Ας πάμε για λίγο στον τόπο της φαντασίας, επιστημονικής ή όχι. Σκέφτομαι μερικές φορές πως σε κάποιον άλλο τόπο, σε κάποιαν άλλη ίσως εποχή του μέλλοντος, η ΔΕΗ θα μπορούσε να θεωρείται ως κάποιος απο τους θεούς ή ακόμα και Ο θεός: είναι αόρατη, πέρα απο εκεί που φτανει το ανθρώπινο χέρι, πανταχού παρούσα και παντοδύναμη αφού μπορεί να μας παρέχει ή και να μας αφαιρεί με το “έτσι θέλω” την ενέργεια εκείνη την τόσο απαραίτητη που καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό όχι απλά και μόνο την ποιότητα αλλά κι αυτήν την ίδια πολλές φορές την ζωή μας. Όλα αυτά μπορεί και τα κάνει όποτε και όπως θέλει, ανεξέλεγκτα, χωρίς να δείνει λογαριασμό και εξηγήσεις σε κανένα, χωρίς να μπορεί κανείς να ζητήσει τον λόγο, να διαμαρτυρηθεί, να βρει άκρη. Ηταν θέλημα θεού, θα σου πουν.
Σήμερα (χθές) το πρωϊ, για πολλοστή φορά, ο θεός ΔΕΗ μας έκοψε την ζωτική ενέργεια που λέγαμε παραπάνω. Έτσι ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, για τέσσερεις “μόνο” ώρες την φορά αυτήν, στον πιο ενεργό, τον πιο δραστήριο χρόνο της ημέρας μας. Χωρίς να σκεφτεί τους επαγγελματίες που την έχουν ανάγκη, τους Η/Υ και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές που μπορεί να καταστραφούν ή εκείνο το πολύ σημαντικό e-mail που θα έκλεινε μια μεγάλη δουλειά και που δεν έφυγε ποτέ στην ώρα του, τα ψυγεία και τους καταψύκτες, τους ασθενείς που η ζωή τους κρέμεται απο κάποιο μηχάνημα. Χωρίς την ανάγκη, την υποχρέωση θα έλεγα, να γίνει έγκαιρα μια προειδοποίηση εφόσον η διακοπή ήταν προγραμματισμένη, χωρίς κάποια εκ των υστέρων εξήγηση και μια συγγνώμη αν ήταν βλάβη- μια βλάβη όμως που συμβαίνει τόσο συχνα ωστε να έχει γίνει πια κανόνας. Ήταν θέλημα θεού κι ο θεός δεν δίνει εξηγήσεις, εξ ου και οι βουλές του είναι άγνωστες κατά το κοινώς λεγόμενο.
Για να πούμε και του στραβού το δίκιο πότε πότε ο θεός ΔΕΗ δημοσιεύει τις προγραμματισμένες διακοπές που πρόκειται να γίνουν. Ανακοινώσεις όμως που είναι τελείως ανεπαρκείς αφού προϋποθέτουν πως κάποιος διαβάζει εφημερίδα. Ας σημειωθεί λοιπόν εδώ πως στην Νότια Ρόδο δεν φτάνουν οι εφημερίδες, ούτε καν οι τοπικές. Δείγμα βέβαια της απαξίωσης της περιφέρειας, του υδροκεφαλισμού και της υπεροψίας του κέντρου. Ακόμα όμως κι αν είχαμε εφημερίδες, ποιός και πού θα τις διάβαζε, θεέ μου; Ο αγρότης που είναι στο χωράφι όλη μέρα, η γιαγιά που έβγαλε δεν έβγαλε το δημοτικό, ο μικροεπαγγελματίας που αγωνίζεται δώδεκα και δεκαέξη ώρες την ημέρα για να κρατήσει το μαγαζάκι του ανοιχτό; Για την Νότια Ρόδο μιλάω.
Τρόποι να ενημερωθεί ο κόσμος υπάρχουν: το κάθε χωριό έχει πίνακα ανακοινώσεων. Ανακοινώσεις μπορεί να μπουν και σε άλλα εμφανή σημεία, στο καφενείο, στην εκκλησία, στην στάση του λεωφορείου κλπ. κλπ. Αυτά όμως προϋποθέτουν πως ο θεός ΔΕΗ έχει συναίσθηση των ευθυνών του και πως ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο.
Το σκίτσο το έκανα πριν χρόνια καθώς έβλεπα τα αμέτρητα μαύρα παλούκια που φυτεύει όπου του κατέβει κι όπου τον βολεύει ο θεός ΔΕΗ, χωρίς την ελάχιστη προσπάθεια να ελαχιστοποιήσει την καταστροφή του πανέμορφου περιβάλλοντος του άμοιρου νησιού μας. Ναι, θεέ ΔΕΗ, περιβάλλον δεν είναι μόνο το δέντρο ή η θάλασσα. Υπάρχει κι αυτό που λέγεται αισθητική ρύπανση και σ‘ αυτό είσαι πρωταγωνιστής. Κάνοντας το σκίτσο σκέφτηκα πως έτσι ίσως θα γινόταν λίγο πιο ενδιαφέρουσα η θέα. Κι ύστερα, ονειροπαρμένος εγώ, σκέφτηκα πως με τόσες χιλιάδες κατάρτια και πανιά, ίσως να ξεκολλούσε κάποια στιγμή η Νότια Ρόδος και σαν ένα τεράστιο καταπράσινο καράβι να ξεκινούσε για ένα ταξείδι χωρίς τέλος, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, χωρίς θεό.


Το νησί μας, η Ρόδος, είναι ένας τόπος μαγικός, γεμάτος μυστήριο, όπου το αναπάντεχο μπορεί να συμβεί ανα πάσα στιγμή και που δεν παύει να εκπλήσσει -όχι ευχάριστα πάντα, ομολογώ- όχι μόνο τον επισκέπτη αλλά και τον ντόπιο ακόμα. Εμένα, ας πούμε.
Δυο περίπου χιλιόμετρα μετά το Γεννάδι πηγαίνοντας νότια ξεκινάει ένας δρόμος που οδηγεί κατ’ ευθείαν στην Λαχανιά. Είναι ο παλιός δρόμος, που συνέχιζε και συνεχίζει διακλαδιζόμενος προς Μεσαναγρό και Κατταβιά. Είναι σε άθλια κατάσταση αφού δεν έχει συντηρηθεί εδώ και περίπου δυο χρόνια, περνάει όμως μέσα απο μια πανέμορφη φύση που εναλάσσεται ανάμεσα σε αραιές καλλιέργειες και, κυρίως, δάσος. Σε κάποιο σημείο συναντάει και περνά πάνω από τον Σκολονίτη ποταμό, που τα τελευταία χρόνια με τα χίλια ζόρια κατευάζει λίγο νερό τον χειμώνα.
Εκεί κοντά, λοιπόν, πάρθηκε και η φωτογραφία που βλέπετε. Περνάω συχνά απο κεί και πάντα έκοβα ταχύτητα όπως όφειλα βλέποντας το σήμα, αν και αυτό δεν φαινόταν να έχει κάποιον λόγο ύπαρξης. “Που ξέρεις”, σκεφτόμουνα,”Ελλάδα είν’ εδώ…”. Τελικά η περιέργειά μου μ’ έκανε μια μέρα να σταματήσω. Κοίταξα γύρω χωρίς να διακρίνω τον λόγο που θα δικαιολογούσε την σήμανση. Σκέφτηκα πως ίσως είναι για να προσέχουμε τα ελάφια ή τα κατσίκια που ανεξέλεγκτα αλωνίζουν, άσε που μια φορά είχα συναντήσει εκεί κοντά και κάτι γουρουνάκια.
Δεν κρύβω πως σκέφτηκα ακόμα οτι ίσως κάποιος εξυπνάκιας θέλησε να αστειευτεί μ’ αυτόν τον τρόπο αφαιρόντας το σήμα απο την σωστή του θέση – μπροστά σε κάποιο σχολείο ίσως- αμέσως όμως απέρριψα μέσα μου την πιθανότητα αυτήν. Εμείς δεν κάνουμε τέτοια πράγματα, κάνουμε; Κι έτσι, το μυστήριο παραμένει. Αυτό δεν έλεγα και στην αρχή;


Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τι λιακάδα! τι οὐρανὸς ! τι φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.
……………………………………….
Γ. Σουρής, Ο Ρωμιός

Ανθρωποι και άλλα ζώα του Θα απολαμβάνουν την λιακάδα πριν την καταιγίδα που ήταν να έρθει μα δεν ήρθε ποτέ.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

People and other animals of Tha, basking in the sun before the storm that was supposed to come but never did.

 


Σοβαρες ελπιδες δημιουργούνται για την επίλυση του χρόνιου προβλήματος νερού που αντιμετωπίζει η Λαχανιά. Απρόσμενα, μια νέα και πολύ λίγο γνωστή γεώτρηση στα όρια του χωριού υπόσχεται πολλά και δίνει μεγάλες ελπίδες καθώς, αν και δεν υπάρχει ακόμα επίσημη ανακοίνωση και στοιχεία, οι πρώτες εικόνες δείχνουν την ύπαρξη μεγάλης ποσότητας νερού υπο πίεση.
Οι κάτοικοι του χωριού, αγρότες στην πλειοψηφία τους, πανηγυρίζουν και αποδίδουν την ευτυχή αυτήν εξέλιξη στις κινητοποιήσεις και τις παραστάσεις τους προς τον Δήμο και ειδικότερα την ΔΕΥΑΡ που, υπο την πίεση των πραγμάτων, υποχρεώθηκε να προβεί στις ανάλογες ενέργειες.
Για όσους δεν γνωρίζουν, το οξύτατο πρόβλημα όχι μόνο στην ποσότητα αλλά και την ποιότητα του νερού αρδευσις και ύδρευσης, οφείλεται σε συνδιασμό παραγόντων όπως η ανομβρία, η αυξανόμενη κατανάλωση λόγω της τουριστικής ανάπτυξης, η αλόγιστη σπατάλη καθώς και η αδυναμία -αδιαφορία ή και ανικανότητα λένε πολλοί- της ΔΕΥΑΡ να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Χαραχτηριστική στην περίπτωση αυτή είναι η επι σειρά ετών μη εκμετάλλευση του ταμιευτήρα του Σκολονίτη ποταμού, που θα ήταν σε θέση να ελαφρύνει κατά πολύ, αν όχι και να εξαλείψει το πρόβλημα.
Στην φωτογραφία η νεα γεώτρηση.


Νοομι, Βαγγέλης. Τσικνοπέμπτη, με μιά χαρούμενη πολυεθνική, πολύγλωσση και πολύχρωμη παρέα στο “Παλιό Καφενείο” της Λαχανιάς.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Noomi and Vangelis. “Ash Thursday” (or “Wednesday”?) with a happy multinational, multilingual, multicolored gang, at the “Old Coffee Shop” in Lachania.