SQUARE HEAD

Όταν στην εποχή μου το τραγουδούσαμε, σε μουσική Θ. Μικρούτσικου, η Μαρία Δημητριάδη έλεγε “τους Γερμανούς, τους προφεσόρους”. Τώρα που το κατέβασα απο το διαδύκτιο λέει “τους Ευρωπαίους”. Δεν είμαι σίγουρος για το σωστό, μάλλον η Δημητριάδη, μα τι σημασία έχει; Τους έχω βαρεθεί.


07-A

Ομολογώ μετά πάσης μετριοφροσύνης οτι το χτεσινό μου σκίτσο απέσπασε κολακευτικά σχόλια και επαίνους απο του επισκέπτες τούτου εδώ του μπλόγκ. Σκέφτηκα λοιπόν να επαναλάβω το πείραμα, να βάλω πάλι στην άκρη το πολιτικό σχόλιο -40 χρόνια την έκανα την δουλειά- κι αντί ν’ ασχολούμαι με τον Νταϊσελμπλουμ και τους άλλους με τα περίεργα ονόματα και τα γκρί κοστούμια να ανεβάσω ακόμα ένα σκιτσάκι. Το ‘χω ξαναπεί θαρρώ πως χαρτί και μολύβι είναι πάντα μαζί μου και πως όπου και να είμαι, παντού και πάντα, σκιτσάρω είτε κάτι που είναι μπροστά μου ή κάτι που θα μου κατέβει εκείνη την στιγμή. Αντί λοιπόν πολιτικού σκίτσου/σχολίου ιδού η “Δαμόκλειος Μπανάνα”, απο την ταβέρνα στην πλατεία του χωριού.

 


04-PΣκέτη ψυχοπλάκωση!  Όπου κοιτάξεις, όπου διαβάσεις, απο τις εφημερίδες μας που αναπαράγουν τις εφημερίδες του εξωτερικού, μέχρι τις δηλώσεις της δικιάς μας αντιπολίτευσης παντού καταστροφή και χάος.  Η αλήθεια είναι πως η καταστροφολογία είχε ξεκίνησει πριν ακόμα τις εκλογές, όταν πια είχε γίνει φανερό ποιό θα ήταν το αποτέλεσμά τους.  Ούφ!  Ούτε μια καλή κουβέντα, καμιά ελπίδα να σωθούμε εχτός κι αν ξαναφέρουμε πίσω τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο… άντε και τον Θεοδωράκη.  “Νυχτερίδες κι αράχνες, γλυκειά μου…”, που ‘λεγε και το παλιό τραγούδι.
Εγω όμως πήγα με τη Νόομι στο Πλημμύρι για ηλιοβασίλεμα, με ούζο και χταπόδι λιόκαφτο και μια απέραντη γαλήνη καθώς τα χρώματα του ουρανού άλλαζαν, η στεριά σκοτείνιαζε και η θάλασσα έλαμπε φωσφορίζοντας λες απο τα βάθη της.   Και τώρα που επέστρεψα σπίτι λέω φτάνει πια η γκρίνια.  Κι επείδη κάτι πρέπει να γράψω σ’ αυτό το μπλόγκ είπα να ανεβάσω κάποιο σκίτσο.  Λυπάμαι που τα σκίτσα μου δεν είναι πολύ “χαχαχαχα”, θα πρέπει να αρκεστείτε σε ό,τι ξέθαψα απο τα συρτάρια μου.  Είναι κάτι “εκ του φυσικού”, από αυτά που σκιτσάρω εδώ κι εκεί, σε κάποιο απο τα μπλόκ που πάντα κουβαλάω μαζί μου.
Ες αύριον τα σπουδαία!


Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, 26 Απριλίου 1937, μια μέρα σαν σήμερα πριν 78 χρόνια. Ναζιστικά αεροπλάνα της Λεγεώνας Κόνδορ βομβαρδίζουν επι τέσσερεις ώρες την μικρή Βάσκικη πόλη Guernica. Στο τέλος δεν θα έχει απομέινει πέτρα πάνω σε πέτρα. Δεν θα είναι απλά μια “χείρα βοηθείας” του Χίτλερ προς έναν ομοϊδεάτη. Είναι και ένα πείραμα, το πρώτο του λεγόμενου “Blitz Krieg” που αφού πέτυχε θα επαναληφθεί στο μέλλον με θύματα χιλιάδες χιλιάδων αθώων.
Η παγκόσμια συγκίνηση απο το Ναζιστικό έγκλημα βρήκε έκφραση μέσα απο τα έργα διάσημων καλιτεχνών όπως του Henry Moore και του Eduardo Chillida, με αποκορύφωμα όλων τον περίφημο πίνακα του Picasso.
Πέρα απο τη φρίκη του πραγματικού γεγονότος -της χρήσης αθώων υπάρξεων ως πειραματόζωα απο τους Ναζί- μας δίνεται η ευκαιρία και για μιά ματιά στο θέμα της τέχνης και στο πώς την βλέπουν οι Ναζί.
Απο παλαιότερη ανάρτηση στην ιστοσελίδα της Χ.Α. αλιέυει κανείς πλήθος μαργαρίτων. Λέει π.χ. ο Führer Μιχαλολιάκος απηχόντας τον Γκαίμπελς: «Δεν είναι ποτέ δυνατόν να θεωρηθεί ότι εκφράζει το Ωραίον η εκτρωματική Γκουέρνικα του Εβραίου Πικάσο. Η θεωρούμενη ως «αριστούργημα», εφιαλτική, διαστροφική, παρακμιακή και φρικώδης Γκουέρνικα. Θα πρέπει δε να λυπάται κανείς όλους αυτούς, οι οποίοι βλέποντες το έργον του διεστραμμένου αυτού Εβραίου και μη κατανοούντες τίποτε, υποθέτουν ότι περιέχει ένα βαθύ νόημα, το οποίον αυτοί δεν δύνανται να αντιληφθούν. Πρέπει να τους λυπάται διότι δεν σκέπτονται, ότι δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούν το νόημα αυτό, διότι απλούστατα δεν υπάρχει».
Ο Picasso βέβαια δεν έχει ανάγκη τα καλά λόγια του Führer της Χ.Α. Ταιριάζει εδώ μια παραβολή του Χριστιανικού κατά Ματθαίον Ευαγγελίου: “… μη βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν …”
Για την Ναζιστική αντίληψη περί Τέχνης, με τους μυώδεις ξανθούς γίγαντες και τις ξανθές “Βαλκυρίες”, ίσως έχουμε ευκαιρία να τα πούμε μιαν άλλη φορά. Εδώ φτάνει να σημειώσουμε την ασυνάρτητη και ρατσιστική σύνδεση της όποιας εθνικότητας του καλλιτέχνη με την ποιότητα του έργου του και το ανιστόρητο παραλήρημα, το άσχετο με την ουσία της τέχνης που στα θεμέλια της έχει την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης… άσε που ο Picasso, αγαπητέ κύριε μεγάλε και τρανέ Έλληνα Φύρερ, δεν ήταν Εβραίος.
Απόψεις ναζιστικές, βάρβαρες και σκοταδιστικές , αστοιχείωτες. Σε συνδιασμό πάντα με την ιστορική και ιδεολογική άρνηση ή και την επικρότηση ακόμα της τραγωδίας της Guernica.

guernicaApril 26, 1937.  Spanish Civil War.  For four hours Nazi airplanes of the “Condor” Legion rained bombs and razed to the ground the Basque town of Guernica, in an “experiment” for the blitzkrieg tactics and bombing of civilians.
The universal shock at the Nazi atrocity found expression in the works of great artists such as Henry Moore and Eduardo Chillida and foremost the “Guernica” painting by Pablo Picasso.
Except for the horror of the actual event the occasion gives the opportunity for a view of the Nazi opinion about Art.  The official site of the Golden Dawn provides a rich “fishing” ground.  Says the Führer of the Golden Dawn, echoing  Goebbels (I translate as best I can):  It is impossible to think that the atrocious “Guernica” of the Jew Picasso expresses Beauty -that nightmarish, perverted, degenerate and horrific “Guernica”, that is considered to be a masterpiece.  One should feel sorry for all those who see the work of the that twisted Jew and believe there is a deeper meaning to it, while they themselves don’t understand a thing…”
Obviously, Picasso has no need of the praises of the Führer of the Golden Dawn.  The words of the Christian Gospel according to Mathew are very appropriate in this case:  “…Do not give what is holy to dogs, and do not throw your pearls before swine, or they will trample them under their feet…”
It is enough for us to note the racist ramblings about the supposed nationality of the artist in connection with the quality of his work and the opinions that attack the very foundations of art, which are none other than the freedoms of opinion and expression.  Nazi ramblings that stem directly from the darkest dungeons of the Middle ages, barbaric, primitive.  All this, in relation always to the ideological denial or even the approval of the tragedy of Guernica.