THEATERΣτο “1984”, ο Όργουελ περιγράφει την Αστυνομία της Σκέψης, την Thinkpol. Η ιδέα, λέει, του ήρθε από την δικιά του εμπειρία να κριτικάρει τις επικρατούσες αντιλήψεις της κοινωνίας- κάτι που συχνά τον έφερε σε αντιπαράθεση με άλλους και τις “δύσοσμες μικρο-ορθοδοξίες τους”.
Είναι φυσικό αυτή η Αστυνομία να διώκει κάθε τρόπο έκφρασης και εξωτερίκευσης της αντίθετης σκέψης: την τέχνη γενικά και τον λόγο. Έτσι, έχουμε αυτό που ονομάζουμε με τον γενικό όρο λογοκρισία.
Αφορμή γι αυτά μου δίνει η επίθεση που δέχτηκε από “έγκριτες” πολιτικές και δημοσιογραφικές φωνές το θεατρικό έργο “Ισορροπία του Νας”, με αποτέλεσμα το κατέβασμά του απο την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με απόφαση του Δ/ντή Στάθη Λιβαθινού. Αιτία των αντιδράσεων το ότι το έργο χρησιμοποιεί αποσπάσματα από τους «Δίκαιους» του Αλμπέρ Καμί καθώς και αποσπάσματα από το βιβλίο του Σάββα Ξηρού κι από τα πρακτικά της δίκης της 17Ν.
Το έργο δεν το είδα, ούτε και ξέρω τι ακριβώς πραγματεύεται και πώς. Αυτό, ολίγο με ενδιαφέρει όμως, κακά έργα -αν είναι κακό- υπάρχουν δεκάδες. Αυτό που με ενδιαφέρει και με αφορά είναι πως κάποιοι μπορούν να μου βουλώσουν το στόμα επειδή δεν τους αρέσουν αυτά που λέω. Μα δεν είναι άραγε η αντίληψη αυτή -βουλώνουμε όποιο στόμα δεν μας αρέσει- που σε μιά άλλη, ακραία της διάσταση, έφερε την επίθεση στο Charlie Hebdo; Την κατάσταση σώζει, όσο γίνεται, το Δ.Σ του Εθνικού Θεάτρου που διαφωνεί με το κατέβασμα του έργου και που ανάμεσα στα άλλα λέει πως αν έτσι σκεφτόμαστε τότε ούτε Αισχύλο, ούτε Σαίξπηρ θα ανεβάζαμε και υπογραμμίζει πως «πιο πολύ απ’ όλα θέλουμε να εκφράσουμε δημοσίως την αγωνία μας γι’ αυτή την αδιανόητη επίθεση που υφίσταται η τέχνη τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας». Παράλληλα, «Θλιβερό και ανησυχητικό για την πολιτιστική ζωή της χώρας» χαρακτήρισε ο Αριστείδης Μπαλτάς το γεγονός ότι το Εθνικό Θέατρο «στο κλίμα που δημιουργήθηκε, βρέθηκε αντιμέτωπο με τέτοιου είδους απειλές, ώστε εντέλει
υποχρεώθηκε να κατεβάσει το επίμαχο έργο πριν από την προγραμματισμένη λήξη των παραστάσεων».
Λογοκρισία, έμεση έστω, εν πλήρει δημοκρατία. Ενώ η δημοκρατία αυτή ανέχεται τους άναρθρους αλλαλαγμούς της φασιστικής δεξιάς, και ενώ στην Γερμανία, χωρίς “δύσοσμες μικρο-ορθοδοξίες”, επιτράπηκε η έκδοση του Mein Kampf… του Αδόλφου Χίτλερ, αν δεν το γνωρίζετε.



LEAR

Όσοι με διαβάζετε θα ξέρετε σίγουρα πως αρκετά συχνά αναρτώ κάποια “λίμερικ” απ΄αυτα που έχω γράψει και εικονογραφήσει. Κι έχω εξηγήσει νομίζω πως την ιδέα μου την έδωσε ο μέγας Γ. Σεφέρης, που όχι μόνο έγραψε μα και εικονογράφησε (!) το είδος αυτό της ποιητικής ανοησίας. Σκέφτηκα λοιπόν πως αφού εκείνος σχεδιάζοντας είχε μπει στα χωράφια μου ήταν θεμιτό για μένα να μπώ στα δικά του, γράφοντας ποιήματα -έστω της ανοησίας. Στο κάτω κάτω, απο ανοησίες εγω… ε;
Αφορμή γι αυτά μου δίνει η σημερινή επέτειος. Μια μέρα σαν σήμερα, 29 Ιανουαρίου 1888, θα πεθάνει στο San Remo ο εμπνευστής του “λίμερικ” Edward Lear.
Ζωγράφος, εικονογράφος, μουσικός, συγγραφέας και ποιητής, γνωστός περισσότερο για τα ποιήματα και την πρόζα “της ανοησίας” που έγραψε, και ιδιαίτερα τα λίμερικ.
Έζησε πολλά χρόνια στην Ευρώπη και μάλιστα τα βήματά του τον έφεραν κάποια στιγμή να περιοδεύει την Νότια Ελλάδα. Προς το τέλος μάλιστα της ζωής του ο καλύτερος φίλος του ήταν ο Γιώργης, ο Σουλιώτης μάγειράς που, σύμφωνα με τον Lear, ήταν “ένα πιστός φίλος μα τελείως αναξιόπιστος μάγειρας”. Ένας άλλος καλός φίλος ήταν η γάτα του, ο Foss, που πέθανε στο San Remo το 1886 και θάφτηκε με τιμές στην Βίλλα Τέννυσον.
Παραθέτω δυο “συνταγές οικιακής μαγειρικής” του “ποιητή της ανοησίας”. Τις εκτελείτε με δικιά σας ευθύνη.

ΠΙΤΑ ΜΕ ΑΜΠΛΟΓΓΙΝΙΑ
Πάρε 2 κιλά (ή 2 και κάτι) φρέσκα Αμπλογγίνια και βάλε τα σ’ ένα τσουκαλάκι.
Σκέπασέ τα με νερό και βράσε τα ασταμάτητα επι 8 ώρες. Μετά, πρόσθεσε 1200 ml φρέσκο γάλα και βράσε άλλες 4 ώρες.
Όταν βεβαιωθείς πως τα Αμπλογγίνια είναι μαλακά βάλε τα σ’ ένα μεγάλο τηγάνι, αφού πρώτα τα τινάξεις καλά καλά. Τρίψε μοσχοκάρυδο στην επιφάνειά τους και κάλυψέ τα προσεκτικά με σκόνη απο μελόπιτα, κάρι και μπόλικο κόκκινο πιπέρι.
Πάρε το τηγάνι στο διπλανό δωμάτιο και βάλε το στο πάτωμα. Φέρ’ το πίσω και βάλε το να σιγομαγειρευτεί 45′. Μετά, ταρακούνησε δυνατά το τηγάνι μέχρι τα Αμπλογγίνια να πάρουν ένα ανοιχτό μωβ χρώμα.
Αφού είναι έτοιμο βάλε το προσεκτικά στον φούρνο προσθέτοντας ένα μικρό περιστέρι, 2 φέτες βωδινό, 4 κουνουπίδια και στρείδια όσα θέλεις.
Παρακολούθησε υπομονετικά καθώς η κρούστα θα φουσκώνει προσθέτωντας λίγο αλάτι πότε πότε.
Σέρβιρε σε καθαρό πιάτο και πέταξέ το απο το παράθυρο όσο πιο γρήγορα μπορείς.

ΚΕΦΤΕΔΕΣ ΓΚΟΣΚΥ
Πάρε ένα γουρούνι 3-4 ετών και δέσε το από το πίσω πόδι σ’ ένα παλούκι. Βάλε κοντά του 2.200 gr. μαύρες σταφίδες, 1.300 gr. ζάχαρη, 9 kg. μπιζέλια και 218 kg. γογγύλια. Όταν τα φάει δίνε του κι άλλα συνέχεια.
Ύστερα πάρε λίγη κρέμα, μερικές φέτες τυρί Cheshire, τέσσερα διπλά φύλλα χαρτί Α3 κι ένα κουτάκι μαύρες καρφίτσες. Δούλεψέ τα όλα μέχρι να γίνουν σαν αλοιφή και άπλωσέ την σε καθαρό αδιάβροχο λινό να στεγνώσει. Όταν η αλοιφή έχει στεγνώσει καλά, μα όχι πριν, δείρε το γουρούνι μ’ ένα σκουπόξυλο. Αν σκούζει, χτύπα το κι άλλο.
Για μερικές μέρες φρόντιζε την αλοιφή και δέρνε το γουρούνι εναλλάξ. Στο τέλος, βεβαιώσου οτι η αλοιφή έχει γίνει Κεφτέδες Γκόσκυ. Εάν δεν έχει γίνει, δεν θα γίνει ποτέ και μπορείς να ελευθερώσεις το γουρούνι και να θεωρήσεις την διαδικασία λήξασα.


DENMARK & REFUGEES

Είναι κάτι τέτοιες ώρες που αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι για εκείνα τα κοινά ιδανικά που μας κοπανάνε συνεχώς, τις κοινές παραδόσεις, τον κοινό πολιτισμό που δήθεν μοιραζόμαστε εμείς οι Ευρωπαίοι. Έτσι μας λένε. Μα τι το κοινό έχω εγώ -εμείς- με τις πρόσφατες πρακτικές της Δανίας που κατάσχει χρήματα και κοσμήματα απ’ όσους πρόσφυγες θελήσουν να περάσουν τα σύνορά της; Μα και τί κοινό μπορεί να έχω εγώ -εμείς- με τις άλλες ξενοφοβικές και ρατσιστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης;
Αλλά αναρωτιέμαι ακόμα -μήπως θα κάνουν οι Δανοί και κάποιο τατουάζ, κάποιον αριθμό ίσως, στο μπράτσο των προσφύγων; Αναρωτιέμαι, έτσι απλά.

ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο

There are times like these that I wonder. I wonder about all the common ideals, common traditions, common culture that we Europeans supposedly share. So we are told time and again. But what do I -we- have in common with the Danish government that confiscates jewels, money, anything of value, from the wretched refugees that might wish to cross the Danish borders? And, while at it, what do I -we- have in common with those other xenophobic and racist countries of Europe? Nothing!
But I also wonder, is it possible perhaps that Denmark might tattoo something, a number perhaps, on every refugee’s arm? I only wonder.


CAROLL

27 Ιανουαρίου 1832, μια μέρα σαν σήμερα πριν 184 χρόνια, γεννιόταν ο Charles Lutwidge Dodgson, ο γνωστός μας Lewis Carroll. Άγγλος συγγραφέας, μαθηματικός, Αγγλικανός διάκονος, φωτογράφος. Γνωστός κύρια για την “Αλίκη στην χώρα των Θαυμάτων” και την συνέχειά του, το “Μέσα απο τον καθρέφτη”, όλα εξαιρετικά δείγματα της “λογοτεχνικής ανοησίας”.
Υπέφερε από μια σπάνια νευρολογική πάθηση που προκαλεί περίεργες φαντασιώσεις και που επηρεάζει το οπτικό μέγεθος των αντικειμένων. Κάνει τον πάσχοντα να αισθάνεται μεγαλύτερος ή μικρότερος απ’ ό,τι πράγματι είναι -το σημαντικότερο θέμα των βιβλίων του. Η πάθηση, που ανακαλύφθηκε το 1955 απο τον John Todd, ονομάστηκε αργότερα “Σύνδρομο της Αλίκης στην Χώρα των θαυμάτων”.
Δεν θα μπορούσα να μην ψάξω την σχέση του διάσημου και αγαπητού συγγραφέα με την κουζίνα και το φαγητό. Παραθέτω λοιπόν μια συνταγή, εμπνευσμένη απο την “Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων”. Από το εξαντλημένο τώρα βιβλίο THE ALICE IN WONDERLAND COOKBOOK: A CULINARY DIVERSION, του John Fisher

ΚΕΪΚ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
450 γρ. αλεύρι- 230 γρ. βούτυρο- 120 γρ. μαύρες σταφίδες- 120 γρ. τριμμένο φλούδι πορτοκάλι ή/και λεμόνι- 90 γρ. ξανθές σταφίδες- 200 γρ. μαύρη ζάχαρη- 2 κουταλάκια μπέικινγκ πάουντερ- 3 αυγά- 1 κουταλάκι διάφορα μπαχαρικά- γάλα

Χτυπάμε βούτυρο και ζάχαρη μέχρι να γίνουν αφράτα
Σιγά σιγά προσθέτουμε τα αυγά χτυπώντας ταυτόχρονα
Στο μίγμα προσθέτουμε κοσκινίζοντας σιγά σιγαά και ανακατεύοντας συνέχεια το αλεύρι και το μπέικινγκ πάουντερ
Προσθέτουμε τα φρούτα και τα μπαχαρικά
Το μείγμα πρέπει να είναι αρκετά ρευστό ώστε να τρέχει απο το κουτάλι. Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο γάλα
Καλύπτουμε με χαρτί ζαχαροπλαστικής έν ταψί για κέικ περίπου 20 εκ διάμετρο και εκεί βάζουμε το μείγμα μας.
Ψήνουμε στους 150 C , για δυο τρεις ώρες
Δοκιμάζουμε με οδοντιγλυφιδα αν είναι ψημένο, τρυπώντας στο κέντρο. Εάν η οδοντογλυφίδα είναι καθαρή χωρίς ζύμη κολλήμένη πάνω της το κέικ είναι έτοιμο. Το τοποθετούμε σε σχάρα να κρυώσει
Το κόβουμε πρώτα και ύστερα το προσφέρουμε

ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο

27 January 1832, on a day like today 184 years ago, Charles Lutwidge Dodgson, better known by his pen name Lewis Carroll, was born. English writer, mathematician, logician, Anglican deacon, and photographer. His most famous writings are Alice’s Adventures in Wonderland and its sequel Through the Looking-Glass, examples of the genre of literary nonsense. Lewis Carroll is so well known that I don’t think it is necessary for me to say much more. However, I could not but explore his relation with cooking and eating. So, here’s a recipe from, the now out of print, THE ALICE IN WONDERLAND COOKBOOK: A CULINARY DIVERSION, by John Fisher

LOOKING GLASS CAKE
1 pound flour- 1/2 pound butter- 4 ounces currants- 4 ounces mixed peel- 3 ounces raisins- 1/2 pound castor sugar- 2 teaspoons baking powder- 3 eggs- 1 teaspoon mixed spice- milk

1. Cream butter and sugar until fluffy.
2. Beat eggs and whisk gradually into the creamed mixture.
3. Sift flour and baking powder and fold into the mixture by degrees.
4. Finally mix in fruit and spice.
5. The mixture should now be of such a consistency that it will drop easily from the spoon. Add milk only if necessary.
6. Turn into a cake tin approximately 7 ó inches in diameter lined with
greaseproof paper.
7. Bake for 2-3 hours in a slow oven at 300 degrees Fahrenheit, Gas Mark 2.
8. Test with a skewer to see if cooked. Insert it in the centre. If it comes out clean, the cake is ready to be placed on a wire rack to cool.
9. Cut it first and hand round afterwards.