ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣΈλεγα στον εαυτό μου πως η διαδικασία εκλογής προέδρου στην ΝΔ είναι μια σοβαρή υπόθεση, το αποτέλεσμα της οποίας θα έχει επίδραση στο γενικότερο πολιτικό σκηνικό του τόπου.  Η κάθε εκλογή προέδρου ενός κόμματος είναι σοβαρή υπόθεση.
Να όμως τώρα που στους υποψήφιους της ΝΔ προστέθηκε και ο Άδωνις Γεωργιάδης.  Προβληματίστηκα.  Όχι απλά επειδή χάνεται κάτι απο την σοβαρότητα που λέγαμε παραπάνω.  Μα και γιατί αναρωτήθηκα, υπάρχουν άραγε τόσοι ακροδεξιοί στην ΝΔ ώστε να έχει ελπίδες εκλογής ο Άδωνις;  Η μήπως, ο πονηρός, γνωρίζοντας οτι δεν πρόκειται να εκλεγεί έτσι κι αλλοιώς θέλει απλά να κάνει μια απογραφή ή καταγραφή των “οπαδών” του.  Για κάποια μελλοντική ευκαιρία, δηλαδή.
Αυτό το “ακροδεξιό” που είπα να μην μας ξενίζει, παρακαλώ.  Ο κύριος Βορίδης -ο ομοϊδεάτης του Αδώνιδος- το είπε ξεκάθαρα: η ΝΔ πρέπει να πάει δεξιότερα… μέχρι και τον Μπαλτάκο μάλλον.
Για να σοβαρευτούμε τώρα λίγο, ευτυχώς δηλαδή που δεν έχει ελπίδες να εκλεγεί ο Άδωνις.  Σκεφτείτε να τον είχαμε να στριγγλίζει και να τσιρίζει στην Βουλή ως αρχηγός, να βγάζει λόγους και διαγγέλματα… χρυσές δουλειές όσοι πουλούν ωτοασπίδες!


VWΗ Γερμανία αποτελεί ένα θαύμα βιομηχανικής ανάπτυξης.  Μετά την ολοσχερή σχεδόν καταστροφή της απο δύο παγκόσμιους πολέμους που η ίδια προκάλεσε, κατάφερε όχι μόνο να σταθεί στα πόδια της -με την βοήθεια των πρώην εχθρών της- μα και να είναι σήμερα ένας παγκόσμιος βιομηχανικός γίγαντας.  Ακόμα, η Γερμανία παρουσιάζεται ως σοβαρή, ηθική, ευσυνείδητη, υπόδειγμα τήρησης των νόμων. Έχει το όνομα.  Έχει άραγε και την χάρη;
Η Γερμανία δεν χάνει ευκαιρία να κουνάει το δάχτυλο  κάτω απο την μύτη της Ελλάδας και να την καλεί να γίνει σοβαρή, ηθική, ευσυνείδητη, υπόδειγμα τήρησης των νόμων.
Όμως, στα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς και απάτης των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα , με τεράστιο κόστος για τον Έλληνα φορολογούμενο, εμπλέκονται άμεσα εμβληματικές Γερμανικές βιομηχανίες.
Κι όχι μόνο στην Ελλάδα μα διεθνώς:  Siemens, Daimler, MAN, Thyssen Krupp, Rheinmetall, Krauss Maffei Wegmann, Deutsche Bahn International, HDW, Volkswagen, κι άλλες που ίσως μου διαφεύγουν.
Αυτά για τους δασκάλους σοβαρότητας, ηθικης, ευσυνειδησίας, τήρησης των νόμων και για το πώς γίνονται τα θαύματα.

00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00-00

Germany is a miracle of industrial growth and development.  After her almost total destruction from two world wars she had caused, Germany managed to not only get back on her feet -with the aid of her former enemies- but to also become a major industrial giant.  Germany is proud of her reputation as a country that is  moral, businesslike, serious, conscientious, law abiding.
Germany misses no chance to shake a finger under the nose of Greece and tell her to also be moral, businesslike, serious, conscientious, law abiding.
Yet, the greatest scandals of corruption and fraud that have hit Greece in recent years with an immense cost for the Greek tax payer, directly involve some of the most emblematic German industries,
And it is not only in Greece, but internationally: Siemens, Daimler, MAN, Thyssen Krupp, Rheinmetall, Krauss Maffei Wegmann, Deutsche Bahn International, HDW, Volkswagen and others perhaps that escape me now.
So much for the teachers of morality, seriousness, conscientiousness, of keeping the law.  So much for how miracles are made.


27 Σεπτεμβρίου 1889. Μια μέρα σαν σήμερα, η πρώτη Γενική Διάσκεψη Μέτρων και Σταθμών (CGPM) ορίζει το μήκος ενός μέτρου ως την απόσταση μεταξύ δυο σημείων σε μια ράβδο απο κράμμα πλατίνας με 10% ιρίδιο, μετρημένο στο σημείο τήξεως του πάγου.
Αρχικά, το 1793, το μέτρο είχε οριστεί ως 1 δεκάκις εκατομμυριοστό της απόστασης του Ισημερινού απο τον Β. Πόλο.
Μια και μιλάμε για μέτρα να πούμε πως η γιάρδα που χρησιμοποιείται στις αγγλοσαξωνικές χώρες δεν είναι άλλο απο την απόσταση του αντίχειρα μέχρι την μύτη, με τεντωμένο χέρι, του βασιλιά της Αγγλίας Ερικου 1ου (1100 – 1135).
Το 1959 ορίστηκε πως η ίντσα αντιστοιχεί σε 25.4 mm. Μια γιάρδα έχει 12 ίντσες

HENRI I

27 September 1889 – The first General Conference on Weights and Measures (CGPM) defines the length of a meter as the distance between two lines on a standard bar of an alloy of platinum with ten percent iridium, measured at the melting point of ice. Today the metre is defined as the distance travelled by light in a specific fraction – about one three-hundred millionths – of a second.
So long as we are talking about measures let us rememeber that the yard, being used in the anglosaxon world, is nothing else but the distance from the thumb of the outstretched arm to the nose of king Henri I of England. William of Malmesbury’s Deeds of the Kings of England records that during the reign of Henry I “the measure of his arm was applied to correct the false ell of the traders and enjoined on all throughout England.”
In 1959, the imperial inch was re-defined as 0.0254 metres (2.54 centimetres or 25.4 millimetres). One metre is about 3 3⁄8 inches longer than a yard, i.e. about 39 3⁄8 inches.


K. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣΈλεγα προχθές για την “ενδοσκόπηση”, τις διεργασίες που μετεκλογικά έχουν ξεκινήσει στα κόμματα και που δεν αφορούν απλά στις αλλαγές προσώπων μα πάνε πολύ πιο βαθειά, στον ίδιο τον χαραχτήρα, την ταυτότητα του κάθε κόμματος.  Η ΝΔ πρέπει να πάει ακόμα πιο δεξιά, λένε πολλοί και το Ποτάμι ακόμα κάνει μακροβούτια στα ίδια του τα νερά ψάχνοντας για την ιδεολογία του, για κάποια ιδεολογία.  Μα είναι το ΠΑΣΟΚ -το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ- για το οποίο θέλω να πω δυο λόγια.
Αφορμή μου δίνουν δηλώσεις του Κώστα Σκανδαλίδη, όπως τις διαβάζω στον Τύπο. Εκεί, ο Κώστας δεν μιλάει πια για ΠΑΣΟΚ αλλά για “χώρο”, για “προοδευτική παράταξη”, πράγμα σημαδιακό, με την σημασία του καθώς προέρχεται απο άνθρωπο που δεν μιλά στην τύχη.  Ο “χώρος” λοιπόν αυτός χρειάζεται ανασυγκρότηση απο μηδενική βάση, μ’ ενα ιδρητικό συνέδριο που θα τον μετασχηματίσει -τον “χώρο”- και απ’ όπου θα εμφανιστεί ένα νέο κόμμα.  Έτσι, λέει, θα έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Επιτρέψτε μου να κάνω κάποιες υποθέσεις φωναχτά.  Η πρώτη μου παρατήρηση έχει σχέση με τις έννοιες “χώρος” και “προοδευτική παράταξη”, που δεν διευκρινίζεται τι και ποιούς περιλαμβάνει.  Μπορεί κανείς να υποπτευθεί πως είναι οι πάντες εκτός ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΧΑ, ΚΚΕ.  Κάτι σαν αυτό που παραδοσιακά λέμε κεντρώος χώρος.  Μάλλον μια άμορφη σούπα θυμίζει, με πολιτικές φιλοσοφίες και απόψεις που κυμαίνονται -και πηγαινοέρχονται κατά περίπτωση- απο τις παρυφές της αριστεράς μέχρι εκείνες της νεο-φιλελεύθερης δεξιάς.  Ποιά άραγε η συνδετική ουσία, η ιδεολογία που θα ενώσει, θα “συγκολλήσει” τα με ομοιότητες μα και πολλές διαφορές κόμματα;  Στο παρελθόν, τέτοια συγκόλληση γινόταν απο κάποιον χαρισματικό ηγέτη.  Τώρα;
Υποθέτω, όχι αβάσιμα, πως στο συνέδριο αυτό θα κληθούν να μετάσχουν όλοι οι κύριοι και οι κυρίες που ηγήθηκαν χρόνια τώρα της “προοδευτικής παράταξης” και την έφεραν στην σημερινή της κατάντια.  Θα μετάσχουν προφανώς και όλοι οι κύριοι και οι κυρίες που οι περισσότεροι πέρασαν απο την δοκιμασία των εκλογών και καταψηφίστηκαν μετά πολλών επαίνων.
Και μια και αναφέρθηκε, σκέφτομαι πως ο Ανδρέας Παπανδρέου πάει να γίνει κάτι σαν ένα είδος μουσειακό, κάτι σαν απολίθωμα, όπως εξάλλου έχει συμβεί και με άλλες ιστορικές προσωπικότητες του σοσιαλισμού.  Κάτι που το επικαλούμαστε κατά το δοκούν, που το ερμηνεύουμε επίσης κατά το δοκούν κι ύστερα το βάζουμε πίσω στην βιτρίνα μέχρι να το ξαναχρειαστούμε.
Ο Ανδρέας όμως δεν θα ξεκινούσε απο την αρχή γιατί υπο την ηγεσία του η “παράταξη” -το ΠΑΣΟΚ πιο καλά- δεν θα είχε διαλυθεί.  Τόσο απλά. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα αυτο-οργανώθηκε, ο λαός έτρεξε και εντάχθηκε σ’ αυτό.  Θα το θυμάσαι, αγαπητέ φίλε Κώστα, ήσουν κι εσύ εκεί.  Το ΠΑΣΟΚ δεν οργανώθηκε απο ένα συνέδριο όπου οι πιο πολλοί συμμετέχοντες ήταν αποτυχημένοι “αρχηγοί” και “αρχηγίσκοι”, όπου οι στρατηγοί ήταν περισσότεροι απο τους στρατιώτες, σαν αυτό που τώρα προτείνεται.
Το ΠΑΣΟΚ όταν ξεκίνησε ήταν Λαός, ο Ανδρέας ήταν ηγέτης, το ΠΑΣΟΚ είχε ιδεολογία.  Αλήθεια τι έγινε εκείνη η “3η Σεπτέμβρη” και το “όχι εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο”;  Ποιός, τι και πώς θα συνεγείρει τώρα τον κόσμο;  H απούσα ιδεολογία και οι υπάρχοντες ηγέτες του “χώρου” και της “παράταξης”;  Αστείο.


Στο τελευταίο τέταρτο του 17ου αιώνα, η συμμαχία της Βενετίας με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την Πολωνία/Λιθουανία πολεμούσαν λυσσασμένα ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για την κυριαρχία στο Αιγαίο.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1687, ο Ενετός στρατηγός Francesco Morosini αποβιβαζόταν με τον στρατό του στον Πειραιά -το Porto Leone. Η Τούρκικη φρουρά υποχώρησε και κλείστηκε στην Ακρόπολη της Αθήνας και οι δυνάμεις του Μοροζίνι προχώρησαν χωρίς αντίσταση για να αναπτύξουν πυροβολικό και όλμους στην Πνύκα και τον Άρειο Πάγο. Ο κανονιοβολισμός της Ακρόπολης άρχισε στις 23 Σεπτεμβρίου.
Στις 26 Σεπτεμβρίου, μια μέρα σαν σήμερα, το βλήμα ενός όλμου διαπέρασε την μαρμάρινη σκεπή του Παρθενώνα προκαλόντας την έκρηξη αποθηκευμένης εκεί πυρίτιδας. 300 περίπου άνθρωποι σκοτώθηκαν και τόσο βίαια ήταν η έκρηξη που κομμάτια μάρμαρο έφτασαν μέχρι το στρατόπεδο του Μοροζίνι. Τρεις απο τους τέσσερεις τοίχους του Παρθενώνα κατέρευσαν και το μεγαλύτερο μέρος της ζωφόρου έγινε κομμάτια. 14 απο τους 46 εξωτερικούς κίονες κατέρευσαν. Επι δύο μέρες μετά μεγάλη φωτιά κατέτρωγε ό,τι απέμεινε, μέχρι που η Τούρκοι αποσύρθηκαν. Το σύμβολο της λαμπρής ιστορίας της Αθήνας και του Ελληνικού κλασσικού πολιτισμού γενικότερα, που στα 2000 χρόνια της ύπαρξής του υπήρξε διαδοχικά ναός της Αθηνάς, Χριστιανική εκκλησία και Ισλαμικό τέμενος, είχε μετατραπεί σε ερείπια.
Ο ίδιος ο Μοροζίνι μίλησε για ένα “fortunato colpo”, ένα τυχερό χτύπημα. Τα υπάρχοντα όμως στοιχεία αποδεικνύουν πως η βολή ήταν στοχευμένη σκόπιμα από την πλευρά του πυροβολικού του Δουκάτου Braunschweig and Lüneburg. Μέχρι τον Μάρτιο 1688, οι Βενετσιάνοι είχαν αποσυρθεί απο την Αθήνα, αφού πρώτα ο Μοροζίνι μάζεψε και πήρε αρκετές αρχαιότητες, μεταξύ των οποίων και το λεοντάρι που στεκόταν στο “Porto Leone”, στο λιμάνι του Πειραιά.
Η χαριστική βολή σ’ ότι είχε απομείνει απο ττον Παρθενώνα δόθηκε βέβαια απο ένα άλλο παιδί της πολιτισμένης Εσπερίας, τον Λόρδο Ελγιν.

FRANCESCO MOROSINIDuring the last quarter of the 17th c. a “western” alliance of the Venetian Republic, the Holy Roman Empire, and the Polish-Lithuanian Commonwealth was pitted against the Ottoman Empire. Venice and the Ottomans had long competed for hegemony in the eastern Aegean Sea, and Venice sought to gain territory.
On 21 September, the Venetians landed at the port Piraeus. The Turkish garrison withdrew to the Acropolis of Athens, where it then improved the walls and installed guns. The Venetian forces under the command of Francesco Morosini advanced into Athens uncontested. Venetian indirect fire assets occupied Mouseion Hill, the Pnyx, and the Areiopagos; shelling began 23 September.
On a day like today, 26 September 1687, a mortar round penetrated the marble roof of the 2,000 year old Parthenon and ignited a store of gunpowder that the defending Ottomans had placed there. The resulting explosion killed about 300 people and destroyed a building that was in succession a temple of goddess Athena, a Christian church, an Islamic mosque and, ultimately, an enduring symbol of the splendor and longevity of Athenian history and classical Greek civilization.  The mortars in the Venetian expedition were from the battery of the Duchy of Braunschweig and Lüneburg, supporting the “intentional” interpretation of the event.
By March 1688, the Venetians had evacuated Athens, but not before Morosini had collected some antiquities as victory trophies, including the Lion that stood at Piraeus harbor.
The “coup de grâce” to the Parthenon was given by another illustrious son of the civilized West, Lord Elgin.