4 Νοεμβρίου 1963, Λονδίνο. “Queen’s Royal Variety Performance”, η μεγαλύτερη βραδυά της Βρετανικής “show business”. Το θέατρο Πρίγκηπας της Ουαλίας είναι γεμάτο αστέρια, όπως η Marlene Dietrich και μέλη της “υψηλής” κοινωνίας. Στην πρώτη σειρά η Βασίλισσα Μητέρα και η πριγκήπισα Μαργαρίτα με τον σύζυγό της λόρδο Σνόουντον, ενώ η βασίλισσα απουσίαζε γιατί ήταν έγκυος με τον πρίγκηπα Εδουάρδο.
Οι Beatles, έβδομοι στην σειρά παρουσίασης απο τους 19, ξεκίνησαν με το “From Me to You” και συνέχισαν με το “She Loves You”. Κι ύστερα, ο Τζον Λένον πλησίασε το μικρόφωνο με μια μάλλον χαζή έκφραση και ξύνοντας το κεφάλι του. “Για το τελευταίο μας τραγούδι θα ζητήσω την βοήθειά σας”. Είπε κι έγλειψε τα χείλη. “Όσοι κάθονται στις φτηνές θέσεις, να χτυπάτε παλαμάκια”. Σταμάτησε ενώ η αίθουσα χαχάνιζε. “Και οι υπόλοιποι, να κουδουνίζουν τα κοσμήματά τους”.
Χαμογέλασε προς την κάμερα με τους αντίχειρες σηκωμένους κι ύστερα έσκυψε σαν για να αποφύγει κάποιο χτύπημα, ενώ το θέατρο σειόταν απο τα γέλια.
Η βασίλισσα μητέρα χαμογέλασε συγκαταβατικά, ο Λένον φώναξε “Γεεεεεεε”, η μπάντα το γύρισε στο “Twist and Shout”, ενώ η πριγκήπισα Μαργαρίτα χτυπούσε τα χέρια.
Μετά την συναυλία το γκρούπ συναντήθηκαν για λίγο με την βασίλισσα μητέρα, που θα πει αργότερα “ Ήταν απο τις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Οι Μπήτλς είναι πολύ ενδιαφέροντες!”

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

4 November 1963, London. “Queen’s Royal Variety Performance”, the biggest night in British show business, a gala variety show for charity. The Prince of Wales Theatre packed with stars such as Marlene Dietrich and upper class celebrities. On the first row, the Queen Mother, Princess Margaret with her husband Lord Snowdon, and other dignitaries while the Queen did not attend, as she was pregnant with Prince Edward.
The Beatles were the seventh act of the evening (out of 19) and launched their set with “From Me to You.” to continue with “She Loves You”. Then Lennon stepped forward to the mike, scratching his hair and assuming a deadpan expression. “For our last number, I’d like to ask your help.” He licked his lips. “The people in the cheaper seats, clap your hands.” He paused as the audience chuckled. “And the rest of you, if you’d just rattle your jewelry.” He grinned at the camera with the thumbs up, head ducked as if to avoid a blow, as the laughter rolled in and shook the theater.
The Queen Mother smiled indulgently, raising her fingers and nodding like a good sport, Princess Margaret clapped and Lennon shook his head and cried “Yeahhhhh!” as the band kicked into “Twist and Shout.”
Following the show, the band chatted briefly with the Queen Mother in the receiving line. “It’s one of the best shows I’ve seen,” she was later reported to have raved. “The Beatles are most intriguing.”


Μια μέρα σαν σήμερα, 19 Οχτωβρίου 1745, πέθαινε ο Jonathan Swift, ο σπουδαιότερος σατιρικός συγγραφέας στα Αγγλικά γράμματα, σύμφωνα με την Encyclopedia Britannica. Έξω απο των αγγλοσαξωνικό κόσμο σήμερα, τον θυμόμαστε κυρίως απο “Τα ταξείδια του Γκιούλιβερ”.
Απο τα κλασσικά έργα της Αγγλικής λογοτεχνίας μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, μεταφέρθηκε στην οθόνη, κακοποιήθηκε απο τον κακοποιό της κλασσικης λογοτεχνίας Ντίσνεϋ. και έγινε βιβλίο για παιδιά, ενώ δεν είναι παρά μια καυστική σάτιρα της ανθρώπινης φύσης. Σε γράμμα του στον Σούιφτ, ο John Gray θα πει: “Διαβάζεται απο όλους, απο το υπουργικό συμβούλιο μέχρι το νηπιαγωγείο”.
Προσπάθησα να βρώ τι μπορεί να μαγείρευε και τι να έτρωγε ο μεγάλος σατιρικός, χωρίς όμως επιτυχία. Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι δεν ασχολήθηκε με την μαγειρική, αν και με τον δικό του ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Στα 1729 δημοσέυσε το (μεταφράζω τον τίτλο) “Μια ταπεινή πρόταση ωστε τα παιδιά των φτωχών να μη γίνονται βάρος στους γονείς και την πατρίδα τους κάνοντάς τα επωφελή στο κοινό”. Γνωστό απλά ως “A modest proposal”, πρόκειται για μια σάτιρα όπου με σκόπιμα ανατριχιαστικά επιχειρήματα ο Σούιφτ προτείνει πως για να ξεφύγουν απο την φτώχια οι Ιρλανδοί θα μπορούσαν να πουλάνε τα παιδιά τους στους πλούσιους για τροφή.
Στην Αγγλική λογοτεχνία, η έκφραση “a modest proposal” αναφέρεται γενικά στην απροκάλυπτη και ωμή σάτιρα αυτού του είδους και χρησιμοποιείται ως εξαιρετική εισαγωγή στην χρήση της επιχειρηματολογίας. Επιτρέψτε μου την (πρόχειρη) μετάφραση ορισμένων αποσπασμάτων:
“Το θέαμα των θυλικών ζητιάνων που ακολουθούμενες από τρία και τέσσερα ή κι έξη παιδάκια γεμίζουν τους δρόμους και τις καλύβες, προκαλεί μελαγχολία σε όσους ταξιδεύουν στην μεγάλη αυτήν πόλη ή την χώρα (ΣΣ Ιρλανδία)… Πιστεύω πως όλοι συμφωνούμε πως αυτός ο καταπληκτικός αριθμός παιδιών στην αγκαλιά ή την πλάτη ή που τρέχουν πίσω απο την μάνα τους, ή και τους πατεράδες τους, αποτελεί σοβαρό και πρόσθετο πρόβλημα στην τωρινή κακή κατάσταση του βασιλείου… και συνεπώς όποιος βρεί μια έντιμη και φτηνή μέθοδο να κάνει τα παιδιά αυτά χρήσιμα στην Κοινοπολιτεία μας θα άξιζε να του ανεγείρουν άγαλμα ως σωτήρα του έθνους… Σ’ ό,τι με αφορά, αφού επι πολλά χρόνια έχω βασανίσει στο μυαλό μου το σημαντικό αυτό θέμα, θεωρώ τις μέχρι τώρα προτάσεις λαθεμένες… και τώρα θα παραθέσω ταπεινά τις δικές μου απόψεις: Ενας πολυμαθής Αμερικάνος φίλος με διαβεβαίωσε πως ένα μικρό υγιές και καλοθρεμένο παιδάκι, ηλικίας ενός έτους, αποτελεί γευστικότατη και θρεπτική τροφή, είτε κοκκινιστό, ψητό ή βραστό και, προσθέτω, δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα είναι εξ ίσου καλό ως φρικασέ ή ραγού. Βάζω λοιπόν στην κρίση σας τα παρακάτω: απο τις 120.000 παιδάκια του είδους, όπως έχει υπολογιστεί, 20.000 μπορούν να κρατηθούν για αναπαραγωγή, όπου το ένα τέταρτο θα είναι αρσενικά, αναλογία δηλαδή μεγαλύτερη απ΄ότι επιτρέπουμε για κατσίκες και πρόβατα… Τα υπόλοιπα 100.000 μπορούν να προσφερθούν προς πώληση σε όλο το βασίλειο, σε άτομα κοινωνικής προβολής και με περιουσία, συμβουλεύοντας την μητέρα να τα θηλάσει καλά τον τελευταίο μήνα ώστε να γίνουν τρυφερά και παχουλά, κατάλληλα για ένα καλό τραπέζι. Ένα παιδάκι είναι αρκετό για δυο πιάτα σ’ ενα δείπνο με φίλους ή, αν η οικογένεια είναι μόνη, το μπρός και πίσω τέταρτο κάνει ένα αρκετά καλό φαγητό και, με λίγο αλάτι και πιπέρι, θα είναι θαυμάσιο βραστό την τέταρτη μέρα, ειδικά τον χειμώνα.
Εχω υπολογίσει πως, χοντρικά, ένα νεογέννητο ζυγίζει 5.5 κιλά και αν τραφεί σχετικά καλά στο τέλος του ηλιακού έτους θα ζυγίζει 10.800 κιλά. Βέβαια, τέτοιου είδους τροφή θα κοστίζει ακριβά και κατά συνέπεια θα προορίζεται για λόρδους και γεωκτήμονες οι οποίοι, καθώς έχουν ήδη καταβροχθίσει τους γονείς, φαίνεται να έχουν αποχτίσει δικαιώματα και πάνω στα παιδιά…”
Εδώ, καλέ αναγνώστη, σε αφήνω κι αν σου πέσει στα χέρια το “A modest proposal”, διάβασέ το. Αξίζει τον κόπο με το παραπάνω.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

Jonathan Swift died on a day like today, 18 October 1745. He is regarded by the Encyclopædia Britannica as the foremost prose satirist in the English language. Outside the English speaking world he is mainly remembered for his Gulliver’s Travels. The book became popular as soon as it was published. John Gay wrote in a 1726 letter to Swift that “It is universally read, from the cabinet council to the nursery.” Since then, it has never been out of print.
I tried to find what was Swift’s favorite food or if he liked to cook and what, but in vain. Still he did write about food, in his own way: “A Modest Proposal for Preventing the Children of Poor People From Being a Burthen to Their Parents or Country, and for Making Them Beneficial to the Publick”, commonly referred to as A Modest Proposal, is a essay written and published anonymously by Jonathan Swift in 1729. Swift suggests that the impoverished Irish might ease their economic troubles by selling their children as food for rich gentlemen and ladies. This satirical hyperbole mocks heartless attitudes towards the poor, as well as Irish policy in general. In English writing, the phrase “a modest proposal” is now conventionally an allusion to this style of straight-faced satire.


18 Οχτωβρίου 1981. Ελληνικές βουλευτικές εκλογές. Τις κερδίζει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με σύνθημα την “Αλλαγή”.
Τα αποτελέσματα:
ΠΑΣΟΚ 48,07%, έδρες 172
ΝΔ 35,88%, έδρες 115
ΚΚΕ 10,94%, έδρες13
Το πώς το 48% κατάντησε 4,8% είναι μια άλλη ιστορία. Ας μας την πουν οι πρωταγωνιστές της.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

18 October 1981, Greek parliamentary elections. The Panhellenic Socialist Movement (PASOK) of Andreas Papandreou wins with 48,07% of the vote and electing 172 deputies in the 300 seat parliament.
The rest is history.


Απασχολημένος καθώς ήμουν με την έκθεση γελοιογραφίας μου ξέφυγαν τα γενέθλια του διασημότερου τρωκτικού του κόσμου: στις 19 Σεπτέμβρη 1928 ο Μίκυ Μάους πρωτοεμφανιζόταν στον κινηματογράφο με το φίλμ Steam Boat Willie, το πρώτο φίλμ που συνδύαζε ταυτόχρονα εικόνα και ήχο.
Παγκόσμια η δημοτικότητα του ποντικιού και αμέτρητες οι συζητήσεις για το πώς και το τι αντιπροσωπεύει, ποια η ιδεολογία του και πια η επίδρασή του πάνω στα παιδιά. Λένε πως o Μίκυ προσφέρει ένα πρόσωπο αθωώτητας, ενώ κρύβει από πίσω τον ρόλο του να μετατρέπει τα παιδικά όνειρα σε εμπόρευμα. Ο Μίκυ μιλάει την διεθνή γλώσσα του εμπορίου και του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Κάποιος άλλος θα πει πως αντιπροσωπεύει μια γοητευτική συνύφανση κουλτούρας, πολιτικής και οικονομικών.
Προσωπικά δεν τον πολυσυμπάθησα ποτέ. Πολύ εξυπνάκιας, πολύ κυριλέ και καθώς πρέπει, πολύ μικρο-αστός, που παρ’ όλα αυτά, σε μια πουριτανική χώρα όπως η Αμερική, συζούσε εκτός γάμου με την Μίνι και ενώ δεν είχε παιδιά ή αδέλφια είχε όμως ανίψια αγνώστων γονέων, παρακαλώ. Όσο για σταθερή εργασία… δεν είχε ποτέ.
Καλύτερος πάντα ο Γκούφη, για μένα.

Κι ένα περίεργο τώρα. Την ημέρα των 31 γενεθλίων του Μίκυ, 19 Σεπτεμβρίου 1959, η Ντίσνεϋλαντ θα απαγορεύσει την είσοδο στον 1ο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος και ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Νικήτα Χρουστσώφ, που επισκεπτόταν επίσημα τις ΗΠΑ.
Εμείς θα λέγαμε “Πολιτική του Καραγκιόζη”. Στην Αμερική, μετά την πολιτική του Πινγκ Πόνγκ, μάλλον λέγεται “Πολιτική του Μίκυ Μάους.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Busy as I was with the cartoon exhibition I missed the birthday of the most famous rodent in the world: on 19 September 1928 Mickey Mouse made his first appearance on screen in the film Steam Boat Willie -the first film that combined simultaneously picture and sound.
The world wide popularity of the mouse has caused endless discussions as to what he really stands for, about his ideology and his influence on children. Some say that Mickey shows an innocent face which hides his main objective to transform childhood dreams into merchandize or that Mickey speaks the international language of consumerism and cultural imperialism. Some one else will say that he is a charming blend of culture, politics and economics.
Whatever the case, I never really liked Mickey. A smart ass, too proper, a petite bourgeois who, though he lives in a puritanical country (until not too long ago, at least) he lives with Minnie out of wedlock and while he has no children, brother(s) or sister(s) he has three nephews of unknown parents that live with him. As for a steady job… well, he never had one and no one knows how he makes a living.
To make a long story short, me, I am a Goofy fan.

A funny story now. On the day of Mickey’s 31st birthday, 19 September 1959, Disneyland did not allow entrance to the 1st Secretary of the Communist Party and Premier of the USSR Nikita Khrushchev, on an official visit to the USA.
Mickey Mouse diplomacy, (remember the “Ping Pong diplomacy”?)


Μια μέρα σαν σήμερα, 7 Σεπτεμβρίου 1936, γεννιόταν ο Απόστολος Κακλαμάνης. Περιττό πιστεύω να τον συστήσω μα ίσως να ρωτήσετε τι μας νοιάζει εμάς. Εσάς ίσως καθόλου, μόνο που εμένα μου θυμίζει μια προσωπική ιστορία.
Ήταν Οχτώβρης του 1976 και καμιά τριανταριά απο εμάς δικαζόμαστε ως “πρωταίτιοι” των αντι-Αμερικάνικων διαδηλώσεων και επεισοδίων στην Ρόδο. Ήταν τότε η πρώτη φορά μετά την πτώση της χούντας που πλοία του Αμερικάνικου 6ου στόλου προσέγγιζαν σε ελληνικό λιμάνι, την Ρόδο, επίσημα προσκαλεσμένα μάλιστα της Ελληνικής Κυβέρνησης. Τα επεισόδια και οι δίκες που ακολούθησαν είχαν τότε προκαλέσει πανελλήνιο ενδιαφέρον, πρισσότερο ίσως απο κάθε άλλη Ροδίτικη δίκη. Ανταποκριτές όλων των μεγάλων εφημερίδων παρακολούθησαν την δίκη, στην υπεράσπιση παρέστησαν μεγαλοδικηγόροι όπως οι δυο Μαγκάκηδες -Γ.Α. και Γ.Β.- και πολλοί βουλευτές -όχι βέβαια κυβερνητικοί- ως μάρτυρες ή παρατηρητές. Ενας απο αυτούς ήταν κι ο Απόστολος Κακλαμάνης, ένας απο τους 13 όλους κι όλους τότε βουλετές του ΠΑΣΟΚ.
Καθισμένος στο εδώλιο με – τι άλλο- ενα μπλόκ στα γόνατα, σκιτσάριζα όσο πιο διακριτικά μπορούσα. Εισγγελέας ήταν κάποιος Χ…, που με πολύ τακτ και επιείκια το ΒΗΜΑ (28.10.76) είχε χαραχτηρίσει την αγόρευσή του “Πρωτότυπη”. Όρθιος, ακουμπόντας το χέρι σε μια στοίβα νομικά βιβλία, αγόρευε με ύφος ιεροψάλτη χρησιμοποιόντας παραβολές απο τις Γραφές, ενώ κάποια στιγμή δάκρυσε συγκινημένος και η δίκη διακόπηκε για να συνέλθει. Πολύ χαραχτηριστικό όμως το πώς κουνούσε το κεφάλι πάνω κάτω σ’ όλη την διάρκεια της πολύωρης αγόρευσής του. Κάποια στιγμή σκύβει απο πίσω ο Κακλαμάνης και μου ψυθηρίζει: Σκιτσάρισέ τον και γράψε απο κάτω “Ο αυνανισμός δια των κινήσεων της κεφαλής”.
Προσπάθησα να κρατηθώ, να μή γελάσω. Όμως, η όλη σκηνή είχε πέσει στην αντίληψη του προέδρου. “Πλησιάστε την έδρα κύριε Παυλίδη. Όπως είστε, με τα χαρτιά σας” Ευτυχώς τα χαρτιά μου ήταν άδεια την στιγμή εκείνη, δεν είχα ακόμα ξεκινήσει. “Ελπίζω να μη σκιτσάρετε το δικαστήριο. Καθήστε τώρα ”. Κάθησα. Απαπαπαπα! εγώ να σκιτσάρω, ποτέ!…
Αυτά θυμήθηκα. Χρόνια πολλά, Απόστολε!