newego_LARGE_t_1101_54265908

Ούτε σκίτσο, ούτε γελοιογραφία έχει σήμερα ούτε και πολλά λόγια.  Μια φωτογραφία μόνο απο την χτεσινή παρέλαση.

Με τέτοια παιδιά και τέτοιους δασκάλους, τελικά ναί, υπάρχει ακόμα ελπίδα!

There’ s neither cartoon nor drawing today, not too many words either.  Just a photograph from yesterday’s celebrations.

Such kids and such teachers make you feel good about the future.  There is still hope!

Η φωτό απο το διαδύκτιο, ανήκει στην eurokinissi/ Κώστας Κατωμέρης

 

 

 

 

 


Όταν στις 19 Σεπτέμβρη 1521 έφτανε στη Ρόδο ο νεοεκλεγμένος Μέγας Μάγιστρος Philippe Villiers de l’ Isle-Adam,  Σουλτάνος ήταν ο Σουλεϊμάν, ο επονομαζόμενος “Μεγαλοπρεπής”.  Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε τότε φτάσει στη μεγαλύτερη σχεδόν έκταση και δύναμη που θα αποκτούσε ποτέ, περιλαμβάνοντας Συρία, Παλαιστίνη, Περσία,  Αίγυπτο, Αραβία, τις ιερές πόλεις Μέκκα, Μεδίνα και Ιερουσαλήμ, τις παλιές έδρες των Χαλιφών Δαμασκό και Κάιρο κι ύστερα τα Βαλκάνια, το Βελιγράδι -μέχρι την Βουδαπέστη.  Κι η Ρόδος μια μοναχική κουκκίδα στη μέση του Οθωμανικού μισοφέγγαρου, ένα αγκάθι στα πλευρά της πανίσχυρης αυτοκρατορίας.
Ένα μόλις μήνα μετά την άφιξή του στη Ρόδο, στις 28 του Οχτώβρη 1521-σαν σήμερα πριν 492 χρόνια- στα χέρια του Μεγάλου Μαγίστρου φτάνει ένα γράμμα.  Είναι γραμμένο στα Ελληνικά:

Σουλεϊμάν Σουλτάνος Χάριτι Θεία Βασιλεύς των Βασιλέων, Ηγεμών των Ηγεμόνων, Μέγιστος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου και της Τραπεζούντας, Ισχυρότατος Βασιλεύς της Περσίας, της Αραβίας, της Συρίας και της Αιγύπτου, Υπέρτατος Αρχων της Ευρώπης και της Ασίας, Πρίγκηψ της Μέκκας και του Χαλεπίου, κάτοχος της Ιερουσαλήμ και Κυρίαρχος των Θαλασσών.

Προς τον Φίλιππον Βιλλιέρ δε Λιλλαδάμ
Μέγα Μάστοριν της νήσου Ρόδου, Χαίρειν,

Συγχαίρω σε για το νέο σου αξίωμα και την αίσια άφιξή σου στη χώρα σου.  Εύχομαι όπως άρξης μετ’ ευδαιμονίας και μετά περισσοτέρας των προκατόχων σου δόξης.  Από σε εξαρτάται η συμμετοχή σου στην εύνοια Ημών.
Απολάμβανε λοιπόν της φιλίας Ημών και ως φίλος μην υστερήσεις στην έκφραση συγχαρητηρίων προς Ημάς δια τας κατακτήσεις μας εις Ουγγαρίαν, όπου κατελάβαμεν το ισχυρόν φρούριον του Βελιγραδίου διελθόντες εν στόματι της φοβεράς Ημών μαχαίρας πάντες όσοι ετόλμησαν να μας αντισταθούν.  Χαίρε.

Η απάντηση φεύγει την ίδια σχεδόν μέρα, στα Ελληνικά και πάλι:

Ο Αδελφός Φίλιππος Βιλλιέρ δε Λιλλαδάμ
Μέγας Μάγιστρος της Ρόδου

πρός τον Σουλεϊμάν
Σουλτάνον των Τούρκων

Κατάλαβα καλά το νόημα της επιστολής που μού έφερε ο απεσταλμένος σου.  Οι προτάσεις σου για ειρήνη είναι τόσο ευχάριστες όσο δυσάρεστες είναι στον Κούρτογλου.  Ο πειρατής αυτός προσπάθησε να με συλλάβει όταν επέστρεφα απο την Γαλλία.  Αφού δεν τα κατάφερε και μη θέλοντας να αποχωρήσει απο την θάλασσά μας χωρίς πρώτα να μας βλάψει, μπήκε στο στενό της Ρόδου και προσπάθησε να κουρσέψει δύο εμπορικά πλοία που έβγαιναν απο τα λιμάνια μας.  Οι γαλέρες όμως του Τάγματος που ανοίχτηκαν στο πέλαγος κατά διαταγή μου, τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την λία του και να τραπεί σε φυγή απο φόβο μην πέσει και ο ίδιος ακόμα στα χέρια μας.  Χαίρε.

Ήταν η αρχή του τέλους.  Τον Δεκέμβρη του επόμενου χρόνου, ύστερα απο εξάμηνη πολιορκία, η Ρόδος έπεφτε στα χέρια των Οθωμανών.

Απο το βιβλίο μου "Ρόδος 1306-1522, μια Ιστορία" - From my book "Rhodes 1306-1522, a Story"

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ “ΡΟΔΟΣ 1306-1522, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ” – FROM MY BOOK “RHODES, 1306-1522, A STORY”

When, on September 19, 1521, the newly elected Grand Master Philippe Villiers de l’ Isle-Adam arrived in Rhodes, the sultan of the Ottoman Empire was Suleiman the Magnificent.  The Empire now has attained almost the greatest size it will ever have and consolidates the majority of the Mohammedan world: Syria, Palestine, Persia, Egypt, the greatest part of Arabia, including the holy cities of Mecca and Medina, the ancient seats of the Caliphs at Damascus and Cairo.  Belgrade has just been sacked, opening the gate to Hungary.  Rhodes is just a speck between the horns of the moon crescent, a thorn in the side of the mighty empire.
Just one month after his arrival in Rhodes, on October 28,  1521-on a day like today 492 years ago- the Grand Master will receive a letter.  It is written in Greek:

Sultan Suleiman by Divine Grace King of Kings,  Ruler of Rulers,  Supreme Emperor of Byzantium and Trapezus,  Mighty King of Persia,  Arabia,  Syria and Egypt,  Supreme Ruler of Europe and Asia,  Prince of Mecca and Aleppo,  Lord of Jerusalem and Master of the Seas

To Philippe Villiers de l’ lsle- Adam,
Grand Master of the island of Rhodes,  greetings.

I congratulate you for your new office and your auspicious return to your country.  I pray that you rule in prosperity and greater glory than your predecessors.  Whether you enjoy Our goodwill depends on you.  Consequently,  enjoy Our friendship,  and as a friend do not hesitate to express your congratulations to Us for Our victories in Hungary,  where We captured the mighty fortress of Belgrade,  having passed by the edge of Our terrible sword all who dared to resist Us.  Greetings.

The answer goes back without delay, again in Greek:

Brother Philippe Villiers de l’ lsle- Adam
Grand Master of Rhodes

to Suleiman
Sultan of the Turks

I have understood well the meaning of your letter brought to me by your envoy.  Your proposals for peace are as agreeable to me as they are unpleasant to Kurtoglu.  This pirate endeavoured to arrest me while I was returning to France.  Failing to accomplish it,  and being loath to depart from our sea without first doing us harm,  he entered the straights of Rhodes and attempted to plunder two merchantmen departing from our ports.  However,  the galleys of the Order put out to sea on my instruction,  compelled him to abandon his prey and to retreat hastily from fear that he should not himself fall into our hands. Greetings.

It was the beginning of the end.  On December the next year Rhodes will fall in Ottoman hands, after a six month siege.

 

 

 


Δεν χωράει αμφιβολία πως ως Ροδίτης βέρος έχω επηρεαστεί απο το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα και στο οποίο ζω.  Πιτσιρικάς, στη σκιά των μεγαλόπρεπων μέσα στη επιβλητική βλοσυρότητά τους τειχών, παίζοντας στις τάφρους και τις υπόγειες στοές έκανα όνειρα παριστάνοντας τον Ιβανόη, τον Ιππότη Ατρόμητο ή τον Έρολ Φλυν.

Φυσικό ήταν στη συνέχεια να προσγειωθώ λίγο -όχι πολύ- και καθώς μεγάλωνα ν’αρχίσω να διαβάζω και να μελετώ την ιστορία της εποχής.  Το οτι μετά πέρασα στην πειρατική μου φάση και μπάρκαρα με τους μπουκανιέρους της Τορτούγας είναι μια άλλη ιστορία, που ίσως την πούμε κάποια άλλη φορά.  Θέλω δηλαδή να πω πως ακόμα και τώρα βλέπω όνειρα όπου γλυτώνω μια ωραία δεσποσύνη απο το στόμα του δράκου. Κι αυτή, σ’ ανταμοιβή, μου δίνει το κεντημένο με τα χεράκια της μαντήλι που δεμένο πια στην περικεφαλαία μου με συνοδεύει στις μάχες και τα κατορθώματά μου. 

Τέτοια ωραία ονειρεύομαι και λέω, ρε γαμώ το, γιατί δεν ζούσα πρίν 5οο χρόνια, ε;  Υπάρχει όμως κάτι που καιρό τώρα με προβλημάτιζε και με είχε κάνει να έχω κάποιες αμφιβολίες, γιατί το κάθε νόμισμα έχει και την ανάποδή του:  όπως ξέρουμε οι εποχές για τις οποίες μιλάμε δεν ήταν μόνο ρομαντικές μα και σκληρές, πολύ σκληρές, ιδιαίτερα για τους φτωχούς (σας εκπλήσσει;) μα όχι μόνο.  Η βία ταν στην ημερήσια διάταξη κι όποιος δεν ήξερε να χρησιμοποιήσει τα όπλα δεν ζούσε πολύ.  Οι μάχες ξεκινούσαν νωρίς το πρωί και πολλές φορές κρατούσαν μέχρι τη δύση του ήλιου.  Κι εδώ είναι το πρόβλημα.  Άνθρωποι είμαστε, ακόμα και οι ήρωες κι οι σκληροτράχηλοι πολεμιστές, και κάποια στιγμή πρέπει να ικανοποιήσουμε κάποιες φυσικές ανάγκες που δεν επιδέχονται αναβολή.  Πώς όμως, στη μέση μιας μάχης σώμα με σώμα;  Τι, δηλαδή, λές “Περίμενε ένα λεπτό, κύριε Τούρκε, να κάνω την ανάγκη μου κι ύστερα συνεχίζουμε”;  Και πώς να αποκαλύψεις τα προστατεμένα με πλάκες σίδερο ευαίσθητα σημεία του σώματός σου όταν ο άλλος καραδοκεί με μια σπάθα δυο μέτρα.  Γίνονται αυτά, δεν γίνονται.

Η λύση ήταν μία:  τά ‘κανες απάνω σου.  Σοβαρά!  Εδώ, οι έφιπποι ιππότες, οι ευγενείς, που φορούσαν κάτω απο την πανοπλία ρούχο σαν πάπλωμα μειωνεκτούσαν σοβαρά.  Άσε που πολλές φορές οι πανοπλίες ήταν παραγεμισμένες με άχυρα που έκαναν την κατάσταση χειρότερη.  Αργότερα, την εποχή των Ναπολεόντιων πολέμων, όπου δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες προχωρούσαν συντεταγμένα στη μάχη με βήμα και με εφ’ όπλου λόγχη, τυχερούς θεωρούσαν τους Σκωτσέζους που κάτω απο τη φούστα -το Kilt- δεν φορούσαν τίποτα κι έτσι μπορούσαν να ξαλαφρώνουν περπατόντας.

Επειδή δεν μπορούσα να επιτρέψω σ’ ένα τέτοιο πρόβλημα να μου χαλάσει τ’ όνειρο, έκατσα και το σκέφτηκα το πράγμα.  Τελικά, νομίζω πως βρήκα την λύση την οποία και σας παρουσιάζω. 

Κι έτσι, μπορώ και συνεχίζω να ονειρεύομαι.

KNIGHT PISS

There is no doubt that as a true Rhodian I have been seriously influenced by the environment in which I was born and now live.  As a kid, playing in the shadow of of the grim and yet beautiful walls, running up and down the moats and the underground passages I would dream pretending to be Ivanhoe, Prince Valiant or even Errol Flynn.

As I grew up my feet touched the ground -well, almost- and I begun to seriously read history from the Byzantine times up to the 17th century.  Later, of course, I went into my pirate phase and joined the buccaneers of Tortuga, but that’s another story we may tell some time in the future.  The thing is that I still dream of saving a beautiful damsel in distress from the claws of a dragon.  And that she in return gives me the scarf she has embroidered with her delicate fingers.  And that since then the scarf, tied on my helmet accompanies me in my quests and battles.

It is such beautiful dreams that I have and I think to myself, damn, why couldn’t I be born 500 years earlier.  Still, there has always been something that has bothered and made me doubtful, because every coin has two sides: as we know those times were not only romantic but also hard , very hard, times.  Especially for the poor (surprise, surprise!) but for the rich as well.  Violence in many forms was a way of life and disputes were more often than not solved by the dagger or the sword. Battles started early in the morning and often lasted till sunset.  And here’s the problem.  Well… even heroes and tough soldiers periodically have to satisfy without delay the call of nature.  But how, in the midst of hand to hand combat?  You can’t very well say: “Please, mr. Turk, hold on a sec for I have to relieve myself.  Then we continue, OK?”  And how to publicly reveal your privy parts, the so well protected with plate armor, when the bad guy is lurking with a two meter sword in in hand?  Well, you just cannot do that.  What you could do though, and what they did, was to just let go where you stood.  I am serious!  In this case the mounted knights had the worst part of the deal.  The quilted coat under the armor would be soaking wet, not to speak of the cases where hay was used as padding under the armor.  Later, during the Napoleonic wars, when tens and even hundreds of thousands of soldiers would march to the sound of the drum in battle, the Scots were considered to be fortunate as they had nothing under the kilt and could relieve themselves on the march.

Obviously, I could not let such a problem ruin my dreams.  So, I gave it some thought and now I believe I have the solution which I present to you.

So, I can now go on dreaming.

 



GHOST

Ντόμπρος και ξεκάθαρος ο κύριος Όλι Ρεν και μπράβο του παρακαλώ.  Αν δεν ξεπληρώσουμε, λέει, το 75% του χρέους μας δεν θα πάψουμε να είμαστε υπό “ενισχυμένη επιτήρηση”.  Οχι απλά “επιτήρηση” μα ενισχυμένη κιόλας.  Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια που στο σχολείο υπήρχε κι ένας “παιδονόμος” -οι αρχαιότεροι, σαν κι εμένα, θα με καταλάβετε.  Έτσι, λοιπόν, αποχτήσαμε κι έναν παιδονόμο που θα προσέχει με τη βίτσα στο χέρι μην τύχον κάνουμε σκασιαρχείο ή μην κάνουμε κανένα τσιγάρο στην ζούλα.  Κι επειδή απ’ ότι έχω καταλάβει δανειζόμαστε για να πληρώνουμε το χρέος, ο παιδονόμος θα μας κάθεται στο σβέρκο επ’ αόριστον -μερικοί μιλάνε για 100 ή και 200 ακόμα χρόνια. 

Συγχίστηκα λιγάκι, ομολογώ, μα να σου ο κύριος Στουρνάρας να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να μου φτιάξει την διάθεση.  Δεν τρέχει τίποτα, λέει, δεν είναι τίποτα κακό.  Σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη όλοι είμαστε κάτω απο έλεγχο.  Ηρέμησα γιατί ξέρω πως ο κύριος Στουρνάρας δεν τα πάει καλά με την Τρόικα και δεν θά ‘σκυβε το κεφάλι.  Εχει πατήσει πόδι, τόσο που προ ημερών, λέει, οι τρείς παρα λίγο να βάλουν τα κλάματα.  Τόσο ζόρικος είναι ο κύριος Στουρνάρας και τ’ αφεντικά του.  Όχι, παίζουμε!