COMPOSITE 1Ύστερα απο δυο τρείς βροχερές μέρες ο καιρός ξάνοιξε ξαφνικά, έτσι όπως το ‘χει συνήθειο στα μέρη μας.  Ξεπλυμένη απο την καλοκαιρινή σκόνη, η φύση έλαμπε: το πράσινο έγινε καταπράσινο, τα σπάρτα έγιναν κίτρινες εκρήξεις, τα σχίνα κοκκίνισαν απο καρπό και τα πρώτα πορτοκαλιά κούμαρα άρχισαν να φαίνονται εδώ κι εκεί.  Όσο για την μυρωδια…. ααα…. με πρώτη και καλύτερη την ρίγανη, να ρουφάς και να μην χωρταίνεις.
Εκδρομή, λοιπόν.  Χωρίς πολλές κουβέντες λες και είμαστε συνενοημένοι, σαλτάραμε στο 4×4 η Νοομι κι εγώ και πήραμε τα όρη και τα βουνά και τις παραλίες.
Μεσαναγρός, Παναγιά Σκιαδενή, παραλία Απολακκιάς, Λιμνί, για να καταλήξουμε δίπλα στις βρύσες και κάτω απο τα πλατάνια της Αρνίθας, πριν γυρίσουμε στο σπίτι -Βάτι, Γεννάδι, Λαχανιά.
Να κάποιες φωτογραφίες για να ζηλέψετε!

COMPOSITE 2


Ήταν -είναι- μια νύχτα μ’αστραπόβροντα απόψε κι η βροχή να πέφτει κρουνηδόν -όπως θα έλεγαν μιαν άλλην εποχή. Μια βροχή όμως ζεστή, βάλσαμο για την γή και τους ανθρώπους. Κι εμείς στο “Παλιό Καφενείο” της Λαχανιάς, άλλοι μέσα άλλοι έξω -οι καπνίζοντες μάλλον. Παλιοί φίλοι και γνωστοί όλοι, ανακατωμένοι Έλληνες , Γερμανοί, Αγγλοι και, ναί, και μια Ισπανίδα! Κουλουβάχατα που λέμε στα Ελληνοαραβικά, ετσι ωραία όπως είναι σαν ανακατευόμαστε όλοι “Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι”, που λέει και το τραγούδι.
Και ο Klaus με τον Marcus στις κιθάρες να παίζουν και να τραγουδούν, με την βροχή να κρατάει τον ρυθμό στήν λαμαρίνα της σκεπής.

861 GENERAL864 KLAUS MARCUSKLAUSIt has been -it is- a night full of thunder and lightning,  with the rain coming down in bucketfuls.  A warm rain, a gift from above for men and nature.  And us, old friends and acquaintances, a crowd of Greeks, Germans, English and, yes, a Spanish lady, some inside some outside the “Old Coffee Shop” of Lachania, all mixed up in a nice cocktail.
And Klaus and Marcus to sing and play their guitars, with the rain keeping the beat on the tin roof of the Caffe.


Το θέμα αυτό θα ταίριαζε καλύτερα χθες, 28 Οχτωβρίου. Μα χθές ήταν μια άλλη επέτειος, πιο κοντινή σε μας. Όπως και νά ‘χει όμως, το θέμα δεν χάνει το ενδιαφέρον του. Διαβάστε παρακάτω, παρακαλώ.

Όταν στις 19 Σεπτέμβρη 1521 έφτανε μετά απο περιπέτειες στη Ρόδο ο νεοεκλεγμένος Μέγας Μάγιστρος Philippe Villiers de l’ Isle-Adam, Σουλτάνος ήταν ο Σουλεϊμάν, που θα επονομαστεί “Μεγαλοπρεπής”. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε τότε φτάσει στη μεγαλύτερη σχεδόν έκταση και δύναμη που θα αποκτούσε ποτέ, περιλαμβάνοντας το σύνολο σχεδόν του Οθωμανικού κόσμου: Συρία, Παλαιστίνη, Περσία, Αίγυπτο, Αραβία, τις ιερές πόλεις Μέκκα, Μεδίνα και Ιερουσαλήμ, τις παλιές έδρες των Χαλιφών Δαμασκό και Κάιρο- κι ύστερα τα Βαλκάνια μέχρι την Βουδαπέστη. Κι η Ρόδος μια μοναχική κουκκίδα στη μέση του Οθωμανικού μισοφέγγαρου, ένα αγκάθι στα πλευρά της πανίσχυρης αυτοκρατορίας, ένας υπηρέτης του Σταυρού και ορκισμένος εχθρός του Ισλάμ.
Ένα μόλις μήνα μετά την άφιξή του στη Ρόδο, στις 28 του Οχτώβρη 1521-σαν σήμερα πριν 493 χρόνια- στα χέρια του Μεγάλου Μαγίστρου θα φτάσει ένα γράμμα. Είναι γραμμένο στα Ελληνικά:

Σουλεϊμάν Σουλτάνος Χάριτι Θεία Βασιλεύς των Βασιλέων, Ηγεμών των Ηγεμόνων, Μέγιστος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου και της Τραπεζούντας, Ισχυρότατος Βασιλεύς της Περσίας, της Αραβίας, της Συρίας και της Αιγύπτου, Υπέρτατος Αρχων της Ευρώπης και της Ασίας, Πρίγκηψ της Μέκκας και του Χαλεπίου, κάτοχος της Ιερουσαλήμ και Κυρίαρχος των Θαλασσών.

Προς τον Φίλιππον Βιλλιέρ δε Λιλλαδάμ
Μέγα Μάστοριν της νήσου Ρόδου, Χαίρειν,
Συγχαίρω σε για το νέο σου αξίωμα και την αίσια άφιξή σου στη χώρα σου. Εύχομαι όπως άρξης μετ’ ευδαιμονίας και μετά περισσοτέρας των προκατόχων σου δόξης. Από σε εξαρτάται η συμμετοχή σου στην εύνοια Ημών.
Απολάμβανε λοιπόν της φιλίας Ημών και ως φίλος μην υστερήσεις στην έκφραση συγχαρητηρίων προς Ημάς δια τας κατακτήσεις μας εις Ουγγαρίαν, όπου κατελάβαμεν το ισχυρόν φρούριον του Βελιγραδίου διελθόντες εν στόματι της φοβεράς Ημών μαχαίρας πάντες όσοι ετόλμησαν να μας αντισταθούν. Χαίρε.

Η απάντηση φεύγει την ίδια σχεδόν μέρα, στα Ελληνικά και πάλι:

Ο Αδελφός Φίλιππος Βιλλιέρ δε Λιλλαδάμ, Μέγας Μάγιστρος της Ρόδου

πρός τον Σουλεϊμάν
Σουλτάνον των Τούρκων
Κατάλαβα καλά το νόημα της επιστολής που μού έφερε ο απεσταλμένος σου. Οι προτάσεις σου για ειρήνη είναι τόσο ευχάριστες όσο δυσάρεστες είναι στον Κούρτογλου. Ο πειρατής αυτός προσπάθησε να με συλλάβει όταν επέστρεφα απο την Γαλλία. Αφού δεν τα κατάφερε και μη θέλοντας να αποχωρήσει απο την θάλασσά μας χωρίς πρώτα να μας βλάψει, μπήκε στο στενό της Ρόδου και προσπάθησε να κουρσέψει δύο εμπορικά πλοία που έβγαιναν απο τα λιμάνια μας. Οι γαλέρες όμως του Τάγματος που ανοίχτηκαν στο πέλαγος κατά διαταγή μου, τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την λία του και να τραπεί σε φυγή απο φόβο μην πέσει και ο ίδιος ακόμα στα χέρια μας. Χαίρε.

Ήταν η αρχή του τέλους. Ο de l’ Isle-Adam θα είναι ο τελευταίος Μάγιστρος της Ρόδου. Τον Δεκέμβρη του επόμενου χρόνου, ύστερα απο εξάμηνη πολιορκία, η Ρόδος έπεφτε στα χέρια των Οθωμανών.

SULTAN VS ADAMWhen, on September 19, 1521, after an eventful trip the newly elected Grand Master Philippe Villiers de l’ Isle-Adam arrived in Rhodes, the sultan of the Ottoman Empire was Suleiman, who would be nicknamed “The Magnificent”.  By now the Empire had attained the greatest almost size it will ever have and consolidated the majority of the Mohammedan world: Syria, Palestine, Persia, Egypt, the greatest part of Arabia, including the holy cities of Mecca and Medina, the ancient seats of the Caliphs at Damascus and Cairo.  Belgrade has just been sacked, opening the gate to Hungary.  Rhodes is just a speck between the horns of the moon crescent, a thorn in the side of the mighty empire, a servant of the Cross and sworn enemy of Islam.
Just one month after his arrival in Rhodes, on October 28,  1521-on a day like today 493 years ago- the Grand Master will receive a letter.  It is written in Greek:

Sultan Suleiman by Divine Grace King of Kings,  Ruler of Rulers,  Supreme Emperor of Byzantium and Trapezus,  Mighty King of Persia,  Arabia,  Syria and Egypt,  Supreme Ruler of Europe and Asia,  Prince of Mecca and Aleppo,  Lord of Jerusalem and Master of the Seas

            To Philippe Villiers de l’ lsle- Adam,
            Grand Master of the island of Rhodes,  greetings.
I congratulate you for your new office and your auspicious return to your country.  I pray that you rule in prosperity and greater glory than your predecessors.  Whether you enjoy Our goodwill depends on you.  Consequently,  enjoy Our friendship,  and as a friend do not hesitate to express your congratulations to Us for Our victories in Hungary,  where We captured the mighty fortress of Belgrade,  having passed by the edge of Our terrible sword all who dared to resist Us.  Greetings.

The answer goes back without delay, again in Greek:

Brother Philippe Villiers de l’ lsle- Adam
Grand Master of Rhodes

            to Suleiman
            Sultan of the Turks

I have understood well the meaning of your letter brought to me by your envoy.  Your proposals for peace are as agreeable to me as they are unpleasant to Kurtoglu.  This pirate endeavoured to arrest me while I was returning to France.  Failing to accomplish it,  and being loath to depart from our sea without first doing us harm,  he entered the straights of Rhodes and attempted to plunder two merchantmen departing from our ports.  However,  the galleys of the Order put out to sea on my instruction,  compelled him to abandon his prey and to retreat hastily from fear that he should not himself fall into our hands.
Greetings.

It was the beginning of the end.  De l’ lsle- Adam is destined to be the last Grand Master of Rhodes.  On December the next year Rhodes will fall in Ottoman hands, after a six month siege.


POSTCARDΠΡΙΝ Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ “ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ”

Ιταλική καρτ ποστάλ, πριν τις 28 Οχτωβρίου 1940… φυσικά. Απο το αρχείο του πατέρα μου, πολιτικού κρατούμενου στην Ιταλία, στην διάρκεια του πολέμου.
Ένας Ballila, μέλος της φασιστικής νεολαίας, περιχύνει την Ελλάδα με ρετσινόλαδο.

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-..-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

BEFORE THE SPRING IS GONE
WE WILL HAVE GREECE PURGED

Italian post card, before the October 28, 1940 attack on Greece… of course.  From the archive of my late father, political prisoner in Italy during the war.
A “Ballila”, member of the Fascist Youth, is drenching Greece in castor oil.


Επιτρέψτε μου να παραφράσω τον Εγγονόπουλο- δεν άντεξα! Ήταν το πρώτο που πέρασε απο το μυαλό μου αντικρίζωντας τις γυναικείες μορφές που μας πρόσφερε η Αμφίπολη. Τι ομορφιά, τι ευγένεια, τι αξιοπρέπεια, ε; Κοιτάζω και ξανακοιτάζω τις κακής ποιότητας φωτογραφίες στο ίντερνετ για να τις χωνέψω, να τις κάνω χτήμα μου, κι ακόμα μόλις βρω ευκαιρία ξαναγυρίζω να ρίξω μια ματιά.
Ωραία σαν Ελληνίδα. Ωραία σαν Μακεδόνισσα, θα πω εγώ. Γιατί όσο κι αν ο αρχαίος καλλιτέχνης εξιδανίκευσε την μορφή του έργου του, δεν μπορεί -οι ιδέες δεν γεννιούνται εν κενώι, απο το τίποτα- δεν μπορεί, κάποιο μοντέλο, κάποιο πρότυπο θα είχε, κάπως έτσι θα ήταν οι γυναίκες γύρω του. Κι ενώ σκέφτομαι αυτά δεν μπορώ να μην κάνω την σύγκριση με το πώς μερικοί εξ Εσπερίας βλέπουν μιαν άλλη, μια διάσημη Μακεδόνισσα, την Κλεοπάτρα.
Η Κλεοπάτρα, ο τελευταίος φαραώ, που ο βίος και η πολιτεία της έχουν εξάψει αιώνες τώρα την λαϊκή φαντασία, έχει γίνει αφορμή για αμέτρητες υποθέσεις σε σχέση με την μορφή της, από πίνακες ζωγραφικής μέχρι τον κινηματογράφο, απο τον Μιχελάγγελο μέχρι την Elizabeth Taylor.

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑΤίποτα το περίεργο και καλά ως εδώ. Εκεί που το κλίμα αρχίζει να στραβώνει είναι όταν στην ιστορία, στην τέχνη και τον μύθο ανακατεύεται η πολιτική.  Στην συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για τον Αφροκεντρισμό και για όσους δεν ξέρουν μεταφράζω απο την Wikipedia:
“Αφροκεντρισμός είναι μια πολιτιστική ιδεολογία, περιορισμένη κύρια στις ΗΠΑ και είναι αφιερωμένη στην ιστορία των μαύρων.  Είναι μια αντίδραση στην παγκόσμια (Ευρωκεντρική/Ανατολική) ρατσιστική στάση απέναντι στους λαούς της Αφρικής και την ιστορική προσφορά τους… Ο Αφροκεντρισμός μπορεί να θεωρηθεί ως μια ιδεολογία εμπνευσμένη απο τους Αφρο-Αμερικανούς… με την ιδέα ενός ένδοξου παρελθόντος.  Συχνά αρνείται ή ελαχιστοποιεί τις Ευρωπαϊκές πολιτιστικές επιρροές ενώ ταυτόχρονα τονίζει ιστορικούς Αφρικανικούς πολιτισμούς…”
Είναι σαφές πως την ιστορία την γράφουν οι δυνατοί και νικητές, εμείς οι Δυτικοί στην περίπτωση αυτήν.  Είναι επίσης σαφές πως σπουδαίοι πολιτισμοί σε Αφρική, Αμερική και Ασία εξαφανίστηκαν απο τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες.  Κι είναι κατανοητό και θεμιτό οι λαοί της Αφρικής, της Ν. Αμερικής ή όποιοι άλλοι να ψάχνουν για την ταυτότητά τους, τις ρίζες τους, και να είναι περήφανοι γι αυτές.  Μέχρι εδώ όμως.  Η ετσιθελική παραποίηση και η αυθαίρετη ερμηνεία της ιστορίας προκειμενού να εξυπηρετηθούν κάποιες πολιτιστικές/πολιτικές σκοπιμότητες είναι βέβαια απαράδεκτη απο κάθε πλευρά.
Δεν θα επεκταθώ στην συζήτηση αυτήν, δεν θ’ αναφερθώ στην “Μαύρη Αθηνά” ας πούμε, και θα περιοριστώ στην Κλεοπάτρα, την οποία η Αφροκεντριστές παρουσιάζουν ως μαύρη ή, στην καλύτερη περίπτωση, ως Αιγυπτιακής καταγωγής και πάντως ως βέρα Αφρικανή.  Αυτό όχι μόνο με εικόνες αλλά και με “περισπούδαστες” μελέτες και άρθρα.  Στην “μαύρη” Κλεοπάτρα λοιπόν θα αντιπαραθέσω άρθρο στην ιστοσελίδα του εγκυρότατου Smithsonian Institute (http://www.smithsonianmag.com/history/rehabilitating-cleopatra-70613486/?no-ist), όπου με τίτλο “Αποκαθιστώντας την Κλεοπάτρα” διαβάζω ανάμεσα στα άλλα:  “….  Επι δέκα γενεές η οικογένειά της, οι Πτολεμαίοι, εμιμούνταν τους φαραώ.  Στην πραγματικότητα ήταν όμως Έλληνες Μακεδόνες, κάτι που κάνει την Κλεοπάτρα τόσο Αιγύπτια όσο και η Elizabeth Taylor…”
Στην τύχη παραθέτω μερικές απο τις αμέτρητες εικόνες της Κλεοπάτρας, της Μακεδόνισσας και της “Αφρικανής”.