24 Ιουλίου 1974, ώρα 04.00 -περίπου η ώρα που τώρα γράφω τις γραμμές αυτές- εφτά χρόνια και τρείς μήνες μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίζεται και αναλαμβάνει πρωθυπουργός.
Κι έτσι γύρισε η σελίδα καί μπήκαμε σ’ άλλο κεφάλαιο. Κι ο κόσμος στους δρόμους να πανηγυριζεί, κι ο στρατός στα στρατόπεδα και οι χωροφυλάκοι εξαφανισμένοι απο προσώπου γης. Μόνο εδώ στη Ρόδο το γιορτάσαμε λίγο σιωπηλά, ιδιωτικά θα έλεγε κανείς. Ίσχυε ακόμα, βλέπεις, η επιστράτευση που είχε κηρυχθεί με την εισβολή στην Κύπρο. Συσκότιση και απαγόρευση της κυκλοφορίας το βράδυ, κι εμείς, όσοι δεν είχαμε επιστρατευτεί, παρέες παρέες σε διάφορα σπίτια να το γιορταζουμε και να κάνουμε όνειρα για το μέλλον.
Αυτή είναι η ιστορία. Σήμερα κοιτάμε πίσω και λόγαριάζουμε πόσο μακριά και πού άραγε έχουμε φτάσει απο τότε.
Υποθέτω πως αυτές τις μέρες οι νεο-ναζί “απόγονοι των ηττημένων του ’45” θα γιορτάζουν ημέρες μνήμης -δεν χάνουν εξ’ άλλου την ευκαιρία ν’ ανεμίσουν το πτηνό της χούντας. Νοσταλγούν τον “πολιτισμό” του σκότους, της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του μίσους. Τον “πολιτισμό” του ροπάλου, της αρβύλας, του χωροφύλακα, του φακελλώματος. Νοσταλγούν έναν “πολιτισμό” μέσα σε κάγγελα, που απαιτεί την απόλυτη υπακοή “προς τας υποδείξεις” και απεχθάνεται την ελεύθερη σκέψη, που τόσο ταιριάζει σ’ αυτούς που δεν έχουν δική τους βούληση και σκέψη, σ’ αυτούς που αρέσκονται στο να παίζουν τα στρατιωτάκια, σαν αυτά που πρόδωσαν την Κύπρο.
Παραθέτω δυο σκίτσα μου. Το ένα δημοσιεύτηκε σαν σήμερα, στις 24 Ιουλίου 1974. Είναι το πρώτο μου σκίτσο σε καθεστώς ελευθεροτυπίας, απο τότε που ξεκίνησα ως γελοιογράφος το 1971.
Το άλλο δημοσιεύτηκε λίγες μέρες αργότερα, στις 30 Ιούλίου. Είχαν τότε αρχίσει να καταφθάνουν απ’ όλη την Ελλάδα συγχαρητήρια κωλογλυφτικά τηλεγραφήματα προς την δημοκρατική κυβέρνηση. Πρόεδροι σωματείων, συλλόγων, ενώσεων, κοινοτήτων, υπηρέτες της διχτατορίας, διορισμένοι απ’ αυτήν. Ερπετά και χαμελαίοντες άλλαζαν τώρα χρώμα, όπως κάνουν πάντα τα είδη αυτά. Το τι απόγιναν αυτοί είναι μια άλλη ιστορία -οι περισσότεροι ζουν και βασιλεύουν ανάμεσά μας, ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, αν σας ενδιαφέρει. Στο σκίτσο της 24/7 η Σοφία ανοίγει για πρώτη φορά το μάτι. Στα επόμενα 43 χρόνια, μέχρι σήμερα, είναι ζήτημα αν το ξανάνοιξε δυο τρεις φορές.


Μια μέρα σαν και σήμερα – η μάλλον την νύχτα ανάμεσα στις 18 και 19 Ιουλίου 64 μ.Χ., η Ρώμη είχε παραδοθεί στις φλόγες. Ψηλά στο ανάκτορό του, ο Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Αύγουστος Γερμανικός -ο Νέρωνας που λέμε- παρακολουθούσε το θέαμα παίζοντας λύρα και τραγουδόντας την “Καταστροφή της Τροίας”.
Η φωτιά ήταν δικιά του ιδέα, για να χτίσει λέει νέα ανάκτορα και άλλα χτήρια πάνω στα χαλάσματα. Απέδωσε την καταστροφή στους χριστιανούς κι έτσι βρήκε την ευκαιρία να ξεπαστρέψει μερικές χιλιάδες απ’ αυτούς.
Φαίνεται όμως πως οι λωλάρες του ανθρώοιυ ηταν πολλές και διάφορες. Θαυμαστής του Ελληνικού πολιτισμού επισκέφτηκε την Ελλάδα όπου οργάνωσε τους δικούς του Ολυμπιακούς αγώνες στους οποίους φυσικά νίκησε. Ντυνόταν και παρίστανε διάφορους έλληνες ήρωες, έπαιζε στο θέατρο και έγραφε και τραγουδούσε τραγούδια για τον εαυτό του.
Σκανδαλισμένοι οι συγκλητικοί και οι στρατηγοί του επαναστάτησαν και κινήθηκαν εναντίον του. Μαθαίνοντας οτι όπου νά’ναι θα τον συλλάβουν έβαλε και έσκαψαν τον ταφο του και υποχρέωσε τον γραμματέα του να τον σκοτώσει με το σπαθί. Παθαίνοντας ψιθύρισε: Qualis artifex pereo… Τι καλλιτέχνης που χάνεται.
Ήταν Ιούνιος του 68 μ.Χ.

Η όποια ομοιότητα της εικόνας με γνωστά πρόσωπα είναι τυχαία.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

On a day like today -or rather the night of 18 to 19 July 64 A.D., Rome was given to a destructive fire. High up in his palace the emperor Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus watched the spectacle playing the lyre and singing the “Sack of Ilium”. The fire was instigated by him to to clear the way for his planned palatial complex. He was said to have afterwards seized Christians as scapegoats for the fire and burned them alive.
But Nero was a strange fruit in many ways, to say the least. Admirer and lover of the Greek civilization he visited Greece where, among other things, he organized his own Olympics where he competed and won, of course. He would also dress in imitation of Greek heroes, he would act in theater and he would compose songs which he would sing himself.
His delirious pretensions aroused the enmity not only of the Senate and those patricians who had been dispossessed by him but also of this generals who moved to arrest and put him to slave’s death. The sound of approaching horsemen drove Nero to face the end. However, he still could not bring himself to take his own life but instead he forced his private secretary, Epaphroditos, to perform the task. He died muttering “Qualis artifex pereo”… What an artist dies in me.
It was June of 68 A.D.

Any resemblance of the picture with living persons is coincidental.


Χωρίς κάποιο σκίτσο εποχής σήμερα αφού κάθε σχολιασμός ήταν τότε αδύνατος -εκτός κι αν ευλογούσε τους Ελλαδίτες και Κυπριους χουντικούς.
Παραθέτω τα πρωτοσέλιδα δυο εφημερίδων που αναγγέλουν θριαμβευτικά την ανατροπή του προέδρου της Κύπρου (έτσι, ανώνυμα και χωρίς άλλη ιδιότητα) και διαβεβαιώνουν πως η Ελλάδα “δεν αναμιγνύεται” στα εσωτερικά της Κύπρου.
Ανθολογώ και κάποιους τίτλους και δημοσιεύματα εφημερίδων των επόμενων ημερών που, θέλοντας και μη, παρουσίαζαν τα όσα υπαγόρευε η χούντα.

19 ΙΟΥΛΙΟΥ –Ο νέος πρόεδρος Ν. Σαμψών δήλωσε “… η ενέργειά μας ανελήφθη δια να αποτραπεί ο εμφύλιος πόλεμος… Επενέβημεν εν συνεργασία μετά των Κυπριακών ενόπλων δυνάμεων δια να παλινορθώσωμεν τα ανθρώπινα δικαιώματα (sic)…”
20 ΙΟΥΛΙΟΥ — Ο Κίσσινγκερ υπέρ του νέου καθεστώτος. Μήνυμα προς την Τουρκίαν: Αι ΗΠΑ δεν θα υποστηρίξουν τον ανατραπέντα πρόεδρον.

Έρχεται τώρα η εισβολή, ξημερώματα της 21 Ιουλίου. Οι εφημερίδες αναπαράγουν τους χουντικούς λεονταρισμούς και τις μπαρούφες:
21 ΙΟΥΛΙΟΥ — ΑΝΕΧΑΙΤΙΣΘΗΣΑΝ ΟΙ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΩΡΟΥΝ
Διάγγελμα του προέδρου τις δημοκρατίας (sic) Φαίδωνα Γκιζίκη: Θα αποδείξωμεν εις πάντα επιτιθέμενον το άφρον της ενεργείας του (Σ.Σ. Άφεριμ, γενναίε στρατηγέ!)
22 ΙΟΥΛΙΟΥ — ΑΠΟΚΡΟΥΕΤΑΙ ΕΠΙΤΥΧΩΣ Η ΕΙΣΒΟΛΗ. Η Ελλάς προειδοποίησε αυστηρώς την Άγκυρα (Σ.Σ. Κι όπου φύγει φύγει, οι Τούρκοι)
23 ΙΟΥΛΙΟΥ — Το ΑΠΕ μετέδωσεν την εσπέραν χθες την ακόλουθον κυβερνητικήν ανακοίνωσιν: Ξένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί, γνωστοί δια την ανθελληνικήν των τακτικήν διαστροφής της αληθείας, πλάθουν και μεταδίδουν ψευδείς ειδήσεις περί της εσωτερικής καταστάσεως εις την χώραν μας. Πρέπει να θεωρήται βέβαιον οτι αι ανθελληνικαί φήμαι προέρχονται ειδικώτερον απο εκείνους οι οποίοι διεψεύσθησαν εις τας προδοκίας των, κατόπιν της νίκης των Ελληνοκυπριακών ενόπλων δυνάμεων και του ηρωϊκού ελληνοκυπριακού λαού”.
Νίκη λοιπόν των “Ελληνοκυπριακών ενόπλων δυνάμεων και του ηρωϊκού ελληνοκυπριακού λαού” και σε επιβεβαίωση οτι τίποτα δεν τρέχει στο εσωτερικό της χώρας, την επόμενη μέρα ο φιλοχουντικός “Ελεύθερος Κόσμος” πανηγυρίζει ως έτερος χαμελαίων:
24 ΙΟΥΛΙΟΥ — ΗΛΘΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. ΑΙ ΕΥΧΑΙ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟΝ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ.
Αυτά τα λίγα για να θυμόμαστε. Και για τους εθνικόφρονες της δεκάρας, τους νεο-ναζί μελανοχείτωνες, “απόγονους των ηττημένων του 1945”, που μιλούν για “εντιμους και γενναίους αξιωματικούς” και με θράσος ανεμίζουν ακόμα και σήμερα την σημαία με την πουλάδα της χούντας.


Τον Νοέμβρη 1095 ξεκινούσε η εποχή των Σταυροφοριών καθώς στο κάλεσμα του πάπα Ουρβανού Β’ χιλιάδες πιστοί που κραύγαζαν “Deus le vult!” -Ο Θεός το θέλει- έραβαν στο ρούχο τους λωρίδες πανιού που σχημάτιζαν σταυρό. Τέσσερα χρόνια αργότερα μια μέρα σαν σήμερα πριν 918 χρόνια, 15 Ιουλίου 1099, ο στρατός που σύναξε ο Πάπας έπερνε την Ιερουσαλήμ. Ήταν μια μέρα που έμεσα αποδείχτηκε σημαντική στην ιστορία της Ρόδου.
Εκεί, πολύ πριν την εφάνιση των Σταυροφόρων υπήρχε ένα μικρό ίδρημα εγκαταστημένο απο κάποιους εμπόρους του Αμάλφι της Ιταλίας, που σκοπό είχε να περιθάλπει τους Χριστιανούς προσκινητές. Κουμάντο στο ίδρημα έκανε ο Αδελφός Γεράρδος ο επονομαζόμενος και Tenque ή Tunc που σήμερα η Καθολική εκκλησία αποκαλεί “ευλογημένο”. Στην διάρκεια της πολιορκίας ο Γεράρδος παρέσχε ανεκτίμητες υπηρεσίες στους Σταυροφόρους πέρα απο την φροντίδα και περίθαλψη, καθώς ήταν άριστος γνώστης της περιοχής, προσώπων και πραγμάτων.
Μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ η φήμη του μικρού Νοσοκομείου έφτασε στα πέρατα της Ευρώπης. Ο καταχτητής της Ιερουσαλήμ Godefroy de Bouillon αμέσως του παραχώρησε μεγάλα φέουδα για να τον ακολουθήσουν βασιλιάδες και πρίγκηπες της Δύσης. Στα 1113, ο Πάπας Πασκάλ Β’ με την “Βούλα” Pie postulatio voluntatis έδωσε επίσημη εκκλησιαστική υπόσταση στο Νοσοκομείο. Έτσι, οι μοναχοί του του Αββαείου της Παναγίας των Βενεδικτίνων έγιναν οι “Νοσοκόμοι του Άγιου Ιωάννη”.
Αυτή με μόνο 242 λέξεις είναι η ιστορία της ίδρησης Του Σεβάσμιου και Κυρίαρχου Τάγματος του Νοσοκομείου του Άγιου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, που στην συνέχεια θα ονομαστεί και “της Ρόδου και της Μάλτας”.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

November 1095 was the beginning of the Crusade era as, in response to the call of Pope Urban II, thousands of faithful crying “Deus le vult!” -It is God’s will- would tear up strips of linen into crosses to attach to their garments. Four years later on a day like today, July 15 1099, 918 years ago, the Crusader armies were scaling and entering the walls of Jerusalem. It was a day that was to prove indirectly significant for the history of Rhodes.
In the Holy Land, long before the Crusades, there was a hospice dependent on the Abbey of St. Mary that provided shelter and hospitality to poor pilgrims. The head of this hospital was a certain Brother Gerard Tenque or Tunc, whom the Catholic church today calls “blessed”. During the siege of Jerusalem Gerard had provided the Crusaders with care and hospitality but also with valuable information as he new well places and people.
With the fall of Jerusalem the fame of the little hospital had spread far and wide in western Europe. Geofrey de Bouillon, the conqueror of the “Holy City” gave it its first endowments with kings and nobles following his example. In 1113 Pope Paschal II issued the bull Pie postulatio voluntatis, giving ecclesiastical recognition to the Hospital. Thus, the servants of the Benedictine abbey of St. Mary became the Hospitallers of St. John.
In 264 words this is the story of the foundation of the Venerable and Sovereign Order of the Hospital of St. John of Jerusalem, later to be also called “of Rhodes and of Malta”


Πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου μέσω FB μια ξεθωριασμένη φωτό. Την είχε αναρτήσει ο φίλος Κ. Παπασταμάτης και τώρα την ξανα-αναρτώ εγώ.
Ήταν το 1981. Ένα μάτσο βετεράνοι και πολύ-βετεράνοι του ροδίτικου μπάσκετμπολ, αντιμέτωποι με μια ομάδα Αμερικάνων απο κάποιο καράβι του 6ου Στόλου.
Περιττό να πω πως ο πιο όμορφος, εκείνος με την κίτρινη φόρμα του Δωριέα, δεν είναι άλλος απο τον γράφοντα. Ένας ένας τώρα:
ΟΡΘΙΟΙ-Ορ. Παυλίδης (διαιτητής), Αντ. Φραγκεσκάκης, Βαγγ. Παυλίδης, Βασ. Κουγιός, Αντ. Μπρόκος, Σωτ. Αρφαράς, Γ. Ματσαμάς, Δημ. Κουνελές (διαιτητής μάλλον, αλλά γιατί;)
ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ – Στ. Ηρακλείδης, Παν. Παπασταμάτης, Βασ. Βογιατζής, Νικητ. Γεροντούδης.
Όλοι τότε κοντά στα 40 -λίγο πάνω, λίγο κάτω- απ’ όλες τις τότε ομάδες της Ρόδου, τον Διαγόρα, τον Δωριέα, τον ΑΟΝ, τον Κολοσσό… Κάποιους τους βλέπω πότε πότε και λέμε μια “γειά” κι ανταλλάσουμε ίσως και κάποια πειράγματα για τις “μάχες” του παρελθόντος. Άλλους έχω πολύ καιρό να τους δω κι είναι και κάποιοι που μας έχουν αφήσει για πάντα.
Και μια και μιλάμε για παρελθόν αναρτώ ακόμα δυο φωτό, δικές μου (περιμένω τα ανάλογα Φατσομπουκικά σχόλια του τύπου “θεός”, “κούκλος”, “θεάρα”, “ουάου”, κλπ. κλπ.)