winston
Παρ’ όλη του την αγάπη για φαγητό, πιοτό και πούρα ο Winston Churchill (που γεννήθηκε μια μέρα σαν και σήμερα, 30 Νοεμβρίου 1874) έφτασε να γίνει 90 χρόνων.
Η ιστορία είναι γεμάτη με ανέκδοτα για τις σχετικές με το ποτό συνήθειές του. Ξεκινούσε την ημέρα με μια δόση κονιάκ ή ουίσκυ, την συνέχιζε με τον ίδιο τρόπο σε τακτά διαστήματα και την έκλεινε πάλι με τον ίδιο τρόπο. Απεχθανόταν και την ιδέα ακόμα ενός κοκταίηλ αλλά του άρεσε πολύ η σαμπάνια. “Σου αξίζει στην επιτυχία και την έχεις ανάγκη στην ήττα”, έλεγε. Στα διάφορα και συχνά δείπνα ενώ οι καλεσμένοι του θα έπιναν λευκό ή κόκκινο κρασί, ο ίδιος έπινε σαμπάνια. Κρατούσε μάλιστα το μπουκάλι κοντά του ώστε να σερβίρεται κατά βούληση, χωρίς να περιμένει το μπάτλερ.
Το μόνο μη αλκοολούχο υγρό που λάτρευε ήταν η σούπα. Όχι μια πηχτή σούπα μα κάποιο διάφανο κονσομέ ή χελωνόσουπα. Ήταν κάτι που ρουφούσε πριν πάει στο κρεβάτι, ακόμα και αν νωρίτερα ήταν σε τραπέζι με εφτά διαφορετικά πιάτα.
Η αγάπη του για το φαγητό τον έκανε κάποτε να πεί οτι είναι καλό να θυμώμαστε πως τον κόσμο τον κυβερνάει το στομάχι. Του άρεσαν ορισμένα παραδοσιακά Αγγλικά φαγητά -ροστ μπηφ, πουτίγκα του Γιορκσάιρ, αστακός και καβούρι. Του άρεσε ακόμα η Sole Champeaux (η συνταγή παρακάτω) και τα Tournedos Montpensier ( Φιλέτο βωδινό με fois gras και μαύρες τρούφες). Αντίθετα, δεν ανεχόταν το κορν μπηφ και τη μαύρη πουτίγκα και, ίσως οχι παράξενο, το Γερμανικό sauerkraut.
Τέλος, τα πούρα. Ερωτεύτηκε τα πούρα όταν ως δημοσιογράφος ήταν στην Αβάνα. Επιστρέφοντας στο Λονδίνο τα παράγγειλε αμέσως απο ειδικό καπνοπωλείο που υπάρχει μέχρι σήμερα. Υπολογίζεται πως στην διάρκεια της ζωής του ο Τσώρτσιλ κάπνισε περίπου 200.000 πούρα, αν και η αλήθεια είναι πως τα μισά τουλάχιστον τα μάσησε, αντί να τα καπνίσει. Πράγματι, πριν το ανάψει, μασούσε και πιπίλαγε το πούρο μέχρι την μέση.

Sole Champeaux

ΥΛΙΚΑ – 100ml λευκό κρασί – 350ml ζωμός ψαριού – 4 ή 6 φιλέτα γλώσσας (ένα το άτομο) – αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι – 2 καρότα κομμένα σαν χοντρά σπιρτόξυλα – μια γεμάτη κουταλιά βούτυρο – 2 κουταλιές κρέμα γάλακτος – 200gr βρασμένες γαρίδες – ψιλοκομμένος μαϊντανός για γαρνιτούρα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ. Σε μεγάλο τηγάνι ζεσταίνουμε το κρασί και τον ζωμό μέχρι να αρχίσουν να σιγοβράζουν. Προσθέτουμε προσεχτκά τα ψάρια κα μαγειρεύουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά μέχρι να γίνουν, περίπου 5 λεπτά. Απομακρύνουμε τα ψάρια, αλατοπιπερώνουμε και τα φυλάμε σκεπασμένα σε ζεστό μέρος.
Προσθέτουμε στο ίδιο τηγάνι τα καρότα και μαγειρεύουμε έως να μειωθούν στο μισό τα υγρά και τα καρότα είναι τρυφερά. Με το σύρμα ανακατεύουμε στο τηγάνι με τα καρότα το βούτυρο και την κρέμα κι ύστερα προσθέτουμε τις γαρίδες. Μαγειρεύομε για δυο τρία λεπτά.
Τοποθετούμε τα ψάρια σε πιάτα, περιχύνουμε με την σάλτσα με τις γαρίδες και πασπαλίζουμε με μαϊντανό.

ΠΗΓΗ: Churchill’s Cookbook της Georgina Landemare, προσωπικής μαγείρισας του Τσώρτσιλ.

===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===οοο===

Despite his love for food, liquor and cigars, Winston Churchill (who was born on a day like today, 30 November 1874) reached the ripe old age of 90.
History is full of anecdotes of his drinking habits, of how he would start and finish his day with a shot of brandy or whisky and of his love for champagne. He loved the sparkling wine so much that while his guests will have red or white wine he would keep the champagne bottle next to him so that he could serve himself and not wait for the butler.
Churcill fell in love with Cuban cigars when he was a journalist in Cuba. When he returned to London the first thing he did was to order his Cubans, from a tobacconist’s that still exists today.
Below is the recipe for one of his favorite dishes, from “Churchill’s Cookbook” by Georgina Landemare, Churchill’s private cook

Sole Champeaux

INGREDIENTS – 100ml white wine – 350ml fish stock – 4-6 fillets of sole – Salt and freshly ground black pepper – 2 carrots, julienned – 1 heaped tbsp butter – 2tbsp double cream – 200g cooked shrimps – Chopped parsley to garnish

In a wide pan, heat the white wine and stock until almost simmering, then carefully place in the fish fillets and poach over a gentle heat until the flesh is cooked and opaque (this should take about 4-5 minutes). Remove the fish, season and set aside (cover to keep warm).
Add the carrots to the poaching liquor and continue cooking until the liquid is reduced by about half and the carrots are tender. Whisk in the butter and the cream, then add the shrimps and heat through. Place the fish fillets onto serving plates then pour the hot shrimp sauce over them. Garnish with the parsley and serve.

Recipe from “Churchill’s Cookbook” by Georgina Landemare, Churchill’s private cook


giacomo-puccini

29 Νοεμβρίου 1924, μια μέρα σαν και σήμερα, πέθαινε στις Βρυξέλες ο Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini. Ποιός είπατε; Ο Τζιάκομο Πουτσίνι, “ο σπουδαιότερος συνθέτης Ιταλικής όπερας μετά τον Βέρντι” όπως τον αποκάλεσαν. Αυτός που έγραψε την όπερα Manon Lescaut, και την La bohème, και την Tosca, και την Madama Butterfly, και την La fanciulla del West, και την La rondine, και την Turandot που δεν πρόλαβε να την τελειώσει, και… και… και…
Από το 1891, ο Πουτσίνι έζησε στο Torre del Lago, ένα χωριό κοντα στο Viareggio, αφοσιωμένος στον τρόπο ζωής που αγαπούσε. Ενδεικτικά του χαραχτήρα του και του τρόπου της ζωής του, ο αυτοαποκαλούμενος “κυνηγός άγριων πουλιών, λιμπρέτων όπερας και ωραίων γυναικών”, θα στείλει πρόσκληση στον φίλο του Luigi Illica: “Λατρεύω το κυνήγι, λατρεύω τα αυτοκίνητα και σ’ αυτά τα πράγματα είμαι πιστός, εδώ στο Torre del Lago”, θα γράψει. “Στο σπίτι μου υπάρχουν μαλακά κρεβάτια, κοτόπουλα, χήνες, πάπιες, πρόβατα, ψύλλοι, τραπέζια, καρέκλες, όπλα, πίνακες ζωγραφικής, αγάλματα, παπούτσια, ποδήλατα, πιάνα, ραπτομηχανές, ρολόγια, ένας χάρτης του Παρισιού, καλό ελαιόλαδο, ψάρια, τρία διαφορετικά κρασιά (δεν πίνουμε νερό), πούρα, αιώρες, γυναίκα, παιδιά, σκύλοι, γάτες, ρούμι, καφές, διάφορα είδη πάστα, ένα κουτί σαπισμένες σαρδέλες, ροδάκινα, σύκα, δυο σπιτάκια στον κήπο, ένας ευκάλυπτος, ένα πηγάδι στο σπίτι, μια σκούπα, όλα για σένα (εκτός απο την σύζυγο)”.
Πρίν αλλά και μετά τον γάμο του ο Πουτσίνι είχε σχέσεις με πολλές γυναίκες, ταυτόχρονα πολλές φορές. Η γυναίκα του η Ελβίρα τον παρακολουθούσε, τον κρυφάκουγε, έψαχνε τα ρούχα και διάβαζε τα γράμματά του. Στην απελπισία της είχε φτάσει στο σημείο να κάνει απεργίες πείνας, να χειροδικεί πάνω στον άντρα της, ακόμα και σε γυναίκες που τις υποψιαζόταν.
Λέγεται πως όταν η κυρία Puccini υποπτευόταν πως ο σύζυγος ετοιμαζόταν για κάποια νυχτερινή εξόρμηση, αντί να κάνει φασαρία του ετοίμαζε ένα δείπνο με τα αγαπημένα του πιάτα της κουζίνας της Τοσκάνης, τα έτσι κι αλλοιώς φορτωμένα με σκόρδο. Μη μπορώντας να αντισταθεί στον πειρασμό, ο Πουτσίνι έπεφτε με τα μούτρα στο φαγητό, γεγονός που στην συνέχεια κρατούσε σε απόσταση τις κυρίες.
Η συνταγή που ακολουθεί είναι το όνειρο κάθε λάτρη του σκόρδου. Κάτι τέτοιο θα ετοίμαζε για τον σύζυγο η πονηρή κυρία Elvira Puccini.

ΠΑΣΤΑ ΜΕ ΣΚΟΡΔΟ ΚΑΙ ΚΡΕΜΑ
1 κουταλιά βούτυρο – 1 κουταλιά λάδι – 6 έως 8 γλίθες σκόρδο, ψιλοκομμένο – 1 1/2 φλυτζάνι κρέμα γάλακτος – 1 φλυτζάνι τριμμένη παρμεζάνα – 2 κουταλιές ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι – 1/4 φλυτζάνι ψιλοκομμένος μαϊντανός – αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.
Ενώ βράζει η πάστα, λειώνουμε το βούτυρο μαζί με το λάδι σε χαμηλή φωτιά. Σωτάρουμε το σκόρδο μέχρι να πάρει λίγο χρώμα, αλλά να μην καεί. Προσθέτουμε την κρέμα και μαγειρεύουμε για 5 περίπου λεπτά σε χαμηλή φωτιά.
Βάζουμε την πάστα σε πιατέλα ή μπωλ και περιχύνουμε με την σάλτσα. Πασπαλίζουμε με το τυρί, το κρεμμυδάκι και τον μαϊντανό. Αλατοπιπερώνουμε και ανακατεύουμε καλά με προσοχή. Σερβίρουμε ζεστό με φρέσκο άσπρο ψωμί, φρέσκια πράσινη σαλάτα, και κρύο λευκό κρασί.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΕΝ ΠΑΡΟΔΩ. Θυμώμαστε βέβαια ή έχουμε ακούσει πως το αρχικό όνομα του Εθνικού Θεάτρου, εδώ στην Ρόδο, ήταν Teatro Puccini και πως εκεί είχαν κάποτε ανέβει παραστάσεις ακόμα και της Σκάλας του Μιλάνου.
Το μεγαλόπρεπο και συνάμα θλιβερό ερείπιο στέκεται τώρα καταμεσίς της πόλης για να σηματοδοτεί το πολιτιστικό μας επίπεδο και την ανικανότητα να συντηρήσουμε έστω την πολύτιμη κληρονομιά μας. Κι ύστερα θέλουμε να στήσουμε και Κολοσσό, τρομάρα στα παντζάκια μας.

====oooo====oooo====oooo====oooo====oooo====oooo====oooo====oooo====

This is only an abbreviated version of what I write in Greek… too much, too late. It is all about Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini who died on a day like today, 29 November 1924. Just in case you don’t know, he has been called “ “the greatest composer of Italian opera after Verdi”. He is the one who composed operas such as Manon Lescaut and La Bohème and Tosca and Madama Butterfly and La fanciulla del West and La rondine and Turandot, which he never finished and… and… and…
He was a man who described himself as a “hunter of wild birds, opera librettos and beautiful women”.
Though married with two kids he had several affairs, often simultaneously. His wife,Elvira, “She eavesdropped on Giacomo, went through his clothes, checked his mail. She was even known to resort to hunger strikes and to physical attacks on Giacomo and at least one of the women with whom he was involved.” There’s a legend that when she suspected him of being on the prowl, Mrs. Puccini would cook him a sumptuous dinner of all his favorite dishes of Tuscan cuisine and load them with garlic, at which point women had no trouble resisting him.
The following recipe is a garlic lover’s dream, something that Mrs. Elvira Puccini would serve her husband.

PASTA IN GARLIC CREAM SAUCE
1 tablespoon butter – 1 tablespoon olive oil – 6 to 8 cloves of fresh garlic, finely minced – 1 ½ cups of cream – 1 cup grated Parmesan cheese – About 2 tablespoons finely chopped chives – About 1/4 cup finely chopped fresh parsley – Salt and fresh, coarse ground black pepper to taste

Make the pasta.  Melt he butter and olive oil together over a moderate heat and gently cook the garlic until it is golden but not yet beginning to brown.  Add the cream and simmer over a low heat for about 5 minutes.  Place the pasta in a serving bowl and pour the hot cream over it.  Sprinkle on the grated cheese, chives and parsley and gently toss.  Season to taste with salt and pepper.  Serve hot with fresh baguette, and crisp green salad and a crisp white wine.


farantouri

28 του Νοέμβρη σήμερα κι είναι τα γενέθλια της Μαρίας Φαρντούρη.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΜΑΡΙΑ!

Το σκίτσο, απο το “Βήμα της Κυριακής”, έγινε τον Νοέμβρη 1989 -τέτοιες μέρες πριν 27 χρόνια-  όταν η Μαρία Φαραντούρη εκλέχτηκε βουλευτής (βουλευτίς, βουλευτίνα, βουλεύτρια) Επικρατείας, με το ΠΑΣΟΚ.


il-jefe

Το 1978, βρέθηκα στην Κούβα με την ελληνική αποστολή στο 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών. “Delegado Artista” -Αντιπρόσωπος Καλλιτέχνης- έγραφε η ταυτότητά μου και με την ιδιότητα αυτήν είχα κάνει και έκθεση, τι άλλο, πολιτικού σκίτσου, στο “Casa de la Cultura de Cardenas”. Τα θυμήθηκα αυτά με την αγγελία του θανάτου του Φιδέλ και σκέφτηκα να πω ένα μικρό ανέκδοτο.
Στην Ελληνική αποστολή συμμετείχαν οι νεολαίες των αριστερών κομμάτων. Αν και οι νεολαίες θα τό ‘θελαν πολύ οι διοργανώτές δεν δέχτηκαν ξεχωριστή αντιπροσώπευση της κάθε μιας… η Ελλάδα έπρεπε να είναι ενιαία, η Αριστερά έπρεπε να είναι ενιαία. Μια μέρα, μια μικρή Ελληνική αντιπροσωπεία μεταξύ των οποίων και εγώ, επισκέφτηκαμε εθιμοτυπικά τον Φιδέλ. Μετά τις χαιρετούρες, “Ελληνες, ε”, είπε και σήκωσε σαν δάσκαλος το δάχτυλο προς το μέρος μας. “Εσείς οι Έλληνες διδάξατε πολλά στον κόσμο εκτός απο ένα: την ενότητα!”
Τόσο αληθινό! Το φύλαγα μέσα μου και το λέω τώρα.
Hasta la victoria siempre!

===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===ooo===

In 1978 I visited Cuba as member of the Greek delegation, during the 11th International Youth and Student Festival. “Delegado Artista” – Artist Delegate- said my ID and in this capacity I had the chance to exhibit, what else, my political cartoons in the “Casa de la Cultura de Cardenas” .
I thought of it upon the announcement of Fidel’s death. From this unique experience I would like to relate a small anecdote. The Greek delegation was made up of members of the various Youth Organizations of the Left. Even though those Organizations would’ve liked to, the organizers did not allow their separate presence and representation. Greece had to be united, the Left had to be united. One day, a small committee of which I was part we visited Fidel. “Greeks, eh”, he said and raised his finger as a teacher would. “You Greeks have taught the world a lot of things except for one: unity!”
So true! I have kept this and I am telling it now.
Hasta la victoria siempre!

juventud


the-wall-3ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ
Henry Wadsworth Longfellow, Haunted Houses
Μετάφραση (κακιά) δικιά μου

Όλα τα σπίτια εκεί όπου άνθρωποι έζησαν και πέθαναν
είναι σπίτια στοιχειωμένα.  Από τις ανοιχτές πόρτες
τα άκακα φαντάσματα γλιστρούν στο πάτωμα επάνω
με πόδια αθόρυβα, καθώς κάνουν τη δουλειά τους.

Τα συναντούμε στην πόρτα και στην σκάλα,
στους διαδρόμους πηγαίνουν κι έρχονται,
αισθήσεις στον αέρα ανεπαίσθητες,
μια ιδέα πως κάτι κινείται πάνω κάτω.

Περισσότεροι είναι στο τραπέζι οι καλεσμένοι απ΄ότι
κάλεσαν οι οικοδεσπότες – η λαμπρά φωτισμένη αίθουσα
γεμάτη είναι απο σιωπηλά, άκακα φαντάσματα,
τόσο σιωπηλά όσο και τα κάδρα στον τοίχο.
…………………………………………………………
Τίτλους ιδιοκτησίας σε σπίτια και οικόπεδα δεν έχουμε-
ένοικοι κι ιδιοκτήτες απο τα περασμένα,
από τάφους ξεχασμένους απλώνουν χέρια σκονισμένα,
το παλιό τους χτήμα κρατώντας ακόμα.
…………………………………………………………..

===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===ΟΟΟ===

HAUNTED HOUSES
by Henry Wadsworth Longfellow

All houses wherein men have lived and died
Are haunted houses. Through the open doors
The harmless phantoms on their errands glide,
With feet that make no sound upon the floors.

We meet them at the door-way, on the stair,
Along the passages they come and go,
Impalpable impressions on the air,
A sense of something moving to and fro.

There are more guests at table than the hosts
Invited; the illuminated hall
Is thronged with quiet, inoffensive ghosts,
As silent as the pictures on the wall.
……………………………………………………………
We have no title-deeds to house or lands;
Owners and occupants of earlier dates
From graves forgotten stretch their dusty hands,
And hold in mortmain still their old estates.
…………………………………………………………….