Τούρκοι, Αλάνοι, Βασιβουζούκοι, Μαμελούκοι, Σαρακηνοί, Αγαρινοί, ορδές με καταπέλτες, κανόνια, μπομπάρδες, λιθοβόλους, πολιορκητικούς κριούς και σκάβοντας φουρνέλα και υπόγειες στοές έχουν σπάσει τα μούτρα τους πάνω στα τείχη της Ρόδου που επέζησαν μέσα στους αιώνες ταλαιπωρημένα μεν μα αλώβητα και περήφανα.

Αλλοίμονο, όμως.  Σήμερα, οπλισμένες με όπλα ακατανίκητα, την απληστία, την αμάθεια και την άγνοια, νέες ορδές εξορμούν ενάντια στα κάστρα και την πόλη που περιβάλλουν.  Ο κίνδυνος να πάθει η Παλιά Πόλη μέσα σε λίγα χρόνια ό,τι δεν έπαθε σε πάνω απο 7 αιώνες είναι περισσότερο απο υπαρκτός.  Υπερβολές;  Δεν νομίζω.  Χθές έhe mayor has objected.  We now expect him;eλαχε να βρεθώ εκεί.  Στην Πύλη του Αμπουάζ, μα και του Άγιου Ιωάννη και αλλού, κάποια μέλη προφανώς του Φύλου των Ανθρωπίνων ( Υπεροικογένεια των Ανθρωποειδών, οικόγενεια Ανθρωπίδαι, Υποοικογένεια Ανθρωπίναι), οπλισμένα με σπρέι μαύρου χρώματος  έχουν γράψει τα βάρβαρα ορνιθοσκαλίσματά τους πάνω σε μάρμαρα, πέτρες ακόμα και τις ξύλινες πήλες.  Και μόνο η ζημιά απο την διαδικασία του καθάρισμού της πορώδους πέτρας και του ξύλου μπορεί να είναι τεράστια.

Θα σταματήσω εδώ για να μην επαναλαμβάνομαι.  Ίσως κάποια άλλη φορά να αναφερθώ στους άλλου είδους βανδαλισμούς, τα μπλουζάκια, τις μπλούζες, τα βρακιά, τα αλλοπρόσαλλα εμπορεύματα ταϊλανδοκινέζικης προέλευσης  που καλύπτουν τους αρχαίους τοίχους, τις ακαλαίσθητες ταμπέλες και τις αφίσες, τις έγχρωμες φωτογραφίες με διάφορα εδέσματα στην πόρτα κάθε εστιατορίου -που τις περισσότερες φορές καμμιά σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα- τα αλουμίνια και τους ηλιακούς θερμοσίφωνες.  Και περιμένοντας τα τελικά αποτελέσματα ίσως τα ξαναπούμε για τους αρχαιολόγους εκείνους που συμφώνησαν να γίνει το Κατάλυμα της Γλώσσας της Ωβέρνης ακόμα και σουβλατζίδικο.  Ο Δήμος αντέδρασε, περιμένουμε όμως τώρα να πατήσει γερά το πόδι αρνούμενος να δώσει άδεια λειτουργίας σε τέτοιου είδους ξεφτίλα.

Το θέμα μ’ έκανε να σκαλίσω το απήθμενο πηγάδι των αρχείων μου.  Ανέσειρα την εικόνα αυτή, καμωμένη πρίν 15 και περισσότερα ίσως χρόνια.  Προοριζόταν για το βιβλίο μου “Ρόδος 1306-1522, μια Ιστορία” μα, για κάποιο λόγο, δεν βρήκε ποτέ θέση σ’ αυτό.  Θαρρώ πως παραμένει επίκαιρη.

APE WITH SPRAY

Turks, Alani, Bashibozouks, Mameluks, Saracenes, Agars, hordes with catapults, canons, bombards, ballistae, battering rams, digging mines and tunnels, have been smashed up against the walls of Rhodes, which have survived through the centuries battered but still proudly standing.

But, alas!  For in our days the walls and the city they surround are again under attack by a different kind of enemy, armed this time with greed and ignorance.  The danger that in a few years the Medieval City will suffer more damage than it has done in the course of seven or more centuries is obvious.  Do I exaggerate?  I don’t think so.  Yesterday I happened to be there.   In the Gates of d’Amboise and of St. John  and many other places as well , members -so it seems- of the Type Species Simia troglodytes (family Hominidae, Subfamily Hominae, Tribe Panini,) armed with spray cans of black paint have left their primitive marks and messages on marble, stone and even the ancient wooden gates.  The damage just from the cleaning process of porous stone and wood can be great.

I will stop here so as not to repeat myself.  Some other time I may refer to that other kind of vandalism, the t-shirts, the pants and shorts, the towels that cover the ancient walls, the ugly signs and posters, the colorful pictures of various dishes found at the door of every restaurant – that have no connection to the actual food being served.  And, waiting for the final result, maybe we will have a word or two about those “enlightened” archaeologists who agreed to turn the Auberge of the Langue of Auvergne to, potentially, a souvlaki place.  The mayor has objected.  We now expect him to hold firm and to not allow such sacrilege.

This matter made me dig into the bottomless pit of my cartoon and drawings archives.  I dug up this picture made more than 15 years ago, intended for my book “Rhodes 1306-1522, a Story” but that for some reason it never found its way to it.  I believe it is still very relevant.

 

 



26 Απριλίου 1937.  Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος.  Επι τέσσερεις ώρες Ναζιστικά αεροπλάνα της Λεγεώνας Κόνδορ βομβαρδίζουν την μικρή Βάσκικη πόλη  Guernica.  Στο τέλος δεν θα έχει απομέινει πέτρα πάνω σε πέτρα.  Το πρώτο “πείραμα” του λεγόμενου “Blitz Krieg” έχει πετύχει και θα επαναληφθεί στο μέλλον με θύματα χιλιάδες χιλιάδων αθώων.
Η παγκόσμια συγκίνηση απο το Ναζιστικό έγκλημα βρήκε έκφραση μέσα απο τα έργα διάσημων καλιτεχνών όπως του Henry Moore και του Eduardo Chillida, με αποκορύφωμα όλων τον περίφημο πίνακα του  Picasso.
Πέρα απο τη φρίκη του πραγματικού γεγονότος -της χρήσης αθώων υπάρξεων ως πειραματόζωα απο τους Ναζί- δίνεται η ευκαιρία για μιά ματιά στο θέμα της τέχνης και στην αντιμετώπισή της απο τους Ναζί.
Απο την ιστοσελίδα της Χ.Α. αλιέυει κανείς πλήθος μαργαρίτων – λέει ο Führer της, απηχόντας τον Γκαίμπελς:  «Δεν είναι ποτέ δυνατόν να θεωρηθεί ότι εκφράζει το Ωραίον η εκτρωματική Γκουέρνικα του Εβραίου Πικάσο. Η θεωρούμενη ως «αριστούργημα», εφιαλτική, διαστροφική, παρακμιακή και φρικώδης Γκουέρνικα.  Θα πρέπει δε να λυπάται κανείς όλους αυτούς, οι οποίοι βλέποντες το έργον του διεστραμμένου αυτού Εβραίου και μη κατανοούντες τίποτε, υποθέτουν ότι περιέχει ένα βαθύ νόημα, το οποίον αυτοί δεν δύνανται να αντιληφθούν. Πρέπει να τους λυπάται, διότι δεν σκέπτονται, ότι δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούν το νόημα αυτό, διότι απλούστατα δεν υπάρχει».
Ο Picasso βέβαια δεν έχει ανάγκη τα καλά λόγια του Führer της Χ.Α.  Ταιριάζει εδώ μια παραβολή του Χριστιανικού κατά Ματθαίον Ευαγγελίου: “…Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν …”
Φτάνει για μας να σημειώσουμε το ασυνάρτητο και ρατσιστικό ανακάτωμα της όποιας εθνικότητας του καλλιτέχνη με το προϊόν που παράγει -άσε που ο Picasso δεν ήταν Εβραίος- και το παραλήρημα το ανιστόρητο, το άσχετο με την ουσία της τέχνης που στα θεμέλια της έχει την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης.  Απόψεις βάρβαρες και σκοταδιστικές , αστοιχείωτες.  Σε συνδιασμό πάντα με την ιστορική και ιδεολογική άρνηση ή και την επικρότηση ακόμα της τραγωδίας της Guernica.

guernicaApril 26, 1937.  Spanish Civil War.  For four hours Nazi airplanes of the “Condor” Legion rained bombs and razed to the ground the Basque town of Guernica, in an “experiment” for the blitzkrieg tactics and bombing of civilians.
The universal shock at the Nazi atrocity found expression in the works of great artists such as Henry Moore and Eduardo Chillida and foremost the “Guernica” painting by Pablo Picasso.
Except for the horror of the actual event the occasion gives the opportunity for a view of the Nazi opinion about Art.  The official site of the Golden Dawn provides for a rich “fishing” ground.  Says the Führer of the Golden Dawn, echoing  Goebbels (I translate as best I can):  It is impossible to think that the atrocious “Guernica” of the Jew Picasso expresses Beauty -that nightmarish, perverted, degenerate and horrific “Guernica”, that is considered to be a masterpiece.  One should feel sorry for all those who see the work of the that perverted Jew and believe there is a deeper meaning to it, while they themselves don’t understand a thing…”
Obviously, Picasso has no need of the praises of the Führer of the Golden Dawn.  The words of the Christian Gospel according to Mathew are very appropriate in this case:  “…Do not give what is holy to dogs, and do not throw your pearls before swine, or they will trample them under their feet…”
It is enough for us to note the racist ramblings about the supposed nationality of the artist in connection with the quality of his work and the opinions that attack the very foundations of art, which are none other than the freedoms of opinion and expression.  Nazi ramblings that stem directly from the darkest dungeons of the Middle ages, barbaric, primitive.  All this, in relation always to the ideological denial and even the approval of the tragedy of Guernica.


Προσοχή, προσοχή, φίλοι βιβλιόφιλοι, λάτρεις της λογοτεχνίας και της ποίησης.  Κι εσείς ακόμα αστρολόγοι, καφετζούδες, μέντιουμ και κάθε λογής ασχολούμενοι με τα παρελθόντα και τα μελλούμενα και τη σημασία των αριθμών, που μελετάτε κι ερμηνεύετε τα γραμμένα και τ’ άγραφτα.  23 Απριλίου, μια μέρα σημαδιακή για τους καλλιτέχνες του λόγου.  Έχουμε και λέμε λοιπόν και  δώστε βάση. 

Σαν σήμερα 23 Απριλίου:

1564, γεννιέται ο Σαίξπηρ.
1616, πεθαίνει στα 56α γενέθλιά του ο Σαίξπηρ.  Στη διαθήκη του αφήνει “το 2ο καλύτερο” κρεβάτι του με την επίπλωση, στη γυναίκα του Αnne.
1616, πεθαίνει στη Μαδρίτη ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες.
1850, πεθαίνει ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής William Wordsworth.  Θα πει, “Γέμισε το χαρτί με την πνοή της καρδιάς σου”.
1887, πεθαίνει ο John Ceiriog Hughes, ο αποκαλούμενος Robert Burns της Ουαλλίας.
1899, γεννιούνται η Ngaio Marsh, πολυαγαπημένη των οπαδών της ιστορίας  μυστηρίου και ο Vladimir Nabokov, γνωστός απο την “Λολίτα”.
1902, γεννιέται ο Ισλανδός συγγραφέας Halldór Laxness, Βραβείο Νόμπελ 1955 και Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη.
1915, με το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα για την Καλλίπολη αρρωσταίνει απο τσίμπιμα κουνουπιού και πεθαίνει πάνω σ’ ένα πλοίο/νοσοκομείο φουνταρισμένο σε κάποιον κόλπο της Σκύρου ο Άγγλος ποιητής Rupert Brooke.
“…στο διάστημα ανάμεσα στον ουρανό κι έναν ξένο τόπο… δεν θα μπορούσε κανείς να ζητήσει ένα τέλος πιο ήρεμο και πιο ήσυχο απ’ ότι σ’ αυτόν τον τόσο όμορφο κολπίσκο, προστατευμένο απο τα βουνά και αρωματισμένο με αλεσφακιά και θυμάρι…”, θα γράψει ένας καλός του φίλος.
Ο Rupert Brooke θάφτηκε σ’ έναν ελαιώνα στη Σκύρο.

BOOK DIVE

Attention bibliophiles, lovers of literature and poetry.  And you too, astrologers, fortune tellers, clairvoayants, mediums and all who one way or another study the past and the future, the significance of numbers and interpret that which is written by fate.  April 23 is a day with special significance for the artists of the word.  Here we go then and, please, pay attention. 

On a day like today, April 23:

1564, William Shakespeare is born.
1616, William Shakespeare dies, on his 56th birthday.  In his will he awards his “2nd best bed with the furniture” to his wife, Anne Hathaway.
1616, Miguel de Cervantes dies in Madrid.
1850 — British romantic poet William Wordsworth dies. 
Fill your paper with the breathings of your heart.”
1887, John Ceiriog Hughes, Robert Burns of Wales, dies.
1899 , Ngaio Marsh is born. One of the “Great Ladies” of the English mystery Golden Age.
1899, Vladimir Nabokov is born, best known for his “Lolita”.
1902, Halldór Laxness is born, Reykjavík, Iceland.  Recipient of 1955 Nobel Prize, Stalin Peace Prize, Danish Nexö Award & Sonning Award.
1915, Poet Rupert Brooke, 27, dies of blood poisoning on the Greek Island of Skyros.
He sailed with the British Mediterranean Expeditionary Force but developed sepsis from an infected mosquito bite.  He was buried in an olive grove on Skyros.   ” … No one could have wished for a quieter or a calmer end than in that lovely bay, shielded by the mountains and fragrant with sage and thyme…”, wrote his friend William Browne.