Διάταξη στο Σχέδιο Νόμου για την Ανώτατη εκπαίδευση που βρίσκεται στο στάδιο της συζήτησης κομμάτων και αρμόδιων φορέων με την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων προβλέπει πως στα Ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια “απαγορεύεται η άρνηση εγγραφής μαθητών εξαιτίας της αναπηρίας ή των ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών τους” και πως οι μαθητές αυτοί μπορούν να εγγράφονται και να φοιτούν “με τους ίδιους όρους, προϋποθέσεις και προσαρμογές που ισχύουν για τα δημόσια σχολεία”.
Σφοδρή ήταν η αντίδραση του Συνδέσμου Ιδιωτικών Σχολείων (ΣΙΣ) που κατηγόρησε το αρμόδιο υπουργείο για σοβιετικού τύπου νομοθέτηση.
Αντίδραση όμως υπήρξε και απο την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ) και απο την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος (ΟΙΕΛΕ). Η Ε.Σ.Α.μεΑ μιλάει για “απαράδεκτη στάση του ΣΙΣ”, καθώς “η εγγραφή ατόμων με αναπηρία σε ιδιωτικά σχολεία δεν είναι ανθρωπιστική επιλογή, αλλά δικαίωμα”, ενώ η ΟΙΕΛΕ κατηγορεί τον ΣΙΣ για “ακραία αντικοινωνική συμπεριφορά, η οποία δεν έχει μόνο ευτελή οικονομικά κίνητρα, αλλά φθάνει σε όρια κοινωνικού ρατσισμού”.
Αυτά είναι τα (γνωστά) γεγονότα κι εγώ δεν μπορώ να προσθέσω τίποτ’ άλλο στα λόγια και τους (ήπιους πιστεύω) χαραχτηρισμούς Ε.Σ.Α.μεΑ και ΟΙΕΛΕ. Ένα πράγμα μόνο: να θυμίσω στην ΣΙΣ πως ο αποκλεισμός, η περιθωριοποίηση των ατόμων με αναπηρία, που έφτανε μέχρι την στείρωση και την φυσική τους εξόντωση, ήταν όχι σοβιετικής αλλά Ναζιστικής έμπνευσης και πρακτικής.

================================================

The Greek Association of Private Schools refuses to accept students with physical disabilities or learning problems.


29 Ιουλίου 1973, μια μέρα σαν σήμερα διεξαγόταν το δεύτερο δημοψήφισμα παρωδία της Χούντας. Διατυπωμένο με κουτοπόνηρο τρόπο, έτσι που να εκμεταλευτεί προς όφελός της χούντας τα αντιβασιλικά λαϊκά αισθήματα:
To NAI σήμαινε
α. Την έγκριση της κατάργησης της μοναρχίας που είχε αποφασίσει και εκτελέσει δύο μήνες νωρίτερα ο Παπαδόπουλος.
β. Την εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου της “Δημοκρατίας” για θητεία 8 ετών. Πρόεδρος θα ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος και αντιπροεδρος ο Οδ. Αγγελής.
Το νοθευμένο αποτέλεσμα ήταν ΝΑΙ 78,43% και ΟΧΙ 21,57%.
Το σκίτσο μου δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ τρείς μέρες πριν το δημοψήφισμα. Το ίδιο βράδυ παρουσιάστηκε στην ΥΕΝΕΔ στην εκπομπή του Γ. Γεωργαλά, σοβιετολόγου και θεωρητικού της χούντας, σε μια προσπάθεια διαστρέβλωσης του νοήματός του. Το σχόλιο ήταν πως, νά, ακόμα και ΤΟ ΒΗΜΑ προβλέπει βροχή απο ΝΑΙ κι ένας μοναχικός γεροντάκος (ο λαός) πάει να ψηφίσει ΟΧΙ.
Απ’ όσο γνωρίζω ήταν το μόνο σκίτσο που εμφανίστηκε και σχολιάστηκε ποτέ στην χουντική TV.


“Θυμάμαι που όταν ήμουν παιδί μισοπίστευα και έπαιζα στα σοβαρά με νεράιδες. Ποιός παράδεισος μπορεί να είναι πιο αληθινός απο το να κρατηθεί ο κόσμος της παιδικής φαντασίας, σφυριλατημένος και ισοροπημένος απο τη γνώση και τον κοινό νου… Είναι ευχής έργο που δεν μ’εστειλαν ποτέ σχολείο. Θα είχα χάσει μέρος της αυθεντικότητας μου.”
Beatrix Potter

Την γνωρίζετε την Beatrix Potter που γεννήθηκε σαν σήμερα που γράφω, 28 Ιουλίου 1866; Εαν όχι κακώς, πολύ κακώς. Τι σας νοιάζει εσάς; Μπορεί και τίποτα, αν και θά ‘πρεπε. Εμένα όμως που, αν θέλετε το πιστεύετε, υπήρξα κάποτε παιδί κι εκτός απ’ αυτό δηλώνω και εικονογράφος βιβλίων – άσε που έχω γράψει και κάνα δυο τέτοια- με ενδιαφέρει πολύ. Γιατί η Βεατρίκη Πότερ είναι απο τις μεγαλύτερες συγγραφείς και εικονογράφους παιδικών βιβλίων, ένα είδος συνάδελφος να πούμε (χεχε, πλάκα κάνω).
Μεγαλωμένη κοντά στη φύση, με λίγους φίλους εκτός απο αμέτρητα ζώα και ζωάκια που τα παρατηρούσε και τα ζωγράφιζε. Μορφώθηκε στο σπίτι απο ιδιωτικούς δασκάλους και αποχτησε ευρεία μόρφωση.
Την αγαπώ την Βικτωριανή αυτήν κυρία, την οικολόγο και φυσιολάτρη, για τις εξαίσιες ακουαρέλες και τις ιστορίες της … “Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τέσσερα λαγουδάκια που τα λέγανε Φλόπσυ, Μόπσυ, Μπαμπακόουρο και Πέτρο…” Την αγαπώ και γιατί αφιέρωσε την ζωή της στην σωτηρία και διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος σε σημείο που κάποτε να σταματήσει να γράφει. Κι ακόμα την αγαπώ για το χιούμορ που την κάνει να μοιάζει παιδί:

“Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 1884. Πριν καμιά βδομάδα ήταν και μια άλλη ιστορία στην εφημερίδα. “ενας κύριος είχε μια γάτα που της έμαθε να κάθεται στο τραπέζι για φαγητό, όπου και συμπεριφερόταν πολύ καλά. Συνήθιζε να βάζει στο πιάτο της γατας όλα τα αποφάγια του. Μια μέρα, η ψιψίνα δεν ήταν στην ώρα της. Εμφανίστηκε με δυό ποντικούς και έβαλε τον ένα στο πιάτο του αφεντικού της και τον άλλον στο δικό της”.
― Beatrix Potter, Το ημερολόγιο της Βετρίκης Πότερ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Ο κύριος της εικόνας με την ομπρέλα είμαι εγώ. Ήταν μια μέρα που, μαζί με άλλους λαγούς, επισκεφτήκαμε την κα. Πότερ.

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

“I remember I used to half believe and wholly play with fairies when I was a child. What heaven can be more real than to retain the spirit-world of childhood, tempered and balanced by knowledge and common-sense… Thank goodness I was never sent to school; it would have rubbed off some of the originality.”
Beatrix Potter

Do you know Beatrix Potter,who was born on a day like today, 28 July 1866? If you don’t you should. I know her because, believe it or not, I also was a kid once upon a time.  Besides, I do claim to be a book illustrator. And Beatrix Potter is one of the greatest writers and children books illustrators ever -sort of a collueague of mine (that was meant as a joke, of course).
She grew up isolated from most other children, with drawing, nature, pets, her little brother, and governesses as her contacts with the world. She never went to school and was taught at home.
I like that Victorian lady, environmentalist and nature lover, for her beautiful aquarelles and her stories… ” Once upon a time there were four little Rabbits, and their names were Flopsy, Mopsy, Cottontail, and Peter… ”. I like her because she devoted her life to preserving the natural lanscape, so much so that she stoped writting. I like her for that humor that makes her look like a child:

“Sunday, January 27, 1884. — There was another story in the paper a week or so since. A gentleman had a favourite cat whom he taught to sit at the dinner table where it behaved very well. He was in the habit of putting any scraps he left onto the cat’s plate. One day puss did not take his place punctually, but presently appeared with two mice, one of which it placed on its master’s plate, the other on its own.”
― Beatrix Potter, Beatrix Potter’s Journal

NOTE. The gentleman with the umbrella in the picture is me. It was on one day that, together with other rabbits, we visited Mrs. Potter.


Vincent Willem van Gogh. Άλλος ένας ζωγράφος, τόσο γνωστός και αγαπητός που δεν χρειάζεται ίσως να πει κανείς τίποτα γι αυτόν. Απο τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία της Δυτικής ζωγραφικής, τα χρώματα και οι πινελιές του συνέβαλαν στο θεμέλιωμα της σύγχρονης τέχνης. Σχεδόν άγνωστος στην εποχή του, όπου τον θεωρούσαν τρελλό και αποτυχημένο. Έγινε διάσημος μετά θάνατον και η περίπτωσή του θεωρείται το κορυφαίο παράδειγμα της “παρεξηγημένης διάνοιας”, ο καλλιτέχνης “στον οποίο συνέρχονται η τρέλλα και η δημιουργικότητα”.
Η σχέση του Van Gogh με το φαγητό ήταν περίπλοκη. Ως καλός Προτεστάντης συνέδεε την αρετή με την αποχή απο την πολυτέλεια κι αυτό ήταν ιδιαίτερα φανερό στο φαγητό το οποίο συχνά σήμαινε απλά και μόνο “ψωμί”. Τα λόγια όμως της Βίβλου “εν ιδρώτι του προσώπου σου φαγή τον άρτον σου…” (Γένεσις 3:19) του δημιουργούσε ηθικό πρόβλημα αφού το “ψωμί” του δεν έβγαινε με τον ιδρώτα του αλλά με την βοήθεια της οικογένειας και ιδιαίτερα του αδερφού του. Η αδυναμία του αυτή να πουλήσει την δουλειά του και “να βγάλει το ψωμί του” ήταν συνεχής πηγή ανησυχίας, εκνευρισμού και αισθήματος ενοχής. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγει απο το ηθικό δίλημμα ήταν γι αυτόν να γίνει ακόμα πιο ολιγαρκής στο φαγητό και τις άλλες καθημερινές ανάγκες.
Γράφει κάποια στιγμή στον αδερφό του, τον Τεο: “Το μόνο που τρώγω για να ζήσω είναι το πρωϊνό που μου σερβίρουν εδώ που μένω και για βραδυνό ένα φλυτζάνι καφέ και λίγο ψωμί που έχω στο μπαούλο μου”. Ή πάλι: “Μη φανταστείς πως ζω πλούσια εδώ γιατί η κύρια τροφή μου είναι ξερό ψωμί ή λίγες πατάτες ή κάστανα που τα πουλούν στις γωνιές του δρόμου…”
Παρ’ όλα αυτά, ακόμα κι αυτός καταλαβαίνει πως η πολλή αρετή μπορεί να οδηγήσει στην υπερβολή. Γράφει σ’ ένα άλλο γράμμα: “…Για παράδειγμα, το ξέρεις πως όλον αυτόν τον καιρό είχα μόνο ψωμί και μόνο τρείς φορές ζεστό φαγητό; Με τον τρόπο αυτόν μπορεί κανείς να γίνει περισσότερο χορτοφάγος απ’ ο,τι του κάνει καλό.”
Στα 37 του χρόνια, μια μέρα σαν σήμερα, 27 Ιουλίου 1890, ο Βαν Γκοχ αυτοπυροβολήθηκε στο στήθος, στους αγρούς με τα σιτάρια που ζωγράφιζε. Η σφαίρα έμεινε μέσα του χωρίς να βλάψει κάποιο ζωτικό όργανο κι αυτός περπάτησε πίσω στο πανδοχείο του. Την επόμενη μέρα, ο αδερφός του τον βρήκε στα κέφια του να καπνίζει την πίπα του. Όμως, τις πρώτες ώρες της 29 Ιουλίου, ο Vincent Willem van Gogh θα πεθάνει απο μόλυνση του τραύματός του. Τα τελευταία του λόγια ήταν: “Η θλίψη θα κρατήσει για πάντα”.