“ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΒΙΛΑΣ ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ
Είναι δύσκολο να μεταφέρει κανείς την εξαιρετική σιωπή αυτού του κήπου, μια κι ειν’ αλήθεια πως ο κεντρικός δρόμος περνάει κατα μήκος πλάϊ του και ο θόρυβος των αυτοκινήτων ακούγεται – όμως είναι τόσο πυκνές οι πικροδάφνες και τα πευκάκια  και τόσο βαθειά η σκιά που σκεπάζει το σπίτι που οι ήχοι μπερδεύονται και ανακατεύονται με τον φλοίσβο της θάλασσας, κατά μήκος της παραλίας στ’ ανατολικά.  Εδώ μαζευόμαστε το βραδάκι για ένα ποτηράκι και για κουτσομπολιό, καθισμένοι σε καρέκλες μπαμπού γύρω απο το μικρό βαμένο τραπέζι, ακούγοντας στο λυκόφως τις ρηχές νότες κάποιας ξεχασμένης φούγκας που φτάνει μέχρι εμάς απο το παλιό γραμόφωνο με το χωνί που είναι το καμάρι του Μουφτή…”
LAWRENCE DURRELL, “Reflections on a Marine Venus”

Η “πορτάκλα” του κήπου μας έβγαζε ακριβώς απέναντι στην αρχή της σημερινής οδού Νικολάου Σάββα.  Απο τη μια μεριά ήταν η κεντρική είσοδος του Ξενοδοχείου των Ρόδων κι απέναντι ακριβώς, στην άλλη γωνία, η Βίλα Κλεόβουλος.  Το νεκροταφείο Μουράτ Ρεϊς με πυκνές καλοκουρεμένες πικροδάφνες και δρομάκια να στριφογυρίζουν ανάμεσά τους.   Στο βάθος, δίπλα στο τζαμί, έμενε ο Μουφτής με το σόι του.
Δεν θυμάμαι το πρόσωπό του, ήμουν πολύ μικρός, μα η φιγούρα του άντρα με το άσπρο “αποικιακό” κουστούμι και το, ψάθινο νομίζω, καπέλο είναι ακόμα μπροστά μου καθώς πηγαινοερχόταν απο τη Βιλα Κλεόβουλος.  Ο “κύριος με τα άσπρα”, έτσι τον λέγαμε μεταξύ μας τον Λώρενς Ντυρέλ ή Ντάρελ, για να μη μαλώνουμε.
Άγγλος που ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του Άγγλο και που αρνήθηκε κάθε σχέση με την Αγγλία, θεωρώντας τον εαυτό του πολίτη του κόσμου ή άπατρι.  Πρίν τον πόλεμο έζησε πολλά χρόνια στην Ελλάδα που την αγάπησε και πολλές απο τις νουβέλες του διαδραματίζονται σ’ αυτήν. ‘Εμεινε για δυο περίπου χρόνια στη Ρόδο, στη διάρκεια της Βρετανικής Στρατιωτικής Διοίκησης, υπηρετώντας στις διπλωματικές υπηρεσίες.  Το βιβλίο του “Reflections on a Marine Venus” αναφέρεται στην περίοδο αυτή.
Γεννήθηκε σαν σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 1912.  Ας μην τον ξεχνάμε, ήταν φίλος.

“ΕΠΙΛΟΓΟΣ
…Μπροστά μας μαζεύεται η νύχτα, μια νύχτα διαφορετική, κι η Ρόδος αρχίζει να βυθίζεται στη θάλασσα απ’ όπου μόνο η μνήμη μπορεί να τη σώσει. Τα σύννεφα κρέμονται ψηλά πάνω απο την Ανατολία.  Άλλα νησιά;   Αλλο μέλλον;
Οχι, δεν νομίζω, αν κάποιος έχει ζήσει με τη Θαλάσσια Αφροδίτη.  Την πληγή που σου ανοίγει πρέπει να την κουβαλάς ως το τέλος του κόσμου.”

LAWRENCE DURRELL

LAWRENCE DURRELL

“IN THE GARDEN OF VILLA CLEOBULOS
It is difficult to convey the extraordinary silence of this garden, for it is true that the main road runs along the length of it, and that the noises of motors can be heard; but so dense is the packing of oleanders and small pines and so heavy the shadow in which the house is set that sound itself  becomes blurred and mingles with the hushing of the sea along the beaches to the eastward.  Here in the evenings we gather for drinks and gossip, sitting in cane chairs around the little painted table, hearing through the dusk the shallow strains of some forgotten fuge wafted to us from the old horn-gramophone which is the Mufti’s special pride…”
LAWRENCE DURRELL, “Reflections on a Marine Venus”

The gate of our garden faced the beginning of Nicolaou Savva str.  On one corner was the main entrance to the Hotel of the Roses and exactly opposite on the other stood Villa Cleobulos.  Around and behind the villa stretched the old Muslim cemetery of Murat Reis with a dense growth of well groomed oleanders and small paths meandering between them.  At the bottom of the garden, next to the mosque, lived the Mufti and his family.
I do not remember his face, I was just a child, but the figure of the man with the white “colonial” suit and the straw, I think, hat is still before me as he came and went from the villa.  “The gentleman in white”, we used to call Lawrence Durrell.
British that resisted affiliation with Britain and considered himself to be cosmopolitan or non-patrial, he and his family lived in Greece for many years before the 2nd war.  He loved Greece and many of his novels are set in it.  He lived in Rhodes for two years during the British Military Administration, as a member of the diplomatic services.  His book “Reflections on a Marine Venus” refers to this period.
He was born on a day like today, February 27 1912.  Let us remember him, he was a friend.

EPILOGUE
“… Ahead of us night gathers, a different night, and Rhodes begins to fall into the unresponding sea from which only memory can rescue it.  The clouds hang high over Anatolia.  Other islands?  Other futures?
Not, I think, after one has lived with the Marine Venus.  The wound she gives one must carry to the world’s end.”

 


GLUE 2

Διαβάζουμε πως ανέλπιστη ήταν η προσέλευση ψηφοφόρων/μελών στις εκλογές του πάλαι ποτέ Κινήματος, την περασμένη Κυριακή.  Ευχαριστημένοι φαίνεται να είναι όλοι στο ΠΑΣΟΚ, όμως το γιατί ήταν “ανέλπιστη” η προσέλευση θα πρέπει να μας το πούν οι ίδιοι αυτοί που εξεπλάγησαν.  Όπως θα πρέπει να μας πουν πώς κατάντησαν στο 7% και τι σκοπεύουν να κάνουν για να πάνε πάλι, όχι στο 45 μα έστω στο 20%.

Να ελπίζουμε σε απαντήσεις απο το συνέδριο;  Προσωπικά δεν ελπίζω σε τίποτα μα θα περιμένω.  Θα τα ξαναπούμε μετά.


Παρασκευή βράδυ, ενώ είμαστε στην πόλη για την παρουσίαση του βιβλίου μου, η Λαχανιά και η Ν. Ρόδος γενικότερα χτυπήθηκε απο μια απο τις μεγαλύτερες καταιγίδες που θυμώμαστε.  Όλα ήταν στον υπερθετικό: κι ο αέρας κι η βροχή και το χαλάζι.  Η ζημιές είναι σοβαρές, ιδιαίτερα στις σπορές και τα θερμοκήπια.  Τα δέντρα έχουν απογυμνωθεί απο το φύλλωμά τους,  πολλά παράθυρα σπιτιών και αυτοκινήτων καθώς και ηλιακοί θερμοσύφωνες έσπασαν και όλα σχεδόν τα αυτοκίνητα έχουν σημάδια και βούλες απο το χαλάζι.
Τα χωράφια είναι σε πολλές μεριές πλημμυρισμένα, η γέφυρα του Σκολωνίτη έχει παρασυρθεί με αποτέλεσμα να κοπεί ο παλιός δρόμος Γεννάδι – Λαχανιά.
Μα, “ουδέν κακόν αμιγές καλού”.  Ενας περίπατος δέκα λεπτών απο τον  Αγ. Θωμά μια πανέμορφη χαράδρα με πυκνή βλάστηση βγάζει στον εντυπωσιακό καταρράκτη που, ύστερα απο πολύ καιρό, πέφτει και πάλι αφρίζοτας απο ύψος δεκαπέντε περίπου μέτρων σε μια λιμνούλα με κρυστάλλινα νερά.
Η φύση σε όλο της το μεγαλείο!  Επίδειξη δύναμης μα ταυτόχρονα και απαράμιλλης ομορφίας.  Διαλλέγετε και παίρνετε.

WATERFALL, BRIDGE, HAILSTONES

WATERFALL, BRIDGE, HAILSTONES

Friday night while we were in town, Lachania and most of S. Rhodes experienced one of the biggest storms in memory.  It was a storm with everything and everything in the imperative: wind, rain, hail.  The damages have been severe, especially with the crops and green houses,  trees have been stripped of their foliage, car and home windows as well as solar panels have been smashed and almost all cars in Lachania are full of dents made by the hailstones. The fields are pretty much flooded, the bridge of Skolonitis has been carried off…
But “there’s no bad without some good in it”.  A ten minute walk through a beautiful gorge with thick vegetation leads from St. Thomas to the impressive waterfall that, once again after a long time, comes foaming down from a height of 15 meters or so, into a crystal clear pond.
Nature in all her glory!  A demonstration of power and, simultaneously, of unsurpassed beauty.  Pick your choice.

 


Φασαρία, λέει, έγινε στη Βουλή γιατι ο Χρ. Μαρκογιαννάκης παρατήρησε πως “η Βουλή, δεν πρέπει να είναι πασαρέλα και οι βουλευτές θα πρέπει όχι μόνο να σέβονται τη Βουλή με την ενδυμασία τους αλλά και να μην προκαλούν τον λαό που δοκιμάζεται”.
Πυρ και μανία οι βουλευτίνες μας με τον κύριο Μαρκογιαννάκη κι ακόμα πιο πυρ και μανία γιατί την κόντρα την αρπάξανε τα διάφορα μπλόγκ και την κάνανε τούμπανο και με φωτογραφίες, παρακαλώ.
Σύμφωνα μάλιστα με την ειδησεογραφία, η κυρία Παπακώστα έστειλε αναφορά στον Πρόεδρο της Βουλής επειδή τα ΜΜΕ ασχολούνται με τα ρούχα που φοράει!  Κοντά στην κ.Παπακωστα και η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ κ. Ρεπούση η οποία χαρακτήρισε σεξισμό κατά των γυναικών όσα γράφονται, λέγοντας ότι η ενασχόληση των ΜΜΕ με την ενδυμασία των γυναικών βουλευτών συνιστά υποτίμηση των γυναικών βουλευτών ενώ κι άλλες βουλευτίνες συμφώνησαν λίγο πολύ με τις απόψεις αυτές.
Εγώ βέβαια απορώ και διερωτώμαι τι άραγε να θέλει απο τον πρόεδρο της Βουλής η κυρία Παπακώστα.  Να βγάλει άραγε φετφά που ν’ απαγορεύει στα ΜΜΕ να ασχολούνται με τις ενδυματολογικές προτιμήσεις;   Να προτείνει νέο σχετικό νόμο;  Δεν το πιστεύω, θα πρέπει να ζει σε άλλες εποχές και σ’ άλλο κόσμο.  Ύστερα, είναι όλα αυτά για το αν πρέπει ή όχι να ασχολούνται τα ΜΜΕ με το τι φορούν οι γυναίκες στη Βουλή.  Θα συμφωνήσω ανεπιφύλακτα πως υπάρχουν σοβαρότερα θέματα να μας απασχολήσουν.  Όμως πιστεύω πως η ΔΗΜΟΣΙΑ συμεριφορά ΔΗΜΟΣΙΟΥ προσώπου είναι θεμιτό, θεμιτότατο, αντικείμενο σχολιασμού.  Αν και τα «ρούχα δεν κάνουν τον παπά» , τα ρούχα έχουν πολλά να πουν για τον χαραχτήρα, τη φιλοσοφία και το αισθητικό επίπεδο του ατόμου, αφού αποτελούν συνειδητή προσωπική επιλογή.  Γι αυτό, θα με προβλημάτιζε αν, ας πούμε, ένας κακόγουστα ντυμένος βουλευτής μετείχε σε κάποια πολιτιστική επιτροπή του κοινοβουλίου.  Όσο για τα περι σεξισμού δεν τα πολυκαταλαβαίνω και νομίζω πως μάλλον παρατραβάμε την εξ Αμερικής προερχόμενη πολιτική ορθότητα.  Ως πολιτικός γελοιογράφος ασχολήθηκα πολλές φορές με την εμφάνιση ανδρών πολιτικών χωρίς ποτέ να παραπονεθεί κανείς απ’ αυτούς και χωρίς να κατηγορηθώ για σεξισμό κατά των ανδρών.
Όλ’ αυτά μ’ έκαναν να το ψάξω λίγο παραπάνω το πράγμα με σκοπό να κάνω και κάποιο σκίτσο.  Μετά απο όσα ανακάλυψα οφείλω να ομολογήσω την αδυναμία και την ήττα μου.  Η πραγματικότητα μιλά μόνη της, πολύ καλύτερα απ΄ό,τι θα μπορούσα να το κάνω εγώ με μια γελοιογραφία.
Σας αφίνω λοιπόν με δυο φωτογραφικά κουίζ.  Στην εικόνα Α: Δυο ζευγάρια πόδια.  Το ένα, ενός Ρωμαίου μονομάχου.  Το άλλο, της κυρίας Ρεπούση.  Στην εικόνα Β:  Ένας Σταυροφόρος και η κυρία Παπακώστα.  Και στις δυο περιπτώσεις καλείσθαι να μαντέψετε ποιός είναι ποιός.  Παρακαλώ γράψτε μου αν το βρείτε.

QUIZ

QUIZ