“Μια ιδέα που δεν είναι επικίνδυνη δεν αξίζει να λέγεται ιδέα”.  Oscar Wilde

30 Νοέμβρη 1900, ο Όσκαρ Γουάιλντ ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, αναρχικός και αστραποβόλο πνεύμα πεθαίνει στο Παρίσι. Καθώς κείτεται στο κρεβάτι και ρίχνοντας μια ματιά στον κόσμο που τον περιβάλλει και που τώρα εγκαταλείπει, δηλώνει:
“Αυτή η ταπετσαρία με σκοτώνει. Ένας απο τους δυο μας πρέπει να φύγει απο τη μέση”.
Σε κάτι όμως πιό πεζό τώρα, το αγαπημένο μου θέμα που δεν είναι άλλο απο το φαγητό και την μαγειρική,ε. ΄Ετσι, πολλές πηγές βεβαιώνουν πως ο μεγάλος συγγραφέας ήταν ειδικός στο φαγητό και το κρασί, μαθημένος να δειπνάει στα καλύτερα εστιατόρια. Είναι αμέτρητοι οι αφορισμοί και οι καταπληκτικές αναφορές στο φαγητό που περιλαμβάνονται στα έργα του. Για οικονομία χώρου θα αναφερθώ μόνο σε μια περίεργη αναφορά, όπου στο θεατρικό έργο “The Importance of Being Ernest”, ο Γουάιλντ αναδυκνύει το σάντουιτς με αγγούρι σε σύμβολο της Βρετανικής ανώτερης τάξης. Παρθέτω την ακαταμάχητη συνταγή του για Σάντουιτς Αγγούρι:
Υλικά
4-5 γλίθες (σκελίδες για τους πανωελλαδίτες) σκόρδο – 350 γρ. τυρί Philadelphia, λιωμένο με το πηρούνι – ένα ματσάκι chives – αλάτι, πιπέρι – 1 μεγάλο αγγούρι καθαρισμένο απο τους σπόρους – ψωμί ολικής αλέσεως ή και άσπρο, σε λεπτές φέτες
Εκτέλεση
Ψιλοκόβουμε το σκόρδο, αφού πρώτα το λιώσουμε με την πλατιά μεριά του μαχαιριού. Ανακατεύουμε καλά το τυρί με το σκόρδο. Προσθέτουμε τα chives ψιλοκομμένα και πιπέρι και ανακατεύουμε καλά.
Κόβουμε το αγγούρι σε πολύ ψιλές, σχεδόν διάφανες ροδέλες.
Απλώνουμε το μίγμα του τυριού πάνω στο ψωμί, τοποθετούμε επάνω φέτες αγγούρι και αλατίζουμε ελαφρά. Σκεπάζουμε με μια δεύτερη φέτα ψωμί.
Αφαιρούμε με το μαχαίρι την κόρα και κόβουμε το σάντουιτς στο σχήμα που θέλουμε -τέταρτα, μισά, τρίγωνα.
Μπορούμε κατά βούληση να προσθέσουμε και άλλα υλικά στο σάντουιτς, όπως ρόκα, ψιλές φέτες ραπανάκι, ζαμπόν ή ό,τι άλλο τραβάει η όρεξη και η φαντασία μας.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“An idea that is not dangerous is unworthy of being called an idea at all.”
-. Oscar Wilde

November 30, 1900. Playwright, poet, sparkling wit, anarchist Oscar Wilde dies in Paris. Dying in an apartment, he takes one last look at the world he is leaving behind and declares:
“This wallpaper is killing me; one of us has got to go.”
To something mundane now, my favorite subject which is none other than food and cooking. We are assured by many sources that the great writer was a gourmand, accustomed to dine at the finest restaurants.His works are full of aphorisms and and fantastic references to food. Do to the limited space and to not test your patience I will only stop at a strange reference from the play “The Importance of Being Ernest” where Wilde raises the cucumber sandwich to the status of symbol British aristocratic class. I give you the recipe:

Ingredients:
4-5 large cloves of garlic, depending on how garlicky you like things – 350 gr. Philadelphia cream cheese – a small handful of chives – salt and pepper, to taste – 1 large seedless cucumber – Whole wheat bread, or white, in thin slices
Method:
Mince garlic finely, smashing with the side of your knife for maximum pulpiness.
Mix the cream cheese and garlic in a bowl. Finely cut chives into the bowl. Mix thoroughly, adding pepper to taste.
Slice the cucumber as thinly as possible. Assemble your sandwiches by spreading cream cheese thinly across each slice of bread and evenly covering half the cream cheese-covered slices with rounds of the translucently thin cucumber.
Sprinkle a tiny amount of salt on the cucumbers, if you like, and top with another piece of bread. Cut the crusts off to leave yourself with a perfect square of sandwich. You can decide how to divide it: into quarters, rectangles, two triangles?—just ask yourself, What Would Wilde Do?
You can, of course, add other things to cucumber sandwiches if you so desire. You could conceivably add arugula, thinly sliced radish, very thinly sliced ham, or any other favorite garnish.

 


Στο, κυκλοφοριακό κυρίως, χάος της πόλης για δουλειές χθες Τρίτη, γύρισα αργά στην Λαχανιά και εξουθενομένος όπως ήμουν δεν μπόρεσα να γράψω κάτι.
Μπόρεσα όμως να διαβάσω στα γρήγορα τον τύπο. Εκτός απο τις συνηθισμένες κλωτσοπατινάδες της Βουλής των Ελλήνων κυρίαρχη θέση στην ειδησεογραφία κατείχε ο θάνατος του νεαρού φοιτητή στην Κάλυμνο..
Να ξωμολογηθώ πριν προχωρήσω πως το Πρώτο Θέμα δεν είναι καν στις 25 πρώτες επιλογές εφημερίδων και ειδησεογραφικών ιστοσελίδων που διαβάζω- εκτός κι αν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος… και χθες υπήρχε. Διαβάζω λοιπόν σε διάφορες ιστοσελίδες ρεπορτάζ σχετικά με τον φοιτητή που λέγαμε οπου σε όλες αναφέρεται ως πηγη το Πρώτο Θέμα. Ξαναδιαβάζω για να βεβαιωθώ και για να υπέρ-βεβαιωθώ καταφεύγω στην ίδια την πηγή <http://www.protothema.gr/greece/article/735866/iatrodikastis-o-foititis-stin-kalumno-pethane-apo-atuhima/>. Εκεί πράγματι πείθωμαι πως βρησκόμαστε μπροστά σε ένα θαύμα, σε ένα γεγονός πρωτοφανές που δεν ξέρω αν εσείς το έχετε ξανασυναντήσει, εγώ όμως όχι. Αντιγράφω λοιπόν απο το ρεπορτάζ: “…Πιθανολογείται ότι ο 21χρονος έχασε την ισορροπία του έπεσε από κάποιο ύψος και από την πτώση έχασε τις αισθήσεις του. Για το λόγο αυτό δεν μπόρεσε να καλέσει σε βοήθεια ενώ ήταν ζωντανός μέχρι και την τελευταία στιγμή, αφήνοντας την τελευταία του πνοή αβοήθητος….” (Ο τονισμός του κειμένου είναι δικός μου).
Το πιάσατε; Ο άνθρωπος ήταν ζωντανός μέχρι την τελευταία στιγμή πριν πεθάνει! Φοβερό! Όλοι ξέρουμε πως όλος ο κόσμος παύει να είναι ζωντανός πολύ πρίν πεθάνει -και πολλές φορές πολύ μετά.
Τι άλλο να πει κανείς μετά απ’ αυτό; Εγώ πάντως σταματώ εδώ αδυνατόντας να συνεχίσω. Ξαναβάζω εδώ ένα παλαιότερο σκίτσο μου γιατί τώρα δεν έχω κουράγια να κάνω άλλο.


Νοέμβρης 1522. Η πολιορκία της Ρόδου είναι πια στον πέμπτο μήνα. Η κατάσταση στην πόλη χειροτερεύει μέρα με την μέρα, τα τρόφιμα λείπουν, το ίδιο και τα πολεμοφόδια.
Έξω απο τα τείχη, στο Τούρκικο στρατόπεδο, αρρώστιες κι επιδημίες θερίζουν τον στρατό ενώ ο Σουλτάνος βιάζεται να τελειώνει, καθώς ο χειμώνας του δημιουργεί μεγάλα οικονομικά και λογιστικά προβλήματα.
Στις 28 και 29 του μήνα, κάποιες μέρες σαν και σήμερα πριν 495 χρόνια, δυό φοβερές έφοδοι στους τομείς της Ισπανίας και Ιταλίας παραλίγο να φέρουν την πόλη στα χέρια των εχθρών. Οι Τούρκοι μπαίνουν απο το ρήγμα στο τείχος της Ισπανίας. Απωθούνται με μεγάλη δυσκολία κι αφού μια καταρακτώδης βροχή που κάνει αδύνατη την προέλαση των πολιορητών έρχεται συνεπίκουρη στα πυροβόλα της Πύλης Κοσκινού. Οι Τούρκοι αποσύρωνται αφήνοντας πίσω 3.000 νεκρούς.
Ως καλοί Χριστιανοί, οι Ροδίτες αποδίδουν τη “νίκη” αυτή στον Άγιο Ανδρέα που γιόρταζε την ημέρα εκείνη. Ομως, ο απελπισμένος αγώνας συνεχίζεται.

*****************************************************
November 1522. The siege of Rhodes by the Turks is in her fifth month. The circumstances in the town could not become worse, but they somehow manage to by the hour. Food is scant and ammunitions scarce .
Outside the walls disease and epidemics are mowing down the enemy troops. The Sultan is in a hurry. Winter is bringing big economic and logistical problems for him.
On the 28th and 29th of November two ferocious charges at the Spanish and Italian sectors almost result in the capture of the city. The Turks go through the breach on the Spanish walls. They are repulsed with great exertion. The accidental occurrence of a torrential downpour becomes a miraculous helpmate to the cannons at the Koskinou gate. 3,000 Turks lose their lives in this one.
As good Christians, the Rhodians attribute this “victory” to St. Andreas, whose feast day it is. But the struggle continues desperately.

 


Ομολογώ πως ο κύριος Βορίδης με προβλημάτισε με τους συλλογισμούς και τις τοποθετήσεις του, και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά. Μιλάω τώρα για το τελευταίο του “τιτίβισμα” που αναπτύχθηκε εν εκτάσει σε συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Προβληματίστηκα μ’ αυτά που λέει, με την πολιτική του ανάλυση, γιατί σίγουρα χρειάζονται μια βαθύτερη σκέψη. Αν εξαιρέσει όμως κανείς το μάγκικο ύφος και τους χαρακτηρισμούς έχει κι άλλα που με προβληματίζουν:
Αναρωτιέμαι ας πούμε τι θα πει και σε τι αναφέρεται η “σκύλα που έγινε αρνάκι”. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως απο άγνοια (ημιμάθεια ίσως;) έχει παραποιηθεί το “Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι”, η ελλήνική δηλαδή απόδοση του κλασσικού έργου του Σαίξπηρ The taming of the shrew -το Ημέρωμα της “στρίγγλας”. Αν και δεν έχω απαίτηση ο κύριος Βορίδης να έχει διαβάσει ή παρακολουθήσει στο θέατρο Σαίξπηρ θα περίμενε κανείς να έχει τουλάχιστον ακουστά το περίφημο αυτό έργο ή, ως προβεβλημένος και υπεύθυνος πολιτικός, να έχει ελέγξει το τι γράφει πριν το δημοσιεύσει. “Η σκύλα που έγινε αρνάκι”; Ποιά ακριβώς είναι αυτή;
Το άλλο που με μπερδεύει είναι εκείνο το “pet”. Έλεγα δηλαδή -αν και λίγο τραβηγμένο- πως ίσως δεν γνωρίζει Αγγλικά, γι αυτό και δεν γνωρίζει τον Σαίξπηρ. “Pet” όμως; Αγγλικούρα με τα όλα της που μόνο σε “ψηλά σαλόνια” θα περίμενα να την ακούσω… Tres jolie το pet σου, χρυσή μου.
Κάπως έτσι, και παραμένω προβληματισμένος. Τι σημασία όμως έχει;


Γνωστή είναι η παροιμία πως αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Επειδή λοιπόν δεν έχω όρεξη να μου συμβεί κάτι τέτοιο, γι αυτό και επανέρχομαι -με την άδειά σας- στο ίδιο θέμα.
Μου πήρε σχεδόν δυο χρόνια να τα εικονογραφήσω (δουλεύω αργά γιατί το διασκεδάζω) και τώρα μπήκαν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Δυο βιβλία του Μάνου Κοντολέων από τις εκδόσεις Πατάκη, διακευές δυο μεγάλων κλασσικών: του Γαργαντούα και του Δον Κιχώτη.
Ευχηθήτε τους να είναι καλοτάξιδα καθώς ξεκινούν το ταξείδι τους στον απέραντο ωκεανό του βιβλίου και… μην περιμένετε, πάρτε τα στο σπίτι, αξίζουν τον κόπο. Αλήθεια λέω.
===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

There is a saying in Greece, that if you don’t praise your home the roof will fall on your head. Because I have no such wish you will allow me, please, the following announcement.
They just hit the shelves of the bookstores -two books by Manos Kontoleon which took me 18 months or so to illustrate (I’m kind of slow… I enjoy illustrating and I take my time). They are the adaptions of two great classics: Gargantua, by François Rabelais and Don Quixote by Miguel de Cervantes.
In Greece, we wish new books to have a nice trip in the boundless ocean of books. So… you know what to say.