Απασχολημένος καθώς ήμουν με την έκθεση γελοιογραφίας μου ξέφυγαν τα γενέθλια του διασημότερου τρωκτικού του κόσμου: στις 19 Σεπτέμβρη 1928 ο Μίκυ Μάους πρωτοεμφανιζόταν στον κινηματογράφο με το φίλμ Steam Boat Willie, το πρώτο φίλμ που συνδύαζε ταυτόχρονα εικόνα και ήχο.
Παγκόσμια η δημοτικότητα του ποντικιού και αμέτρητες οι συζητήσεις για το πώς και το τι αντιπροσωπεύει, ποια η ιδεολογία του και πια η επίδρασή του πάνω στα παιδιά. Λένε πως o Μίκυ προσφέρει ένα πρόσωπο αθωώτητας, ενώ κρύβει από πίσω τον ρόλο του να μετατρέπει τα παιδικά όνειρα σε εμπόρευμα. Ο Μίκυ μιλάει την διεθνή γλώσσα του εμπορίου και του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Κάποιος άλλος θα πει πως αντιπροσωπεύει μια γοητευτική συνύφανση κουλτούρας, πολιτικής και οικονομικών.
Προσωπικά δεν τον πολυσυμπάθησα ποτέ. Πολύ εξυπνάκιας, πολύ κυριλέ και καθώς πρέπει, πολύ μικρο-αστός, που παρ’ όλα αυτά, σε μια πουριτανική χώρα όπως η Αμερική, συζούσε εκτός γάμου με την Μίνι και ενώ δεν είχε παιδιά ή αδέλφια είχε όμως ανίψια αγνώστων γονέων, παρακαλώ. Όσο για σταθερή εργασία… δεν είχε ποτέ.
Καλύτερος πάντα ο Γκούφη, για μένα.

Κι ένα περίεργο τώρα. Την ημέρα των 31 γενεθλίων του Μίκυ, 19 Σεπτεμβρίου 1959, η Ντίσνεϋλαντ θα απαγορεύσει την είσοδο στον 1ο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος και ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Νικήτα Χρουστσώφ, που επισκεπτόταν επίσημα τις ΗΠΑ.
Εμείς θα λέγαμε “Πολιτική του Καραγκιόζη”. Στην Αμερική, μετά την πολιτική του Πινγκ Πόνγκ, μάλλον λέγεται “Πολιτική του Μίκυ Μάους.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Busy as I was with the cartoon exhibition I missed the birthday of the most famous rodent in the world: on 19 September 1928 Mickey Mouse made his first appearance on screen in the film Steam Boat Willie -the first film that combined simultaneously picture and sound.
The world wide popularity of the mouse has caused endless discussions as to what he really stands for, about his ideology and his influence on children. Some say that Mickey shows an innocent face which hides his main objective to transform childhood dreams into merchandize or that Mickey speaks the international language of consumerism and cultural imperialism. Some one else will say that he is a charming blend of culture, politics and economics.
Whatever the case, I never really liked Mickey. A smart ass, too proper, a petite bourgeois who, though he lives in a puritanical country (until not too long ago, at least) he lives with Minnie out of wedlock and while he has no children, brother(s) or sister(s) he has three nephews of unknown parents that live with him. As for a steady job… well, he never had one and no one knows how he makes a living.
To make a long story short, me, I am a Goofy fan.

A funny story now. On the day of Mickey’s 31st birthday, 19 September 1959, Disneyland did not allow entrance to the 1st Secretary of the Communist Party and Premier of the USSR Nikita Khrushchev, on an official visit to the USA.
Mickey Mouse diplomacy, (remember the “Ping Pong diplomacy”?)


Μια μέρα σαν σήμερα, 7 Σεπτεμβρίου 1936, γεννιόταν ο Απόστολος Κακλαμάνης. Περιττό πιστεύω να τον συστήσω μα ίσως να ρωτήσετε τι μας νοιάζει εμάς. Εσάς ίσως καθόλου, μόνο που εμένα μου θυμίζει μια προσωπική ιστορία.
Ήταν Οχτώβρης του 1976 και καμιά τριανταριά απο εμάς δικαζόμαστε ως “πρωταίτιοι” των αντι-Αμερικάνικων διαδηλώσεων και επεισοδίων στην Ρόδο. Ήταν τότε η πρώτη φορά μετά την πτώση της χούντας που πλοία του Αμερικάνικου 6ου στόλου προσέγγιζαν σε ελληνικό λιμάνι, την Ρόδο, επίσημα προσκαλεσμένα μάλιστα της Ελληνικής Κυβέρνησης. Τα επεισόδια και οι δίκες που ακολούθησαν είχαν τότε προκαλέσει πανελλήνιο ενδιαφέρον, πρισσότερο ίσως απο κάθε άλλη Ροδίτικη δίκη. Ανταποκριτές όλων των μεγάλων εφημερίδων παρακολούθησαν την δίκη, στην υπεράσπιση παρέστησαν μεγαλοδικηγόροι όπως οι δυο Μαγκάκηδες -Γ.Α. και Γ.Β.- και πολλοί βουλευτές -όχι βέβαια κυβερνητικοί- ως μάρτυρες ή παρατηρητές. Ενας απο αυτούς ήταν κι ο Απόστολος Κακλαμάνης, ένας απο τους 13 όλους κι όλους τότε βουλετές του ΠΑΣΟΚ.
Καθισμένος στο εδώλιο με – τι άλλο- ενα μπλόκ στα γόνατα, σκιτσάριζα όσο πιο διακριτικά μπορούσα. Εισγγελέας ήταν κάποιος Χ…, που με πολύ τακτ και επιείκια το ΒΗΜΑ (28.10.76) είχε χαραχτηρίσει την αγόρευσή του “Πρωτότυπη”. Όρθιος, ακουμπόντας το χέρι σε μια στοίβα νομικά βιβλία, αγόρευε με ύφος ιεροψάλτη χρησιμοποιόντας παραβολές απο τις Γραφές, ενώ κάποια στιγμή δάκρυσε συγκινημένος και η δίκη διακόπηκε για να συνέλθει. Πολύ χαραχτηριστικό όμως το πώς κουνούσε το κεφάλι πάνω κάτω σ’ όλη την διάρκεια της πολύωρης αγόρευσής του. Κάποια στιγμή σκύβει απο πίσω ο Κακλαμάνης και μου ψυθηρίζει: Σκιτσάρισέ τον και γράψε απο κάτω “Ο αυνανισμός δια των κινήσεων της κεφαλής”.
Προσπάθησα να κρατηθώ, να μή γελάσω. Όμως, η όλη σκηνή είχε πέσει στην αντίληψη του προέδρου. “Πλησιάστε την έδρα κύριε Παυλίδη. Όπως είστε, με τα χαρτιά σας” Ευτυχώς τα χαρτιά μου ήταν άδεια την στιγμή εκείνη, δεν είχα ακόμα ξεκινήσει. “Ελπίζω να μη σκιτσάρετε το δικαστήριο. Καθήστε τώρα ”. Κάθησα. Απαπαπαπα! εγώ να σκιτσάρω, ποτέ!…
Αυτά θυμήθηκα. Χρόνια πολλά, Απόστολε!


Μια μέρα σαν και σήμερα – η μάλλον την νύχτα ανάμεσα στις 18 και 19 Ιουλίου 64 μ.Χ., η Ρώμη είχε παραδοθεί στις φλόγες. Ψηλά στο ανάκτορό του, ο Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Αύγουστος Γερμανικός -ο Νέρωνας που λέμε- παρακολουθούσε το θέαμα παίζοντας λύρα και τραγουδόντας την “Καταστροφή της Τροίας”.
Η φωτιά ήταν δικιά του ιδέα, για να χτίσει λέει νέα ανάκτορα και άλλα χτήρια πάνω στα χαλάσματα. Απέδωσε την καταστροφή στους χριστιανούς κι έτσι βρήκε την ευκαιρία να ξεπαστρέψει μερικές χιλιάδες απ’ αυτούς.
Φαίνεται όμως πως οι λωλάρες του ανθρώοιυ ηταν πολλές και διάφορες. Θαυμαστής του Ελληνικού πολιτισμού επισκέφτηκε την Ελλάδα όπου οργάνωσε τους δικούς του Ολυμπιακούς αγώνες στους οποίους φυσικά νίκησε. Ντυνόταν και παρίστανε διάφορους έλληνες ήρωες, έπαιζε στο θέατρο και έγραφε και τραγουδούσε τραγούδια για τον εαυτό του.
Σκανδαλισμένοι οι συγκλητικοί και οι στρατηγοί του επαναστάτησαν και κινήθηκαν εναντίον του. Μαθαίνοντας οτι όπου νά’ναι θα τον συλλάβουν έβαλε και έσκαψαν τον ταφο του και υποχρέωσε τον γραμματέα του να τον σκοτώσει με το σπαθί. Παθαίνοντας ψιθύρισε: Qualis artifex pereo… Τι καλλιτέχνης που χάνεται.
Ήταν Ιούνιος του 68 μ.Χ.

Η όποια ομοιότητα της εικόνας με γνωστά πρόσωπα είναι τυχαία.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

On a day like today -or rather the night of 18 to 19 July 64 A.D., Rome was given to a destructive fire. High up in his palace the emperor Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus watched the spectacle playing the lyre and singing the “Sack of Ilium”. The fire was instigated by him to to clear the way for his planned palatial complex. He was said to have afterwards seized Christians as scapegoats for the fire and burned them alive.
But Nero was a strange fruit in many ways, to say the least. Admirer and lover of the Greek civilization he visited Greece where, among other things, he organized his own Olympics where he competed and won, of course. He would also dress in imitation of Greek heroes, he would act in theater and he would compose songs which he would sing himself.
His delirious pretensions aroused the enmity not only of the Senate and those patricians who had been dispossessed by him but also of this generals who moved to arrest and put him to slave’s death. The sound of approaching horsemen drove Nero to face the end. However, he still could not bring himself to take his own life but instead he forced his private secretary, Epaphroditos, to perform the task. He died muttering “Qualis artifex pereo”… What an artist dies in me.
It was June of 68 A.D.

Any resemblance of the picture with living persons is coincidental.


Μια μέρα σαν σήμερα, 1 Ιουλίου 1899, γεννιόταν ο Κωνσταντίνος Τσάτσος. Διπλωμάτης, πανεπιστημιακός, ακαδημαϊκός, και πολιτικός, διετέλεσε Πρόεδρος της Δημοκρατίας απο το 1975 [εως το 1980.
Από τους πιο έμπιστους συνεργάτες του Κ. Καραμανλή, στην ψηφοφορία που διεξάχθηκε στην Βουλή έλαβε 210 ψήφους σε σύνολο 295 ψηφισάντων. Από αυτές οι 210 ανήκαν πιθανότατα στους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που διέθετε 215 έδρες. Μοναδικός αντίπαλος ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, που υποστηρίχθηκε από την Ένωση Κέντρου, ενώ το ΠΑΣΟΚ και η Ενωμένη Αριστερά ψήφισαν λευκό. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Κ. Τσάτσος στα απομνημονεύματά του, για να τον προτείνει ο Καραμανλής είχε θέσει ως μοναδικό όρο ότι σε περίπτωση που θα ήθελε να μεταπηδήσει νωρίτερα από τα πέντε χρόνια στην προεδρία της δημοκρατίας, αυτός θα παραιτούνταν.
Ο Καραμανλής είχε τότε πολλή δουλειά : να φτιάξει το Σύνταγμά του και να βάλει την χώρα στις δικής του κατασκευής ράγες και να κρατά υπο έλεγχο τα χουντικά στοιχεία τα διάσπαρτα στην δημόσια και τοπική διοίκηση, τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας. Με άλλα λόγια τα “σταγονίδια” του Ε. Αβέρωφ.
Το σκίτσο που παραθέτω ειχε γίνει τότε για τον “Ταχυδρόμο” χωρίς όμως να δημοσιευτεί (άγνωστο γιατί), αν και εκ των υστέρων αποδείχτηκε απόλυτα εύστοχο.


Τον κύριο Φορτσάκη θα τον ξέρετε. Βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ, τώρα, με πλούσιο βιογραφικό… Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2014-2015), Πρόεδρος του Τμήματος Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2009-2014, Αναπληρωτής Πρόεδρος 2007-2009). Διευθυντής του Τομέα Δημοσίου Δικαίου του Τμήματος Νομικής της Σχολής ΝΟΠΕ / της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2009-2014) και.. και …και.
Είναι ακόμα αυτός που εισηγείται την κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, που οι φοιτητές διαδήλωσαν κάποτε εναντίον του με σύνθημα  «Από τα τανκς του ’73 στα ΜΑΤ του Φορτσάκη, οι μέρες αφθονίας σας είναι μετρημένες». Είναι αυτός που σε πρόσφατη συνέντευξή του στο «Last Point» ανησυχεί για την σχεδιαζόμενη ενίσχυση της εκπροσώπησης των φοιτητών και την  παροχή σε αυτούς δικαιώματος ψήφου σε όργανα του πανεπιστημίου.
Είναι αυτός που πρόσφατα επιτέθηκε στην κυβέρνηση για την διάλυση της αστυνομικής ομάδας ΔΕΛΤΑ και την αποδυνάμωση της ομάδας ΔΙΑΣ. Τέλος, προχθές ακόμα, αναρωτήθηκε “Επιτρέπεται να βλέπουμε αστυνομικούς στο Gay Pride; Είναι αστυνομία αυτή; Έχετε διαλύσει την αστυνομία”
Ανατριχιάζει κανείς στην σκέψη πως η διοίκηση του ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος της χώρας είχε κάποτε ανατεθεί σε άνθρωπο με μεσαιωνικές αντιλήψεις, που προτείνει την αστυνομική παρέμβαση στα πανεπιστήμια αντί του διαλόγου και της πειθούς.
Όσο για το τελευταίο, για τους ομοφυλόφιλους αστυνομικούς, το αφήνω σε σας… ρατσιστής; σεξιστής; Είμαι βέβαιος πως μπορείτε να σκεφτήτε πολλούς ακόμα χαραχτηρισμούς. Ας τον χαίρονται που τον έχουν.