων δυνάμεων δια να παλινορθώσωμεν τα ανθρώπινα δικαιώματα (sic)…”
20 ΙΟΥΛΙΟΥ — Ο Κίσσινγκερ υπέρ του νέου καθεστώτος. Μήνυμα προς την Τουρκίαν: Αι ΗΠΑ δεν θα υποστηρίξουν τον ανατραπέντα πρόεδρον.

Έρχεται τώρα η εισβολή, ξημερώματα της 21 Ιουλίου. Οι εφημερίδες αναπαράγουν τους χουντικούς λεονταρισμούς και τις μπαρούφες:
21 ΙΟΥΛΙΟΥ — ΑΝΕΧΑΙΤΙΣΘΗΣΑΝ ΟΙ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΩΡΟΥΝ
Διάγγελμα του προέδρου τις δημοκρατίας (sic) Φαίδωνα Γκιζίκη: Θα αποδείξωμεν εις πάντα επιτιθέμενον το άφρον της ενεργείας του (Σ.Σ. Άφεριμ, γενναίε στρατηγέ!)
22 ΙΟΥΛΙΟΥ — ΑΠΟΚΡΟΥΕΤΑΙ ΕΠΙΤΥΧΩΣ Η ΕΙΣΒΟΛΗ. Η Ελλάς προειδοποίησε αυστηρώς την Άγκυρα (Σ.Σ. Κι όπου φύγει φύγει, οι Τούρκοι)
23 ΙΟΥΛΙΟΥ — Το ΑΠΕ μετέδωσεν την εσπέραν χθες την ακόλουθον κυβερνητικήν ανακοίνωσιν: Ξένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί, γνωστοί δια την ανθελληνικήν των τακτικήν διαστροφής της αληθείας, πλάθουν και μεταδίδουν ψευδείς ειδήσεις περί της εσωτερικής καταστάσεως εις την χώραν μας. Πρέπει να θεωρήται βέβαιον οτι αι ανθελληνικαί φήμαι προέρχονται ειδικώτερον απο εκείνους οι οποίοι διεψεύσθησαν εις τας προδοκίας των, κατόπιν της νίκης των Ελληνοκυπριακών ενόπλων δυνάμεων και του ηρωϊκού ελληνοκυπριακού λαού”.
Νίκη λοιπόν των “Ελληνοκυπριακών ενόπλων δυνάμεων και του ηρωϊκού ελληνοκυπριακού λαού” και σε επιβεβαίωση οτι τίποτα δεν τρέχει στο εσωτερικό της χώρας, την επόμενη μέρα ο φιλοχουντικός “Ελεύθερος Κόσμος” πανηγυρίζει ως έτερος χαμελαίων:
24 ΙΟΥΛΙΟΥ — ΗΛΘΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. ΑΙ ΕΥΧΑΙ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟΝ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ.
Αυτά τα λίγα για να θυμόμαστε. Και για τους εθνικόφρονες της δεκάρας, τους νεο-ναζί μελανοχείτωνες, “απόγονους των ηττημένων του 1945”, που μιλούν για “εντιμους και γενναίους αξιωματικούς” και με θράσος ανεμίζουν ακόμα και σήμερα την σημαία με την πουλάδα της χούντας.


Καμία έκπληξη δεν προκαλούν η αλητεία και οι τραμπουκισμοί της Χρυσής Αυγής στην Βουλή, ο καθένας μιλάει με την γλώσσα που ξέρει. Μια απορία μόνο στην οποία δεν περιμένω απάντηση, αφού έχει διατυπωθεί απο πάρα πολλούς, πάρα πολλές φορές, εδώ και πάρα πολλά χρόνια: Είναι άραγε τόσο αδύναμη η Δημοκρατία ώστε να μη μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι σε μια δράκα τραμπούκους; Γιατί τους βαϊλίζει; Γιατί δεν τους στέλνει εκεί που τους αξίζει, όπως κάνει εξάλλου με τον κάθε άλλον τραμπούκο;
Και μια θλιβερή διαπίστωση: Ας το δεχτούμε πως υπάρχουν πράγματι ανάμεσά μας κάποιοι που δεν είναι οι παραπλανημένοι που κάποια στιγμή θα μπορούσαν ίσως να δουν την πλάνη τους. Υπάρχουν κάποιοι που συνειδητά έχουν ως είδωλα τον Κασιδιάρη και του “ηττημένους του 1945” γενικά. Ας τους απομονώσουμε.

===================================================
The sight of the neo-nazi MPs behaving like thugs came as no surprise. I only have a question to which I expect no answer as it has been asked so many times before, by so many people: Is it our democracy so feeble as to not be able to defend herself against a band of thugs? Why are they not treated in the same way as any other thug?
A sad fact that we must accept is that there are indeed among us those few -or not so few- who are actually followers of “those defeated in 1945”. Let’s isolate them.

.


Να την θυμηθώ; Μα βέβαια, πρέπει.
21 Απριλίου 1967, Αθήνα. Οδός Δημοκρίτου, Κολωνάκι. Στην μιαν άκρη, γωνία με Σόλωνος, διαφημιστική εταιρεία “Τριάς”. Στην πάνω άκρη, γωνία Στρ. Δυνδέσμου, υπόγεια “γκαρσονιέρα” όπου διαμένει ο Βαγγέλης Παυλίδης, γραφίστας στην διαφημιστική εταιρεία.
Αγουροξυπνημένος, 07.30, παίρνω τον κατήφορο να πιώ τον καφέ μου στο γραφείο πριν έλθουν οι άλλοι. Στον δρόμο κάτι δεν μου πάει καλά: ησυχία παντού και ηρεμία αφύσικη… Σταματώ στον Αγ. Διονύσιο και κοιτάζω πάνω κάτω. Ψυχή στο δρόμο.  Μπας κι είναι Κυριακή, λέω, καμιά σχόλη και δεν το ξέρω, μπας και πηγαίνω άδικα μωρέ στη δουλειά;
Στην πολυκατοικία που είναι το γραφείο ο θυρωρός με το πιγούνι ακουμπισμένο στο χέρι.  «Κλειστά», μου λέει, «δεν έχει δουλειά σήμερα!».  «Και γιατί, παρακαλώ ;”.  «Έγινε επανάσταση, βάλε ραδιόφωνο ν’ ακούσεις». Ανεβαίνω στον τρίτο και βάζω ραδιόφωνο:

“Αντηχεί ο Γράμμος τα τραγούδια
ξημερώνει λευτεριά
ξανανθίζουν πάλι τα λουλούδια
και φυτρώνουν δάφνινα κλαρια…..”

Ταρατατζούμ, ταρατατζούμ, τρομπέτες και κλαπατσίμπαλα και περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός, σε όποιον σταθμό και να γυρίσεις. Βγαίνω στον δρόμο αλαφιασμένος μη ξέροντας πο; ακριβώς θέλω να πάω. Παίρνω την νεκρή απο κίνηση Σόλωνος και καταλήγω στο Σύνταγμα. Κι εκεί είδα. Την Βουλή περικυκλωμένη απο τάνκς. Από πίσω, κορδόνι στρατιώτες παρατεταγμένους με εφ’ όπλου λόγχη. Σε παράθυρα, μπαλκόνια και στέγες των γύρω χτηρίων να ξεπροβάλλουν κάνες πολυβόλων.
Και τότε ήρθε η οργή, η αγανάχτηση, η επιθυμία να φωνάξω, μα και το αίσθημα αδυναμίας μπροστά σ’ αυτό που έβλεπα.
Πήρα δρόμο κι έφυγα. Δεν χρειαζόταν να ρωτήσω τίποτα, αλλά και ποιόν να ρωτήσω; Μέρες τώρα οι φήμες για πραξικόπημα κυκλοφορούσαν στην πρωτεύουσα και δεν ήταν θέμα το “αν” αλλά το “ποιός και πότε”. Το μεσημεράκι, έρχεται το πρώτο διάγγελμα του Συνταγματάρχη Γ. Παπαδόπουλου: “… άτομα τα οποία θα χαραχτηρισθούν ως επικίνδυνα θα παραμείνουν υπο περιορισμόν. Εις αυτούς θα είπωμεν, είσθε πτώματα ωδωδότα και τυμπανιαία…”. Τελικά, οι συνταγματάρχες είχαν προλάβει τους στρατηγούς του βασιλιά.
Η συνέχεια είναι γνωστή… ή μήπως δεν είναι;  Εκτός απο κάποιους ανούσιους επετειακούς λόγους και κάποιες εξ ίσου ανούσιες δηλώσεις πολιτικών και “πολιτευτών”, άραγε πόσα και τί να ξέρει η σημερινή νεολαία,  πόση επίγνωση του τι σημαίνει δικτατορία έχουν οι, δίκαια πολλές φορές, αγανακτισμένοι νέοι που σήμερα εναγκαλίζονται τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, την χειρότερη ίσως πλευρά του ίδιου νομίσματος;
Και τι άραγε γνωρίζουν για την προδοσία που έδωσε το πρόσχημα στην Τούρκικη εισβολή της Κύπρου και για την ανικανότητα των παλληκαράδων της φακής, να την υπερασπιστούν την Κύπρο στην συνέχεια.
Και κάτι άλλο, για να τελειώνω. Ναι, υπάρχει ένα ποσοστό Ελλήνων (ψηφοφόρων), ίσως κάτω απο 10%, που είναι φασίστες ή νεο-ναζί ή χουντικοί ή όπως θέλετε – οι διαφορές, αν υπάρχουν, είναι ελάχιστες. Αυτοί πάντα υπήρχαν και υπάρχουν, είτε φανερά ή καλυμμένοι μέσα στα διάφορα κόμματα της δεξιάς. Ας το παραδεχτούμε κι ας κοιτάξουμε ως δημοκράτες πώς θα τους αντιμετωπίσουμε.