Είπα να αφήσω για λίγο τον γκρίζο κόσμο της πολιτικής και να το ρίξω σε κάτι ποιο λαμπρό και πολύχρωμο, την ποίση και την λογοτεχνά.

“Μια ιδέα που δεν είναι επικίνδυνη δεν αξίζει να ονομάζεται ιδέα” –Oscar Wilde

30 Νοέμβρη 1900, πεθαίνει στο Παρίσι ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, αναρχικός και αστραποβόλο πνεύμα, ο  Όσκαρ Γουάιλντ.  Ρίχνοντας μια ματιά στον κόσμο που τον περιβάλλει και που τώρα εγκαταλείπει, δηλώνει: “Αυτή η ταπετσαρία με σκοτώνει.  Ένας απο τους δυο μας πρέπει να φύγει απο τη μέση”.

Oscar Wilde

Oscar Wilde

“An idea that is not dangerous is unworthy of being called an idea at all.”
- Oscar Wilde

November 30, 1900. Playwright, poet, sparkling wit, anarchist Oscar Wilde dies in Paris. Dying in an apartment, he takes one last look at the world he is leaving behind and declares:
“This wallpaper is killing me; one of us has got to go.”

 

 


Ένας φίλος μου θύμισε κάποια λόγια του Καχίλ Κιμπράν.  Τα θεώρησα πολύ επίκαιρα και πολύ σχετικά.  Τα παραθέτω.

………………………………

Λυπήσου το έθνος που ρούχο φορά που δεν το ‘χει υφάνει, τρώει ψωμί που δεν το’χει θερίσει και πίνει κρασί που δεν τρέχει απ’ το δικό του πατητήρι.

Λυπήσου το έθνος που ως ήρωα χαιρετά τον τραμπούκο και που γενναιόδωρο θεωρεί τον χρυσοντυμένο κατακτητή.

Λυπήσου το έθνος που στ’ όνειρό του απεχθάνεται κάποιο πάθος, κι όμως σ’ αυτό υποτάσσεται σαν ξυπνήσει.

Λυπήσου το έθνος που δεν διαμαρτύρεται εκτός κι αν πορεύεται σε κηδεία, που καυχιέται μόνο ανάμεσα στα ερείπιά του και δεν επαναστατεί παρά μόνο σαν ο λαιμός του ανάμεσα βρεθεί στο σπαθί και το κούτσουρο.

Λυπήσου το έθνος που ο πολιτικός του είναι αλεπού, ο φιλόσοφός του ταχυδακτυλουργός και που η τέχνη του είναι η τέχνη του μπαλώματος και του μιμιτισμού.

Λυπήσου το έθνος που με φανφάρες υποδέχεται τον νέο του κυβερνήτη κι ύστερα τον αποχαιρετά με γιουχαϊσματα, για να υποδεχτεί κάποιον άλλον πάλι με φανφάρες.

Λυπήσου το έθνος που οι σοφοί του αποβλακώθηκαν απο τα χρόνια και που οι ηγέτες του είναι ακόμα στην κούνια.

Λυπήσου το έθνος το μοιρασμένο σε κομμάτια κι όπου το κάθε κομμάτι θεωρεί τον εαυτό του έθνος

Kahlil Gibran, The Garden of The Prophet,  πρόχειρη μετάφραση δικιά μου

THE SPEAKER B

 

A friend reminded me of some words by Kahil Gibran.  I find them fitting to our times and place.

 

………………………………………..

Pity the nation that wears a cloth it does not weave, eats a bread it does not harvest,
And drinks a wine that flows not from its own wine press.

Pity the nation that acclaims the bully as hero, and that deems the glittering conqueror bountiful.

Pity the nation that despises a passion in its dream, yet submits in its awakening.

Pity the nation that raises not its voice save when it walks in a funeral, boasts not except among its ruins, and will rebel not save when its neck is laid between the sword and the block.

Pity the nation whose statesman is a fox, whose philosopher is a juggler, and whose art is the art of patching and mimicking.

Pity the nation that welcomes its new ruler with trumpetings and farewells him with hootings, only to welcome another with trumpetings again.

Pity the nation whose sages are dumb with years and whose strong men are yet in the cradle.

Pity the nation divided into fragments, each fragment deeming itself a nation.

Kahlil Gibran, The Garden of The Prophet

 

 


Νοέμβρης 1522, Πολιορκία της Ρόδου.  Ύστερα απο την ολομέτωπη και αποτυχημένη έφοδο του Σεπτέμβρη οι Τούρκοι δεν επιχείρησαν για καιρό άλλη τέτοια επίθεση.  Θα συνεχίσουν όμως με ανελέητο κανονιοβολισμό των τειχών.  Επι δύο περίπου μήνες τα ήδη κατεστραμένα τείχη στους τομείς της Αγγλίας, Ισπανίας, Ιταλίας, χτυπιούνται ανελέητα.  Η άμυνα γίνεται τώρα πίσω απο μια δεύτερη γραμμή φτιαγμένη με τα ερείπια.  Όπου λείπουν υλικά γκρεμίζονται σπίτια ακόμα κι εκκλησιές, όπως οι ιστορικές Αγ. Παντελεήμων και η Παναγιά της Νίκης.
Ο Μέγας Μάγιστρος άδικα ζητά βοήθεια απο τους τρανούς της Ευρώπης.  Ως και ο Πάπας, υπέρτατος αρχηγός των Ιπποτών αδιαφορεί, έχει άλλες σκοτούρες.  Ένας κάποιος καλόγερος με τ’ όνομα Μαρτίνος Λούθηρος έχει φέρει την Δυτική εκκλησία τα πάνω κάτω κι ο Πάπας δεν αισθάνεται καθόλου άνετα.  Έτσι, μέρα με την μέρα, η κατάσταση μέσα στην πόλη χειροτερεύει.  Μα κι έξω τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά.  Αρρώστιες και επιδημίες θερίζουν τον Τούρκικο στρατό και το ηθικό έχει πιάσει πάτο.  Ο Σουλεϊμάν βιάζεται να τελειώνει, καθώς ο χειμώνας δημιουργεί τεράστια οικονομικά και λογιστικά προβλήματα.
Έτσι, στις 28 και 29 του Νοέμβρη, σαν σήμερα πριν 491 χρόνια, δυο φοβερές έφοδοι παραλίγο να φέρουν την πόλη στα χέρια των εχθρών.  Οι Τούρκοι θα εισβάλλουν απο το ρήγμα στο τείχος της Ισπανίας.  Απωθούνται με μεγάλη δυσκολία και με τη βοήθεια καταρρακτώδους βροχής που, μαζί με τα κανόνια της Πύλης Κοσκινού, δυσκολεύει την προέλαση των  πολιορκητών.
Τρείς χιλιάδες Τούρκοι θα χάσουν την ζωή τους την ημέρα εκείνη.  Οι ευσεβείς υπερασπιστές της πόλης θα αποδώσουν την “νίκη” τους στον Άγιο Ανδρέα που γιόρταζε τις ημέρες εκείνες.  Μα ο αγώνας συνεχίζεται απελπισμένα καθώς κι οι άγιοι πια φαίνεται να χάνουν κι αυτοί το ενδιαφέρον τους.

 Thanks for the help, St. Andy, but did you have to open the flood-gates of heaven on us?


Thanks for the help, St. Andy, but did you have to open the flood-gates of heaven on us?

November 1522. The Siege of Rhodes.  After the unsuccessful general attack of September, the Turks do not try another one for a while.  Instead, they choose to bombard the walls, or what is left of them.  Day after day, for a period of about two months the already ruined walls of England, Spain, Italy are pounded by an incessant barrage of cannon fire.  The defence line is now a new redoubt built with materials from the ruins.  When such materials are not available, buildings are levelled to get them –  any and all buildings without exception, including parts of the historically significant churches of Our Lady of the Victory and St. Panteleimon.
In vain the Grand Master asks for help from the high and mighty of Europe.  Even the Pope, the pontifex maximus  of the soldier- monks of the Order of St. John, seems to have more serious business to attend to:  a certain German monk called Martin Luther, is shaking up the Western Church.  Christ’ s vicar is not feeling at ease right now.
The circumstances in the town could not become worse, but they somehow manage to by the hour.  Food is scant and ammunition scarce. Outside the walls things are not much better.  Disease and epidemics are mowing down the enemy troops and morale is low.  The Sultan is in a hurry.  Winter is bringing big economic and logistical problems for him.
And so, on the 28th and 29th of November, on a day like today 491 years ago, two ferocious charges at the Spanish and Italian sectors almost result in the capture of the city.  The Turks go through the breach on the Spanish walls.  They are repulsed with great exertion.  The accidental occurrence of a torrential downpour becomes a miraculous helpmate to the cannons at the gate of Koskinou, as it impedes the onslaught.
3, 000 Turks lose their lives in this one.  As pious Christians, Knights and Rhodians attribute this “victory” to St. Andreas, whose feast day it is. But the struggle continues desperately, as the saints also seem to be gradually losing interest in Rhodes.


Διαβάζω και ακούω τις μέρες αυτές τις διάφορες δηλώσεις αρμοδίων όλων των βαθμίδων σχετικά με την τραγωδία της Ρόδου.  Τις διαβάζω στα πεταχτά και ακούω τις πρώτες είκοσι τριάντα λέξεις.  Ύστερα τα παρατάω  και πάω να ασχοληθώ με κάτι άλλο πιο σημαντικό.  Όσα άκουσα μου είναι αρκετά και δεν άντεχω άλλα, μην μου ανέβει κι η πίεση, γέρος άνθρωπος.  Δεν αντέχω τις προσπάθειες δικαιολόγησης των αδικαιολόγητων σ’ εκείνο το τυπικό πια στύλ του πολιτικάντη, του παλαιοκομματικού επαγγελματία πολιτικού.  Τις αοριστολογίες και υπεκφυγές, την τεχνηέντως αλλαγή του θέματος, τις υποσχέσεις και λαϊκισμούς του τύπου “δεν κοιμηθήκα δυο μέρες, δούλεψα κι εγώ ο ίδιος”.
Έχει δημοπρατηθεί λοιπόν το έργο της γέφυρας της Κραμαστής, μας λένε. Τώρα πια;  Για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για την πύλη της Ρόδου λίγα χιλιόμετρα απο το αεροδρόμιο, εκεί απ‘ όπου υποχρεωτικά περνάνε χιλιάδες χιλιάδων επισκέπτες.  Μα κι οι ντόπιοι που θέλουν να επικοινωνήσουν με το δυτικό μέρος του νησιού απο κει θα περάσουν.  Η γέφυρα είναι 80 χρόνων (τόσα λογαριάζω χοντρικά και μη μου πεί κανείς εξυπνάκιας πως είναι 75 ή 72).  Ο δρόμος που περνά μέσα απο το ποτάμι είν’ εκεί τουλάχιστον 40 χρόνια.  Οι πολιτικοί που μας λένε το πόσο ξαγρύπνησαν και οτι φέραν στρατά και την ΕΜΑΚ κι ελικόπτερα να μας συμπαρασταθούν και οτι τώρα θα την φτιάξουν την γέφυρα, αυτοί λοιπόν είναι στα πράγματα άλλος τριάνταπέντε, άλλος είκοσι, άλλος 15 χρόνια.  Σε όλές τις βαθμίδες της τοπικής αυτοδιοίκησης, στην Βουλή  και σε κυβερνητικές ακόμα θέσεις.   Έπρεπε λοιπόν να πεθάνουν άνθρωποι και να καταστραφούν περιουσίες εκατομμυρίων για να ξυπνήσουν και να λένε πόσο λυπούνται για την καταστροφή.  Τι μας λέτε καλέ!
Μου φαίνεται πως είμαι αγαναχτησμένος, ε.  Ναι είμαι, γιατί είμαι Ροδίτης κι αγαπάω τον τόπο και τους ανθρώπους του, μα και για έναν λόγο παραπάνω.  Οι κύριοι για τους οποίους μιλάμε έχουν ήδη ξεκινήσει τις παρασκηνιακές διεργασίες και προσπάθειες προκειμένου να σταθούν μπροστά μας σε λίγους μήνες και να ζητήσουν και πάλι την ψήφο μας.  Είναι οι ίδιοι αυτοί που μας κυβερνούσαν άλλος τριάνταπέντε, άλλος είκοσι, άλλος 15 χρόνια, από όλες τις βαθμίδες της τοπικής αυτοδιοίκησης, την Βουλή  και κυβερνητικές ακόμα θέσεις. Και τώρα θέλουν να μας σώσουν πάλι!  Πρίτς!

ΡΟΔΟΣ

I read and listened to the statements of various politicians, with regards the disaster that hit Rhodes three days ago.  I listen for the first twenty or so words and then I’ m off to do something more meaningful, like look after my garden.  I cannot listen more for fear of raising my blood pressure.  I cannot stand the attempts to justify the unjustifiable, the age old professional politician style.  I cannot stand the vague explanations, the evasion and the artful change of the subject, the promises and the populism of words such as “You, know, I was there from the first moment.  I haven’t slept in two days”.
So, works on the bridge will soon begin, they tell us.  Now?  For those of you who don’t know we are talking about the gate of Rhodes, a few kilometers from the airport, where thousands upon thousands of visitors have to pass every year.  The bridge is about 80 years old.  The road bypassing it through the river bed is at least 40.  The politicians that tell us how much they care for us, of how they brought in the army, the fire brigade and helicopters to help, they have been in high places of local administration, the parliament, even government positions since anywhere from 35 to 15 years ago.  It took the death of three people and the destruction property in the scale of millions for them to wake up and to tell us how sorry they are.  Really!
Is it obvious that I am angry?  Yes, I am because I love this place and its people but also for an additional reason:  The gentlemen in question -the politicians- have already begun their behind the scenes machinations so that in a few months they will ask for our vote once again.  They are the same ones that have been in high places of local administration, the parliament, even government positions since anywhere from 35 to 15 years ago.  Now they will want to save us again!  No way!


Κυριακή πρωί και όπως ήταν προγραμματισμένο τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Λαχανιάς μαζευτήκαμε στην πλατεία του πλατάνου.  Όχι τόσοι όσοι θα θέλαμε μα αρκετοί για να γίνει η δουλειά: να καθαρίσουμε τα παλιά πλυσταριά και το γραφικό μονοπάτι που οδηγεί στην καταπράσινη κοιλάδα, απ’ όπου κατεβαίνει ο ποταμός απο τον Μεσαναγρό για τη θάλασσα.
Χρόνια αφροντισιάς και εγκατάλειψης επέτρεψαν στην βλάστηση να φουντώσει τόσο που να γίνεται δύσκολο ακόμα και το πέρασμα.  Η δουλειά ήταν πολλή, το έργο δύσκολο, τόσο που θα χρειαστεί και δεύτερη παρέμβαση.  Καθαρίστηκε όμως ένα μεγάλο μέρος και αποφράχτηκε το γεμάτο σκουπίδια, λάσπη και πέτρες αυλάκι που μεταφέρει το νερό απο τις βρύσες της πλατείας και που ξκαθώς εχείλιζε έκανε το δρομάκι αδιάβατο.

ACBSunday morning the members of the Cultural Association of Lachania we met as planned at the “platanos” square.  Not as many as we would like to see, enough nevertheless to carry out our task: to clean the old “laundry” installations and the picturesque path that leads down to the valley, through which the river from Messanagros makes its way to the sea.
Many years of neglect had allowed the vegetation to grow so much as to to make passage very difficult.  It was heavy and difficult work and it will be necessary for us to finish the job another day.  Still, a good part of the area in question was cleared up and the duct  that carries the water from the “platanos” fountains was cleaned up of mud, rubbish  and stones.