united

“Στη συγκρότηση ενός νέου ρεύματος από τα σπλάχνα της «Αριστερής Ενότητας», πλειοψηφούσας τάσης στον ΣΥΡΙΖΑ, προχωρούν στελέχη του κόμματος «κόβοντας στα δύο» τη λεγόμενη προεδρική πλειοψηφία.  Στη νέα τάση συμμετέχουν δύο μέλη της Πολιτικής Γραμματείας, ο Γιάννης Μπουρνούς και ο Νάσος Ηλιόπουλος αλλά και άλλα στελέχη, όπως ο Στ. Παππάς, ο Γ. Μπασκόζος κ.ά.”

Ο ΤΥΠΟΣ



SEFERIS28 Μάρτη 1969.  Κιλκίς, 828 ΜΛΜ. Ένα κρύο βράδυ, όσο κρύο μπορεί να είναι τον Μάρτη το Κιλκίς, μια μέρα σαν σήμερα πριν 46 χρόνια. Στρατιώτης Παυλίδης Ευάγγελος, σιτιστής.  Χωμένος στην σκοτεινή αποθήκη μου ανάμεσα σε τσουβάλια με ρύζι, όσπρια, κονσέρβες corned beef και γάλα εβαπορέ, κι ένα βαρέλι λάδι. Μυρωδιά παντοπωλείου της παλιάς εποχής. Το παράνομο ραδιοφωνάκι -λίγο μεγαλύτερο απ’ ένα πακέτο τσιγάρα-  κολλημένο στ’ αυτί γιατί είναι η ώρα της Ελληνικής εκπομπής του BBC στα βραχέα.  Κι έρχεται απρόσμενα η φωνή.  Είναι ο Γιώργος Σεφέρης:

«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου – δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία – ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴ σκέψη μου.
Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασή μας. Μὲ ὅλη τὴ δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα:
Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο. Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά. Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους.
Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸ τὸν κίνδυνο. Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.
Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανένα ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο. Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι ἐθνικὴ ἐπιταγή.
Τώρα ξαναγυρίζω στὴ σιωπή μου. Παρακαλῶ τὸ Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω».

Αναρωτιέμαι αν λόγια σαν κι αυτά λένε κάτι σ’ αυτούς που σήμερα σηκώνουν το χέρι σε ναζιστικό χαιρετισμό.  Αναρωτιέμαι γιατί, όπως λέει κι ο ποιητής  “… Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους.”
Ας το ξαναδιαβάσουν, όμως, αυτοί που σήμερα σηκώνουν το χέρι σε ναζιστικό χαιρετισμό.  Ποιός ξέρει, ίσως κάτι να καταλάβουν στο τέλος αν και γι αυτούς ο Σεφέρης δεν είναι παρά ένας ακόμα “θολοκουλτουριάρης” -μια λέξη που έμαθα και αντέγραψα απο ανακοίνωση των νεοναζί.


DANCINGΕίμαι πολύ στεναχωρεμένος.  Ημέρα της ονομαστικής μου εορτής και έμπλεος αισθημάτων Εθνικής ανατάσεως, με το στέρνον παλλόμενον υπό παλμών πατριωτικής υπερηφανείας είπα να κατέβω στην παρέλαση, να θαυμάσω την άλκιμη νεολαία της φιλτάτης ημών πατρίδος  -τον στρατόν της Ελλάδος τον φρουρόν- και να συμμετάσχω κατά το δυνατόν και εις την σχετικήν πανήγυριν που θα ακολουθούσε.   “Άντε ωρέ Βαγγέλα, πάμε να ρίξουμε καμιά γυροβολιά ξεγυρισμένη.  Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!”, σκέφτηκα.
Φόρεσα το λοιπόν την καθαρή μου βράκα -που κάνει τρίκι τράκα, κατά το τραγούδι. Ζώστηκα και τρία μέτρα ζωνάρι κι ετοιμάστηκα ν’ αρχίσω τα χοροπηδητά.
Κι εδώ έρχεται η στεναχώρια που λέγαμε.  Ευγενέστατος, ομολογώ, με πλησίασε όργανο του Νόμου και της Τάξεως και με πληροφόρησε πως για τις αρκούδες ο χορός έχει απαγορευτεί εδώ και χρόνια.  Αν θέλω λέει μόνο να παρακολουθήσω είναι ελεύθερα, μα όχι και να χορέψω.  Εις μάτην προσπάθησα να τον πείσω πως δεν είμαι άρκτος, πως δεν μας φτάνει που επι χούντας έπρεπε να αποδεικνύουμε πως δεν είμαστε ελέφαντες… τίποτα αυτός.  Υποθέτω βασίμως πως αιτία της παρεξηγήσεως ήτο η εμφάνισις και ο σωματότυπός μου.
Έχασα λοιπόν την εθνικήν πανήγυριν κι επι πλέον δεν εχω και σχετικές φωτογραφίες μου να σας δείξω όπως σκόπευα.  Αντ’ αυτού παραθέτω αυτοπροσωπογραφίαν.  Όσο για τον χορό, κάτι θα σοφιστώ μέχρι του χρόνου.


Η βλάβη στο δίκτυο υδροδότησης αποκαταστάθηκε, απόμεινε όμως ένας επικίνδυνος σωρός χώμα. Όπως λένε νόμος και κοινή λογική μπήκε απο πάνω ένα σημάδι που του προστέθηκε μάλιστα και μια κόκκινη ριγέ κορδελίτσα… έτσι για να φαίνεται καλύτερα και να μην σκοτωθεί κανένας. Οι συνεργαζόμενοι συνεργοί του συνεργείου αποχώρησαν, με τη ικανοποίηση υποθέτω μιας δουλειάς καλά καμωμένης.
Δεν απομένει παρά ν’ ανακράξουμε ομαδικά:
“Ζήτω η αθάνατη Ελλάς!”
“Ζήτω η αθάνατη Ρόδος που θέλει, λέει, να γίνει πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης”.

10061007The damage to the water supply network was fixed and what remained was a dangerous pile of muddy earth.  In compliance to the law and common sense a distinctive mark was placed over it, with the addition of red and white ribbon… so that it shows better, I guess.  Then, the team of plumbers and other specialists departed with the satisfaction no doubt of a work well done.
Now, it only remains for us to shout in unison:
“Long live the immortal Greece!”
“Long live the immortal Rhodes, which would like to be the Cultural Capital of Europe”