Μια μέρα σαν σήμερα πριν 127 χρόνια, 15 Σεπτεμβρίου 1890, γεννιόταν η Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan- η Άγκαθα Κρίστι που λέμε εμείς. Δεν μπορεί, θα την ξέρετε από τα τόσα βιβλία που έγραψε αλλά και απο τον κινηματογράφο και την TV όπου αυτά μεταφέρθηκαν.
Εμένα τώρα με ξέρετε, πώς ψάχνω για τις διαιτητικές συνήθειες των διασήμων. Αυτό έκανα και τώρα. Είναι γεγονός λοιπόν πως όλοι μας έχουμε τις γευστικές μας αδυναμίες, ξέρετε… σοκολάτες… τσιπς (σακούλες ολόκληρες)… 8 μπάλες παγωτό μαζεμένες… Η Άγκαθα Κρίστι λοιπόν, μπορεί να ήταν η παγκόσμια καλύτερη στις πωλήσεις βιβλίων της μα δεν ήταν κι αυτή χωρίς τις αδυναμίες της στο φαγητό – ήταν ερωτευμένη με την κρέμα, την κρέμα σαντιγύ, την κρέμα τέλος πάντων που βάζουμε στα γλυκά, στον καφέ…
Όταν λέμε “ερωτευμένη με την κρέμα” δεν εννοούμε μια δυο κουταλιές του γλυκού στο τσάϊ ή τον καφέ. Εννοούμε κούπες ολόκληρες από παχιά κρέμα που έμοιαζε περισσότερο με βούτυρο και που την έτρωγε με το κουτάλι. Ακόμα κι όταν έγραφε είχε μια μεγάλη κούπα με κρέμα δίπλα στην γραφομηχανή της.
Η αλήθεια είναι πως έκανε, ή προσποιόταν πως έκανε, κάποιες προσπάθειες να περιορίσει την συνήθειά της. Ο εγγονός της λέει πως ρούφαγε την κρέμα απο μια τεράστια κούπα που έγραφε “Μην είσαι άπληστη”, χωρίς όμως και να υπακούει στο κάλεσμα.
Ο μόνος που μπορούσε να την ελέγξει κάπως ήταν ο μπάτλερ της που αντί κρέμας της εδινε σύκα που της άρεσαν πολύ, με περιορισμένη όμως επιτυχία.
Αυτά για την αγαπημένη μας Άγκαθα, που παρά τα τόσα κιλά κρέμας που έφαγε έζησε 86 ολόκληρα χρόνια αφήνοντας πίσω της 66 αστυνομικές νουβέλες και τις 14 συλλογές με μικρές ιστορίες, οι περισσότερες με ήρωες την Μις Μάρπλ και τον Ηρακλή Πουαρώ, προς μεγάλη τέρψη των εκατομμυρίων φίλων της.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan, Agatha Christie to you and me, was born on a day like today 127 years ago, on 15 September 1890.
As you may know, those of you who follow this blog, I always try to find the culinary or dietary habits of the famous. So with Agatha.
It is true that most of us have our food preferences, even addictions… you know, chocolate… bags of chips or six scoops of ice cream at a sitting. Well, Agatha Christie was not immune to the call of a certain food: she was in love with cream. She didn’t just like a tea spoonful or two with her tea -she ate whole cups of rich cream, and she ate with a spoon Devonshire clotted cream, a dairy product closer to butter.
It is true she would make some feeble efforts to control her addiction. Her grandson says that “she used to drink cream from a huge cup with ‘Don’t be greedy’ written on the side, an injunction she never showed any sign of obeying”.
Still, in spite of the quantities of cream she consumed she reached the ripe old age of 86, leaving behind her for the millions of her fans, a treasure of 66 detective novels and 14 short story collections, most of them revolving around her fictional detectives Hercule Poirot and Miss Marple.


Άντε τώρα να κάνεις γελοιογραφία της Μέριλυν, τολμάς; Εγώ όχι, Πώς ν’ αγγίξεις την θεά; Προσπάθησα μα λες και είχα βαρύδια στο χέρι. Με μεγάλη προσοχή, με σεβασμό, με τράκ θα έλεγα, έκανα ό,τι έκανα. Αυτό που βλέπετε.
Εκείνο που με κάνει να ασχοληθώ τώρα μαζί της είναι πως η Marilyn Monroe πέθανε μια μέρα σαν σήμερα, στις 5 Αυγούστου 1962. Ο ιατροδικαστής απέδωσε τον θάνατο σε “οξεία βαρβιτουρική δηλητηρίαση”, αποτέλεσμα “πιθανής αυτοκτονίας”. Αμέτρητες θεωρίες κυκλοφόρησαν αμέσως μετά, μεταξύ των οποίων και η δολοφονία. Κάποιες απ’ αυτές αναφέρονταν και στους John και Robert Kennedy, την CIA και την Μαφία.
Μα όταν μιλά κανείς για την Μέριλυν η κουβέντα πάει αναποφευκτα στις καμπύλες, κι ας με συγχωρέσουν οι πολιτικά ορθοί εξ υμών. Η Μέριλυν είχε καμπύλες και όλες στο σωστό μέγεθος και στην σωστή θέση, τολμάω να πω. Το πώς τα κατάφερνε να τις διατηρεί, τι άραγε να έτρωγε, ήταν θέμα που απασχολούσε τους θαυμαστές της και τις κυρίες που, αλλοίμονο χωρίς επιτυχία, ήθελαν να της μοιάσουν.
Η ίδια υποστήριζε -οποία μετροφροσύνη- πως ποτέ δεν θεώρησε το σώμα της ως κάτι ιδιαίτερο. Εκανε όμως ελαφριά γυμναστική και μια δίαιτα με πολλές πρωτεϊνες.
Το 1952, σε μια συνέντευξη στο περιοδικό “Pageant” λέει:
“Λένε πως οι διατροφικές μου συνήθειες είναι περίεργες, μα έγω δεν το πιστεύω. Πριν κάνω το πρωϊνό μου ντους (Σ.Σ. όχι “ντουZ¨που λένε μερικοί) ζεσταίνω ένα φλυτζάνι γάλα. Όταν είνα ζεστό σπάω μέσα δυο ωμά αυγά, τα χτυπάω με το πιρούνι και τα πίνω ενώ ντύνομαι. Συμπληρώνω μ’ ένα πολυβιταμινούχο χάπι και αμφιβάλω πως υπάρχει γιατρός που θα συνιστούσε ένα πιο θρεπτικό πρωϊνό γι ένα εργαζόμενο κορίτσι που βιάζεται.
Στο σπίτι, το δείπνο μου είναι εκπληκτικά απλό. Κάθε βράδυ σταματάω στο μαγαζί κοντά στο ξενοδοχείο και πέρνω μια μπριζόλα ή παϊδάκια ή και σηκώτι που τα ψήνω στον ηλεκτρικό φούρνο στο δωμάτιό μου. Συνήθως τρώγω τρία τέσσερα ωμά καρότα με το κρέας κι αυτό είναι όλο. Θα πρέπει να είμαι μισός λαγός, δεν βαριέμαι ποτέ τα καρότα.
Ευτυχώς που τρώγω τόσο απλά γιατί τελευταία μου έχει γίνει συνήθεια να σταματάω στο παγωτατζίδικο του Will Wright καθώς επιστρέφω το βράδυ απο τα μαθήματα υποκριτικής, και παίρνω ένα μεγάλο παγωτό. Είμαι σίγουρη πως δεν θα μπορούσα να το κάνω αν η κανονική μου διατροφή δεν περιείχε τόσες πρωτεϊνες.”
Το 2008 βγήκαν στην επιφάνεια αρκετές αποδείξεις αγοράς απο τα ψώνια της. Εκτός απο τα παραπάνω τα ψώνια περιελάμβαναν τυρί cheddar, μαρμελάδα φράουλα, αγγούρια, ραπανάκια, καλαμπόκι και αγγινάρες.
Δύσκολο να ξέρει κανείς τα μαγειρικό της ταλέντο. Διασώζεται μια χειρόγραφη συνταγή της με διάφορα είδη κρέατος, ξηρούς καρπούς και μυρωδικά -τόσο πολύπλοκη που τρομάζει τον κοινό μάγειρα σαν κι εμενα. Κανείς απ’ όσους την δοκίμασαν δεν ενθουσιάστηκαν.
Τέλος, υπάρχει μια άκόμα μαρτυρία απο την ίδια την Μέριλυν, στο περιοδικό Cosmopolitan. Περιγράφει πώς ετοίμασε σπιτικές ταλιατέλες για τους καλεσμένους της, ενώ δεν είχε ιδέα πόση ώρα χρειαζόταν για να στεγνώσουν: “Έφτασαν οι καλεσμένοι. Τους έβαλα ένα ποτό και τους είπα πως θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να στεγνώσουν οι ταλιατέλες. Ύστερα θα τρώγαμε. Χρειάστηκε να τους βάλω κι άλλο ποτό. Στην απελπισία μου άρπαξα το στεγνωτήρι των μαλλιών μου και τό’βαλα μπροστά. Ο αέρας παρέσυρε τις ταλιατέλες. Τις μάζεψα απο το πάτωμα και ξαναπροσπάθησα”.
Τώρα ξέρετε πως να αποκτήσετε σώμα σαν την Μέριλυν… και μη ξεχάσετε τις ταλιατέλες απο το πάτωμα.


Vincent Willem van Gogh. Άλλος ένας ζωγράφος, τόσο γνωστός και αγαπητός που δεν χρειάζεται ίσως να πει κανείς τίποτα γι αυτόν. Απο τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία της Δυτικής ζωγραφικής, τα χρώματα και οι πινελιές του συνέβαλαν στο θεμέλιωμα της σύγχρονης τέχνης. Σχεδόν άγνωστος στην εποχή του, όπου τον θεωρούσαν τρελλό και αποτυχημένο. Έγινε διάσημος μετά θάνατον και η περίπτωσή του θεωρείται το κορυφαίο παράδειγμα της “παρεξηγημένης διάνοιας”, ο καλλιτέχνης “στον οποίο συνέρχονται η τρέλλα και η δημιουργικότητα”.
Η σχέση του Van Gogh με το φαγητό ήταν περίπλοκη. Ως καλός Προτεστάντης συνέδεε την αρετή με την αποχή απο την πολυτέλεια κι αυτό ήταν ιδιαίτερα φανερό στο φαγητό το οποίο συχνά σήμαινε απλά και μόνο “ψωμί”. Τα λόγια όμως της Βίβλου “εν ιδρώτι του προσώπου σου φαγή τον άρτον σου…” (Γένεσις 3:19) του δημιουργούσε ηθικό πρόβλημα αφού το “ψωμί” του δεν έβγαινε με τον ιδρώτα του αλλά με την βοήθεια της οικογένειας και ιδιαίτερα του αδερφού του. Η αδυναμία του αυτή να πουλήσει την δουλειά του και “να βγάλει το ψωμί του” ήταν συνεχής πηγή ανησυχίας, εκνευρισμού και αισθήματος ενοχής. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγει απο το ηθικό δίλημμα ήταν γι αυτόν να γίνει ακόμα πιο ολιγαρκής στο φαγητό και τις άλλες καθημερινές ανάγκες.
Γράφει κάποια στιγμή στον αδερφό του, τον Τεο: “Το μόνο που τρώγω για να ζήσω είναι το πρωϊνό που μου σερβίρουν εδώ που μένω και για βραδυνό ένα φλυτζάνι καφέ και λίγο ψωμί που έχω στο μπαούλο μου”. Ή πάλι: “Μη φανταστείς πως ζω πλούσια εδώ γιατί η κύρια τροφή μου είναι ξερό ψωμί ή λίγες πατάτες ή κάστανα που τα πουλούν στις γωνιές του δρόμου…”
Παρ’ όλα αυτά, ακόμα κι αυτός καταλαβαίνει πως η πολλή αρετή μπορεί να οδηγήσει στην υπερβολή. Γράφει σ’ ένα άλλο γράμμα: “…Για παράδειγμα, το ξέρεις πως όλον αυτόν τον καιρό είχα μόνο ψωμί και μόνο τρείς φορές ζεστό φαγητό; Με τον τρόπο αυτόν μπορεί κανείς να γίνει περισσότερο χορτοφάγος απ’ ο,τι του κάνει καλό.”
Στα 37 του χρόνια, μια μέρα σαν σήμερα, 27 Ιουλίου 1890, ο Βαν Γκοχ αυτοπυροβολήθηκε στο στήθος, στους αγρούς με τα σιτάρια που ζωγράφιζε. Η σφαίρα έμεινε μέσα του χωρίς να βλάψει κάποιο ζωτικό όργανο κι αυτός περπάτησε πίσω στο πανδοχείο του. Την επόμενη μέρα, ο αδερφός του τον βρήκε στα κέφια του να καπνίζει την πίπα του. Όμως, τις πρώτες ώρες της 29 Ιουλίου, ο Vincent Willem van Gogh θα πεθάνει απο μόλυνση του τραύματός του. Τα τελευταία του λόγια ήταν: “Η θλίψη θα κρατήσει για πάντα”.


Μια μέρα σαν και σήμερα, 21 Ιουλίου 1951, γεννιόταν ο Robin Williams. Περιττό νομίζω να συστήσει κανείς τον αγαπημένο κωμικό που του απονεμήθηκαν ένα Οσκαρ, δυο βραβεία Emmy, εφτά Golden Globe Awards, δύο Screen Actors Guild Awards και πέντε Grammy και που η αυτοκτονία του το 2014 συντάραξε τον κόσμο.
Εγώ όμως τώρα έψαξα κατά το συνήθειό μου να βρω την σχέση του με το φαγητό. Το γεγονός είναι πως ο Ρόμπιν Γουίλλιαμς δεν είχε ιδέα απο μαγειρική, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν έτρωγε. Ο προσωπικός του μάγειρας John Mathies μας δίνει την συνταγή για το αγαπημένο του Μοσχάρι στην γάστρα:

ΥΛΙΚΑ
2.5 κιλά σπάλα μοσχαρίσια, χωρίς κόκκαλο – αλάτι, πιπέρι – λίγο ελαιόλαδο – 3 κρεμμύδια ψιλοκομμένα – 1/2 φλυτζάνι κόκκινο κρασί – 1/2 φλυτζάνι ζωμός βωδινού – 2 κουταλιές τοματοπελτέ – 2 γλίθες σκόρδο σπασμένες – 2 καρρότα κομμένα σε κύβους – 2 κοτσάνια σέλερι κομμένα σε μεγάλα κομματια – 2 δαφνόφυλλα – 3 κουταλάκια αλεύρι -λίγο νερό.
ΤΡΟΠΟΣ
Προθερμένουμε τον φούρνο στους 160 C. Αφαιρούμε απο το κρέας το λίπος που περισεύει. Αν χρειστεί κόβουμε το κρέας στα δύο ή στα τρία για να χωρέσει στη γάστρα μας. Αλατοπιπερώνουμε το κρέας. Ζεσταίνουμε το λάδι σε μεγάλο τηγάνι ή την ίδια την γάστρα και ροδίζουμε το κρεάς απ’ όλες τις μεριές. Το αποσύρουμε σ’ ένα πιάτο.
Χαμηλώνουμε την φωτιά και στο ίδιο τηγάνι σωτάρουμε το κρεμμύδι μέχρι να ροδίσει χωρίς να καεί. Σβήνουμε με το κρασί, προσθέτουμε τον ζωμό, τοματοπελτέ, σκόρδο, καρρότα, σέλερι και δάφνη. Επιστρέφουμε το κρέας στο τηγάνι, αυξάνουμε για λίγα λεπτά την φωτιά κι ύστερα τα μεταφέρουμε όλα στην γάστρα. Σκεπάζουμε και βάζουμε στον φούρνο μέχρι να μαλακώσει το κρέας, 2 – 3 ώρες.
Στα μέσα του ψησήματος γυρνάμε το κρέας ώστε να βρεθούν όλες οι πλευρές του στους χυμούς του φαγητού. Όταν είναι έτοιμο το βγάζουμε απο τον φούρνο, πετάμε την δάφνη και με τρυπητό κουτάλι βγάζουμε σ’ ένα πιάτο την σέλερι και τα καρρότα. Βγάζουμε το κρέας απο την γάστρα και το κρατάμε στην άκρη ζεστό. Δυαλύουμε το αλεύρι με νερό ώστε να γίνει χυλός, χωρίς να σβολιάσει. Χύνουμε σιγά σιγά τον χυλό στην γάστρα με τους χυμούς της ανακατεύοντας συνέχεια. Το αφήνουμε να πάρει βράση, χαμηλώνουμε την φωτιά και σιγομαγειρεύουμε για 5 περίπου λεπτά.
Σερβίρουμε κομμένο σε λεπτές φέτες με την σάλτσα του. Σερβίρει 8

========οοοοοοοο========οοοοοοοο========οοοοοοοο========

Robin McLaurin Williams was born on a day like today, 21 July, 1951. I believe there is no point in me introducing the comedian who won the 1997 Academy Award for Best Supporting Actor and also received two Emmy Awards, seven Golden Globe Awards, two Screen Actors Guild Awards, and five Grammy Awards throughout his career and whose suicide in 2014 shocked the world.
Still, following my habit I looked to find his connection with food. The fact is that Williams knew nothing about cooking, but this doesn’t mean he did not like to eat. His one time personal chef, John Mathies, gives us the recipe for Williams’ favorite “Classic Pot Roast with Caramelized Onion Gravy” :

INGREDIENTS == One 5-pound (2.5 kg) boneless chuck roast – salt and black pepper – 2 tablespoons olive oil – 3 onions, diced – ½ cup red wine – ½ cup beef broth – 2 tablespoons tomato paste – 2 garlic cloves, crushed – 2 carrots, cut in large chunks – 2 stalks celery, cut in large chunks – 2 bay leaves – 3 tablespoons flour – ¼ cup water
METHOD == Preheat oven to 325 degrees. Trim beef of excess fat; if necessary, cut into four even pieces to fit better in your cooking vessel. Season meat with salt and pepper.
Heat oil in a large, deep pan or Dutch oven over high heat until hot but not smoking. Brown meat well on all sides, about 2 to 3 minutes per side, and remove to a plate when done.
Turn down heat to medium-high; add onions and sauté until well browned and caramelized, scraping up all the browned bits from the pan. Add wine, broth, tomato paste, garlic, vegetables and bay leaves. Return meat to the pan, and bring to a boil. Cover and place in preheated oven. Cook until meat is very tender, about 2 to 3 hours. Halfway through cooking, turn meat over so all surfaces spend time in the liquid. When done, remove from oven, discard bay leaves, and remove celery and carrot with a slotted spoon to a dish; reserve. Take meat from pot, and keep warm. Mix up the flour and water to make a smooth slurry. Whisking constantly, drizzle slurry into the sauce and bring to a boil. Reduce the heat, and simmer sauce 3 to 5 minutes to thicken and cook out flour taste. Adjust the seasoning. Serve pot roast sliced, with vegetables and gravy. Makes 8 servings.

πηγή: http://savannahnow.com/bluffton-news/2014-08-23/celebrate-remarkable-life-pot-roast-recipe-was-robin-williams-favorite


Ο Eugène Henri Paul Gauguin γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα πριν 169 χρόνια, στις 7 Ιουνίου 1848. Περιγράφοντας τον εαυτό τους ως “βάρβαρο”, υπήρξε μια ψυχή τυραννισμένη με μεγάλο ταλέντο, που ποτέ δεν κατάφερε να συμβιβαστεί με την Παριζιάνικη ζωή της εποχής του. Στα 35 του παράτησε την καριέρα του χρηματιστή που είχε ξεκινήσει για να αφοσιωθεί στην ζωγραφική. Η αγάπη του για περιπέτεια – η “φαγούρα για το άγνωστο”, όπως έλεγε- του δημιούργησε την αγάπη για τον “πρωτόγονο” τρόπο ζωής.
Το 1891 μπαρκάρησε για την Ταϊτή ελπίζοντας να βρεί νέα έμπνευση. Την βρήκε ζώντας σε μια καλύβα σ’ ένα μικρό χωριό, σ΄ένα τοπίο με χρώματα που δεν είχε ξαναδεί.
Ο Γκωγκέν ζωγράφιζε συχνά θέματα με φαγητό, καθώς ονειρευόταν ένα τροπικό παράδεισο όπου θα μπορούσε να ζήσει “με ψάρι και φρούτα”. Στα 1900 παρέθεσε ενα μεγάλο συμπόσιο στην Ταϊτή και ζωγράφισε μια σειρά απο μενού. Εκεί φαίνονται διάφορα πιάτα που ανακατεύουν την Γαλλική κουζίνα μ’ αυτήν της Ταϊτής. Οι καθημερινές του σημειώσεις περιγράφουν απλά φαγητά με τοπικά προϊόντα που του άρεσαν πολύ – λαχανικά, ψάρι, φρούτα.
Ο Γκωγκέν παραμένει ένας απο τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών. Πρόσφατα, το πορτραίτο δυο κοριτσιών της Ταϊτής “Nafea Faa Ipoipo”, που ζωγράφισε στα 1892, πουλήθηκε για $300.000.000
Παραθέτω μια συνταγή της Ταϊτής που σίγουρα θα είχε δοκιμάσει ο Γκωγκέν.

E’ia Ota – Ωμό ψάρι
ΥΛΙΚΑ– 500 γρ. φρέσκος τόνος – 4 φλυτζάνια κρυο νερό – αλάτι, πιπέρι – 3/4 φλυτζάνι χυμός λάιμ – 3/4 γάλα καρύδας
Συμπληρωματικά αν και όσο θέλετε: καρότο ξυσμένο στον τρίφτη – αγγούρι, ξεσποριασμένο, σε κύβους – φρέσκο κρεμμυδάκι σε ροδέλες – τομάτα, ξεσποριασμένη, σε κύβους και ζουλιγμένη σ’ ένα τουλουπάνι για να φύγουν τα πολλά υγρά της
ΟΔΗΓΙΕΣ– Τεμαχίζουμε το ψάρι σε κύβους περίπου 2.5 εκ. Τοποθετούμε σε κρύο νερό να το σκεπάζει (προσθέτουμε λίγα παγάκια αν δεν είναι κρύο το νερό), αλατίζουμε. Τα αφήνουμε για 20 περίπου λεπτά.
Στραγγίζουμε το ψάρι και το στεγνώνουμε με χαρτί κουζίνας. Σ΄ένα μπωλ το βουτάμε σε χυμό λάιμ και το αφίνουμε να μαριναριστεί για 20 περίπου λεπτά, ανακατεύοντας πότε πότε. Ενώ μαρινάρεται το ψάρι ετοιμάζουμε τα λαχανικά, όποια θέλουμε ή και όλα απο τα παραπάνω. Πετάμε τον χυμό του λάιμ και βάζουμε πάλι το ψάρι στο μπώλ, προσθέτουμε τα λαχανικά και το γάλα της καρύδας και ανακατεύουμε. Αλατοπιπερώνουμε και το βάζουμε στο ψυγείο για περίπου 20 -30 λεπτά.
Σερβίρουμε κρύο με μερικά έξτρα λαχανικά.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

Eugène Henri Paul Gauguin was a self-described “barbarian”, born on a day like today 169 years ago, on 7 June 1848. A tortured and gifted soul who was never able to settle into the life of 19th century Paris. At the age of 35 he left a career as a stock broker to pursue his passion, painting. His constant desire for adventure, which he referred to as his “terrible itching for the unknown,” left him with a fondness for the “primitive” lifestyle.
In 1891 he set sail for Tahiti in hopes of finding new inspiration and parting ways with the conventional French way of life. Living in a hut in a small village provided him with the scenery he needed. The colors of the South Pacific were like none he’d ever seen, and his paintings reflected the lush surroundings of his new home.
Gauguin painted images of food throughout his life, and he dreamed of living in a tropical paradise where he could “live on fish and fruit.” 1900 Gauguin hosted a banquet in Tahiti and created a series of illustrated menus for it, which were recently sold at various art auctions. The drawings feature menus that appear to combine both French and Tahitian fare. His day-to-day journals describe simple meals of vegetables, fish and fruit, no fancy pastries or complicated side dishes, just simple fare.
Gauguin remains one of the most influential artists of all time. An 1892 portrait of two Tahitian girls titled “Nafea Faa Ipoipo” recently sold for close to $300 million, one of the highest prices paid for a single piece of art.
Here is a Tahitian recipe. I am sure that at some point or other made her way to Gaugin’s table.

E’ia Ota – Poisson Cru
INGRIDIENTS — 1 pound fresh, sushi-grade fish; ahi tuna, yellowfin tuna, halibut or snapper – 4 cups cold water – 2 tbsp salt, plus more for seasoning – 3/4 to 1 cup freshly squeezed lime juice
3/4 cup whole fat coconut milk (fresh is best) – Pepper to taste
Optional Ingredients: 1 large carrot, peeled and grated – cucumber, seeded and diced – 1/3 cup scallions, sliced into rings – 1 tomato, seeded and diced, squeezed in cheesecloth to remove excess liquid
DIRECTIONS — Dice the fish into 3/4 inch pieces, then cover with cold water and 2 tbsp salt (add a few ice cubes if the water is not chilled). Let the fish sit for 20 minutes. Meanwhile, squeeze your limes to juice them.
Drain the fish and pat it dry. Submerge the fish in fresh lime juice; you will need between 3/4 cup and 1 cup to cover. Let the fish marinate, stirring occasionally, for 15-30 minutes. While fish is marinating, prepare your vegetables. You may use any or all of the vegetables listed above;
reserve a little of each on the side for garnish.
Marinate the fish until the edges are opaque and the center of each piece is still pink. Drain the lime juice, then return the fish to the bowl. Stir in the fresh vegetables and coconut milk. Season with salt and pepper to taste. Allow the mixture to marinate in the refrigerator for 15-30 minutes.
Serve cold garnished with fresh vegetables.