ΒΑΤΟΠΕΔΙΟ

Στο εδώλιο παραπέμπονται 14 νομάτοι για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου. Ένας κι ένας, με βαρύγδουπα ονόματα, με τον ηγούμενο της μονής Εφραίμ και τον μοναχό Αρσένιο ανάμεσά τους. Καιρός ήταν.

Το σκίτσο είναι του Σεπτέμβρη 2008, απο ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.


ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣΤώρα κοκορεύεσαι απάνω στον εξώστη
και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη
…………………………
Χαρά, να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις
Εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις
Παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
Απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα

“Ο ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ”, Στίχοι/μουσική Διονύσης Σαββόπουλος

Μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με την Τρόικα στο Παρίσι και καθώς στην συν-κυβέρνηση και τα κόμματα που την αποτελούν μεγαλώνει ο πανικός, αυξάνουν και τα σημάδια πως με τον ένα ή τον άλλον τρόπο πάμε για πρόωρες εκλογές.
Ένα απο τα σημάδια αυτά είναι η εμφάνιση των λεγόμενων “πολιτευτών”.  Ποικίλων ονομάτων και αποχρώσεων, περιφέρονται παντού σε γιορτές και γάμους, παρευρίσκονται σε εκδηλώσεις και κάνουν βαρυσήμαντες δηλώσεις επι παντός.
Πάει όμως καιρός που αναρωτιέμαι τι άραγε πάει να πεί “πολιτευτής”.  Όταν ας πούμε ακούσουμε πως κάποιος είναι “γιατρός”, “υδραυλικός”, “δικηγόρος”, “σκιτσογράφος”, “ακροβάτης”, “μπογιατζής” κλπ. κλπ. καταλαβαίνουμε αμέσως για τι πράγμα μιλάμε.  Μιλάμε για κάποιον που φέρει τον τίτλο αυτόν επειδή έχει συγκεκριμένες γνώσεις και ικανότητες, που αποκτήθηκαν με σπουδές ή πρακτική εμπειρία –πολλές φορές και τα δυό- και που τις περισσότερες φορές ασκεί το επάγγελμα που δηλώνει η ιδιότητά του.  Τις υπηρεσίες, την γνώμη του, μπορούμε να ζητήσουμε για κάποιο θέμα σχετικό με την ειδικότητά του.

Ο πολιτευτής όμως;  Σύμφωνα με το λεξικό είναι “κάποιος που επιδιώκει αιρετή αρχή και ιδιαίτερα βουλευτικό αξίωμα”.  Είναι δηλαδή κάποιος που δεν είναι αλλά θέλει να είναι υποψήφιος με κάποιο κόμμα σε κάποιες εκλογές (γιατί άλλο υποψήφιος, άλλο πολιτευτής), προκειμένου να γίνει Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη.  Μπράβο του του κύριου ή της κυρίας πολιτευτή κι ας επιδιώκει να γίνει βουλευτής όσο θέλει.  Δημοκρατία έχουμε κι ο καθένας μπορεί να επιδιώκει να γίνει και αστροναύτης ακόμα.  Ειδικότητα όμως “πολιτευτής”;   Τι κάνει ένας πολιτευτής;  Πώς είναι χρήσιμος στην κοινωνία και ποιές υπηρεσίες μπορεί να μας προσφέρει;  Επάγγελμα δεν μπορεί να είναι –όπως το “γιατρός” κλπ – γιατί τότε κάτι δεν πάει καλά αφού, θεωρητικά τουλάχιστον, η πολιτική και το βουλευτιλίκι δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα.   Παραμένω με τις απορίες μου.
Και κάτι άλλο.  Ο αυτοαποκαλούμενος “πολιτευτής” είναι σαν να ομολογεί αυτόματα πως είναι αποτυχημένος.  Αν ήταν επιτυχημένος δεν θα ήταν πολιτευτής, θα ήταν πολιτικός.  Δεν θα ήταν κάποιος που επιδιώκει πάλι και πάλι χωρίς επιτυχία να γίνει βουλευτής, αλλά θα ήταν βουλευτής. Νομίζω;
Πριν τελειώσω. Περιέργως, οι πολιτευτές έχουν πλήρη κάλυψη των δραστηριοτήτων τους απο τον Τύπο και τα ΜΜΕ. “Ο/η πολιτευτής Τάδε παρευρέθηκε στην στρατιωτική άσκηση με αληθινά πυρά…”, ας πούμε.  Αλήθεια; Γιατί πρέπει να μας ενδιαφέρει;  Κάτι λέει ο λαός για μια φοράδα στο αλώνι…

Την εικόνα έκανα για το βιβλίο “Ο δήμαρχος τά ‘κανε μούσκεμα”, της Π. Μωραϊτου, εκδόσεις ΚΙβωτός


Είναι Νοέμβρης του 1522 και η δεύτερη μεγάλη πολιορκία της Ρόδου είναι πια στον πέμπτο της μήνα. Ύστερα απο την ολομέτωπη και αποτυχημένη έφοδο του Σεπτέμβρη οι Τούρκοι δεν έχουν επιχειρήσει άλλη τέτοια επίθεση. Θα συνεχίσουν όμως με ασταμάτητο κανονιοβολισμό των τειχών. Επι δύο περίπου μήνες τα ήδη κατεστραμένα τείχη στους τομείς της Αγγλίας, Ισπανίας, Ιταλίας, χτυπιούνται ανελέητα. Η άμυνα γίνεται τώρα πίσω απο μια δεύτερη γραμμή, φτιαγμένη με τα ερείπια. Όπου λείπουν υλικά γκρεμίζονται σπίτια ακόμα κι εκκλησιές, όπως οι ιστορικές Αγ. Παντελεήμων και η Παναγιά της Νίκης.
Ο Μέγας Μάγιστρος άδικα ζητά βοήθεια απο τους τρανούς της Ευρώπης. Ως και ο Πάπας, υπέρτατος αρχηγός των Ιπποτών αδιαφορεί, έχει άλλες σκοτούρες. Ένας κάποιος καλόγερος με τ’ όνομα Μαρτίνος Λούθηρος έχει φέρει την Δυτική εκκλησία τα πάνω κάτω κι ο Πάπας δεν αισθάνεται καθόλου άνετα. Έτσι, μέρα με την μέρα, η κατάσταση μέσα στην πόλη χειροτερεύει. Μα κι έξω τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά. Αρρώστιες και επιδημίες θερίζουν τον Τούρκικο στρατό, το ηθικό έχει πιάσει πάτο. Ο Σουλεϊμάν βιάζεται να τελειώνει, καθώς ο χειμώνας δημιουργεί τεράστια οικονομικά και λογιστικά προβλήματα.
Έτσι, στις 28 και 29 του Νοέμβρη, σαν σήμερα πριν 492 χρόνια, δυο φοβερές έφοδοι παραλίγο να φέρουν την πόλη στα χέρια των εχθρών. Οι Τούρκοι θα εισβάλλουν απο το ρήγμα στο τείχος της Ισπανίας. Απωθούνται με μεγάλη δυσκολία και με τη βοήθεια καταρρακτώδους βροχής που, μαζί με τα κανόνια της Πύλης Κοσκινού, δυσκολεύει την προέλαση των πολιορκητών.
Τρείς χιλιάδες Τούρκοι θα χάσουν την ζωή τους την ημέρα εκείνη. Οι ευσεβείς υπερασπιστές της πόλης θα αποδώσουν την “νίκη” τους στον Άγιο Ανδρέα που γιόρταζε τις ημέρες εκείνες. Μα ο αγώνας συνεχίζεται απελπισμένα καθώς κι οι άγιοι πια φαίνεται να χάνουν κι αυτοί το ενδιαφέρον τους.

131It is now November 1522. The second big siege of Rhodes is in its fifth month.  After the unsuccessful general attack of September, the Turks do not try another one for a while.  Instead, they choose to bombard the walls, or what is left of them.  Day after day, for a period of about two months the already ruined walls of England, Spain, Italy are pounded by an incessant barrage of cannon fire.  The defence line is now a new redoubt built with materials from the ruins.  When such materials are not available, buildings are levelled to get them –  any and all buildings without exception, including parts of the historically significant churches of Our Lady of the Victory and St. Panteleimon.
In vain the Grand Master asks for help from the high and mighty of Europe.  Even the Pope, the pontifex maximus  of the soldier- monks of the Order of St. John, seems to have more serious business to attend to:  a certain German monk called Martin Luther, is shaking up the Western Church.  Christ’ s vicar is not feeling at ease right now.
The circumstances in the town could not become worse, but they somehow manage to by the hour.  Food is scant and ammunitions scarce. Outside the walls things are not much better.  Disease and epidemics are mowing down the enemy troops and morale is low.  The Sultan is in a hurry.  Winter is bringing big economic and logistical problems for him.
And so, on the 28th and 29th of November, on a day like today 492 years ago, two ferocious charges at the Spanish and Italian sectors almost result in the capture of the city.  The Turks go through the breach on the Spanish walls.  They are repulsed with great exertion.  The accidental occurrence of a torrential downpour becomes a miraculous helpmate to the cannons at the gate of Koskinou, as it impedes the onslaught.
3, 000 Turks lose their lives in this one.  As pious Christians, Knights and Rhodians attribute this “victory” to St. Andreas, whose feast day it is. But the struggle continues desperately, as the saints also seem to be gradually losing interest in Rhodes.


TSOUKATOSΤο 2008 οι εισαγγελικές αρχές ανακοίνωσαν ότι το 1999 είχαν κατατεθεί από την εταιρεία Siemens ένα εκατομμύριο μάρκα σε λογαριασμό του πρωτακλασάτου ΠΑΣΟΚτζή Θεόδωρου Τσουκάτου , ισχυρισμό τον οποίο ο ίδιος δεν αρνήθηκε. Είπε όμως ότι τα χρήματα μπήκαν στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ.
Πέρασαν έξη χρόνια απο τότε και με έναν τρόπο που θυμίζει την λαϊκή περί θεού ρήση πως “αργεί μα δεν λησμονεί”, έρχεται τώρα ο εισαγγελέας και ζητά να παραπεμφθεί σε δίκη για το αδίκημα της άμεσης συνέργειας σε παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος.
Πάλι καλά.  Γιατί όμως έμεινε τόσον καιρό στα “αζήτητα” της Δικαιοσύνης η υπόθεση των «μαύρων ταμείων» του ΠΑΣΟΚ και του Θεόδωρου Τσουκάτου;  Ρητορική ίσως η απορία, αφού τόσα κουκουλώματα και τόσες παραγραφές έχουν δεί τα μάτια μας.  Να ελπίσουμε πως επι τέλους θα πέσει φως στην υπόθεση;  Dum spiro spero.
Το σκίτσο μου δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, τον Ιούνιο 2008.