Ο ΚΑΠΝΙΖΩΝΤό’χω ξαναπεί μα το ξαναλέω για να μην παρεξηγιέμαι.  Πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να αναπτύσσει και να μεταχειρίζεται τον εαυτό του όπως αυτός θέλει -θέλω να πω, ο καθένας ενήλικος που σύμφωνα με τα κοινώς παραδεδεγμένα είναι στα καλά του.  Γι αυτό και αποφεύγω να κάνω τον δάσκαλο και να κουνάω το δάχτυλο.
Αυτό όμως που κανένας δεν έχει δικαίωμα να κάνει είναι να επιβάλλει την θέλησή του πάνω στους άλλους, ειδικά όταν η θέληση αυτή είναι βλαβερή ή ενοχλητική ή τέλος πάντων δημιουργεί κάποιο πρόβλημα.  Εκεί τσινάω και όπως λέει ένα μπλουζάκι που μου χάρισε ο γιός μου, “WARNING: I DO NOT SUFFER IN SILENCE” –  “ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΔΕΝ ΥΠΟΦΕΡΩ ΕΝ ΣΙΩΠΗ”.
Αφορμή γι αυτά είναι η σημερινή μέρα ενάντια στο κάπνισμα.  Τις βλαβερές επιπτώσεις στην υγεία τις λένε άλλοι πολύ πιο κατάλληλοι απο μένα.  Γνωρίζω όμως καλά όλες τις άλλες πτυχές του καπνίσματος, αισθητικές, ενοχλητικές, βρωμερές.  Το ρημάδι το ‘κοψα το 1981, όταν είχα φτάσει τα τρία πακέτα ημερήσια -άφιλτρα.  Και αυτοσχέδιο ναργιλέ κάπνιζα, κάπνιζα και τσιμπούκι μέχρι που βρήκα τον μπελά μου απο τον επιλοχία μου τον “Χελώνα”, στο Κιλκίς.  Σε παρατήρησή του του αντέτεινα πως ο Κανονισμός Εσωτερικής Λειτουργίας Μονάδος δεν απαγορεύει πουθενά την χρήση καπνοσύριγγος.  “Δε μ’ λες”, μου λέει, “εδώ στο Υπασπ’στήριο χέζεις;”  Δεν τόπιασα αμέσως και αμήχανα απάντησα πως όχι βέβαια.  Με κοίταξε καλά καλά και ρώτησε θριαμβευτικά, “Κι ποιός κανον’σμός τ’ απαγορεύει;”.  Σήκωσα τα χέρια και παραδόθηκα άνευ όρων στην ακλόνητη λογική του.
Το τσιγάρο όμως το έκοψα -σε μιά μέρα- όχι τόσο για λόγους υγείας (ποιός νέος λογαριάζει την υγεία του) μα γιατί είχα σιχαθεί τον εαυτό μου: την βρώμα στα μαλλιά και τα ρούχα, στις κουρτίνες και τις κουβέρτες και το στόμα που το’νοιωθα σαν πολυφορεμένο ευζωνικό τσαρούχι.  Άσε το λαχάνιασμα και τα φλέγματα.
Κάντε μας λοιπόν την χάρη, φίλοι θεριακλήδες.  Σεβαστείτε παρακαλώ και τα δικά μας δικαιώματα και μην μας υποχρεώνετε να μετέχουμε στην βρωμερή αυτή συνήθεια.  Και κάτι άλλο:  δεν χρειάζονται τσαμπουκάδες ούτε και ειρωνίες του τύπου “Πολύ ευαίσθητος είσαι, μάγκα” ή “Αντε ρε, υπερβάλεις!”, ή πιο απλά “Κι εσύ ποιος είσαι ρε μ@λ@κα;”.   Ευαίσθητοι ίσως ναι, υπερβολικοί όχι, δεν είμαστε.  Σεβασμός και ενδιαφέρον προς τον συνάνθρωπο χρειάζεται.  Όσο για τον τσαμπουκά… όσο πιο μικρό το σκυλί τόσο πιο πολύ γαυγίζει, λένε.  Και συμφωνώ.


Την τελευταία βδομάδα του Μάη 1480 η πρώτη μεγάλη πολιορκία της Ρόδου απο τους Τούρκους ήταν στο φόρτε της.  Επικεφαλής των εισβολέων ο εξομώτης Μισάκ Πασάς.  Κοντά του, ο Δημήτρης Σοφιανός απο την Εύβοια κι ο Γερμανός μηχανικός Γεώργιος Φραππάν, ειδικός στα πυροβόλα και τις οχυρώσεις.  Μέγας Μάγιστρος της Ρόδου ο Πέτρος ντ’ Ωμπουσόν.
Mέσα στην φασαρία και το κακό της μάχης, μπροστά στο Kαστέλο κι από την άλλη μεριά της τάφρου, να σου ο Mαστρογιώργης ο Φραππάν. Tούρκους δεν είχε ακόμα εκεί, κι ο Mαστρογιώργης φώναζε στους απο μέσα να του ανοίξουν να μπεί. Όταν έφτασε με τα πολλά μπροστά στο M. Mάγιστρο, είπε πως μετάνιωσε κι ήθελε, λέει, να βοηθήσει μια κι ήταν ομόθρησκοι, λέει, κλπ, κλπ… Oι Tούρκοι, λέει, ήταν πάνω από 100.000, και τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα, αυτός όμως θα βοηθούσε όσο μπορούσε.  O d’ Aubusson καμώθηκε πως τον πίστεψε. Tον άφησε να επιθεωρήσει τις οχυρώσεις και να πεί τη γνώμη του. Tαυτόχρονα, έβαλε να τον παρακολουθούν.
Δέν πέρασε πολύς καιρός, και , θέλεις από κάτι ύποπτες κινήσεις θέλεις από την “ανικανότητα” του να δώσει ουσιαστικές  συμβουλές για την άμυνα, ο Mαστρογιώργης θα καταλήξει στον συνηθισμένο γι’  αυτές τις περιπτώσεις τόπο: στα μπουντρούμια του Tάγματος. Eκεί θα ομολογήσει με το συνηθισμένο γι’  αυτές τις περιπτώσεις τρόπο: τα βασανιστήρια.
Ένα πρωΐ, τις τελευταίες μέρες του Μάη πριν 534 χρόνια, προς μεγάλην τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού, ο Mαστρογιώργης ο Φραππάν θα τιμωρηθεί με το συνηθισμένο τρόπο: θα κρεμαστεί στην κεντρική πλατεία της πόλης.

69During the last week of May 1480, the first siege of Rhodes by the Turks is in full swing.  Commander of the Turkish forces is the renegade Misac Pasha.  Next to him are Demetrios Sofianos and the German engineer and artillery expert Georg Frappan.  Grand Master of Rhodes is Pierre d’ Aubusson.
Amidst the chaos of the battle, away from all the hue and cry,  who pops up in front of the palace on the other side of the ditch,  but Master-Mischief George Frappan himself. Where the Turks have yet to tread,  there our dauntless Meister Georg appears,  gesticulating and yelling at the troops within to open up the gate.  When in the end he succeeds and is brought before the Grand Master,  he relates as how,  you see,  he’s had a change of heart,  he now wants to help the boys,  being fellow religious and all that…The Turks,  he lets on,  are more than 100,000 strong and prospects look pretty gloomy for Rhodes,  but with his help,  maybe….
D’ Aubusson,  mind you,  didn’t get ahead in life by listening to sentimental tunes.  He pretends to believe him,  allows him to make a tour of the defensive works,  and lets him deliver his opinion about them.  At the same time he has his agents follow him discreetly and closely. Before long,  either due to suspicious conduct on his part,  or his “inability” to give substantial advice concerning the defence of the city,  Master George ends up in the customary quarters reserved for such cases:  the dungeons.  While there he confesses by means of the customary interrogation procedure:  torture.
One fine morning, the last days of May, to the delight of the viewing public,  Master George Frappan is punished with the customary method:  death by hanging in the central square.


Φίλους έχω πολύ λίγους. Έτσι πρέπει να είναι μια κι η φιλια είναι πολύτιμη και πρέπει να δίνεται και να παίρνεται με προσοχή και σε μετρημένες δόσεις. Ο Lowell είναι φίλος μου, Αμερικάνος που τώρα ζεί στην μακρινή Καλιφόρνια. Είναι καλλιτέχνης μ’ έναν γενικό και καθολικό τρόπο που δεν περιορίζεται δηλαδή μόνο στην τέχνη αυτήν καθ’ εαυτή μα που εκφράζεται και με τον ίδιο ακόμα τον τρόπο που αντιμετωπίζει την ζωή.
Γνωριστήκαμε στην Ρόδο πρίν λίγο παραπάνω απο μισό αιώνα, τότε που εδώ ναυλοχούσε το Courier, ένα καράβι ραδιοφωνικός σταθμός της Φωνής της Αμερικής. Ο Lowell υπηρετούσε την θητεία του στην Αμερικάνικη ακτοφυλακή και καθώς η Ρόδος ήταν τότε πολύ μικρή δεν μπορούσε παρά να πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλο. Και γίναμε φίλοι.
Τον σκέφτομαι συχνά μα ιδιαίτερα τώρα, την προ-εκλογική περίοδο, ήταν συνέχεια στο μυαλό μου. Το 1978, στους προκριματικούς του Δημοκρατικού Κόμματος για Κυβερνήτης της Καλιφόρνια ο Lowell ήταν ένας από τους υποψήφιους. Την απόφαση αυτή την πήρε, λέει, όταν διαπίστωσε πως το Κυβερνητικό Μέγαρο θα ήταν γι αυτόν η τέλεια κατοικία: τζάμπα τηλεφωνήματα και υπηρετικό προσωπικό, έξτρα δωμάτια για τους φίλους του και μια μεγάλη πισίνα, ανάμεσα σε όλα τ’ άλλα. Στο πρόγραμμά του υπήρχε και η υπόσχεση να καταργηθούν τα τέλη στάθμευσης γιατί ήταν καλύτερα για τα αυτοκίνητα να είναι παρκαρισμένα παρά να κυκλοφορούν και να μολύνουν το περιβάλλον. Επίσης και η κατάργηση του έτους1984 -κάτι σαν τον 13 όροφο των ξενοδοχείων- ώστε να πάμε κατ’ ευθείαν απο το 1983 στο 1985.
Αυτό όμως που πιο έντονα μου τον έφερε στη σκέψη ήταν άλλο: στην διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, γυρίζοντας με το πανάρχαιο αυτοκίνητό του την Καλιφόρνια, είχε προσαρμόσει στην άκρη ενός σκουπόξυλου ένα ξύλινο χέρι. Μ’ αυτό χαιρετούσε τους ψηφοφόρους γιατί, λέει, είχε διαβάσει πως το χέρι του Μίκυ Μάους στην Ντισνεϋ Λαντ είχε ατροφίσει απο τις πολλές χαιρετούρες. Πέρα απ’ αυτό φορούσε κι ένα δαχτυλίδι που είχε το σχήμα ενός στόματος- δυο χειλιών. Μ’ αυτό ακουμπούσε τα παιδάκια στο μάγουλο για να μην λερώσει το καλό, κυβερνητικό του κοστούμι με σάλια και παιδικές τροφές.
Τον θυμώμουνα έντονα αυτές τις μέρες, τον Lowell, καθώς παρακολουθούσα τα σούρτα φέρτα των πολιτικών μας, τις τζάμπα χαιρετούρες και τους ασπασμούς, τα χαμόγελα, τις ανέξοδες υποσχέσεις. Ας κρατήσουν τις ιδέες αυτές οι πολιτικοί μας, είμαι βέβαιος πως ο Lowell δεν θα είχε αντίρρηση αν τις αντέγραφαν.

THE HANDI have only a few friends.  This is as it should be, as friendship is precious and should be given and taken carefully, in small and well measured doses.  Lowell is my friend, an  American that now lives in far away California.  He is an artist in a general and universal way, in a manner where there is no separation between art and reality -art and life.
We first met in Rhodes a bit over half a century ago, at the time when this island was home to the “Courier”, a ship radio-station of the Voice of America.  At the time, Lowell was doing his military service with the US Coast Guard and Rhodes being so small at the time it was inevitable we would bump into one another. And we became friends.
I often think of him but especially now, during the days of our pre-election campaigning, he has been continuously in my mind.  In the 1978 Democratic primary campaign for the governorship of California, Lowell was one of the candidates.  As he explained, he took the decision when he realised that the Governor’s mansion would be a perfect home for him, with free phone calls, lots of extra rooms for his friends and a swimming pool, among other things.  Among the planks of his platform was to abolish parking tickets, since cars are better parked than driving around, and the ban of 1984- something like the 13th floor of hotels.
It was something else though that especially brought him to my mind:  while campaigning he had a wooden hand attached to the end of a broomstick and with this he would greet the voters.  His explanation was that he had heard that Mickey Mouse’s hand had atrophied from all the handshakes in Disneyland and didn’t want the same to happen to him.  He also had a pair of artificial lips attached to a ring he wore.  With this he “kissed” babies without getting Pablum all over his gubernatorial suit.
I was thinking of him these days, as I was watching the comings and goings of our politicians, the hand shakes, the kisses, the promises…  Let our politicians keep those ideas in mind for future reference.  I am sure Lowell would not mind at all if they were to copy them.


“Εξαρτάται τώρα απο τα κατεστημένα κόμματα της Ευρώπης να κερδίσουν τους ψηφοφόρους εστιάζοντας την προσοχή τους στην βελτίωση της ανταγωνιστηκότητας, στην ανάπτυξη και στην δημιουργία θέσεων εργασίας. Είναι ο καλύτερη απάντηση στους απογοητευμένους ανθρώπους που ψήφισαν μ’ έναν τρόπο που δεν τον θέλαμε.” –Angela Merkel

“Η Ευρώπη έχει γίνει απόμακρη και ακατάλυπτη κι αυτό πρέπει ν’ αλλάξει. Την Τρίτη, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο πρέπει να επιβεβαιώσει πως η πρωτεραιότητα είναι η ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, επενδύσεις” –Francois Hollande

Ευρωσκεπτικισμός λοιπόν και έκπληξη(;) και προβληματισμός των ηγετών της ΕΕ. Και τώρα νοιώθουν πως πρέπει κάτι να κάνουν. Κι αυτό που πρέπει να κάνουν δεν είναι άλλο απο αυτό που θα έπρεπε να έχουν κάνει -ή να μήν έχουν κάνει- από την αρχή. Αυτό μας λένε. Αφού επέβαλαν την πιο βάρβαρη λιτότητα τώρα μιλάνε για ανάπτυξη και θέσεις εργασίας για τους “απογοητευμένους ανθρώπους που ψήφισαν μ’ έναν τρόπο που δεν τον θέλαμε”.
Οι άνθρωποι δεν ψήφισαν όπως θα ‘θελε η κυρία Μέρκελ κι η Ευρώπη πρέπει να σκεφτεί προσεκτικά. Να ξανα-σκεφτεί πού πάει και, αν θέλουμε ενωμένη Ευρώπη, να σκεφτούμε ποιά Ευρώπη θα είναι αυτή.
Μακρινό το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης αν προσθέσουμε στα παραπάνω και την έξαρση των εθνικισμών, με την άνοδο της ακροδεξίας.

EUROSCEPTIC“It is now up to the established parties of Europe to win voters back by focussing on improving competitiveness, on growth and creating jobs.  This is the best answer to the disappointed people who voted in a way we didn’t wish for.”  –Angela Merkel

Europe has become remote and incomprehensible, and that had to change …when the European Council meet on Tuesday I would reaffirm that the priority is growth, jobs and investment.”  –Francois Hollande

Growing Euroscepticism and the leaders of the EU are surprised (?) and concerned.  Now they feel they have to do something about it and that “something” is what they should -or should not- have done right from the start. This is what they tell us now.  After imposing the strictest and, why not, barbaric austerity now they speak of new jobs and growth for “the disappointed people who voted in a way we didn’t wish for” .
People did not vote the way Frau Merkel wished for and Europe has to think seriously. To re-think on the course it has chosen to go and, if we really want a united Europe, which Europe is it that we want.
The dream of a united Europe seems to withdraw in the distance especially when to the above we add the re-emergence and ever growing of Nationalism and the rise of the extreme Right.


VOTEΚαθώς είμαι υποχρεωμένος ν’ ανεβοκατεβαίνω απο την ‘Χώρα” προκειμένου να ψηφίσω, δεν βρήκα χρόνο να γράψω τα δικά μου.  Αντιγράφω λοιπόν την Βίκυ Σαμαρά, από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:

«Πολιτική ανωμαλία», «εφιάλτης τύπου Αργεντινής», «ο Τσίπρας είναι το ατύχημα που δεν πρέπει να συμβεί». Με τις φράσεις αυτές τις δύο τελευταίες εβδομάδες και με μεγαλύτερη ακόμη ένταση μετά το «καμπανάκι» του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς σταδιακά ανέβασε τους τόνους της αντιπαράθεσης, μέχρι να σπάσει όλα τα κοντέρ της πόλωσης.
Δίνει άλλωστε την καθοριστική και για τον ίδιο πολιτική μάχη, καθώς από το αποτέλεσμα της Κυριακής, τη διαχείριση και τις συνέπειές του θα καθοριστεί ο χρόνος στον οποίο θα πραγματοποιηθούν οι επόμενες εθνικές εκλογές, είτε τον Ιούνιο, ως αποτέλεσμα συντριβής, είτε το φθινόπωρο, ως αποτέλεσμα φθοράς, είτε τον επόμενο χρόνο, ως συνέπεια μη πιθανής εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας.
Δεδομένου ότι ο πυρήνας των ψηφοφόρων της Ν.Δ. είναι περιορισμένος πλέον σε σχέση με το παρελθόν, ο κ. Σαμαράς είχε μέχρι σήμερα, παραμονή της διπλής κάλπης, διπλό στόχο:
Προσπάθησε από τη μία να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους που έχουν ήδη από το 2011 στραφεί σε άλλα δεξιά αντιμνημονιακά σχήματα, επισείοντας τον κίνδυνο να κυβερνήσει «πρώτη φορά η Αριστερά». Από την άλλη, επιχείρησε να τρομάξει τους «πατριώτες και νοικοκύρηδες» με απειλές πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας, σε περίπτωση που προκύψει κυβέρνηση Αριστεράς.
Οι δηλώσεις του περί «μαθήματος στους μεταλλαγμένους σταλινικούς του ΣΥΡΙΖΑ», η σύγκριση της Αργεντινής και της Βενεζουέλας με την Ιταλία και την Πορτογαλία, οι προβλέψεις του περί κατάσχεσης καταθέσεων και αύξησης της φορολογίας εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εθνικές εκλογές και οι υπόνοιες που άφησε πως η Αριστερά μπορεί να μην κυβέρνησε, αλλά «ήταν χωμένη σε όλο το κράτος, τα κυκλώματα, εκεί που μοίραζαν κονδύλια και προνόμια», εξυπηρετούν αυτό το διπλό στόχο.
Την κυβέρνηση δεν την καθησυχάζει το γεγονός ότι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η πλειοψηφία των πολιτών δεν επιθυμεί πρόωρες εκλογές, καθώς αυτό δεν είναι αρκετό για να στείλει στις κάλπες τους ψηφοφόρους υπέρ της Νέας Δημοκρατίας και υπέρ της Ελιάς, οι τύχες των οποίων λόγω δικομματικής είναι δεμένες μεταξύ τους.
Για το λόγο αυτό ο κ. Σαμαράς επιμένει μέχρι τέλους στην πόλωση και στην καταστροφολογία, ελπίζοντας πως θα αντιμετωπίσει τη χαλαρότητα της ψήφου, παρουσιάζοντας ως σοβαρό σενάριο την απειλή των πρόωρων εκλογών και επιρρίπτοντας την ευθύνη γι’ αυτό στον κ. Τσίπρα και άρα σε όσους τον ψηφίσουν.
Στο πλαίσιο αυτό ερμηνεύεται και η απόπειρα του υποψηφίου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για την προεδρία της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ να παρέμβει υπέρ της κυβέρνησης, δηλώνοντας στο Bloomberg πως μία κυβερνητική κρίση ή κατάρρευση της κυβέρνησης θα ήταν πολύ επικίνδυνη και πως η χώρα πρέπει να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές.
Στις τελευταίες του ομιλίες ο κ. Σαμαράς (π.χ. την Πέμπτη στα Ιωάννινα, όπου επισκέφθηκε την Περιφερειακή Αστυνομική Διεύθυνση Ηπείρου) έκλεισε εκ νέου το μάτι στους ενστόλους και στους δυσαρεστημένους δεξιούς ψηφοφόρους, που έχουν «φύγει» προς τη Χρυσή Αυγή. Το Μαξίμου άλλωστε την ώρα που επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ, πετώντας λάσπη για συνεργασία με το νεοναζιστικό κόμμα στο δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών, διεκδικεί για λογαριασμό της Ν.Δ. τις ψήφους αυτές.
…………………………………………………………………………………………………………