Σκόπευα να γράψω κάτι “σοβαρό” περι την  χαριτόβρυτον δεσποινίς Ουρανία Μιχαλιολάκου, που είναι περίφανη για τον μπαμπά της όπως κάθε καλό παιδί, λέει.  Μπράβο της και συγχαρητήρια.  Αναρωτιέμαι όμως τι να είναι αυτό που την κάνει άραγε περίφανη, ποιά τα κατορθώματα του πατέρα της, ποια η προσφορά του στην πατρίδα.  Πέρα δηλαδή απο το να ασπαστεί μια ξένη ιδεολογία μίσους καταδικασμένη στην παγκόσμια συνείδηση και με βάση αυτήν να ηγείται μιας συμμορίας τραμπούκων, που το μυαλό τό ‘χουν στα μούσκουλα των μπράτσων και στην προέκτασή τους -μαχαίρια και ρόπαλα.
Σκόπευα να της πώ οτι κι εγώ επίσης, σαν καλό παιδί, είμαι περήφανος για τον δικό μου πατέρα.  Μόνο που ο πατέρας μου δικάστηκε απο στρατοδικείο και πέρασε δυο χρόνια σε Ιταλικό στρατόπεδο συγκέντρωσης για την αντιστασιακή του δράση ενάντια στον Φασισμό. Που σημαίνει, αν όχι κάτι άλλο,  πως ήταν ένας αληθινός πατριώτης κι όχι τραμπούκος και κουραμπιές της πλάκας που ανέξοδα ανεμίζει μια σημαία.
Ήθελα ακόμα να της πώ, με την άδειά της, πόσο την λυπάμαι ως νέα κοπέλα, που δεν είχε την τύχη να μεγαλώσει σε μια δημοκρατική οικογένεια.  Έτσι που να πλατύνουν οι ορίζοντες της, να γίνει ένας άνθρωπος ελεύθερος χωρίς βαρίδια κι αλυσσίδες να κρατούν τη σκέψη της δέσμια στο κλουβί του μίσους.
Διάφορα τέτοια ωραία και βαθυστόχαστα σκόπευα να πω μα τώρα πιά, μετά τις πρόσφατες εξελίξεις, αυτά έχουν ειπωθεί κι εξακολουθούν να λέγονται κατά κόρον.  Δεν μου μένει λοιπόν παρά να φορέσω τα γυαλιά του γελοιογράφου -όχι πως τα έχω βγάλει ποτέ, δηλαδή- και να παίξω ένα παιχνίδι.  Ξεκίνησα απο τη βάση της ναζιστικής ιδεολογίας, τον μύθο τηςκαθαρότητας του αίματος και την ύπαρξη τάχα κάποιας ανώτερης φυλής.  Παραθέτω ένα ρητό του γνωστού και μη εξαιρετέου ρατσιστή Kevin Alfred Strom: “Τα σημάδια της ομορφιάς είναι επίσης τα σημάδια μιας προηγμένης φυλής, χαραχτηριστικά που σημαδεύουν την μεγαλύτερη δυνατή διαφορά από πιο πρωτόγονες μορφές ζωής”.  Ύστερα έψαξα να δω πώς και κατά πόσο  συμφωνούν με τα παραπάνω οι δικοί μας “υπεράνθρωποι” της Χρυσής Αυγής και ιδιαίτερα η περίφανη Ουρανία.  Παραθέτω τα αποτελέσματα της, ομολογώ πρόχειρης, έρευνάς μου.

OURANIA BIt was my intention to write something “serious” about the graceful Miss Ourania Michaliolakou who, like all good children as she says, is proud of her dad.  Well done and congratulations.  But I was intending to ask her what is it that makes her so proud, what the achievements of her dad, what his contribution to his country.  I mean, other than  to endorse a foreign ideology of hatred and to become the leader of a gang of neo-nazi thugs, whose brains are located in their biceps’ and their extensions – knives and bats.
I was also intending to tell her that I also, being a good kid too, am very proud of my father.  It’ s only that in 1943 my father was court-martialled and spent two years in a concentration camp in Italy, for being in the resistance against the Italian Fascists who occupied Rhodes at the time.  Which means, if nothing else, that he was a true patriot and not a thug, a clown-patriot who waves a flag at no cost.
What’s more I wanted to tell her how sorry I feel for her, a young girl of 25, that she was not lucky enough to grow up in democratic family, to become a free person without any bonds and shackles to hold her intellect prisoner in the cage of hatred.
Well, yes, it was my intention to tell and ask her all those “serious” things but now, after the recent events, everything has already been said and it is still being told.  There is nothing left for me then but to put on my cartoonists’ glasses -not that I ever remove them- and to play a game.  I started from the foundations of Nazi ideology, the myth of the purity of blood and the existence of a superior race.  I quote Kevin Alfred Strom: “The marks of beauty are also the marks of an advanced race, characteristics which signify the greatest possible difference from more primitive forms”.  Race, beauty… I made a little research to see how our “supermen” and, in this case, our  “superwoman”, the proud Ourania, compare with this axiom.
I present the outcome of my research.


Democracy and Nazis

Democracy and Nazis

Νά λοιπόν.  Εδέησε η Κυβέρνησή μας να ξυπνήσει επι τέλους και ν’ αρπάξει τα όπλα, αυτά με τα οποία την έχει εφοδιάσει η Δημοκρατία.  Καιρός ήταν πια να δείξουμε πως το παλιό σύνθημα “Δεν περνάει ο φασισμός” εξακολουθεί να ισχύει.
Δεν θέλω να φανώ μίζερος και να γκρινιάξω τέτοιες ώρες.  Μπράβο σε όσους έστησαν την επιχείρηση ενάντια στη Χρυσή Αυγή.  Επειδή όμως δεν είμαι απ’ αυτούς που τρώνε το μασημένο φαγητό που θα τους σερβίρουν, δεν μπορώ  να μην αναρωτηθώ και να μην προσπαθήσω να βγάλω κάποια συμπεράσματα.  Felix qui potuit rerum cognoscere causas”, που είπε κι ο Βιργίλιος (“Ευτυχής εκείνος που γνωρίζει τις αιτίες των πραγμάτων”, για τους μη γνωρίζοντες Λατινικά), αν και δεν νομίζω πως το είπε για την υπόθεση που μας απασχολεί.
Λέω λοιπόν: Γιατί Κυβέρνηση/Δικαιοσύνη περίμεναν τόσο;  Γιατί έπρεπε να πεθάνει ένας νέος για να κουνηθούν;  Αξιόποινες πράξεις για να γίνουν διώξεις υπήρχαν πολύ πρίν τη δολοφονία του Φύσσα.  Το ίδιο και για όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την “εγκληματική οργάνωση”.  Λοιπόν;  Φοβάμαι πως τα πάντα είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού για την επικράτηση στις επόμενες εκλογές.  Ήδη η Ν.Δ. κέρδισε κάποιους πόντους μια και ενθουσιασμένος ο κοσμάκης έχει ξεχάσει για την ώρα την Μνημονιακή του δυστυχία.  Απομένει να δούμε αν και πόσο θα κρατήσει αυτό.

Όπως εσείς -υποθέτω- έτσι κι εγώ ήμουν κολλημένος στην TV όλη μέρα παρακολουθόντας τις εξελίξεις.  Εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο παρουσίασης των συλληφθέντων Ναζί: ο κύριος Μιχαλιολάκος, ο κύριος  Κασιδιάρης, ο κύριος Γερμενής… κλπ. κλπ.
Μην τολμήσει κανείς να με πεί κύριο.  Ξηγημένοι.

 

 

 

 

 

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ pavlidiscartoons.com/blog

 


OK, guys, but I warn you that every time we don't agree we'll slam on the brakes!

OK, guys, but I warn you that every time we don’t agree we’ll slam on the brakes!

Περασμένα μεσάνυχτα και διαβάζω πως η κυβέρνησή μας διαπραγματεύεται παληκαρίσια με την Τρόικα, χωρίς να υποχωρεί χιλιοστό, για τον προϋπολογισμό του ’14, τον φόρο στ’ ακίνητα, την αύξηση των φορολογικών εσόδων…

Μπράβο παιδιά, έτσι σας θέλουμε!   Τώρα θα κοιμηθώ ήσυχος.

 

It is past midnight and I read in the news that our good government is bravely engaged without budging an inch in tough negociations with the Troika, on a number of issues including the budget for ’14, and the increase of tax income.

That’s the way to go, good work!  I can now sleep in peace.

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ pavlidiscartoons.com/blog

 


…Κανείς δεν τον θέλει ιδιαίτερα και ξαφνικά νά τος.  Εμείς δεν τον θέλαμε.  Οι Άγγλοι δεν τον θέλανε και νά ‘μαστε να πολεμάμε.”  Ο Κατζίνσκυ εξηγά πώς πρέπει να γίνονται οι πόλεμοι:
Ακούστε μάγκες πως πρέπει να γίνεται.  Όποτε φαίνεται πως πάει να γίνει καν’ας μεγάλος πόλεμος θα περιμαντρώνουμε ένα μεγάλο χωράφι και θα πουλάμε και εισητήρια.  Αμ’ πώς, και… και τη μεγάλη μέρα θα μαζεύουμε όλους τους βασιλιάδες και τις κυβερνήσεις και τους στρατηγούς τους και θα τους βάζουμε στη μέση της μάντρας μόνο με τα σώβρακά  και θα τους αφήνουμε να πολεμήσουν μεταξύ τους με ρόπαλα.  Κι ας νικήσει η καλύτερη χώρα…
Erich Maria Remarque,  Τίποτα νεώτερο απο το Δυτικό Μέτωπο”

Erich Maria Remarque.  Γεννημένος το 1898, πέθανε σαν σήμερα 25 Σεπτέμβρη 1970.  Το 1917, υπηρετώντας στον Γερμανικό στρατό πολέμησε στο Δυτικό Μέτωπο όπου και τραυματίστηκε.
Το 1928 δημοσίευσε το βιβλίο του
“Im Westen nichts Neues” – Δεν υπάρχουν νέα απο τη Δύση “.  Εκεί περιγράφει τις φοβερές φυσικές και ψυχικές ταλαιπωρίες του Γερμανού στρατιώτη, καθώς και την μετέπειτα δυσκολία προσαρμογής στην κανόνική ζωή.
Στις 10 Μάη 1933 με πρωτοβουλία του Γκέμπελς, το βιβλίο απαγορεύτηκε και κάηκε δημόσια στην Ναζιστική Γερμανία.

THE ILLUSTRATION B

Nobody wants it in particular and then all at once, here it is. We didn’t want it. The English didn’t want it and here we are fighting.” Katczinsky explains how wars should really be fought:
I’ll tell ya how it should all be done. Whenever there’s a big war comin’ on, you should rope off a big field (and sell tickets). Yeah, and, and, on the big day, you should take all the kings and their cabinets and their generals, put them in the center dressed in their underpants and let ’em fight it out with clubs. The best country wins.
Erich Maria Remarque, “All Quiet on the Western Front”

Erich Maria Remarque.  Born 1898 he died on a day like today, September 25, 1970.  Conscripted into the German army in 1917 he was transfered to the Western Front where he was wounded and subsequently repatriated.
In 1928 he published his book
“Im Westen nichts Neues” – All Quiet on the Western Front- where he describes the German soldiers’ extreme physical and mental stress during the war, and the detachment from civilian life felt by many upon returning back home.
On May 10, 1933, on the initiative of Joseph Goebbels the book was banned in Nazi Germany and publicly burnt.

 

 

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ pavlidiscartoons.com/blog


1522.  Η πολιορκία της Ρόδου απο τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή ήδη κρατάει τρείς μήνες τώρα.  Οι Ιππότες του Αη Γιάννη κι οι Ροδίτες αντιστέκονται με νύχια και με δόντια.  Έξω φρενών ο Σουλτάνος για την μέχρι τότε αποτυχία του δίνει διαταγές να γίνουν ετοιμασίες για μια τελευταία προσπάθεια, που δεν πρέπει για κανένα λόγο να αποτύχει.

Η 24 Σεπτέβρη, σαν σήμερα πριν 491 χρόνια, θα ανατείλει  με σφοδρό κανονιοβολισμό των τειχών που κρατά ώρες.  Κι ύστερα ξεκινά μια ολομέτωπη επίθεση, η μεγαλύτερη ως τότε, στους τομείς Ισπανίας, Αγγλίας, Προβηγκίας, Ιταλίας ταυτόχρονα -από το Πανεπιστήμιο μέχρι το λιμάνι της Ακαντιάς περίπου, για όσους ξέρουν τη Ρόδο.  Οι λίγοι υπερασπιστές με τον Μέγα Μάγιστρο Villier de l’ Isle-Adam δεν ξέρουν πού να πρωτοτρέξουν.  Ο Πύργος της Ισπανίας καταλαμβάνεται απο τους Γενίτσαρους που σηκώνουν εκεί ψηλά το μπαϊράκι τους.  Ακολουθεί φοβερή μάχη και τέλος οι ιππότες υπό τον Ιάκωβο των Βουρβώνων ξαναπέρνουν τον πύργο. 

Παρά την μικρή αυτή νίκη η φοβερή ολομέτωπη επίθεση θα κρατήσει επι πολλές ακόμα ώρες.  Στο τέλος, οι Τούρκοι θα αποτραβηχτούν στις θέσεις τους, για να γλείψουν τις πληγές τους  και να σκεφτούν την επόμενή τους κίνηση.

Λέγεται πως πάνω απο 15.000 Τούρκοι στρατιώτες -πάντα “αναλώσιμοι εν επαρκεία”- χάθηκαν εκείνη την ημέρα και πως τα νερά της Ακαντιάς βάφτηκαν απο το αίμα.  Στην άμυνα πήραν μέρος όλοι: νέοι, γέροι, άρρωστοι και γεροί, παπάδες και καλόγεροι.  Σπουδαίο ρόλο έπαιξαν και οι γυναίκες.  Λέει ο αυτόπτης ιστορικός Bosio:

“Εκείνη την ημέρα οι Ροδίτισες έδωσαν πολύ μεγάλη βοήθεια.  Γιατί έτρεχαν σε κάθε σημείο της μάχης και έφερναν ψωμί και κρασί… και πολλές απ’ αυτές με τα ίδια τους τα χέρια έριχναν απο τα τείχη πέτρες και βραστό νερό στον εχθρό.  Και πολλές τραυματίστηκαν και άλλες ακόμα σκοτώθηκαν…”

Απο τις Ροδίτισες εκείνες σώθηκαν μέχρι τις μέρες μας το παράδειγμα και το όνομα της Αναστασίας.  Φορώντας τ’ άρματα του σκοτωμένου άντρα της, σκότωσε τα δυό της παιδιά για να μην πέσουν στα χέρια των Γενιτσάρων κι ύστερα όρμησε στον εχθρό με το σπαθί στο χέρι, μέχρι που έπεσε κι αυτή στις επάλξεις της Ρόδου.

Η ήττα όμως είχε διάφορα θύματα. Έξαλλος ο Σουλεϊμάν, αφού κατέβηκε απο τον ξύλινο πύργο απ’ όπου παρακολουθούσε την μάχη, διέταξε να αποκεφαλιστούν οι στρατηγοί Μουσταφά Πασάς και Πιρί Πασάς.  Ο Αρχιναύαρχος Κούρτογλου Ρεϊς καταδικάστηκε σε 100 ραβδισμούς στο κατάστρωμα της ναυαρχίδας του.

Τις επόμενες μέρες  θα επικρατήσει ηρεμία καθώς κι οι δυο πλευρές προσπαθούν να συνέλθουν.  Κι ύστερα η μάχη θα ξαναρχίσει και θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος, περίπου τρείς μήνες αργότερα.

 

Η συζήτηση για την ανάγκη ενός μαθήματος που θα διδάσκει την ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας μας δεν έχει σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια, αν και σε χαμηλούς πάντα τόνους.  Φαίνεται πως όλοι συμφωνούν πως τέτοιο μάθημα πρέπει να υπάρχει μα διαφωνούν υποθέτω στο ποιός θα γράψει το βιβλίο και ποιός θα το διδάσκει.  Πολιτικές σκοπιμότητες που μας αφήνουν στην άγνοια και μ’ ανοιχτό το στόμα καθώς στεκόμαστε μπροστά στα μνημεία, τα παλιά και τα πρόσφατα.  Υπήρξε άραγε “συνωστισμός” πάνω στα τείχη στις 24 Σεπτέμβρη 1522 ή μήπως ήταν” συνάθροιση αντιφρονούντων” ή ακόμα και “σφαγή αλλοφύλων και αλλοθρήσκων”;  Εξαρτάται απ’ την πολιτική σας τοποθέτηση.

ANASTASIA

1522.  The siege of Rhodes by Suleiman the Magnificent is already in its third month.  The Knights of St. John and the people of Rhodes have been defending their city tooth and nail.  The Sultan is besides himself with rage at the failure of his troops.

On September 23, Suleiman gives his men two choices:  either they take Rhodes and have three days of free plundering, or they die on the walls and have all the goods of the Mohammedan paradise.  And so, at the crack of dawn of September 24, a day like today 491 years ago, a heavy bombardment that will last for hours is followed by a massive attack, the biggest ever, on all fronts.  Throngs of Turks attack simultaneously the predictable targets:  the sectors of Spain, England, Provence, Italy.  The few defenders of the town do not know where to rush first.  Before long the Janissaries scale the Tower of Spain and fortify themselves in it.  Now the standards with the moon crescent fly on the top of one of the tallest sites on the walls.  The episode ends when Brother Jacques de Bourbon with a few men recapture the tower.  Inspite of this small victory the awesome general attack of September 24 went on until late afternoon.  Finally, the Turks will retreat to lick their wounds and to think of their next move.  It is said that more than 15.000 Turkish soldiers were lost that day –  always those “expendable assets” –  and that the water in the Acandia Bay turned red.  Everyone took part in the defence of the city that day:  young and old, fit and sick, monks and priests.  An important role was played by the women.  Says eye witness historian Bosio:

On that day the Rhodian women gave very extensive aid.  Because they would run to every site of the battle bringing bread and wine…… and many of them, with their own hands, were throwing rocks and boiling water at the enemy over the walls, and many were wounded, and still others were killed.

 The name and example of Anastasia have been preserved until today.  Dressed in the armor of her dead man, she first kills her two children to prevent their falling into the hands of the Janissaries, and then hurries against the enemy with her sword until she too falls on the besieged battlements of her home.

But defeat comes at a price.  As soon as Suleiman climbed down from the wooden tower from which he had watched the battle he ordered that his generals Mustafa Pasha and Piri Pasha be beheaded.  The Amiral Kurtoglu Reis was sentenced to 100 blows by the rod on the deck of his flagship.

For the next few days calm will reign as both sides try to recover.  And then, the fighting will resume until the end, about three months later.

 

 

 

 

 

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ pavlidiscartoons.com/blog