PRASONISIΠάει καιρός που πάνω από το Πρασονήσι, το νοτιότερο άκρο της Ρόδου, τρέχουν τα σάλια εκείνων που η όρεξη τους τραβάει φιλέτα, τα καλύτερα κομμάτια της πατρίδας μας.  Ένα νησάκι τόσο δα που το ενώνει με το κυρίως νησί της Ρόδου μια στενή λουρίδα πεντακάθαρης άμμου, που τον χειμώνα σκεπάζεται σχεδόν τέλεια απο την θάλασσα κάνοντας την πρόσβαση στο Πρασονήσι με τα πόδια αδύνατη.  Στην άκρη του νησιού στέκεται ένας φάρος.  Εκεί πήγαινα στα νειάτα μου με το μηχανάκι τότε που δεν υπήρχαν δρόμοι παρα μόνο μονοπάτια.  Το άφηνα στην αρχή της άμμου και συνέχιζα με τα πόδια,  για να περάσω μια δυο νύχτες φιλοξενούμενος των δυο φαροφυλάκων της βάρδιας, που δεν υπάρχουν πια. Την ημέρα, οπλισμένος με το ψαροτούφεκο περνούσα ώρες βουτώντας στα βαθειά και κατακάθαρα νερά.  “Ο φάρος της άκρης του κόσμου” τον έλεγα, δανειζόμενος τον τίτλο απο τον Ιούλιο Βερν.
Η κουβέντα για το ξεπούλημα του νησιού και της γύρω περιοχής ήταν πάντα στο τραπέζι.  Μεχρι που κάποια στιγμή -θα’ταν πριν 25 περιπου χρόνια, αν θυμάμαι καλά;- το θέμα τέθηκε σοβαρά και ξεκάθαρα απο την τότε κυβέρνηση.  Τότε, μια παρέα απο καμιά δεκαπενταριά απο μας καταθέσαμε ασφαλιστικά μέτρα ενάντια στην πώληση.  Ο χρόνος έχει στρογγυλέψει και λειάνει τις λεπτομέρεις, μα θυμάμαι πως δύο ήταν τα κύρια επίμαχα σημεία στα οποία συγκρούστηκαν οι δικηγόροι του κράτους και οι δικοί μας:
α) Είναι το Πρασονήσι νησί;  Αν ήταν νησί, και μάλιστα παραμεθόριο, χρειαζόταν σχετική απόφαση της Βουλής για να πουληθεί.  Τέτοια απόφαση δεν υπήρχε.
β) Ποιοί και τί είμαστε εμείς οι δεκαπέντε;  Το θέμα δεν μας αφορά, δεν έχουμε “έννομο συμφέρον” ή κάτι τέτοιο, είπαν οι εκπροσωπούντες το κράτος.
Το Πρασονήσι είναι νησί, έκρινε το δικαστήριο.  Τον μισό τουλάχιστον χρόνο είναι αποκομμένο απο την Ρόδο και στο κάτω κάτω το λέει και τ’ όνομά του, ε.
Κι ύστερα, σε μια απόφαση που μ’ έκανε εμένα τον ρομαντικό (τότε)  να σηκωθώ για λίγο μερικά εκατοστά πάνω απο το χώμα, το δικαστήριο επικαλούμενο το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος αποφάσισε πως είχαμε όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να παρέμβουμε.  Τελεία και παύλα.
Σώθηκε προσωρινά το νησάκι.  Ήρθε  βέβαια η άναρχη, η ανασούμπαλη και κακόγουστη οικοδόμηση και εκμετάλλευση, η τυπικά Ελληνική, μα τουλάχιστον κάποιες φορές τον χρόνο μπορούμε ακόμα να απολαύσουμε την υπέροχη φύση.
Μεχρί τώρα αυτά.  Γιατί τώρα το τέλος ήρθε οριστικά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ.  Μην πει κανένας έξυπνος πως εκείνο κει στο σκίτσο δεν είναι φιλέτο.  Το ξέρω γιατί εγώ το έκανα.  Όμως, δείτε τι ωραία που ταιριάζει στο Πρασονήσι το σχήμα της μπριζόλας, ε;



80 copyΡόδος.  Όλη μέρα στις 27 Ιουλίου 1480, 300 τεράστιες κανονόμπαλες κατεδαφίζουν τα τείχη της “Οβριακής”.  Το επόμενο πρωί,  28 Ιουλίου,  2500 Γενίτσαροι, το άνθος του Οθωμανικού στρατού, απωθούν τους λίγους υπερασπιστές των ερειπίων και στήνουν τα μπαϊράκια τους στον Πύργο της Ιταλίας.  Απο κεί αρχίζουν να ξεχύνονται μέσα στην πόλη.  Με το σπαθί στο χέρι, τραυματισμένος,  ο Μέγας Μάγιστρος d’ Aubusson εμπνέει και οδηγεί την άμυνα.  Η μάχη σώμα με σώμα θα κρατήσει περίπου τρείς ώρες.  Εκεί όμως που όλα φαίνονταν χαμένα οι Τούρκοι υποχωρούν κι ύστερα το βάζουν άταχτα στα πόδια.  Όσοι έμειναν στην πόλη πετσοκόφτηκαν, όσοι ήταν στα τείχη γκρεμοτσακίστηκαν.
Θαύμα! Λένε οι Ιππότες του Αη Γιάννη.  Θαύμα, γιατί ενώ το μακελιό ήταν στο κατακόρυφο, ιδού! Xρυσός σταυρός έλαμψε πάνω απο την πόλη. Δεξιά κι αριστερά, η Παναγιά κι ο Aϊ Γιάννης -οι προστάτες του Tάγματος. Ξοπίσω, ντούροι και πάνοπλοι, οι Iππότες που ‘χαν πέσει στην υπεράσπιση της πόλης! Δρόμο οι Tούρκοι!
Oι Pοδίτες, τώρα, που ‘χαν χύσει κι αυτοί μπόλικο αίμα -Tούρκικο και δικό τους- δε σκόπευαν να χαρίσουν τη νίκη σε κανένα Φράγκο, άνθρωπο ή άγιο.  Tο θαύμα, επέμεναν, το ‘κανε ο δικός τους ο άγιος ο αγαπητός, ο Aϊ Παντελεήμονας. Aυτός γιόρταζε στις 27 του μήνα, όταν άρχισε η τούρκικη επίθεση.
Πειστική απάντηση δεν δώθηκε ποτέ.  Απλά παραθέτω τα γεγονότα γιατί δεν σκοπεύω να μπλεχτώ σε διαμάχη αγίων. Ένα είναι, πάντως, βέβαιο: πως την ημέρα εκείνη τα χρυσοκέντητα μπαϊράκια των Tούρκων, μαζί μ’  αυτό του ίδιου του αρχηγού τους Mεσίχ Πασά, περιφέρονταν σαν λάφυρα στους δρόμους της Pόδου.

ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο-ο

Rhodes, 27 July 1480.  All day, more than 300 huge cannonballs demolish the wall son the side of the Jewish quarter.  The next morning, 28 July, 2500 Janissaries, the blossom of the Ottoman army push back the few defenders of the ruins and raise their banners on top the Tower of Italy.  From there they pour down inside the city.  Sword in hand, wounded, the Grand Master d’ Aubusson leads the defense.  The fierce hand to hand combat lasts for over three hours and as all seems to be lost for Rhodes the Turks retreat and then begin to run.
The battle for the Italian sector,  and by extension the result of the siege,  is decided within the space to two to three hours. Those who have forced their way into the town are hacked to death;  those who are on the walls are shoved over to their deaths.
A miracle!  Say the good Knights of St. John. A miracle because while the slaughter is at its height,  Lo! a golden cross is gleaming in the sky above the city.  On either side of it are the Holy Virgin and St. John,  the holy patrons of the Order.  And behind,  beaming in their armorial splendor,  the knights who had fallen in the defense of the city! Gone are the Turks and still running.
Now the Rhodians,  who have wasted a lot of blood,  both Turkish and their own,  have their own version and will not readily give credit for the victory to any “Frank”,  man or spirit.  Miracle,  yes.  But,  they insist,  it’s their own beloved St. Panteleimon who done it.  It was after all on his feast- day,  the 27th,  when the attack begun.
Go figure it out.  As for me, I have no wish to get involved in a dispute between saints. In any case,  one thing is certain.  On that day,  the gold- embroidered standards of the Turks,  including that of their general Misac Pasha,  were being paraded in the streets of Rhodes as spoils of war.


FOR SALE 2Να λοιπόν.  Χρόνια το φοβόμαστε, χρόνια πηγαινοερχότανε, χρόνια το παλεύαμε όσο ο καθένας μπορούσε μα τώρα είν’ εδω και πίσω δεν πάει.  Η διαταγή της Νέας Τρόϊκας για το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου δεν σηκώνει το παραμικρή αντίρρηση, αλλιώς…
Λιμάνια, αεροδρόμια, ξενοδοχεία, ιαματικές πηγές, μαρίνες, ολυμπιακές εγκαταστάσεις συμμετοχές του Δημοσίου σε κρατικές εταιρείες όπως ο ΟΣΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι τράπεζες ή ακόμη και μελλοντικά έσοδα από τους διαγωνισμούς για τους υδρογονάνθρακες.  Ό,τι έχουμε και δεν έχουμε δηλαδή, εκτός απο την Ακρόπολη της Αθήνας που κι αυτή κάποια στιγμή μισοσοβαρά μισοαστεία την έβαλαν κάποιοι στο τραπέζι.  ¨Εβγαλαν μάλιστα και τιμή.
Εγω τώρα τό’χω ξαναπεί πως ως Ελλην είμαι καχύποπτος και πονηρός -ή κουτοπόνηρος, αν θέλετε.  Σκεφτομαι λοιπόν:  Ποιοί ήταν αυτοί που σκυλιάσανε να βάλουνε τους σκληρότερους δυνατόν οικονομικούς όρους στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και τα σχετικά με το ξεπούλημα που λέμε;  Οι Γερμανοί.  Ποιοί είναι αυτοί που θα αγοράσουν τα περισσότερα απο τα ασημικά μας;  Μα αυτοί που έχουν τα λεφτά.  Και ποιοί στην Ευρώπη, και όχι μόνο, έχουν τα λεφτά; Οι Γερμανοί, που εδώ που τα λέμε ήδη έχουν πατήσει γερό πόδι στα χώματά μας.  Αυτά είναι γνωστά, έτσι;
Νά σου λοιπόν ο πονηρός ο Βαγγέλης -εγώ, όχι ο Μπένι- που υποπτεύεται πως οι μεθοδικότατοι Γερμανοί που σχεδιάζουν βλέποντας πολύ μακριά (όπως για το Grexit) σκόπιμα έκαναν τον ζόρικο αποβλέποντας -μεταξύ πολλών άλλων, βέβαια- στο να αποχτήσουν σε τιμή ευκαιρίας ό,τι έχουμε και δεν έχουμε.  Και μή μου πει κανείς πως συνομωσιολογώ γιατί ο κόσμος βουϊζει, ο ξένος τύπος βουϊζει, διεθνείς επιστήμονες οικονομολόγοι βουϊζουν για τα μακρόπνοα Γερμανικά σχέδια οικονομικής κυριαρχίας στην Ευρώπη.
Δεν νομίζω πως είπα κάτι καινούριο μα, να, το’βγαλα απο μέσα μου.

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

It’s been coming for years, we’ve been expecting it, we been in fear of it, we’ve been fighting it the best we could, but now it is here to stay. The order of the New Troika that Greece should sell her national wealth and resources is iron bound. Either that or else…
Ports, airports, hotels, beaches, islands, trains, electric power, banks, even future income from carbohydrates. Everything we have, in other words, and even some that we don’t but may have in the future.
But I, I’ve said it before, being a Greek I am suspicious and sly by nature. And I’m thinking of who was it that by applying enormous pressure on everyone else succeeded on imposing the strictest economic measures -unprecedented in history- on Greece, including the obligation we should sell our national wealth? The Germans. Who is going to buy what we sell? Those who have the money. Who has the money in Europe? The Germans.
Got it? I cannot but think that what the very scientific and methodical Germans, with their farsighted planning, (the Grexit for instance), had in mind all along was to acquire at a good price the wealth of Greece. And don’t anyone tell me I am imagining things because the international press is buzzing, scientists and economists worldwide are buzzing with the long term German plans to dominate Europe economically.
I don’t think I said something original, but I got it out of my chest at least.