THE DINNERΚάθε φορά που μπαίνω στην Παλιά Πόλη ,εκεί απο την Πύλη του Αμπουάζ ,και περνάω κάτω απο τα κανόνια και τα ψηλά παράθυρα του Καστέλλου σκέφτομαι τι καλά που θα’ταν να εμφανιζόταν ξαφνικά ο Αρχι-αρχαιολόγος των Αρχαιολόγων Πασών των Δωδεκανήσων και της Πάσης Επικράτειας και να μου έλεγε πως επειδή είμαι μάγκας και ωραίος μου παραχωρεί το Παλάτι για τρείς μέρες.  Να κάνω, λέει, ενα συμπόσιο, ένα φαγοπότι του παλιού καιρού κι όλα πληρωμένα, ευγενής προσφορά του Ελληνικού Δημοσίου.
Ε, ρε μάνα μου, τι είχε να γίνει!  Να λοιπόν οι μουσικάντηδες με τα λαούτα και τις   πανδούρες, να οι τροβαδούροι, να και σαλτιμπάγκοι και ταχυδακτυλουργοί και γελωτοποιοί και χορευτάδες για τη διασκέδαση.  Και θα στρώναμε, εσείς κι εγώ, μια τάβλα δώδεκα μέτρα με σκεύη απο εγγλέζικο κασσίτερο και κεραμικά που κλέψαμε απο την Παλαιστίνη -όλα, εχτός από πηρούνια που δεν είχε τότε- και πολυθρόνες και ανάκλιντρα γύρω γύρω να στρογγυλοκαθίσουμε.
Ως εκεί καλά και μπορείτε ν’ αφήσετε τη σκέψη σας να φανταστεί κι άλλα διάφορα: τα κοστούμια που θα φορούσαμε, να πούμε, τον διάκοσμο με τις μπαντιέρες και τα οικόσημα και τα τεράστια τζάκια αναμένα, τους υπηρέτες να τρέχουν πάνω κάτω, τα σκυλιά να γλύφονται προκαταβολικά για τα κόκκαλα που θα πέφταν στο πάτωμα, τους σκοπούς με τις αλαβάρδες και τους γιαλυστερούς θώρακες στις εισόδους…   Αυτά όμως είναι τα μισά.
Σκεφτήκατε ποτέ τι άραγε να τρώγανε οι καλοθρεμένοι ιππότες και οι αβρές δεσποσύνες;  Και μη μου πείτε τίποτα “τραγανές φωλίτσες με φέτα μαριναρισμένη σε κονφί λεμόνι, σ’ ένα αφράτο στρώμα σπαράγγι μους με κουκουνάρι σ’ ενα κρεβάτι ολόφρεσκο βιολογικό μαρούλι”.  Αυτά είναι για εκεί που βάζουν μια τόση δα μεριδούλα σ’ ενα τεράστιο πιάτο με περίεργο σχήμα και ψαχνόμαστε να δούμε πού είναι  το σπουργίτι που την αμόλησε στη μέση του πιάτου μας.  Οι δικοί μας τρώγανε τα πάντα.  Ακόμα και κύκνους, παγόνια, ερωδιούς και κορύδαλλούς παρακαλώ.  Και μέχρι να πάνε στον Ινδικό Ωκεανό και τη Ζανζιβάρη και την Ινδονησία οι Πορτογάλοι και οι Ολλανδοί η επιλογή μπαχαρικών ήταν περιορισμένη.  Κι έτσι, ο  Σεφ του Μεσαίωνα σοφιζόταν διάφορους περίεργους για μας τρόπους να νοστιμέψει το φαγητό.
Να λοιπόν μια συνταγή παρμένη απο ντοκουμέντο του τέλους του 14ου αιώνα, της εποχής ας πούμε που Μέγας Μάγιστρος στη Ρόδο ήταν ο πολύς Juan Fernandez de Heredia.  Μεταφράζω όσο καλά μπορώ απο τα αρχαία Γαλλικά:

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΜΑΡΑΘΟ
1 κοτόπουλο κομένο σε μερίδες -100 gr άψητα αμύγδαλα (όχι ασπρισμένα) – 1 ματσάκι μάραθο ή άνιθο -1 ματσάκι μαϊντανό – 500 ml  νερό – μπαχαρικά – λάδι ή λίπος – αλάτι

Στην κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι και σωτάρουμε το κοτόπουλο σε μέτρια φωτιά μέχρι να ροδίσει.  Προσθέτουμε το νερό και αλατίζουμε.  Χαμηλώνουμε τη φωτιά και σιγανομαγειρεύουμε καμιά 40ριά λεπτά, μέχρι να είναι το κρέας έτοιμο και τρυφερό.
Όσο το κοτόπουλο μαγειρεύεται εμείς αλέθουμε καλά τα αμύγδαλα στο μπλέντερ κι ύστερα προσθέτουμε τις παρασινάδες.  Αλέθουμε μέχρι να γίνει μια πάστα.
Βγάζουμε το κοτόπουλο απο την κατσαρόλα και το κρατάμε ζεστό στον φούρνο, σε πολύ χαμηλη θερμοκρασία και σκεπασμένο με αλουμινόχαρτο.
Προσθέτουμε στην κατσαρόλα με το ζουμί του κοτόπουλου το μίγμα των αμυγδάλων και το μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να πιεί τα υγρά του και να πήξει.
Τοποθετούμε το κοτόπουλο σε πιατέλα και το περιχύνουμε με τη σάλτσα.  Πασπαλίζουμε κατα βούληση μίγμα μπαχαρικών -πιπέρι, κανέλλα, τζίντζερ, γαρύφαλλο.

Η συνταγή έχει παραλαχτεί λιγάκι.  Πού να βρούμε εμείς καπόνι σπιτικό, ευνουχισμένο δηλαδή κόκορα, και πού να βρεί μπλέντερ και αλουμινόχαρτο ο μάγειρας του Heredia…



Ιούνιος και Ιούλιος 1794 είχαν φέρει τον “Τρόμο” της Γαλλικής Επανάστασης στο αποκορύφωμά του, έτσι που οι δυο αυτοί μήνες να ονομαστουν Le Grand Terreur, ο Μεγάλος Τρόμος. Ο “Τρόμος” θα λήξει στις 9 Θερμιδόρ, έτος Β΄ (28 Ιουλίου 1794), με την καρατόμηση του Ροβεσπιέρου και 22 ακόμα απο τους πρωτεργάτες του. Ήταν μια μέρα σαν σήμερα πριν 220 χρόνια.
Πρωταγωνιστής του “Τρόμου” δεν ήταν άλλος απο την Γκιλοτίνα που θεωρήθηκε ως ο πιο ανθρωπιστικός και δημοκρατικός τρόπος εκτέλεσης, σε σχέση πάντα με τον απαγχονισμό ή τον αποκεφαλισμό με σπαθί ή τσεκούρι. Στην διάρκεια του “Τρόμου” στο καλάθι της γκιλοτίνας έπεσαν εξακριβωμένα 16,594 κεφάλια και αμέτρητα άλλα ανεξακρίβωτα.
Σκέφτηκα πως σε μια δημοκρατική χώρα ο δήμιος, όπως και ο κάθε εργαζόμενος, δικαιούται λίγη ανάπαυλα για το κολατσιό κι ένα τσιγάρο, ιδιαίτερα όταν εργάζεται υπερωρίες. Η εξοικείωση με το μηχάνημα αυτό την εποχή εκείνη ήταν τέτοια που θεώρησα πως μια καλοακονισμένη γκιλοτίνα θα ήταν ό,τι πρέπει για να κόβει κανείς κάθε λογής κρέας. Τι πιο φυσικό λοιπόν για τον δήμιό μας -που στην κυριολεξία κοιμώταν αγκαλιά μ’ αυτήν- να την χρησιμοποιήσει για να κόψει φέτες ένα ωραίο Saucisson Sec. Να, λοιπόν και μια baguette κομένη στην μέση του μάκρους και μπόλικο τυρί Chèvre, κατά προτίμηση ένα Crottin de Chavignol και το σάντουιτς είναι έτοιμο. Το κρασί, τι άλλο, ένα Chablis. Έτοιμο το τέλειο κολατσιό και το σκίτσο έτοιμο κι αυτό.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Πολλές φορές την γκιλοτίνα την λέμε Καρμανιόλα. Η Καρμανιόλα όμως είναι λαϊκός χορός, πολύ διαδεδομένος την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Συχνά τον χόρευαν γύρω απο την γκιλοτίνα καθώς τα κεφάλια έπεφταν το ένα πίσω απο το άλλο. Οι στίχοι σαρκάζουν Λουδοβίκο και Μαρία Αντουανέτα.  Ακούστε το εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=UexdWkqkrp0

THE GUILLOTINEJune and July 1794 had brought the “Terror” of the French revolution to its peak, so that those two months would be known as Le Grand Terreur, the Great Terror.  It would end on July 28 with the execution of Robespierre and another 22 of its instigators.  It was a day like today 220 years ago.
Protagonist of the “Terror” was none other than the guillotine, regarded as a more democratic and humane way of execution compared to hanging or beheading by axe or sword.  During the Terror 16,595 documented heads fell into the basket of the guillotine and an unknown number of undocumented ones.
I thought that in any democratic country the executioner, like every other working person, would be entitled to a lunch brake especially if he had been working overtime.  It had become such a familiar instrument at the time  that imagined  that a guillotine with a well sharpened blade would be perfect for slicing any kind of meat. It would then be only natural for our executioner -who literally slept in the “arms” of his machine- to slice with it a  tasty Saucisson Sec.  So, here’s half a baguette sliced in half length wise, plenty of Chèvre cheese, preferably a Crottin de Chavignol, and our sandwich is ready.  The wine would be, what else, Chablis.   Lunch is ready and so is the cartoon, thank you.

NOTE.  The guillotine is often called Carmagnole.  But Carmagnole was a dance, very popular at the time of the French Revolution.  It would often be danced around the guillotine while heads were dropping in the basket.  Its text satirizes Luis and Marie Antoinette.
You can listen to it here: https://www.youtube.com/watch?v=UexdWkqkrp0


Ιούλιος 1480. Η πολιορκία της Ρόδου είναι ήδη στον τρίτο της μήνα με μεγάλες απώλειες για του Τούρκους.
Ήταν μια μέρα σαν και σήμερα πριν 534 χρόνια, 27 Ιουλίου 1480, γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα. Από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ 300 κανονόμπαλες -τόσες μέτρησε ο αυτόπτης Caoursin- ισοπεδώνουν τα τείχη της Οβριακής. Οι Τούρκοι ετοιμάζονται για μια τελευταία ολομέτωπη επίθεση. Ο Μεσίχ Πασάς υπόσχεται τριήμερο πλιάτσικο και τα στρατά του εφοδιάζονται με τους κατάλληλους σάκκους, σχοινιά για τους σκλάβους και 9.000 μυτερά παλούκια. Τόσους λογαριάζουν αυτούς που θ’ αρνηθούν να προσκυνήσουν τον Μωάμεθ.
Με το ξημέρωμα της 28 Ιουλίου, 2.500 Γενίτσαροι καταφέρνουν να σκαρφαλώσουν στον Πύργο της Ιταλίας και να στήσουν το μπαϊράκι τους. Απο ΄κει αρχίζουν τώρα να κατεβαίνουν με σκάλες μέσα στην πόλη. Mε τη σπάθα στο χέρι, ο 60χρονος Μέγας Μάγιστρος d’ Aubusson οδηγεί τους αμυνόμενους. Mε μια απο τις Tούρκικες σκάλες σκαρφαλώνει στον Πύργο της Iταλίας, και συμπλέκεται με τους Γενίτσαρους, όπου και τραυματίζεται μα δεν υποχωρεί.
H μάχη για το τείχος της Iταλίας και κατ’ επέκταση το αποτέλεσμα της πολιορκίας, κρίθηκε σε δυο τρείς ώρες. Oι Tούρκοι έχασαν το παιχνίδι! Όσοι μπήκαν στην πόλη πετσοκόφτηκαν, όσοι ήταν στα τείχη γκρεμοτσακίστηκαν. Θαύμα;
Θαύμα, λέει ο Caoursin. Γιατί έκείνο το πρωινό της 28ης Iουλίου 1480, κι ενώ το μακελιό ήταν στο κατακόρυφο, ιδού! Xρυσός σταυρός έλαμψε πάνω απο την πόλη. Δεξιά κι αριστερά, η Παναγιά κι ο Aη Γιάννης -οι προστάτες του Tάγματος. Ξοπίσω, ντούροι και πάνοπλοι, οι Iππότες που ‘χαν πέσει στην υπεράσπιση της πόλης!Δρόμο οι Tούρκοι!
Oι Pοδίτες τώρα, που ‘χαν χύσει μπόλικο αίμα Tούρκικο και δικό τους, δεν σκόπευαν να χαρίσουν τη νίκη σε κανένα Φράγκο, άνθρωπο ή πνεύμα ή άγιο. Tο θαύμα, επέμεναν, το ‘κανε ο δικός τους ο άγιος ο αγαπητός, ο Aη Παντελεήμονας. Aυτός γιόρταζε στις 27 του μήνα, όταν άρχισε η τούρκικη επίθεση.
Όταν, λίγο αργότερα, οι Φράγκοι έχτισαν την εκκλησιά της Παναγιάς της Nίκης, οι Pοδίτες έχτισαν ακριβώς δίπλα τον Aη Παντελεήμονα, που σώζεται μέχρι σήμερα.
Aντίθετα με την ήττα, η νίκη έχει πολλούς μπαμπάδες και μαμάδες…
Ένα είναι, πάντως, βέβαιο: πως την ημέρα εκείνη τα χρυσοκέντητα μπαϊράκια των Tούρκων, μαζί μ’ αυτό του ίδιου του Mεσίχ Πασά, περιφέρονταν ως λάφυρα στους δρόμους της Pόδου.

80July 1480. The siege of Rhodes is in its third month with grave loses for the Turks.
On a day like today 534 years ago, July 27, feast of St. Panteleimon, the Turks are making the last preparations for the kill.  The troops are equipped with bags for the looting,  ropes for the prisoners and 9,000 well- sharpened stakes…this is how many,  they think,  would rather fight than convert.
From the morning of the 27th until the next day,  300 cannon balls raze the walls of the Jewish Quarter. In the morning of July 28, 1480, 2,500 Janissaries force back the defenders of the ruins and raise their banners high on the Tower of Italy.  Now they begin to scale down the walls on the side of the town.  With his sword drawn,  60 years old Grand Master d’ Aubusson is leading the defenders.  Using one of the Turkish ladders,  he climbs up on the Tower of Italy and clashes with the Janissaries where he will be wounded but will not give up.
The battle for the Italian sector,  and by extension the result of the siege,  is decided within the space to two to three hours.  The Turks lose the game! Those who force their way into the town are hacked to death;  those who are on the walls are shoved over to their deaths. A miracle?
Yes,  a miracle,  says the eye witness Caoursin.  Because on that morning,  28 July 1480,  and while the slaughter is at its height,  Lo! a golden cross is gleaming in the sky above the city.  On either side of it are the Holy Virgin and St. John,  the holy patrons of the Order.  And behind,  beaming in their armorial splendor,  the knights who had fallen in the defence of the city! Gone are the Turks and still running.
Now the Rhodians,  who have wasted a lot of blood,  both Turkish and their own,  have their own version and will not readily give credit for the victory to any “Frank”,  man or spirit.  Miracle,  yes.  But,  they insist,  it’s their own beloved St. Panteleimon who done it.  It was after all on his feast- day,  the 27th,  when the attack begun.  Now go figure it out.
When a little later the “Franks” built the Church of Our Lady of the Victory,  the Greeks built right next to it the Church of St. Panteleimon.  It’s still there today.
Contrary to defeat,  victory has many mothers and fathers. In any case,  one thing is certain.  On that day,  the gold- embroidered standards of the Turks,  including that of Misac Pasha,  were being paraded in the streets of Rhodes as spoils of war.


“Η τέχνη μου θα γινόταν ένα όπλο κι ένα σπαθί. Οι πένες μου θα ήταν άδεια καλάμια εαν δεν συμετείχαν στον αγώνα για την λευτεριά”
George Grosz

Ο George Grosz γεννήθηκε σαν σήμερα, 26 Ιουλίου 1893 και είναι ένας απο τους αγαπημένους μου. Ενας καλλιτέχνης – σκιτσογράφος, ζωγράφος- που τον ανακάλυψα αρκετά νέος και που έγινε για μένα σημείο αναφοράς για την τεχνική του, την δύναμη με την οποία απεικονίζει την καταπίεση και την ανθρώπινη εξαθλίωση, την ηθική κατάπτωση και του εκφυλισμού στην Γερμανία του μεσοπολέμου. Μέλος του κινήματος Dada. Μέλος του Γερμανικού ΚΚ, απ’ όπου αποχώρησε αφού έζησε πέντε μήνες στην Μόσχα και γνώρισε τούς Λένιν και Τρότσκυ. Φανατικός αντιναζί διώχθηκε και τελικά μετανάστευσε στην Αμερική το 1933. Πέθανε στο Βερολίνο το 1959, πέφτοντας απο την σκάλα του σπιτιού του επιστρέφοντας απο μια νύχτα οινοποσίας. Είναι να μην τον αγαπάς;
Παραθέτω τον πίνακά του “Εκλειψη Ηλίου” που απεικονίζει τους πολεμοκάπηλους. Με τον πίνακα αυτόν πλήρωσε για την επισκευή του αυτοκινήτου του στην Ν.Υ. Ο πίνακας αργότερα αγοράστηκε απο έναν ελαιοχρωματιστή για $104.00. Το 1968 αποχτήθηκε απο το Heckscher Museum of Art για $15.000 με χρήματα που αποχτήθηκαν με έρανο. Στο τέλος του ’60 αρχές ’70 έγινε σύμβολο της αντίθεσης στον πόλεμο του Βιετ Ναμ.
Το 2006, το μουσείο ανακοίνωσε πως προτίθεται να πουλήσει τον πίνακα για $ 19.000.000, πράγμα που δεν έγινε ποτέ μετά απο θύελλα διαμαρτυριών.

ECLIPSE OF SUNTOADS OF PROPERTY“My art was to be a gun & a sword; my drawing pens I declared to be empty straws as long as they did not take part in the fight for freedom.”
-George Grosz

George Grosz was born on a day like today, July 26 1893, and he is one of my favorites.  An artist -cartoonist, painter- I discovered in my youth and who has become for me a point of reference for his technic, his power of presenting the human oppression and misery, as well as the moral degeneration of Germany at that time. A member of the Dada movement, also a member of the Communist Party, which he left after five months in Moscow, during which he met with Lenin and Trotsky.  Bitterly anti-Nazi , he was persecuted and finally immigrated to the US in 1933.  He died in Berlin in 1959 rom the effects of falling down a flight of stairs after a night of drinking.  How can I not love him?
The painting “Eclipse of the Sun” was used to pay for a car repair bill.  It was later acquired by some house painter  to settle a debt of $104.00. The Heckscher Museum of Art in Huntington purchased the painting in 1968 for $15,000.00, raising the money by public subscription. As Eclipse of the Sun portrays the warmongering of arms manufacturers, this painting became a destination of protesters of the Viet Nam War in Heckscher Park (where the museum is sited) in the late 1960s and early 70s.
In 2006, the Heckscher proposed selling Eclipse of the Sun for approximately $19,000,000.00 to pay for repairs and renovations to the building. There was such public outcry that the museum decided not to sell, and announced plans to create a dedicated space for display of the painting in the renovated museum