Όσοι παρακολουθέιτε ετούτο το μπλόγκ θα έχετε διαπιστώσει από τις συχνές αναρτήσεις το ενδιαφέρον μου για την μαγειρική, το φαγητό γενικότερα. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι το ότι το ενδιαφέρον αυτό δεν είναι θεωρητικό μα πως εκτελώ καθήκοντα μαγείρου σε καθημερινή βάση, ως μέρος του καταμερισμού εργασίας μέσα στην οικογένεια. Οφείλω επίσης να πω -επειδή γενικά πιστεύω οτι η αρχή κάθε καλής δουλειάς είναι η επιλογή και χρήση του κατάλληλου εργαλείου- πως όταν θα τελειώσω το μαγείρεμά μου η κουζίνα μοιάζει σαν βομβαρδισμένη: άλλο το κουζινομάχαιρο γενικής χρήσεως, άλλο το μαχαίρι για τα λαχανικά και άλλο για το κρέας, ανάλογα με το αν θέλεις να ξεπετσιάσεις ή να φιλετιάσεις ή να ξεκοκκαλίσεις. Και φυσικά, κάθε κατσαρόλα πάνω στην φωτιά με το δικό της ξύλινο, παρακαλώ, κουτάλι και πάει λέγοντας.
Το καθήκον συμμαζέματος και καθαρίσματος των συντριμιών πέφτει στην Νόομι που -πριν αρχίσετε να ωρύεσθαι, ω φίλες φεμινίστριες- το επιτελεί ευχαρίστως και αγόγγυστα, προτιμώντας αυτό απο το να τρώει ξηρά τροφή και λασπωμένα μακαρόνια.
Εξαίρεση σε όλα τα παραπάνω είναι μία και μόνη: τα Χριστούγεννα. Τα Χριστούγεννα ανήκουν στην Νόομι και την Σουηδία. Επι μέρες πρίν η Νόομι ασχολείται με την ετοιμασία του γεύματος των Χριστουγέννων, που πρέπει να είναι σύμφωνο με τις Σουηδικές γεύσεις, τα ήθη και έθιμα. Έτσι και τώρα: δυο χοιρομέρια, προετοιμασμένα με διαφορετικό το καθένα τρόπο. Το ένα βρασμένο πρώτα κι ύστερα στον φούρνο για να ροδίσει σκεπασμένο με μείγμα από μουστάρδα, αυγό και φρυγανιά. Το άλλο, κατ’ ευθείαν στον φούρνο με κάλυμμα απο μαύρη ζάχαρη και μπαχαρικά. Κι ύστερα, κεφτέδες σουηδέζικοι και λουκανικάκια τηγανιτά, απείρως καλύτερα απο αυτά που θα βρείτε στο ΙΚΕΑ, πατατούλες βραστές με την φλούδα, ρέγγα προετοιμασμένη με πολλούς και διάφορους τρόπους και σάλτσες, πατζάρια με σφιχτοβρασμένα αβγά και σαλάτες. Και βέβαια snaps και Gluhwein -ζεστό κρασί με σταφίδες και αμύγδαλα- για να πάνε κάτω οι στερεές τροφές.
Έτσι λοιπόν μαζευτήκαμε γύρω απο το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι μια μικρή μα πολύ καλή παρέα – η Έλλη, η Αφροδίτη κι η Σοφία, η Maud και ο Νίκος, η Νόομι κι ο Βαγγέλης (εγώ δηλαδή). Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην φαντασία σας.

Η γελοιογραφία της Νoomi με φορεσιά των προγόνων της, των Viking , είναι απο παλαιότερο άρθρο μου για την παραδοσιακή Σουηδική κουζίνα.

=============================================================

Those of you who follow this blog would know from my frequent relevant posts of my special interest in cooking. What you might not know is that this interest of mine is real and not purely theoretical and that I perform my cooking duties on a daily basis, as part of the division of labor in our small family. Noomi’s task is to afterwards clean up the mess which, I must say before my feminist friends start screaming “foul!”, she performs happily as she would rather wash dishes and pots than to eat canned food and chips.
An exception to the above is one and only one: Christmas. Christmas belongs to Noomi and Sweden. Preparations for Christmas dinner begin several days in advance. Everything must be according to Swedish tastes and traditions and it could not be otherwise now: two hams cooked each in a different way. One, boiled and then browned in the oven with a coat of egg, mustard and bread crumbs. The other, roasted in the oven with a coat of brown sugar and spices. And then, there were Swedish meat balls (which always remind me of the Swedish chef in the Moppet Show) and, honestly, far better than those you can get from IKEA. There were also fried sausages, small potatoes boiled in their skin, herring prepared in all kinds of different ways, beets and hard boiled eggs and salads. To wash everything down there was snaps and Gluhwein plus a lot of – incomprehensible to me- Swedish singing.
And so it was then as we gathered around the Christmas table, a small gang of good friends – Elli and Afroditi and Sofia and Maud and Nicos and Noomi and me. The rest I leave to your imagination.

The caricature of Noomi in Viking dress is from an earlier article of mine about the Viking cuisine.