Είπα να παρατήσω σήμερα τα αναγκαία μεν μα πολυ βαρετά και ψυχοπλακωτικά πολιτικά.  “Η ζωή τραβα την ανηφόρα” κι έτσι είπα ν’ ασχοληθώ με κάτι στην άλλη άκρη της διαμέτρου, κάτι απο τον κόσμο του φωτός, του χρώματος, του πνεύματος, της δημιουργίας.

Όσκαρ Γουάιλντ. Ποιητής, συγγραφέας, ομοφυλόφιλος,  αντικομφορμιστής, φιλελεύθερος, θα καταδικαστει το 1895 σε δυο χρόνια καταναγκαστική εργασία για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις.  Θα πεθάνει στο Παρίσι σαν σήμερα πριν 112 χρόνια, 30 Νοεμβρίου 1900.  Οι τελευταίες του λέξεις:  «Αυτή η ταπετσαρία με σκοτώνει, ένας απ’ τους δυό μας πρέπει να φύγει απ’ τη μέση.»

Σ’ ένα απο τα πιο γνωστά του έργα, το De Profundis, γράφει:
“Κάθε εξουσία είναι υποβαθμιστική.  Υποβαθμίζει αυτούς που την ασκούν και υποβαθμίζει όσους την υφίστανται”.

Το βιβλίο δημοσιεύτηκε ολόκληρο μετά 44 χρόνια.

Για τον εαυτό του θα πει:
“Ήμουν ένας που είχα συμβολικές σχέσεις με την τέχνη και την κουλτούρα της εποχής μου… Οι θεοί μου είχαν δώσει σχεδόν τα πάντα.  Είχα διάνοια, διακεκριμένο όνομα, υψηλή κοινωνική θέση, πνεύμα λαμπρό και τολμηρό.  ‘Εκανα την τέχνη φιλοσοφία και την φιλοσοφία τέχνη: ξεσήκωσα το πνεύμα των ανθρώπων και τα χρώματα των πραγμάτων: δεν υπάρχει τίποτα που να είπα ή έκανα και να μην έκανε τους ανθρώπους να αναρωτιούνται… αντιμετώπισα την Τέχνη ως την υπέρτατη πραγματικότητα και την ζωή ως ένα απλό επισόδιο μυθιστορήματος: ξύπνησα την φαντασία του αιώνα μου έτσι που δημιούργησε μύθο και θρύλο γύρω απο μένα: συνόψισα όλα τα συστήματα σε μια φράση και όλη την ύπαρξη σ’ ένα επίγραμμα.»

Oscar Wilde

Today, I thought I should set aside the necessary but so boring and depressing politics.  Life goes on and I thought I should go a bit on the diametrically opposide side, in the world of light, color, spirit, creativity.

Oscar Wilde, poet, writer, gay, libertarian, nonconformist. In 1895, he will be condemned to two years hard labor for his homosexuality.  He will die in Paris on this day 112 years ago, November 30, 1900.  His last words: “This wallpaper is killing me; one of us has got to go.”
In one of his best known works, “De Profoundis”, exalting revolutionary action and political agitation, he writes:
“All authority is quite degrading. 
It degrades those who exercise it, and degrades those over whom it is exercised.”

This small book was not published in its entirety until 44 years later.

He has this to say about himself:
“I was a man who stood in symbolic relations to the art and culture of my age… The gods had given me almost everything. I had genius, a distinguished name, high social position, brilliancy, intellectual daring; I made art a philosophy and philosophy an art: I altered the minds of men and the colour of things: there was nothing I said or did that did not make people wonder…I treated Art as the supreme reality, & life as a mere mode of fiction: I awoke the imagination of my century so that it created myth & legend around me: I summed up all systems in a phrase and all existence in an epigram.”


Χαρά μεγάλη στους κυβερνώντες για την “πολύ καλή” απόφαση του Eurogroup.  Πήραμε, λέει, ελπίδα, πήραμε ανάσα, γίναμε αξιόπιστοι και τώρα όλοι ενωμένοι θα τα καταφέρουμε… ταρατατζούμ, ταρατατζούμ, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει! (δικό μου αυτό, δεν το είπε ο Σαμαράς).  Αυτό που δεν μας λένε είναι το πώς θα τη βγάλουμε το χειμώνα -το καλοκαίρι όλο και κάτι γίνεται, εύκρατο το κλίμα, πολλά ρουχα δεν χρειάζονται, και ξυπόλητοι μπορούμε στην ανάγκη να περπατάμε και στην παραλία να κοιμηθούμε, αν μας πήρε το σπίτι η τράπεζα.  Τον χειμώνα όμως;

Χρειάστηκα δυο τρεις μέρες για να τα χωνέψω, να καταλάβω καλά τι ακριβώς σημαίνουν ολ’ αυτά.  Ομολογώ πως δεν τα πάω καλά με τα οικονομικά, απ’ όλα όμως τα περισπούδαστα που διάβασα μού ‘μεινε το εξής απόσταγμα:  πως στόχος είναι μετά από οχτώ χρόνια, το 2020, το χρέος της χώρας μας να φτάσει στο 120% του ΑΕΠ.  Ωραία;  Κρατήστε τώρα την αναπνοή σας:  το ποσοστό του χρέους -αυτό το 120%- είναι το ίδιο με το οποίο η Ελλάδα αναγκάστηκε να υπογράψει τα μνημόνια!

Εάν δηλαδή όλα πάνε “καλά”, όπως τα θέλουν οι μνημονιακοί, ύστερα απο 12 χρόνια λεηλασίας και κατεδάφισης (όχι μόνο οικονομικής αλλά και κοινωνικής) η Ελλάδα θα επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε και μάλιστα σε πολύ χειρότερη κατάσταση, αφού θα ‘χει ξεπουλήσει τα πάντα.

Εμένα μού ‘ρχεται να φωνάξω, να βρίσω, να βαρέσω μπουνιές και κλωτσιές -“πυξ, λαξ, οδαξ΄, εναλλάξ”, που λένε.  Εσείς;

ΥΓ Σε δημοσκόπηση για το ποιός είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός, Βενιζέλος και Μιχαλιολάκος έχουν το ίδιο ποσοστό, 8,5%.  Δεν ξέρω ποιόν απ’ τους δυό να πρωτολυπηθώ.

Austerity: You are here

Our governors are very happy these days because of the “very good” decision of the Eurogroup.  Now there is hope, they say, we took a deep breath, we have become trustworthy once again and united we will march towards a bright future.  What we are not told is how we will make it through this winter -in the summer we can manage somehow, the weather is mild, one doesn’t need many clothes, we can even walk around bare foot, if necessary we can even sleep in the beach, in case we’ve lost our home to the bank.  But how about the winter?

It took me two three days to really comprehend, to understand what it all really means.  I must admit that economics is not one of my strong points but, after all the profound things I read, the conclusion is this: the goal is that eight years from now, in 2020, the national debt of Greece will be “only” 120% of its GNP.  Nice, eh?  Hold your breath now because this debt -120% of GNP- is the same as Greece had when it was obliged to ask for the “help” of the Troika.

In other words, if all goes according to the wishes and orders of the Troika, after twelve years of being pillaged and demolished (not only economically but socio-politically as well) Greece will return to where it started from and in much worse shape too.

I feel like screaming, cursing, punching, kicking and biting.  How about you?

P.S.  In a recent poll as to who is best suited for Prime Minister, Venizelos of PASOK and Michaliolakos of the Nazi “Golden Dawn” both get the same percentage, 8.5%.  I don’t really know who to feel sorry for.


Τη Μάγκυ δεν την ήξερα.  Την είδα πεθαμένη στην καρότσα ενός γεωργικού φορτηγού.  Ήταν έγκυος, τέσσερα… έξη… παραπάνω ίσως στην κοιλιά.  Έτσι είναι τα σκυλιά.  Η Μάγκυ ήταν καλό και όμορφο σκυλί, φιλαράκι του αφεντικού της που ήταν απαρηγόρητος.
Τη φόλα της την δώσανε στο χωριό της, το Ασκληπιό.  Φαντάζομαι πως όποιος της την έδωσε θα κάθεται τώρα μ’ ένα ούζο στον καφενέ, ικανοποιημένος με τον εαυτό του.  Έκανε καλή δουλειά.  Αφαίρεσε μια ζωή, έκανε ένα ζώο να υποφέρει, έκανε δυστυχισμένους τους ανθρώπους πού ‘ταν φίλοι της.  Καλή δουλειά, εβίβα παιδιά!
Σκέφτομαι αν και πόσο ν’ αγαπά ο φονιάς αυτός τους ανθρώπους.  Υποπτεύομαι πως όχι, καθόλου.  Ναι υπάρχουν και τέτοιοι, είναι αυτοί που γίνονται βασανιστές, που βγάζουν νύχια με την τανάλια, που βάζουν καυτά αυγά στις μασχάλες, που στήνουν αθώους στον τοίχο.
Ναι υπάρχουν και τέτοιοι. Πολλοί!

I didn’t know Maggy.  I saw her lying dead in the back of a pick up truck.  She was pregnant too, four… six… maybe more in the belly.  This is how dogs are.  Maggy was a nice dog, good friend of her inconsolable master.
She was given to eat the poison somewhere in Asklepio, her village.  I imagine that whoever gave it to her is now sipping his ouzo at the caffe, perfectly content and proud of himself.  A job well done.  He took a life, he made an animal suffer and caused pain to the people that were her friends.  Good job,  here’s to you, boys!
I wonder if and how this killer loves his fellow men.  I suspect that no, not at all.  Yes, indeed, there are such people, they are those who become torturers, who pull out finger nails with pliers, that place hot eggs under the armpits, who put innocent people up against the wall.
Yes, indeed, there are such people. Many!


Ναυάγιο στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής και αδιέξοδο στην Ευρωζώνη για το “ελληνικό πρόβλημα”, πράγματα έτσι κι αλλοιώς όχι τελείως άσχετα μεταξύ τους.  Οι λόγοι γνωστοί, έχουν άμεση σχέση με την κοντόφθαλμη και αντιφατική πολιτική της Γερμανίας.

Σχετικά με την εκταμίευση της δόσης ο κος Σαμαράς μας πληροφορεί πως είχε μια σειρά συζητήσεων με ομολόγους του και αξιωματούχους της ΕΕ.  “Χ*****ε η φοράδα στ’ αλώνι”, που λέει κι ο λαός.  Συμπλήρωσε πάντως πως ο “αγώνας συνεχίζεται” και οτι είναι “συγκρατημένα αισιόδοξος”.

Αισιόδοξοι παρουσιάστηκαν και οι Γερμανοί, κα Μέρκελ και κος Σόιμπλε πως κάποια συμφωνία θα επιτευχθεί τη Δευτέρα.  Αισιόδοξος εμφανίστηκε και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κος Χέρμαν φαν Ρομπάι.

Πολλή αισιοδοξία, βρε παιδιά.  Συγκινήθηκα, κι ήμουν έτοιμος να βγώ στους δρόμος να χορεύω απο τη χαρά μου.  Κι είναι κι εκείνο το “ο αγώνας συνεχίζεται” του Σαμαρά, που μου θύμισε πανώ σε διαδήλωση άλλων εποχών και, πώς να το πώ μωρέ, μούφερε δάκρυα στα μάτια.  Έμπαινε Αντώνη!

Έτοιμος ήμουν ν’ αρχίσω τους πανηγυρισμούς λοιπόν όταν έπεσε το μάτι μου στις εφημερίδες.  Ο κοσμάκης δεν φαίνεται να συμμερίζεται όλη αυτή την αισιοδοξία και φτάνει πολλές φορές σε σημείο απελπισίας. Κάθε μέρα, λέει, βγαίνουν στην ανεργία 2.000 άνθρωποι. Τον περασμένο μήνα μόνο χάθηκαν 50.000 θέσεις εργασίας -όσο μια πόλη σαν τη Ρόδο μας, δηλαδή.  Οι αποδοχές μειώθηκαν σε ένα χρόνο 15% και οι φόροι αυξήθηκαν 37,3% και τα χειρότερα έρχονται.    Ευτυχώς όμως που για τον Αντώνη και τους συν αυτώι σωτήρες ο αγώνας συνεχίζεται!

Βρε αντε πηγαίνετε… στο καλό, μην πω τίποτα τώρα!

Απελπισία
Desperation

The EU Summit Meeting has collapsed amid bitter dissagreement and the Eurozone is before an impass with regards the Greek crisis, the two issues not at all unrelated.  The reasons are in direct relation to the shortsighted and contrdictory German position.

Regarding the long-delayed release of the last $38.8 billion loan installment, Greek P.M. Antonis Samaras said he had a series of talks with his EU colleagues.  He added that “the struggle goes on” and that he is ” reservedly optimistic”.

From their part optimistic was the German side, mrs. Angela Merkel and mr. Wolfgang Schaeuble.  Optimistic was also mr. Van Rompuy, President of the European Council.

That’s a lot of optimism there.  I was touched and ready to go out celebrating in the streets, so happy I was.  And then of course, there was that “the struggle goes on” of mr. Samaras which reminded me of the banners in demonstrations of long long ago.  Well… I must confess it brought tears to my eyes!  ‘ata, boy, Antonis!

I was ready to begin my celebrations, like I said, when I cought sight of the newspapers. Τhe people don’t seem to share in this optimism as many have reached the borders of desperation.  2.000 people lose their job every day in Greece.  Last month, 50.000 jobs were lost -the size of a city like Rhodes.  In one year income was reduced by 15% and taxes went up by 37.3% and the worst is yet to come.    Thank goodnes, for Antonis and his partners the struggle goes on!

I’d better stop here before I say things that could get me into trouble.