ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ
Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κ. Καβάφης, Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Μια φίλη εδώ στην Λαχανιά μου παρατήρησε προχθές πως τελευταία δεν πολυσχολιάζω τα πολιτικά γενόμενα. Σωστά, το έχω όμως ξαναπεί και φοβάμαι μήπως γίνω και πιο βαρετός απ’ ό,τι είμαι ήδη:
Έχουμε μια αξιωματική αντιπολίτευση χωρίς προτάσεις, που κυριολεκτικά ό,τι και να πεί ή να κάνει η κυβέρνηση (ακόμα κι ό,τι δεν έχει πει ή έχει κάνει) το βρίσκει στραβό, υποσχόμενη πως θα τα φτιάξει όλα αν και εφόσον γίνει χαλίφης στην θέση του χαλίφη. Έχουμε μια ελάσσονα αντιπολίτευση που διέρχεται σοβαρή κρίση ταυτότητας, που τα’χει χαμένα σ΄έναν ιδεολογικό και οργανωτικό λαβύρινθο κι όπου οι “στρατηγοί” είναι περισσότεροι απο τους “στρατιώτες” (εξαιρείται το ΚΚΕ που εδώ και 100 χρόνια δεν πήγε ούτε ρούπι δεξιά ή αριστερά). Τέλος, έχουμε μια κυβέρνηση που πελαγωμένη κι αυτή προσπαθεί να μπαλώσει τα αμπάλωτα που κληρονόμησε, αλλά και αυτά που η ίδια έχει δημιουργήσει.
Τι να σχολιάσω λοιπόν; Παραπέμπω στον Καβάφη και για να αποφύγω “τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα”, σκέφτηκα να το ρίξω λίγο στην “τέχνη” – όσο είναι τέχνη αυτα που κάνω… σκιτσάκια, εικόνες, λίμερικ, σαχλαμαρίτσες.

—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—οοο—

MONOTONY
Monotonous day another day succeeds
Monotonous, identical. Once done
All will be done over again, the same deeds-
The similar minutes find us and are gone.

Month brings another month. So one may guess
Easily what is coming; and the sorrow
Of yesterday is but a weariness.
Tomorrow seems no longer like a morrow.

P. Cavafy, Translated by J. Mavrogordato, Chatto & Windus, London

A friend in Lachania remarked the other night that lately I do not so much comment on the Greek political scene.
True enough, but I’ve said it before and I will say it again, with the risk of getting even more boring than I already am: What we have is a major opposition party with nothing constructive to propose, that will attack and disagree with literally everything the government says or does (even with whatever the government has not yet said or done) and which promises to remedy everything if and when it comes to power. And then, there are the smaller parties of the center in a serious identity crisis, lost in an ideological and organizational labyrinth and where the “generals” outnumber the soldiers. And last but not least, there is a government under constant pressure by its European lenders, perplexed, trying to patch up the rags it inherited as well as those it has created by itself.
So, what’s new and what is there for me to say? I will refer you to Cavafy and to avoid “the sorrow of yesterday” that is “but a weariness”, I thought I should concentrate a bit on “art” -to the extend that art it is what I do… sketches, drawings, limericks and such nonsense.


…………..
Μα η αγάπη είναι τυφλή κι οι ερωτευμένοι δεν βλέπουν
τις όμορφες τρέλλες που κάνουν
…………..
Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Ο έμπορος της Βενετίας

Σύγχρονες έρευνες στηρίζουν την άποψη πως η τύφλα της αγάπης δεν είναι απλά μια ποιητική έκφραση. Έρευνα του University College London, το 2004, βρήκε πως τα αισθήματα αγάπης περιόριζουν την δράση εκείνων των περιοχών του εγκεφάλου που ελέγχουν την κριτική σκεψη.
Απόδειξη, η γάτα μας η Βερόνικα και το σάνδαλο της Νοομι.
Όπως όμως και νά ‘χει το πράγμα ας έχουμε υπ’ όψη και την συμβουλή του J Mason Brewer:
Δεν κάνω έρωτα στην εξώπορτα του κήπου μου,
Γιατί η αγάπη είναι τυφλή, μα όχι και οι γείτονές μου

—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—ooo—

…………..
But love is blind and lovers cannot see
The pretty follies that themselves commit;
…………..
William Shakespeare, The Merchant Of Venice

Modern-day research supports the view that the blindness of love is not just a figurative matter. A research study in 2004 by University College London found that feelings of love suppressed the activity of the areas of the brain that control critical thought.
What better proof than our cat, Veronica, and Noomi’s sandal.
Of course, we should all take note of J Mason Brewer’s advice:
I don’t make love by the garden gate,
For love is blind, but the neighbors ain’t.




Ήταν μια θλιβερή νύχτα του Νοεμβρίου όταν αντίκρισα το επίτευγμα των κόπων μου… ήταν κιόλας μία η ώρα το πρωί. Η βροχή χτυπούσε τα τζάμια του παραθύρου και το κερί μου κόντευε να τελειώσει όταν, στο φως του μισοσβησμένου κεριού, είδα να ανοίγει το θαμπό κίτρινο μάτι του πλάσματος. Ανάπνευσε βαθιά κι ένας σπασμός τάραξε τα μέλη του.
Πώς να περιγράψω τα αισθήματά μου γι αυτήν την καταστροφή, ή πώς να περιγράψω το άθλιο πλάσμα που με τόσους κόπους και τόση φροντίδα είχα προσπαθήσει να φτιάξω; …
Όντας αδύνατο να αντέξω την θέα του όντος που είχα δημιουργήσει όρμησα έξω απο το δωμάτιο και συνέχισα για πολλή ώρα γυρίζοντας πάνω κάτω στην κρεβατοκάμαρά μου μη μπορώντας να συνέλθω και να κοιμηθώ. Στο τέλος, η κούραση διαδέχτηκε την ταραχή που νωρίτερα είχα υπομείνει και έπεσα με τα ρούχα στο κρεβάτι αναζητώντας λίγες στιγμές λησμοσύνης. Αλλά μάταια, κοιμήθηκα πράγματι, μα με συντάραζαν τα ποιό άγρια όνειρα…
–Mary Shelley, Frankenstein, κεφ. 5
μετάφραση δικιά μου (με το μπαρδόν)

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

It was on a dreary night of November that I beheld the accomplishment of my toils… It was already one in the morning; the rain pattered dismally against the panes, and my candle was nearly burnt out, when, by the glimmer of the half-extinguished light, I saw the dull yellow eye of the creature open; it breathed hard, and a convulsive motion agitated its limbs.
How can I describe my emotions at this catastrophe, or how delineate the wretch whom with such infinite pains and care I had endeavoured to form?…
…Unable to endure the aspect of the being I had created, I rushed out of the room, continued a long time traversing my bed chamber, unable to compose my mind to sleep. At length lassitude succeeded to the tumult I had before endured; and I threw myself on the bed in my clothes, endeavouring to seek a few moments of forgetfulness. But it was in vain: I slept, indeed, but I was disturbed by the wildest dreams…
–Mary Shelley, Frankenstein, Ch.5