ME - SOFIA LIMERICKΔευτέρα βράδυ στην ταβέρνα, καθώς περίμενα για την υπόλοιπη παρέα.
=====================================
Just a limerick done on Monday night at the tavern. I regret I cannot translate and make it rime in English. It is about that strange fellow with a gray owl. The fellow was singing and the owl was shaking to the rhythm and they just had a great time. And that’s all


ΜΙΑ ΛΑΜΠΡΗ ΜΙΑ ΚΕΡΕΚΗΝ 2Στο Βρετανικό Μουσείο, με κωδικό Additional Manuscripts Nr. 8241, σώζεται μια χειρόγραφη στα ελληνικά συλλογή ερωτικών τραγουδιών, που αποτελείται απο 711 δεκαπεντασύλλαβους στίχους.
Πρέπει να γράφτηκαν τον 14ο ή το πρώτο μισό του 15ου αιώνα. Η ακριβής προέλευσή τους αποτελεί ακόμα αντικείμενο διαφωνίας και συζήτησης ανάμεσα στους ειδικούς. Ο πρώτος μελετητής τους, Wilhelm Wagner, τα εξέδωσε μεταφρασμένα στα Γερμανικά το 1879 με τον τίτλο “Αλφάβητος της Αγάπης -Μια συλλογή Ροδίτικων ερωτικών τραγουδιών”. “Ροδίτικων” γιατί, εκτός των άλλων, βασίζεται στον στίχο 368 “…την κόρην την εφίλησα στη Ρόδο την εφήκα…” Σήμερα είναι πιο γνωστα ως τα “Εκατόλογα της Αγάπης”.
Ροδίτης εγώ, δεν έχω λόγο να πάω κόντρα στην άποψη του Wilhelm Wagner, το αντίθετο.

 


DAIMLER & MATILDA

Ως μηχανόβιος -αν δεν το ξέρετε μάθετέ το τώρα- έχω κάθε λόγο να γιορτάζω γιατί μια μέρα σαν σήμερα, 29 Αυγούστου 1885, o Gottlieb Wilhelm Daimler αποκτά το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, την πατέντα, για την μοτοσυκλέτα. Τρείς μήνες αργότερα, σε δημόσια επίδειξη ο συνεργάτης του Wilhelm Maybach θα διανύσει 3 ολόκληρα χιλιόμετρα φτάνοντας την εκπληκτική ταχύτητα των 12 χλμ./ώρα.
Μαζί με τον αξιότιμο κύριο Νταίμλερ, παρουσιάζω και την μηχανή που καβαλάω σαράντα χρόνια τώρα, την “Ζωή Ματίλντα”. ”Ζωή” γιατί έτσι λέγανε την προηγούμενη μηχανή μου που μου έσωσε την ζωή σε μια σύγκρουση μ’ ένα ταξί που μου την είχε στημένη στην στροφή, και “Ματίλντα” απο την γιαγιά μου την Ματθίλδη ή Ματίρδη στα Κεφαλονίτικα. Η ηλικία της -σύντομα θα συμπληρώσει το 64ο έτος- δικαιολογεί το “Ματίλντα” καθώς θεώρησα οτι ως γιαγιά ανάμεσα στις μηχανές θα της ταίριαζε το όνομα μιας άλλης γιαγιάς. Πάντως ας μη σας ξεγελάνε τα χρόνια της. Εύκολα αναπτήσσει την αξιοπρεπή ταχύτητα των 120 χλμ/ω και ανεβαίνει χωρίς ιδιαίτερο κόπο απο την Λαχανιά στην Μονόλιθο με την Νοομι απο πίσω.
Ευχαριστώ και πάλι τον κύριο Gottlieb Wilhelm Daimler! Χωρίς αυτόν ούτε Ζωή ούτε Ματίρδη θα είχα.
=========000000=========0000=========0000========

Everyone that knows me knows also my love for motor bikes. Those who don’t will find out now. As a biker I have every reason to celebrate nqw because on a day like today, 29 August 1885, Herr Gottlieb Wilhelm Daimler received a patent for a motorcycle. In a pubiic demonstration three months later his partner Wilhelm Maybach would ride it for three kilometers, reaching a speed of 12 kilometers per hour.
Together Mr. Daimler allow me to introduce the machine I ride for the last 40 years or so : “Zoe Matilda”. “Zoe” (Life, in Greek) because that was the name of my first bike which saved my life when I crashed on a taxi waiting in ambush around the bend. “Matilda” because this was the name of my maternal grandmother. Together, with Noomi or not, we have made countless miles, here there and everywhere. Zoe Matilda will soon be 64, but don’t let her age fool you -she can cruise at a respectable 120 km/hr and she can climb the steepest hills in Rhodes.
So, let me thank agani mr. Gottlieb Wilhelm Daimler! Wjthout him I would have neither Zoe nor Matilda.



EFTHIMIOU PORTRAIT 2Άφησα να περάσουν μερικές μέρες για να κατασταλάξουν οι εντυπώσεις πριν γράψω κάτι για το 1ο Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ροδίων που κλείνει τις πόρτες του σήμερα.
Αιφνιδιάστηκα στην αρχή, είναι αλήθεια, απο τον τόσο φιλόδοξο τίτλο και είχα κάποιες επιφυλάξεις όταν ο φίλος Τάκης (ο Βούης, ντε) μου ζήτησε να φιλοτεχνήσω το λογότυπο και το πορτραίτο του Π. Ευθυμίου. Χουμ χουμ… έκανα μέσα μου, “όταν ακούς πολλά κεράσια…”, μα περίμενα να δω το αποτέλεσμα. Πήγα στα εγκαίνια απο ενδιαφέρον και περιέργεια μα και γιατί πάντα πίστευα πως τέτοιου είδους πρωτοβουλίες πρέπει να ενισχύονται.
Ομολογώ πως η κάθε μου επιφύλαξη εξατμίστηκε αμέσως. Σε μια αίθουσα μεγαλόπρεπη παρά τις ελλείψεις της είδα έργα γνωστών αλλά και άγνωστων σε μένα δημιουργών να συνθέτουν ένα εντυπωσιακό σύνολο και μια ατμόσφαιρα που σ’ έκανε να θέλεις να την ρουφάς βαθιά πάλι και πάλι. Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να δω συγκεντρωμένη -όσο γινόταν και εκ των πραγμάτων ίσως όχι πλήρη- αυτό που λέει ο τίτλος: την Ροδίτικη καλλιτεχνική δημιουργία. Κι ακόμα είδα κάτι που πάντα με συγκινεί όταν το αντιμετωπίζω: μιλάω για την παρουσία πολύ νέων ανθρώπων -παιδιών μας- που το ταλέντο και η δημιουργικότητά τους εγγυώνται καλύτερες μέρες. Κι αν, ως υπηρέτης μιας απο τις ελάσσονες εικαστικές τέχνες, καταπιάνομαι πρώτα και λίγο παραπάνω με το εικαστικό κομμάτι του φεστιβάλ, τα ίδια λόγια θα μπορούσα να πω και για την μουσική που μάζεψε και έτερψε πλήθος κόσμου.
Με την ευκαιρία τώρα θέλω ν’ αραδιάσω μερικές σκέψεις: θα περίμενε και θα επιθυμούσε κανείς τέτοιου είδους πολιτιστικές εκδηλώσεις να πηγάζουν ως ιδέες και ως υλοποίηση απο κάποια απο τις διάφορες βαθμίδες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η στήριξη και η ανάδειξη του πολιτισμου, της ντόπιας πολιτιστικής παραγωγής ειναι όχι απλά αρμοδιότητά μα και καθήκον τους. Αντίθετα όμως, χρειάστηκε η ιδιωτική πρωτοβουλία, το όραμα ενός ανθρώπου -για τον Τάκη λέω- για να πραγματοποιηθεί κάτι που πολλά χρόνια τώρα οι διάφορες αρχές δεν σκέφτηκαν, ολιγόρησαν ή δεν θέλησαν να κάνουν.
Χρόνια τώρα συζητιέται χωρίς όμως αποτέλεσμα η ανάγκη της δημιουργίας μόνιμων πολιτιστικών θεσμών. Γιατί, αν με ρωτάτε, πολιτισμός δεν είναι η μια ή δυο ή τρείς παρουσίες κάποιων καλλιτεχνών κάθε καλοκαίρι, όσο καλοί και ευπρόσδεκτοι να είναι αυτοί. Ο πολιτισμός δεν περιορίζεται στην τέχνη, είναι τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς, καθημερινός τρόπος ζωής τελικά, η καθημερινή συμμετοχή στην αναβάθμιση του συλλογικού πολιτιστικού επιπέδου και της κοινωνικής συνείδησης.
Και κάτι άλλο, για να τελειώνω: η λαμπρή και τεράστια πολιτιστική κληρονομιά μας δεν μπορεί να είναι κάτι που το βγάζουμε απο την αποθήκη ή έστω απο την βιτρίνα και το προβάλουμε είτε για να καμαρώνουμε σαν κοκόρια ή στην προσπάθεια προσέλκυσης επισκεπτών. Μιλάω, ας πούμε, για τον Λεωνίδα τον Ρόδιο και την πρόσκληση του Φέλπς στην Ρόδο. Γιατί άραγε; Γιατί ο Φέλπς θα τραβήξει τα φώτα τις δημοσιότητας και κοντά στον βασιλικό θα ποτιστει κι η γλάστρα -η Ρόδος. ‘Ομως τι ρόλο έχει παίξει άραγε ο ξεχασμένος Λεωνίδας στην βελτίωση του πολιτιστικού μας επιπέδου; Πότε τον διδαχθήκαμε; Πόσοι άραγε Ροδίτες τον γνώριζαν πριν να γίνει θέμα απο κάποιον δημοσιογράφο; Ας κάνουμε την κληρονομιά μας όχι παπαγαλίστικη μίμηση μα το ζωντανό θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτίσουμε. Πρέπει να είναι η σκυτάλη που εμείς θα την πάμε ακόμα πιο μακρυά.
Οι γνωστοί και ίσως όχι τόσο γνωστοί που μετείχαν στο φεστιβάλ, ιδιαίτερα η νεολαία μας, είναι αυτοί που θα μεταφέρουν την σκυτάλη παραπέρα, που θα σηκώσουν “κολοσσούς”, εντυπωσιακούς όχι για το μέγεθος μα για την χωρίς ξιπασιά έμπνευση και την ποιότητά τους. Ας τους στηρίξουμε, για να μπορέσουμε ίσως κάποια στιγμή να πούμε «Άμες δε γ΄εσόμεθα πολλώ κάρονες”.