GREECE-COSTA RICA Είμαι λοιπόν έτοιμος να δεχθώ την κάθε κριτική, να αυτομαστιγωθώ, να πάω γονατιστός  ενα χιλ…. ε, μερικά μετρα τέλος πάντων.
Έκατσα και είδα τον αγώνα της Ελλάδας, όμολογώ, και στεναχωρήθηκα κιόλας.  Κι έχω δεί και θα δω κι άλλους αγώνες κι όλ’ αυτά ενώ ο κόσμος στην Βραζιλία είναι ανάστατος, οι φτωχοί -οι πάμπολλοι φτωχοί – γίνονται ακόμα φτωχότεροι, οι φαβέλες γκρεμίζονται με την μπουλντόζα για να γίνουν στάδια αφήνοντας άστεγους χιλιάδες και οι παραδοσιακά βάρβαρες Βραζιλιάνικες δυνάμεις καταστολής γίνονται ακόμα βαρβαρώτερες.
Τα ξέρω αυτά και υποφέρω μαζί με τους κατατρεγμένους της Βραζιλίας.  Αλήθεια λέω.
Γι αυτό και ζητώ συγγνώμη.  Ήμαρτον!  Βλέπω μπάλα.


TWO PROBLEMS REVISEDΛέγαμε χθές για τις σαχλαμάρες και, τι να πω, έχω κολλήσει εκεί.  Θες η ζέστη, θες οι αλυσσίδες που μέρα με την μέρα σφυριλατούν γύρω μας οι κυβερνήτες του τόπου -σχεδόν ανεπαίσθητα θα ‘λεγε κανείς, θες… ξέρω ΄γω… το μυαλό μου έχει γουριάνει•, που λέμε στην Ρόδο.  Εχει γίνει γιαούρτι και μάλιστα ουτε κάν στραγγιστό μα νερουλό… έτσι, να τρέχει δηλαδή.
Έτσι λοιπόν κόλλησα κι εγώ στις σαχλαμάρες μπας και κυκλοφορήσει λίγος καθαρός αέρας ανάμεσα στ’ αυτιά μου.
Σας παραδίδω μια σαχλαμάρα, ένα λίμερικ, και ό,τι προκύψει.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ.  Εαν συνεχιστούν οι παρούσες καιρικές και άλλες συνθήκες προβλέπω να συνεχίσω στον δρόμο της σαχλαμάρας για καιρό ακόμα.
*Γούργιος, κλούβιος


Το μόνο προνόμιο που έχει το ανθρώπινο γένος απέναντι στους άλλους οργανισμούς είναι το να λέει σαχλαμάρες. Λέγοντας σαχλαμάρες είναι ο τρόπος που φτάνει κανείς στην αλήθεια. Λέω σαχλαμάρες, άρα είμαι άνθρωπος.
Fyodor Dostoyevsky

Να πω τώρα πως το ίδιο σκεφτόμουν κι εγώ πολύ πριν πέσουν στην αντίληψή μου τα λόγια του Ντοστογιέφσκι, θα με πιστέψετε;  Κι όχι μόνο έτσι σκεφτόμουν μα και το εφάρμοζα πάντα, στον βαθμό που ήταν δυνατό, σε σημείο παρεξηγήσεως καμιά φορά, σε σημείο που να έχω θεωρηθεί ασόβαρος, “ελαφρύς” , παράξενος ή δεν ξέρω τι άλλο.
Ας πούμε ρε παιδιά και μια “σαχλαμάρα”, κάτι ακαταλαβήστικο, ε!   Έτσι για να πάμε τις σκέψεις κάπου αλλού “σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη”, πούλεγε το παλιό τραγούδι. Δεν λέω, οι κανόνες συμπεριφοράς, τα πιστεύω και οι συμαβατικότητές μιας κοινωνίας μας υποχρεώνουν να προσαρμόζουμε ανάλογα τις δικές μας συμπεριφορές και σε κάποιο βαθμό η συμβατικότητα αυτή είναι και αναπόφευκτη και απαραίτητη μιας και εξασφαλίζει το ελάχιστο εκείνο που απαιτείται για την λειτουργία του δημόσιου βίου. Όμως για να υπερασπιστώ τις σαχλαμάρες μου επιτρέψτε μου εκτός απο τον Ντοστογιέφσκι να καταφύγω και σε κάποια λόγια του Χρ. Γιανναρά:
“Η συμβατικότητα στον δημόσιο βίο είναι αναπόφευκτη, αλλά σε κάποιο ποσοστό. Το ποσοστό κυριαρχίας της συμβατικότητας κρίνει το επίπεδο μιας κοινωνίας: τη στάθμη καλλιέργειας και ανάπτυξης, την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, τις ζωτικές προτεραιότητες της θεσμικής οργάνωσης…. Οπου πλεονάζει κυριαρχικά η συμβατικότητα, οι συμπεριφορές είναι προσχηματικές, αμβλύνονται τα κριτήρια διάκρισης ποιοτήτων, γίνεται αυτονόητη η αναξιοκρατία…… Η κυριαρχία της συμβατικότητας στον δημόσιο βίο αποδείχνεται σημάδι προχωρημένης, ίσως και μη αναστρέψιμης παρακμής μιας κοινωνίας, τεκμήριο ελαχιστοποίησης και προμήνυμα αφανισμού των προϋποθέσεων συνοχής της συλλογικότητας….”
Σε ό,τι με αφορά η άποψη μου περί αντισυμβατικότητας, περί “σαχλαμάρας” έκφράζεται κύρια με τα σκίτσα μου. Και ίσως να το παράκανα και να σας ζάλισα με όλες τις παραπάνω φιλοσοφίες μα ήθελα να σας εξηγήσω, αγαπητοί φίλοι αναγνώστες, γιατί τα σκίτσα μου είναι πολλές φορές αυτά που είναι: είναι αυτά που είναι επειδή αρνούμαι να μην λέω (σκιτσάρω) σαχλαμάρες εάν έτσι θέλω κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Εξηγήθηκα λοιπόν και δεν θα το ξανακάνω, νομίζω. Αν δείτε κάποιο σκίτσο μου που είναι σαχλαμάρα, ξέρετε τώρα το γιατί.

IN THE RAIN
“Talking nonsense is the sole privilege mankind possesses over the other organisms. It’s by talking nonsense that one gets to the truth! I talk nonsense, therefore I’m human”
Notes from Underground, ― Fyodor Dostoyevsky

I was of that same opinion long before this quote by Dostoyevsky was ever brought to my attention.  I have applied it in my daily life to the point I would often be misunderstood and be thought to lack seriousness, that I am “light”, peculiar or I don’t know what else.  Of course, the rules of social behavior, the beliefs and conventions of society oblige us to adjust our behavior accordingly.  To a certain extend those conventions are inevitable and mandatory as they provide for the minimum requirements for the function of society.  Allow me though to borrow the opinion οn the subject of Chr. Giannaras, a prominent Prof. of Philosophy, who says that where social conventions are superfluous and excessive, social behavior becomes  pretextual, the qualitative criteria are dulled, the distinction between good and bad is ridiculed and lost .
As far as I am concerned this view of “nonsense” is primarily expressed through my cartoons.  And the reason I went into all that philosophical rant was to explain why my cartoons are often what they are: it is because I refuse to not talk (draw) “nonsense” if and when I feel like it.  So, this is it and I will not come back to the subject any time soon.  I f you think that some cartoon of mine is “nonsense” now you know why.


24 Ιουνίου,  γενέθλειο του Άγιου Ιωάννη του Βαπτιστή.  Έτος 1500.  Τόπος Ρόδος.
Μεγάλη γιορτή για όλους, όχι μόνο για τα γενέθλεια του προστάτη των Ιπποτών του Αγ. Ιωάννη μα και για το επίσημο τέλος του Μεγάλου Θανατικού, της επιδημίας της πανούκλας.  Όλα είχαν ξεκινήσει είκοσι μήνες πρίν, τον Οχτώβρη του 1498, όταν οι αρουραίοι φορείς της επιδημίας ξεμπάρκαραν απο ένα ξένο καράβι στο λιμάνι της Ρόδου.
Η καταστροφή ήταν τεράστια, με χιλιάδες θανάτους.  Με τα λόγια του Ροδίτη λόγιου της εποχής Εμμανουήλ Γεωργιλλά του Λιμενίτη, στο ποίμα “Το Θανατικό της Ρόδου”:
“…θνήσις και μόρος εκ Θεού και παίδευσις η εκ τούτου
θανατικόν επέσωσεν εις το νησίν της Ρόδου…
τι ήτον ετούτο το κακό το μέγα και μυστήριον
και το πικρόν θανατικόν, το φοβερόν κριτήριον;
οπου ‘λθε κ’ ηυρε την πτωχήν την Ρόδον την μισκήνα,
και ‘εφα τους ανθρώπους της με λοιμασμένην πείνα,
και θέρισε τον ‘πίσκοπον και ‘κόψε τους παπάδες,
διακόνου και ‘κλησσιαστικούς και τους ξαγορευτάδες
και πίκρανε τους γέροντες και ‘θλιψεν ταις μαννάδες,
ταις κόρες ταις ανέγλυταις και ταις οικοκυράδες…
…εχορταριάσαν τα στενά κι οι ρύμες ασχημήσαν…”
DEATHJune 24, celebration of the birthday of John the Baptist.  Year 1500, place Rhodes.  A great feast for everyone, not only for the birthday of the patron Saint of the Knights of St. John but also for the official end of the Black Death,  the plague.  It had all started some 20 months earlier, on October 1498, when the rats carriers of the plague had landed from a visiting ship in the port of Rhodes.
The devastation caused by the Black Death is described in a long poem by the contemporary Rhodian poet Emmanuel Georgillas, Limenitis.


ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΞΕΛΟΥ

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΞΕΛΟΥ

26 Ιουνίου 1924, γεννιέται σαν σήμερα ο Κώστας Αξελός.  Φιλόσοφος, Αγωνιστής της Αντίστασης, υποστηριχτής της θεωρίας του “Ανοιχτού Μαρξισμού” -του ξεπεράσματος δηλαδή του πολιτικο-ιδεολογικού ρόλου του Μαρξισμού και της ανάγκης ¨να τεθούν ερωτήματα και να απομυθοποιηθούν υπάρχουσες πραγματικότητες”- υποστηρίζοντας, όπως ο Μαρξ, πως η αντίθεση ανάμεσα στην εργασία (ανάγκη) και το παιχνίδι (ελευθερία) πρέπει να καταργηθεί.  Καταδικασμένος σε θάνατο απο την τότε Δεξιά Κυβέρνηση και διαγραμμένος απο το ΚΚΕ, ο Αξελός διέφυγε στην Γαλλία το 1945.
Γνωστά αυτά μα θα σας πω μιαν άγνωστη ιστορία που ενώνει των Κώστα Αξελό με την Ρόδο.  Θα το κάνω σύντομα, χωρίς πολές λεπτομέρειες μια και το θέμα αποτελεί μια συνεχιζόμενη έρευνά μου.
Μια φορά κι έναν καιρό, πριν εκατό και παραπάνω χρόνια, ήταν ένας δρόμος. Αν είχε τότε όνομα και ποιό ήταν αυτό κανείς πια δε θυμάται, μα που σήμερα είναι η οδός Ιωάννου Καζούλλη. Ξεκινούσε κάπου εκεί κοντά στο Τέμενος Μουράτ Ρεϊς με το νεκροταφείο του και τραβούσε ίσιος σαν βέλος μέχρι τη φραγκοκκλησιά της Santa Maria della Vittoria διακόσια περίπου μέτρα παρακάτω. Κάπου εκεί στην αρχή του κοντά κοντά τόνα στ’ άλλο στέκονταν τότε τρία μεγαλόπρεπα νεοκλασσικά κτήρια, απ’ αυτά που κοσμούσαν τότε το Νιοχώρι και τα Πάνω Μαράσια.  Από τη μια μεριά, χτισμένη στα 1893, η κατοικία της οικογένειας του Σάββα Εφέντη Παυλίδη, Πρόεδρου της Ελληνικής Δημογεροντίας και αργότερα πρώτου εκλεγμένου Δήμαρχου της Ρόδου – το πατρικό μου σπίτι.  Ακριβώς απέναντι, λίγα χρόνια νεώτερο, το “Ξενοδοχείον των Ξένων” όπως μας πληροφορούσε η σκαλισμένη σε μάρμαρο επιγραφή με τα δυο λιοντάρια δεξιά κι αριστερά.  Ιδιοκτήτες οι πρόκριτοι αδελφοί Παναγής και Νικόλας Καραγιάννη.  Κι ύστερα, παραδίπλα προς την σημερινή οδό Αμερικής, ήταν το τρίτο, ένα ακόμα θαυμάσιο δείγμα της δουλειάς πρωτομαστόρων και μαστόρων της Ρόδου στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ο   αιώνα.
Αυτό το σπίτι ήταν για μένα ένα μυστήριο.  Στην εποχή μου ήταν το ξενοδοχείο “Αθήναιον” του Ιωάννη Πιπίνου.  Σήμερα δεν υπάρχει πια, είναι μέρος του ξενοδοχείου CONSTANTIN. Τώρα μπορούμε να πούμε πως το σπίτι χτίστηκε απο την Μαρία Αξελού (πέθανε το 1913 ή 1914), σύζυγο του Ευστράτιου Νίγκελ.  Στην πορεία το όνομα Νίγκελ εξαφανίστηκε για να μείνει μόνο το Αξελός. Ένας απο τους γιους της Μαρίας και του Ευστράτιου ήταν και ο Γεώργιος Νιγκελ – Αξελός που παντρεύτηκε στην Σμύρνη την Ρεγγίνα Σκιαδά.  Απόχτησαν πέντε γιούς και όταν χώρισαν το 1915 η Ρεγγίνα πήγε στην Γαλλία όπου ήδη ήταν εγκατεστημένα τέσσερα απο τα παιδιά της.  Έτσι ξεκινά και μια στενή σχέση της οικογένειας Αξελού με τη Γαλλία, που κρατάει μέχρι σήμερα.  Ο Κώστας Αξελός είναι γόνος ενός απο τους πέντε γιούς του Γεώργιου και της Ρεγγίνας.
Τον Οχτώβρη του 1914, το σπίτι πουλήθηκε στον τραπεζίτη Ιωσήφ Αλχαδέφ, γιό του Σαλομόν.  Κι εδώ τελειώνουν τα όσα μπορώ να πω για την ώρα.

Η ΝΥΝ ΟΔΟΣ Ι. ΚΑΖΟΥΛΛΗ

Η ΝΥΝ ΟΔΟΣ Ι. ΚΑΖΟΥΛΛΗ