“Θυμάμαι που όταν ήμουν παιδί μισοπίστευα και έπαιζα στα σοβαρά με νεράιδες. Ποιός παράδεισος μπορεί να είναι πιο αληθινός απο το να κρατηθεί ο κόσμος της παιδικής φαντασίας, σφυριλατημένος και ισοροπημένος απο τη γνώση και τον κοινό νου… Είναι ευχής έργο που δεν μ’εστειλαν ποτέ σχολείο. Θα είχα χάσει μέρος της αυθεντικότητας μου.”
Beatrix Potter

Την γνωρίζετε την Beatrix Potter που γεννήθηκε σαν σήμερα που γράφω, 28 Ιουλίου 1866; Εαν όχι κακώς, πολύ κακώς. Τι σας νοιάζει εσάς; Μπορεί και τίποτα, αν και θά ‘πρεπε. Εμένα όμως που, αν θέλετε το πιστεύετε, υπήρξα κάποτε παιδί κι εκτός απ’ αυτό δηλώνω και εικονογράφος βιβλίων – άσε που έχω γράψει και κάνα δυο τέτοια- με ενδιαφέρει πολύ. Γιατί η Βεατρίκη Πότερ είναι απο τις μεγαλύτερες συγγραφείς και εικονογράφους παιδικών βιβλίων, ένα είδος συνάδελφος να πούμε (χεχε, πλάκα κάνω).
Μεγαλωμένη κοντά στη φύση, με λίγους φίλους εκτός απο αμέτρητα ζώα και ζωάκια που τα παρατηρούσε και τα ζωγράφιζε. Μορφώθηκε στο σπίτι απο ιδιωτικούς δασκάλους και αποχτησε ευρεία μόρφωση.
Την αγαπώ την Βικτωριανή αυτήν κυρία, την οικολόγο και φυσιολάτρη, για τις εξαίσιες ακουαρέλες και τις ιστορίες της … “Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τέσσερα λαγουδάκια που τα λέγανε Φλόπσυ, Μόπσυ, Μπαμπακόουρο και Πέτρο…” Την αγαπώ και γιατί αφιέρωσε την ζωή της στην σωτηρία και διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος σε σημείο που κάποτε να σταματήσει να γράφει. Κι ακόμα την αγαπώ για το χιούμορ που την κάνει να μοιάζει παιδί:

“Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 1884. Πριν καμιά βδομάδα ήταν και μια άλλη ιστορία στην εφημερίδα. “ενας κύριος είχε μια γάτα που τις έμαθε να κάθεται στο τραπέζι για φαγητό, όπου και συμπεριφερόταν πολύ καλά. Συνήθιζε να βάζει στο πιάτο της γατας όλα τα αποφάγια του. Μια μέρα, η ψιψίνα δεν ήταν στην ώρα της. Εμφανίστηκε με δυό ποντικούς και έβαλε τον ένα στο πιάτο του αφεντικού της και τον άλλον στο δικό της”.
― Beatrix Potter, Το ημερολόγιο της Βετρίκης Πότερ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Ο κύριος της εικόνας με την ομπρέλα είμαι εγώ. Ήταν μια μέρα που, μαζί με άλλους λαγούς, επισκεφτήκαμε την κα. Πότερ.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“I remember I used to half believe and wholly play with fairies when I was a child. What heaven can be more real than to retain the spirit-world of childhood, tempered and balanced by knowledge and common-sense… Thank goodness I was never sent to school; it would have rubbed off some of the originality.”
Beatrix Potter

Do you know Beatrix Potter, that was born on a day like today, 28 July 1866? If you don’t you should. I know her because, believe it or not, I also was a kid once and besides I do claim to be a book illustrator. And Beatrix Potter is one of the greatest writers and children books illustrator ever -sort of a collueague of mine (that was meant as a joke, of course).
She grew up isolated from most other children, with drawing, nature, pets, her little brother, and governesses as her contacts with the world. She never went to school and was taught at home.
I like that Victorian lady, environmentalist and nature lover, for her beautiful aquarelles and her stories… ” Once upon a time there were four little Rabbits, and their names were Flopsy, Mopsy, Cottontail, and Peter… ”. I like her because she devoted her life to preserving the natural lanscape, so much so that she stoped writting. I like her for that humor that makes her look like a child:

“Sunday, January 27, 1884. — There was another story in the paper a week or so since. A gentleman had a favourite cat whom he taught to sit at the dinner table where it behaved very well. He was in the habit of putting any scraps he left onto the cat’s plate. One day puss did not take his place punctually, but presently appeared with two mice, one of which it placed on its master’s plate, the other on its own.”
― Beatrix Potter, Beatrix Potter’s Journal

NOTE. The gentleman with the umbrella in the picture is me. It was on one day that, together with other rabbits, we visited Mrs. Potter.


Vincent Willem van Gogh. Άλλος ένας ζωγράφος, τόσο γνωστός και αγαπητός που δεν χρειάζεται ίσως να πει κανείς τίποτα γι αυτόν. Απο τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία της Δυτικής ζωγραφικής, τα χρώματα και οι πινελιές του συνέβαλαν στο θεμέλιωμα της σύγχρονης τέχνης. Σχεδόν άγνωστος στην εποχή του, όπου τον θεωρούσαν τρελλό και αποτυχημένο. Έγινε διάσημος μετά θάνατον και η περίπτωσή του θεωρείται το κορυφαίο παράδειγμα της “παρεξηγημένης διάνοιας”, ο καλλιτέχνης “στον οποίο συνέρχονται η τρέλλα και η δημιουργικότητα”.
Η σχέση του Van Gogh με το φαγητό ήταν περίπλοκη. Ως καλός Προτεστάντης συνέδεε την αρετή με την αποχή απο την πολυτέλεια κι αυτό ήταν ιδιαίτερα φανερό στο φαγητό το οποίο συχνά σήμαινε απλά και μόνο “ψωμί”. Τα λόγια όμως της Βίβλου “εν ιδρώτι του προσώπου σου φαγή τον άρτον σου…” (Γένεσις 3:19) του δημιουργούσε ηθικό πρόβλημα αφού το “ψωμί” του δεν έβγαινε με τον ιδρώτα του αλλά με την βοήθεια της οικογένειας και ιδιαίτερα του αδερφού του. Η αδυναμία του αυτή να πουλήσει την δουλειά του και “να βγάλει το ψωμί του” ήταν συνεχής πηγή ανησυχίας, εκνευρισμού και αισθήματος ενοχής. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγει απο το ηθικό δίλημμα ήταν γι αυτόν να γίνει ακόμα πιο ολιγαρκής στο φαγητό και τις άλλες καθημερινές ανάγκες.
Γράφει κάποια στιγμή στον αδερφό του, τον Τεο: “Το μόνο που τρώγω για να ζήσω είναι το πρωϊνό που μου σερβίρουν εδώ που μένω και για βραδυνό ένα φλυτζάνι καφέ και λίγο ψωμί που έχω στο μπαούλο μου”. Ή πάλι: “Μη φανταστείς πως ζω πλούσια εδώ γιατί η κύρια τροφή μου είναι ξερό ψωμί ή λίγες πατάτες ή κάστανα που τα πουλούν στις γωνιές του δρόμου…”
Παρ’ όλα αυτά, ακόμα κι αυτός καταλαβαίνει πως η πολλή αρετή μπορεί να οδηγήσει στην υπερβολή. Γράφει σ’ ένα άλλο γράμμα: “…Για παράδειγμα, το ξέρεις πως όλον αυτόν τον καιρό είχα μόνο ψωμί και μόνο τρείς φορές ζεστό φαγητό; Με τον τρόπο αυτόν μπορεί κανείς να γίνει περισσότερο χορτοφάγος απ’ ο,τι του κάνει καλό.”
Στα 37 του χρόνια, μια μέρα σαν σήμερα, 27 Ιουλίου 1890, ο Βαν Γκοχ αυτοπυροβολήθηκε στο στήθος, στους αγρούς με τα σιτάρια που ζωγράφιζε. Η σφαίρα έμεινε μέσα του χωρίς να βλάψει κάποιο ζωτικό όργανο κι αυτός περπάτησε πίσω στο πανδοχείο του. Την επόμενη μέρα, ο αδερφός του τον βρήκε στα κέφια του να καπνίζει την πίπα του. Όμως, τις πρώτες ώρες της 29 Ιουλίου, ο Vincent Willem van Gogh θα πεθάνει απο μόλυνση του τραύματός του. Τα τελευταία του λόγια ήταν: “Η θλίψη θα κρατήσει για πάντα”.


“Η τέχνη μου θα γινόταν ένα όπλο κι ένα σπαθί. Οι πένες μου θα ήταν άδεια καλάμια εαν δεν συμετείχαν στον αγώνα για την λευτεριά”
Georg Grosz

Ο Georg (George) Grosz γεννήθηκε σαν σήμερα, 26 Ιουλίου 1893, και είναι ένας απο τους αγαπημένους μου. Ενας καλλιτέχνης – σκιτσογράφος, ζωγράφος- που τον ανακάλυψα αρκετά νέος και που έγινε για μένα σημείο αναφοράς για την τεχνική του, την δύναμη με την οποία απεικονίζει την καταπίεση και την ανθρώπινη εξαθλίωση, την ηθική κατάπτωση και τον εκφυλισμό στην Γερμανία του μεσοπολέμου. Μέλος του κινήματος Dada. Μέλος του Γερμανικού ΚΚ, απ’ όπου αποχώρησε αφού έζησε πέντε μήνες στην Μόσχα και γνώρισε τούς Λένιν και Τρότσκυ. Φανατικός αντιναζί διώχθηκε και τελικά μετανάστευσε στην Αμερική το 1933. Τα έργα του εκτέθηκαν στην έκθεση “Εκφυλισμένη Τέχνη” του Χίτλερ. Πέθανε στο Βερολίνο το 1959, πέφτοντας στην σκάλα του σπιτιού του επιστρέφοντας απο μια νύχτα οινοποσίας. Είναι να μην τον αγαπάς;
Παραθέτω τον πίνακά του “Εκλειψη Ηλίου” που έχει θέμα τους πολεμοκάπηλους. Με τον πίνακα αυτόν πλήρωσε για την επισκευή του αυτοκινήτου του στην Ν.Υ. Ο πίνακας αργότερα αγοράστηκε απο έναν ελαιοχρωματιστή για $104.00. Το 1968 αποχτήθηκε απο το Heckscher Museum of Art για $15.000 με χρήματα που αποχτήθηκαν με έρανο. Στο τέλος του ’60 αρχές ’70 έγινε σύμβολο της αντίθεσης στον πόλεμο του Βιετ Ναμ.
Το 2006, το μουσείο ανακοίνωσε πως προτίθεται να πουλήσει τον πίνακα για $19.000.000, πράγμα που δεν έγινε ποτέ μετά απο θύελλα διαμαρτυριών.
===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“My art was to be a gun and a sword; my drawing pens I declared to be empty straws as long as they did not take part in the fight for freedom.”
-Georg Grosz

Georg (George) Grosz was born on a day like today, 26 July 1893. Ηe is one of my all time favorites. An artist -cartoonist, painter- I discovered in my youth and who became for me a point of reference for his technic, his power of presenting the human oppression and misery, as well as the moral degeneration of Germany at that time. A member of the Dada movement, also a member of the Communist Party, which he left after five months in Moscow, during which he met with Lenin and Trotsky. Bitterly anti-Nazi , he was persecuted and finally immigrated to the US in 1933. His works were exhibited in the exhibition “Degenerate Art” organized by Hotler. He died in Berlin in 1959 when he fell down a flight of stairs after a night of drinking. How can I not love him?
The painting “Eclipse of the Sun” was used to pay for a car repair bill. It was later acquired by some house painter to settle a debt of $104.00. The Heckscher Museum of Art in Huntington purchased the painting in 1968 for $15,000 raising the money by public subscription. As Eclipse of the Sun portrays the warmongering of arms manufacturers, this painting became a destination of protesters of the Viet Nam War in Heckscher Park (where the museum is sited) in the late 1960s and early 70s.
In 2006, the Heckscher proposed selling Eclipse of the Sun for approximately $19,000,000.00 to pay for repairs and renovations to the building. There was such public outcry that the museum decided not to sell, and announced plans to create a dedicated space for display of the painting in the renovated museum


Τον Νοέμβρη 1095 ξεκινούσε η εποχή των Σταυροφοριών καθώς στο κάλεσμα του πάπα Ουρβανού Β’ χιλιάδες πιστοί που κραύγαζαν “Deus le vult!” -Ο Θεός το θέλει- έραβαν στο ρούχο τους λωρίδες πανιού που σχημάτιζαν σταυρό. Τέσσερα χρόνια αργότερα μια μέρα σαν σήμερα πριν 918 χρόνια, 15 Ιουλίου 1099, ο στρατός που σύναξε ο Πάπας έπερνε την Ιερουσαλήμ. Ήταν μια μέρα που έμεσα αποδείχτηκε σημαντική στην ιστορία της Ρόδου.
Εκεί, πολύ πριν την εφάνιση των Σταυροφόρων υπήρχε ένα μικρό ίδρημα εγκαταστημένο απο κάποιους εμπόρους του Αμάλφι της Ιταλίας, που σκοπό είχε να περιθάλπει τους Χριστιανούς προσκινητές. Κουμάντο στο ίδρημα έκανε ο Αδελφός Γεράρδος ο επονομαζόμενος και Tenque ή Tunc που σήμερα η Καθολική εκκλησία αποκαλεί “ευλογημένο”. Στην διάρκεια της πολιορκίας ο Γεράρδος παρέσχε ανεκτίμητες υπηρεσίες στους Σταυροφόρους πέρα απο την φροντίδα και περίθαλψη, καθώς ήταν άριστος γνώστης της περιοχής, προσώπων και πραγμάτων.
Μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ η φήμη του μικρού Νοσοκομείου έφτασε στα πέρατα της Ευρώπης. Ο καταχτητής της Ιερουσαλήμ Godefroy de Bouillon αμέσως του παραχώρησε μεγάλα φέουδα για να τον ακολουθήσουν βασιλιάδες και πρίγκηπες της Δύσης. Στα 1113, ο Πάπας Πασκάλ Β’ με την “Βούλα” Pie postulatio voluntatis έδωσε επίσημη εκκλησιαστική υπόσταση στο Νοσοκομείο. Έτσι, οι μοναχοί του του Αββαείου της Παναγίας των Βενεδικτίνων έγιναν οι “Νοσοκόμοι του Άγιου Ιωάννη”.
Αυτή με μόνο 242 λέξεις είναι η ιστορία της ίδρησης Του Σεβάσμιου και Κυρίαρχου Τάγματος του Νοσοκομείου του Άγιου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, που στην συνέχεια θα ονομαστεί και “της Ρόδου και της Μάλτας”.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

November 1095 was the beginning of the Crusade era as, in response to the call of Pope Urban II, thousands of faithful crying “Deus le vult!” -It is God’s will- would tear up strips of linen into crosses to attach to their garments. Four years later on a day like today, July 15 1099, 918 years ago, the Crusader armies were scaling and entering the walls of Jerusalem. It was a day that was to prove indirectly significant for the history of Rhodes.
In the Holy Land, long before the Crusades, there was a hospice dependent on the Abbey of St. Mary that provided shelter and hospitality to poor pilgrims. The head of this hospital was a certain Brother Gerard Tenque or Tunc, whom the Catholic church today calls “blessed”. During the siege of Jerusalem Gerard had provided the Crusaders with care and hospitality but also with valuable information as he new well places and people.
With the fall of Jerusalem the fame of the little hospital had spread far and wide in western Europe. Geofrey de Bouillon, the conqueror of the “Holy City” gave it its first endowments with kings and nobles following his example. In 1113 Pope Paschal II issued the bull Pie postulatio voluntatis, giving ecclesiastical recognition to the Hospital. Thus, the servants of the Benedictine abbey of St. Mary became the Hospitallers of St. John.
In 264 words this is the story of the foundation of the Venerable and Sovereign Order of the Hospital of St. John of Jerusalem, later to be also called “of Rhodes and of Malta”


Δεν θέλω να πεθάνω μέχρι να έχω κάνει πιστά ό,τι μπορώ με το ταλέντο μου και μέχρι να έχω καλλιεργήσει τον σπόρο που τοποθετήθηκε μέσα μου, ώσπου να έχει μεγαλώσει και το τελευταίο του κλωναράκι.
— Käthe Kollwitz

8 Ιουλίου1867, μια μέρα σαν σήμερα γεννιόταν η Käthe Kollwitz. Μία απο τις αγίες μου, η αγία Käthe. Ζωγράφος, χαράκτρια, γλύπτρια. Με τα σχέδια και τα χαρακτικά της καυτηρίασε με δραματικό τρόπο τα ανθρώπινα βάσανα, την τραγωδία του πολέμου, την δυστυχία και τους αγώνες των απλών ανθρώπων. Κυνηγήθηκε από τους Ναζί, τα έργα της αποσύρθηκαν απο μουσεία και εκθέσεις και υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από την θέση της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών όπου δίδασκε. Πέθανε λίγες μόνο μέρες πριν το τέλος του 2ου Π.Π.
Στα νειάτα μου πέρασα πολλές ώρες αντιγράφοντας τα σχέδιά της: τα ροζιασμένα χέρια, τα τεράστια παιδικά μάτια, τα χωρίς ωραιοποίηση μα όλο έκφραση πρόσωπα. Προσπαθόντας μάταια να πλησιάσω λίγάκι έστω την εκφραστική δύναμη, να καταλάβω από πού βγαίνει η δύναμη της ψυχής που χύνεται ποτάμι πάνω στο χαρτί και την πέτρα.
Παραθέτω εδώ κάποιο απο τα έργα της διαλεγμένο λίγο πολύ στην τύχη. Πολύ θα ήθελα να τα δείξω όλα και τα 275 σχέδια, λιθογραφίες και χαρακτικά που μας άφησε.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

I do not want to die… until I have faithfully made the most of my talent and cultivated the seed that was placed in me until the last small twig has grown.
— Käthe Kollwitz

Käthe Kollwitz -one of my saints… saint Käthe- was born on a day like today, 8 July 1867. Painter, printmaker -etching, lithography, woodcut – and sculpture. Her most famous works depict the effects of poverty, hunger and war on the working class. After the rise to power of the Nazi party she was forced to resign her place on the faculty of the Art Academy. Her work was removed from museums and she was banned from exhibiting. She died just a few days before the end of WW 2.
When I was young I spent many hours copying her works: the strong worker’s hands, the huge eyes of children, the full of expression faces. I was in vain trying to somehow approach her force of expression, to find and to understand whence comes that inner force that pours out like a river on paper, wood and stone.
Her work reproduced here was picked more or less at random. I would very much like to be able to post all of the 275 drawings, lithographs, woodcuts she left behind.