Να την θυμηθώ; Μα βέβαια, πρέπει.
21 Απριλίου 1967, Αθήνα. Οδός Δημοκρίτου, Κολωνάκι. Στην μιαν άκρη, γωνία με Σόλωνος, διαφημιστική εταιρεία “Τριάς”. Στην πάνω άκρη, γωνία Στρ. Δυνδέσμου, υπόγεια “γκαρσονιέρα” όπου διαμένει ο Βαγγέλης Παυλίδης, γραφίστας στην διαφημιστική εταιρεία.
Αγουροξυπνημένος, 07.30, παίρνω τον κατήφορο να πιώ τον καφέ μου στο γραφείο πριν έλθουν οι άλλοι. Στον δρόμο κάτι δεν μου πάει καλά: ησυχία παντού και ηρεμία αφύσικη… Σταματώ στον Αγ. Διονύσιο και κοιτάζω πάνω κάτω. Ψυχή στο δρόμο.  Μπας κι είναι Κυριακή, λέω, καμιά σχόλη και δεν το ξέρω, μπας και πηγαίνω άδικα μωρέ στη δουλειά;
Στην πολυκατοικία που είναι το γραφείο ο θυρωρός με το πιγούνι ακουμπισμένο στο χέρι.  «Κλειστά», μου λέει, «δεν έχει δουλειά σήμερα!».  «Και γιατί, παρακαλώ ;”.  «Έγινε επανάσταση, βάλε ραδιόφωνο ν’ ακούσεις». Ανεβαίνω στον τρίτο και βάζω ραδιόφωνο:

“Αντηχεί ο Γράμμος τα τραγούδια
ξημερώνει λευτεριά
ξανανθίζουν πάλι τα λουλούδια
και φυτρώνουν δάφνινα κλαρια…..”

Ταρατατζούμ, ταρατατζούμ, τρομπέτες και κλαπατσίμπαλα και περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός, σε όποιον σταθμό και να γυρίσεις. Βγαίνω στον δρόμο αλαφιασμένος μη ξέροντας πο; ακριβώς θέλω να πάω. Παίρνω την νεκρή απο κίνηση Σόλωνος και καταλήγω στο Σύνταγμα. Κι εκεί είδα. Την Βουλή περικυκλωμένη απο τάνκς. Από πίσω, κορδόνι στρατιώτες παρατεταγμένους με εφ’ όπλου λόγχη. Σε παράθυρα, μπαλκόνια και στέγες των γύρω χτηρίων να ξεπροβάλλουν κάνες πολυβόλων.
Και τότε ήρθε η οργή, η αγανάχτηση, η επιθυμία να φωνάξω, μα και το αίσθημα αδυναμίας μπροστά σ’ αυτό που έβλεπα.
Πήρα δρόμο κι έφυγα. Δεν χρειαζόταν να ρωτήσω τίποτα, αλλά και ποιόν να ρωτήσω; Μέρες τώρα οι φήμες για πραξικόπημα κυκλοφορούσαν στην πρωτεύουσα και δεν ήταν θέμα το “αν” αλλά το “ποιός και πότε”. Το μεσημεράκι, έρχεται το πρώτο διάγγελμα του Συνταγματάρχη Γ. Παπαδόπουλου: “… άτομα τα οποία θα χαραχτηρισθούν ως επικίνδυνα θα παραμείνουν υπο περιορισμόν. Εις αυτούς θα είπωμεν, είσθε πτώματα ωδωδότα και τυμπανιαία…”. Τελικά, οι συνταγματάρχες είχαν προλάβει τους στρατηγούς του βασιλιά.
Η συνέχεια είναι γνωστή… ή μήπως δεν είναι;  Εκτός απο κάποιους ανούσιους επετειακούς λόγους και κάποιες εξ ίσου ανούσιες δηλώσεις πολιτικών και “πολιτευτών”, άραγε πόσα και τί να ξέρει η σημερινή νεολαία,  πόση επίγνωση του τι σημαίνει δικτατορία έχουν οι, δίκαια πολλές φορές, αγανακτισμένοι νέοι που σήμερα εναγκαλίζονται τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, την χειρότερη ίσως πλευρά του ίδιου νομίσματος;
Και τι άραγε γνωρίζουν για την προδοσία που έδωσε το πρόσχημα στην Τούρκικη εισβολή της Κύπρου και για την ανικανότητα των παλληκαράδων της φακής, να την υπερασπιστούν την Κύπρο στην συνέχεια.
Και κάτι άλλο, για να τελειώνω. Ναι, υπάρχει ένα ποσοστό Ελλήνων (ψηφοφόρων), ίσως κάτω απο 10%, που είναι φασίστες ή νεο-ναζί ή χουντικοί ή όπως θέλετε – οι διαφορές, αν υπάρχουν, είναι ελάχιστες. Αυτοί πάντα υπήρχαν και υπάρχουν, είτε φανερά ή καλυμμένοι μέσα στα διάφορα κόμματα της δεξιάς. Ας το παραδεχτούμε κι ας κοιτάξουμε ως δημοκράτες πώς θα τους αντιμετωπίσουμε.


2 Comments

  1. sxoliastis
    Posted 21/04/2017 at 09:01 | Permalink

    “I believe that ideas such as absolute certitude, absolute exactness, final truth, etc. are figments of the imagination which should not be admissible in any field of science… This loosening of thinking seems to me to be the greatest blessing which modern science has given to us. For the belief in a single truth and in being the possessor thereof is the root cause of all evil in the world.”
    Max Born—Quantum Physicist/philosopher

    • Culture is shared meaning. Suppose we were able to share meanings freely without a compulsive urge to impose our view or conform to those of others and without distortion and self-deception. Would this not constitute a real revolution in culture.
    David Bohm—Quantum physicist/philosopher

    • Posted 21/04/2017 at 09:37 | Permalink

      I don’t get it. What does that have to do with the junta?
      “A propos”, you noticed perhaps that the first “TRIAS’ used to be at the corner of Solonos and Lycavitou… before your time 🙂

Leave a Reply